Meningen

Deze week rond 4 en 5 mei leek me wel geschikt voor een herziening van deze ongelofelijke klassieker die ik denk ik al een jaartje of 20 ofzo niet meer had gezien. Grappig genoeg herkende ik tijdens het kijken nog wel de nodige momenten, dus de film heeft vroeger wel indruk gemaakt. Ik heb de DVD al een jaar of 15 in mijn bezit, maar vond hem bij mijn nieuwe kijkbeurt af en toe wel korrelig. Best jammer, want deze film verdient de allerbeste kwaliteit beeld en geluid.

Maar als film is dit een tijdloos monument. Ondanks een hele lange speelduur verveelt de film nooit en is het een prima mix van informatie, bombastische actie en menselijk handelen. Een absolute sterrencast speelt de hoofdrol, waarbij ik vooral Sean Connery erg sterk vond. Maar de grootste uitblinker is gewoon het verhaal zelf. Het is een gigantische slag geweest, die helaas niet heel goed is afgelopen voor de geallieerden maar die hier wel goed in beeld komt, met de nodige achtergronden. Dat maakt dat deze film daardoor wat wrang aan voelt, want je ziet niet graag Duitse triomfen, al toont de film ook wel de nodige successen van de geallieerden. Het ziet er allemaal groots en indrukwekkend uit, met veel materiaal en figuranten. Maar ondanks de grootse actie blijft de focus toch wel op de mensen zelf. Neem de spannende oversteek van de Waal met de bootjes, dat is echt zo'n klasse scène. Maar ook dat jochie dat sterft was tragisch. Het enige wat ik wel lastig vind is sinds ik lang geleden Saving Private Ryan zag ik moeite heb met bloedeloze oorlogsfilms, want ik denk dat het behoorlijk heftig en smerig was. Maar goed, dat kan ik wel naast me neerleggen.

Ik vind dit wel een van de beste oorlogsfilms ooit gemaakt, inclusief die geweldige soundtrack die sfeerverhogend is.

4,5* blijven staan

Dit was een Bridget Jones-film teveel, maar eigenlijk zijn het misschien al twee films die overbodig zijn want de vorige voegde ook niet meer zoveel toe. Mad about the boy kan nog wel teren op de charmante hoofdrolspeelster (maar die botox in haar gezicht, ai ai wat jammer) en ook Hugh Grant is wel weer vermakelijk, maar je hebt de hele film het gevoel dat dit verhaal gewoon overbodig is. Ik vond het ook allemaal net wat leuker toen ze nog gewoon een single dertiger zonder kinderen was. En ik mis gewoon de driehoek Zellweger-Grant-Firth uit de eerste twee delen waarbij de spanning en ongemakkelijkheid voelbaar was. Zonder dat blijft er niet enorm veel over. Benieuwd of ze er nu mee stoppen, maar een vijfde deel zou me niks verbazen.

2,5*

Bridget Jones: The Edge of Reason is vooral meer van hetzelfde en eigenlijk vrij overbodig als vervolg omdat er uiteindelijk niks verandert (ze komt toch weer samen met Mark Darcy), maar het is alsnog een vermakelijke film geworden omdat de onderlinge chemie tussen de 3 hoofdrolspelers nog altijd leuk is (wel een matig gevecht tussen beide mannen dit keer vergeleken met de eerste film). Renée Zellweger doet het opnieuw erg leuk. Ze is wel een stuk dikker dan in de vorige film heb ik het idee, beetje pafferig gezicht zelfs, wat wel jammer is. Het eerste deel van de film als je als kijker duidelijk wordt gemaakt dat het leven van Bridget en Mark Darcy te verschillend is vond ik te lang duren.

Daarna volgt een wazig stuk waarin Bridget weer richting Daniel Cleaver trekt, maar dat deel sloeg eigenlijk nergens op. Dat hele drugsverhaal in Azië, met haar gevangenisverblijf is wel erg opzichtig erbij gehaald om later Mark Darcy zijn invloed als advocaat te kunnen gebruiken. De Madonna-momenten in de cel waren echt tenenkrommend slecht en ongrappig.

Maar goed, het slot van de film maakt wel weer voldoende goed, als Bridget merkt hoe hard Mark voor haar geknokt heeft en zij hem in een geniale slot van de film probeert duidelijk te maken dat ze hem terug wil. Heerlijk feelgood, maar wel op de Bridget Jones manier, dus ongemakkelijk, klungelig en bijna mislukt.

Deze tweede film is duidelijk minder dan de eerste, maar nog altijd leuk genoeg voor een voldoende.

3* stonden en blijven staan.

Na 12 jaar keerde Bridget Jones terug in een film en ondanks dat het allemaal vermakelijk genoeg is, is ook dit tweede vervolg niet echt nodig. Eigenlijk zien we nu al voor de derde keer dat Bridget Jones en Mark Darcy om elkaar heen draaien, elkaar afstoten en elkaar weer in de armen sluiten. Ditmaal is een zwangerschap het hoofdplot en is het de vraag of het van Colin Firth of nieuwkomer Patrick Dempsey is. Je ziet aan alles dat die rol eigenlijk geschreven was voor Hugh Grant zijn personage Daniel Cleaver, maar Grant had geen zin meer in een derde film. Zonde, want ik miste hem wel.

Dempsey zijn personage vond ik niet zo interessant en sowieso draaide het in de 2 vorige films om de driehoek Zellweger-Firth-Grant. Maar goed, niks aan te doen, verhaaltechnisch heeft Dempsey hem namelijk wel redelijk vervangen, al vond ik de tweestrijd nooit echt goed uit de verf komen. Firth zijn rol is wel heel stijfjes, nog meer dan in de vorige films. Gelukkig is Renée Zellweger nog altijd erg overtuigend als de onhandige Bridget Jones, inmiddels ruim voorbij de 40 en nog altijd niet haar leven op orde. Ik was benieuwd naar haar rol, want ze heeft hiervoor jarenlang niet meer geacteerd en al die botoxverbouwingen hebben Zellweger ook geen goed gedaan.

Al moet ik toegeven dat het nog wel redelijk mee is gevallen. Ze is gewoon Bridget Jones, ook 12 jaar na dato. Er zitten nog best wat leuke scenes met haar in, vooral op haar werk waar ze weer ouderwets de verkeerde dingen doet. Het verhaal had overigens nog wel iets grappiger mogen zijn (ook hier missen we de droge, onderkoelde humor van Hugh Grant), maar gelukkig is er nog wel Emma Thompson als Bridget haar gynaecoloog, die haar werk met veel sarcasme en spot doet. Heerlijk bijrolletje maar niet verrassend dat dit goed uit pakt want Thompson is een geweldige actrice. Het einde is wel geforceerd happy, maar het is verder wel een passende afsluiter van deze trilogie. En er wordt toch nog even gehint dat een vierde film nog best mogelijk is, aangezien Daniel Cleaver die eerder in de film nog dood leek dat toch niet is. Maar van mij hoeft het niet; vermakelijke reeks die nooit top wordt, maar wel de moeite van het kijken waard is door de prima personages en de aanstekelijke popsongs.

3*

Na ruim 10 jaar maar eens deze Bridget Jones Diary weer opgezet. Bridget Jones Diary is nog altijd een warme, sympathieke film over het leven van dertiger Bridget Jones die als single met issues maar niet haar pad in het leven nog heeft gevonden. Renée Zellweger is geknipt voor haar rol. Ze ziet er leuk uit, maar is wel te zwaar, onhandig, flapt er alles uit en is verre van perfect. Dit wordt uitstekend door haar vertolkt. De andere 2 hoofdrollen van Hugh Grant en Colin Firth zijn ook heel goed ingevuld. Grant is heerlijk als arrogante womaniser en Firth is heerlijk droog en stijfjes als advocaat van stand. Het levert ieder geval een geweldige scene op als ze met elkaar gaan knokken. De film bezit veel kenmerkende droge, Britse humor en een aanstekelijke soundtrack met leuke popsongs uit die tijd. Het geeft de film net dat extra beetje klasse mee voor een dikke voldoende.

3,5* stonden en blijven staan.

Bright is op zijn best een middenmoter in het cop-buddy genre, daarvoor doet de film gewoon niks bijzonders en is de chemie tussen de twee hoofdrolspelers gewoon veel te beperkt. Ik vind Smith nog wel oke, maar vooral op basis van zijn natuurlijke charisma. Hij heeft tig betere rollen in veel betere films gespeeld. Edgerton was ook best te pruimen, maar net als Smith kon het allemaal wel beter. De film heeft ondanks een heel interessant thema gewoon niets verfrissends te bieden en duurt met 2 uur ook aan de lange kant gezien het magere plot. Visueel was het allemaal wel aardig, maar tegenwoordig zijn we ook op dat gebied veel meer gewend, dus onder de indruk was ik ook weer niet. Wel prima dat er een vervolg komt, want er zit potentie zat in dit concept en beide hoofdrolspelers kunnen me ook bekoren, maar schrijf dan wel een veel leuker scenario. Vooral op gebied van humor slaat de film de plank mis, dat is grotendeels gewoon niet gelukt.

Toch wel een kleine voldoende.

3*

Erg jammer dat de eerste helft van de film zo enorm clichematig is. Weer een apart kind die gevaarlijk is en wat niemand door lijkt te hebben of te willen hebben. Tot het langzaam duidelijk gaat worden. Dat hebben we nou wel echt zo vaak al gezien in horrorfilms. Ondanks dat het sfeertje vanaf het begin wel lekker was, vond ik dit wel echt een afknapper. Maar het restant van de film maakt wel erg veel goed zeg. Plots wordt de film bijzonder agressief, bloederig en naargeestig. De scènes met het glas in het oog en de afgebroken onderkaak zijn oprecht nasty. En ook de moordpartijen op zijn adoptieouders (die overigens heel aardig acteerden) zijn best aardig.

Best tof om eens een horror gecombineerd met het thema superheld te zien. Maar ergens voelt de film wel een beetje of ze niet volledig los zijn gegaan. Waarom moesten we bijna een uur wachten op het vuurwerk? Het had ook nog leuker gekund als hij de anderen die hem lastig vielen ook aan had gepakt. Zijn gemene klasgenoten, het meisje dat hem een freak vond. En ik had wel iets meer achtergrondinfo gewild. Waarom is hij het ene moment bezeten en kwaadaardig en het andere moment weer dat jongetje? Zijn ouders kon hij makkelijk de baas. Wat ik al zei, ze lijken gewoon niet volledig los gegaan. Hopelijk volgt er een deel 2, hier zit zo enorm veel potentie in. Visueel is de film overigens ook heel aardig. Ruim voldoende natuurlijk.

3,5*

Brimstone moet wel de meeste gehypte titel van een Nederlandse regisseur in jaren zijn vermoed ik. Je kon een paar maanden terug de tv nog niet aanzetten of een krant doorlezen of er stond voor mijn gevoel wel iets over in. Ik was er ook zeker benieuwd naar en gelukkig heb ik de film kunnen kijken. Om negatief te beginnen, zo ongelofelijk goed als ik in sommige berichten hier las is Brimstone zeker niet. Daarvoor is het niet special genoeg en zitten er een paar hele storende momenten in de film. Maar het is wel een uitstekende aanvulling op het western-genre geworden en het is best mooi om te zien dat zo'n grote titel van een Nederlandse regisseur komt.

De film vertelt een verhaal door middel van vier hoofdstukken waarin we Liz volgen, een jonge meid die leeft in een voor vrouwen ongelooflijk moeilijke periode, waarin de mening van een vrouw niet telt en ze slechts goed zijn voor huishouden, seks en kinderen krijgen. Uiteindelijk merk je dat de hoofdstukken niet chronologisch verlopen en dat je steeds meer achtergronden komt te weten. Dit trucje had van mij persoonlijk niet gehoeven, maar achteraf kan je wel stellen dat het ook geen nutteloze keuze is geweest, want bepaalde uitdiepingen waren best interessant. Het hele verhaal over overgoten met een zeer gewelddadig en religieus sausje waarbij je bij vlagen echt afschuwelijke dingen ziet, van afranselingen tot verkrachting tot kindermisbruik. Koolhoven spaart geen thema en dat valt op zich te prijzen, want hij prikt hiermee voor mijn gevoel de mythische westerns van weleer door. Anderzijds gaat dit veel te lang door, waardoor je het na een tijdje wel weer hebt gezien. Na de zoveelste afranseling komt het bij mij als kijker niet meer echt aan en krijg je ook erg het gevoel dat het slechts een gimmick is om de te lange speelduur te rekken. Want de film had echt wel een half uurtje korter gemogen van mij.

Zeker zo vanaf een eindje in hoofdstuk 3 begint het een tikje te vermoeien en het afsluitende gedeelte van hoofdstuk 4 vond ik sowieso niet erg nodig. De film lijkt happy te eindigen, maar dat is uiteindelijk ook maar schijn. Geen idee wat de boodschap van Koolhoven hiervan is, vermoedelijk dat het leven een eeuwige lijdensweg voor de vrouwen destijds was ofzo.

Visueel en ook met de soundtrack vind ik Brimstone wel goed. De film ademt het oude westen en ziet er gewoon verdomd goed uit. Grauw, stoffig, depressief zelfs. De muziek is een beetje eentonig, maar uiteindelijk wel sfeerverhogend, al is het geen niveautje Enio Morricone. Het acteerwerk van de cast is van wisselend niveau, maar over het algemeen prima. Dakota Fanning vond ik als kindactrice maar schreeuwerig, maar ze is echt gegroeid en speelt een voortreffelijke rol. Idem voor Emilia Jones, die het erg overtuigend doet. Een bijrol als die van Carice van Houten deed me heel wat minder, die lijkt er puur aanwezig te zijn voor de promotie in Nederland. Ze dient als slachtoffer van Guy Pearce slechts te lijden en haar einde was ook een tikje vergezocht. Over Pearce gesproken, hij overtuigt zeker wel als de kwaadaardige priester die genadeloos tekeer gaat tegen de vrouwen op zijn pad. Maar eerlijk is eerlijk, hij leek vrij interessant, maar werd zo later in de film steeds meer een karikatuur van zichzelf. Zijn dood was ook echt een waardeloos slechte scene, als hij brandend nog wat stompzinnige teksten eruit gooit. Dit past meer in een Tarantino film, maar zeker niet hier. Daarvoor had hij ook al een scene met het oplikken van spuug, ook al een treurig stukje film. Dat hij slecht is wisten we al, dat hoef je niet in het extreme te benadrukken.

En zo overtuigt Brimstone op diverse vlakken behoorlijk en op andere vlakken heel wat minder. Het is een fraaie film van Koolhoven, maar de film had een betere afwerking verdiend. Wel vind ik het een interessante aanvulling op het western-genre, waar we alles eens vanuit een ander perspectief kunnen bekijken.

3,5*

Wat een lage cijfers zeg!

Ik vond de film wel geslaagd. Wel uiterst voorspelbaar, maar dat maakte me weinig.

Steve Martin zet een aardige rol neer als een hele keurige gozer die dan een gevangene over de vloer krijgt. Latifah speelt haar erg grappig. En ik heb altijd een zwak voor de bijrolletjes van Eugene Levy. Ook hier is hij weer goed op de plek. Hij hoeft niet veel te doen, maar zijn droge kop is altijd al genoeg voor een lach.

Het is op het einde zoals vaker helaas in films weer enorm vervelend afgekapt met een druilerig, happy end waar de cliche's en moralen niet weg te slaan zijn. Maar ach, het was te verwachten.

3*

Britney is ruim 20 jaar na haar debuut als popzangeres nog steeds een hele populaire en gevolgde artiest, maar iedereen weet wel hoe shit haar privéleven is geweest met depressies, gebrek aan vrijheid, stalkende pers en haar hufterige vader die zwaar van haar geld profiteerde als ongewenste curator. Dit alles kwam al aan bod in de veel betere docu Framing Britney Spears (Film, 2020) - MovieMeter.nl die wat vlotter en boeiender alles vertelde. Deze Britney vs. Spears is dan ook mosterd na de maaltijd en buiten dat gortdroog en heel eenzijdig weergegeven. Overigens heb ik naast medelijden met Britney ook medelijden met haar die hard fans in Amerika. Wat een geflipte debielen zijn dat toch zeg. Goed dat je voor haar op komt, maar dat obsessieve is nogal creapy. Ik ben overigens wel blij dat ze haar leven sinds heel kort nu weer terug heeft, maar dan rest meteen de vraag of ze daar wel echt aan toe is want heel stabiel is ze niet en zal ze wel nooit worden.

2*

Helemaal niet verkeerd, zeker voor een Nederlandse komedie die meestal weinig leuk zijn. Ook de New Kids films van deze makers stellen weinig voor. Bro's before Ho's doet het iets leuker. Plat, maar zo af en toe nog wel geinig, zeker de momenten in de videotheek. Een ongeïnteresseerde medewerker van een videotheek....het deed me denken aan Clerks. (1994). En die film vind ik schitterend, dus ik vermaakte me hier ook wel met de quotes en dialogen over films. Idem bij de aftiteling van de film, waar ze nog wat bekende titels parodiëren.

Inhoudelijk stelt de film weinig voor. Een simpel plotje, dat voldoende is voor flauwe onderbroekenhumor (hit or miss, helaas ook regelmatig een miss) en de bekende fysieke momenten die we ook kennen van New Kids. Dat supermarktgevecht was nog wel geestig. Dat de film zich tot het einde toe niet serieus neemt vind ik ook een pluspunt. Al moet ik wel zeggen dat het einde wat afgeraffeld is.

Ik ben gul. Kleine 3*

Ik had deze film al wel een kleine 2 jaar thuis liggen maar heb hem nooit willen kijken. Nou had ik gister geen enkele dvd meer nieuw die ik kon zien dus heb ik het toch maar eens geprobeerd met deze..

Niet dat ik iets tegen homo's heb, maar het thema sprak me echt niet aan.

Uiteindelijk viel de film me wel mee, maar snap ik werkelijk weer niet waarom mensen zo overdreven positief zijn over BM.

Ik bedoel, de film duurt ruim 2 uur en zoveel boeiends gebeurd er niet. Ik vond het niet saai, maar om nou te zeggen dat het verhaal ontzettend interessant was...

Wel acteerden de 2 goed (oa de kort terug overleden Heath Ledger). Maar op het homo tintje na was deze film echt niet beter dan de gemiddelde romantisch ingestelde drama film. Ik heb bv zoveel meer genoten van een film als The Notebook of Tristan & Isolde. Maarja, deze film heeft een apart thema dus hoppa, laat de Oscars maar binnenstromen. Raar.

3*

Maffia/misdaadfilms behoren over het algemeen niet tot films die ik enorm waardeer, maar er zijn gelukkig voldoende titels met genoeg diversiteit waardoor het zeker geen genre is dat ik passeer. Het was nu eens de tijd aan deze klassieker van en met Robert De Niro. We volgen hem als een zorgzame, maar niet al te rijke vader die zijn zoon probeert te beschermen tegen de lokale misdaad. Uiteraard loopt dit anders en trekt zijn zoon er uiteindelijk toch naar toe, met alle gevolgen die daarbij horen. Het is weer eens een ander uitgangspunt. Sowieso had ik verwacht dat De Niro een maffiafiguur zou spelen, maar hij is hier eens de goede kant. De film wordt nooit zo zwartgallig of gewelddadig als de klassiekers in het genre, maar dat boeide me niet zo veel.

Het verhaal is hier gewoon prettig om te volgen en dat is bij dit soort films voor mij wel eens anders geweest. Daarbij zitten er een paar sterke stukken in, zoals met de bikers in het café of met de donkere jongens waar ze een issue mee hebben. Het love story subplotje hadden ze van mij wel weer weg mogen laten. Niet zo goed uitgewerkt en ook weinig relevant. Ik had ook wel meer scènes nog willen zien met De Niro en zijn zoon, die steeds meer uit elkaar groeien. De scène bij de bokswedstrijd vond ik wat dat betreft wel weer sterk, met hoe vader en zoon in het leven staan. Sowieso is de sfeer erg goed, met het Bronx in the 60's sfeertje en de culturele verschillen die daar zijn. Sterk acteerwerk ook van vrijwel de gehele cast, al was de wat oudere Calogero wel een wat bleek personage. Waarom Sonny en hij elkaar nou zo graag mochten vond ik altijd maar wat vaagjes blijven, al was Calogero natuurlijk de jongen die hem niet verlinkte. Wel vind ik de film een beetje z'n glans verliezen in het slotgedeelte en als een nachtkaarsje uit gaan. Ik had een meer pakkender finale verwacht en gehoopt. Maar niettemin een hele boeiende film.

4*

Hm, de laatste Disneys (Treasure Planet + Lilo & Stitch) waren niet best. Helaas voegt deze Brother Bear zich bij die groep. Wat een uitgekauwd verhaal zeg. 0,0 originaliteit, geen sfeer en vrij eentonig om te bekijken. Nou was de eerste helft van de film nog enigzins redelijk, maar vanaf de beer-fase was het helemaal slaapverwekkend. Het valt me ook op dat de laatste films vrij kinderlijk zijn. Jammer, want van een hoop oudere Disneyfilms kan je als oudere kijker ook nog genieten. Die films hebben veelal mooie verhalen en en prachtige beelden. Deze Brother Bear ziet er vrij goedkoop geanimeerd uit. Weinig detail, weinig mooie kleuren en vrij oninteressante locaties. De mensen zien er ook saai geanimeerd uit. Ik geef toch de voorkeur aan getekende Disneyfilms. Ik ben er onderhand wel klaar mee. Home of the Brave wordt gelukkig de laatste titel die ik nog ga kijken uit de Disneystal.

1,5*

Bijzonder matig filmpje.

Brothers is een remake van een Deense film begrijp ik, maar die heb ik nooit gezien dus dat maakt me ook weinig uit. Maar ook als losse productie is dit een matige film geworden met enorm veel onlogische zaken.

De karakters en hun veranderingen stoorden me best wel. Sam is van een liefhebbende vader en echtgenoot veranderd in een halve gek (wat niet overtuigend geacteerd werd vond ik). Het is mogelijk maar wel vergezocht. En Tommy is van losbandige flierefluiter spontaan volledig veranderd in een familieman. En vergeet opa niet. Nare, onsymphatieke man die later weer veel socialer is? Sowieso is dat plot met de opa slecht uitgewerkt. Later komt hij nauwelijks nog terug in de film.

Maar ook het plot is lachwekkend. Waarom accepteert Grace meteen dat Sam dood is, terwijl er niet eens een lichaam is gevonden? Neem aan dat je ieder geval iets van resten wil zien of een officiele bevestiging van zijn dood wil. Daarnaast is de periode van rouw bij vrouw en kinderen ook wel kort. Tussendoor krijg je stukken in Afghanistan te zien, waar Sam zielig gevonden moet gaan worden door de kijker. Maar die stukken haalden me steeds uit het verhaal. Het wat nu vlees noch vis. Het einde vond ik ook wat simpel en afgeraffeld.

Het enige positieve vond ik het acteerwerk bij de meesten. Tobey Maguire als Sam was niet zo best gecast, maar de rest deed het naar behoren. Die 2 kleine meisjes speelden ook heel aardig.

Maar alles bij elkaar is dit een onrealistisch, onlogisch klef niemedalletje geworden dat je beter maar weer kan vergeten. Al is het voor die 1,5 uur best te kijken als je hier voor open staat.

2*

Best vermakelijk. Een leuke combo van actie, avontuur en wat humor. Ik vond de special effects goed, wat in een film als deze best belangrijk is. Het was allemaal bij elkaar vermakelijk zat.

3,5*

Tweeslachtig gevoel hou ik hieraan over.

Aan de ene kant heb ik me bescheurd in het middenstuk van de film met de goddelijke krachten. Was echt goed, kreeg tranen van het lachen bij de scene waarin Bruce nieuwslezer Evan op de tv de meest domme dingen liet zeggen maar het vreselijke moralistische einde deed me bijna over de nek gaan. Gatverdamme, over hoe je een erg leuke film zo weet te verknallen! Zoveel emotie, sentiment en gekwijl maakte de film echt een stuk matiger dan ik zou denken na het zien van de trailer.

Ik had de film als ik na het 1e uur was gestopt een 4* gegeven, maar nu wordt het een 3*

De afgelopen twee weken heb ik Borat 1 opnieuw gezien en Borat 2 ook bekeken. Het zijn films waar ik om kan lachen, die de Amerikanen een spiegel voor houd en waar flink wat ongemakkelijke situaties en grappen zitten. En toen dacht ik, tijd om Bruno dan ook eens opnieuw te kijken, een film die ook alweer 11 jaar oud is. De tijd vliegt.

Destijds kon ik erg om deze film lachen. Plat, ordinair, maar ook absoluut grappig en bij vlagen weer heerlijk prikkelend en provocerend. Toen ik Bruno nou aan het kijken was dacht ik even dat ik er wel klaar mee was of dit soort platte humor wat ben ontgroeid, maar na afloop heb ik me toch gewoon weer erg vermaakt en waren diverse sketches gewoon vrij goed. Denk dan onder andere aan de ''interview-video'' met Harrison Ford, inclusief een wapperende lul van Bruno. En ook erg gelachen met die Jerry Springer achtige tv-show waarbij het zwarte publiek helemaal woest werd. Of de pastoors die homo's willen ont-gayen. En zeker ook het hilarische einde met de vechtwedstrijd, als het publiek helemaal flipt als de homo-erotische activiteiten beginnen, inclusief de Titanic muziek haha. Erg goed.

Sacha Baron Cohen verstaat ook hier zijn vak erg goed om op slimme wijze mensen een spiegel voor te houden, al zal ook genoeg gescript zijn. Zijn karakter Bruno is leuk, maar haalt het niet bij Borat die veel meer likable is. Bruno is toch vooral ordinair en verwaand. Zijn overdreven gay gedrag is geinig, maar wordt na een tijdje wel een gimmick. Het zijn de sketches die ik al heb benoemd die echt het verschil maken. De film duurt met 75 minuten ook lang genoeg, meer was ook echt niet nodig. Ik twijfel een beetje tussen mijn huidige 3,5 ster of een halfje lager. Om het verschil in niveau met Borat te tonen wordt het toch een kleine verlaging.

3* (was 3,5*)

Ik keek eerst wat sceptisch want de algemene kritieken waren niet erg lovend. Na afloop kan ik voor mezelf zeggen dat ik totaal niet begrijp waarom. Wat een schitterende film!
Deze film is gewoon ontzettend mooi gemaakt. Beide hoofdrolspelers stelen de show in dit sterke drama met een komische onderrand.
Jack Nicholson is de steenrijke en in zichzelf levende man en Freeman is de ''simpele'' arbeider die op dezelfde kamer liggen en horen dat ze dood gaan. Wat volgt is een hechte vriendschap voor de laatste maanden en bezoekjes aan prachtige locatie's en het doen van bijzondere of gekke dingen. Ik vond deze roadtrip heel erg vermakelijk. Je kan je afvragen of 2 mannen met kanker nog wel in staat zijn tot zon trip, maar dat boeide me eigenlijk niks. Het einde vond ik trouwens prachtig als Nicholson op de begraafnis van Freeman een mooie tekst spreekt en ook deed wat Freeman hem had aangeraden; contact zoeken met zijn dochter waarmee hij nooit meer contact had. . Misschien wat voor de hand liggend, maar het was wel mooi.
Zoek je een ontroerende film waar je ook wel wat om kan lachen, dan zit je hier goed.

4* maar misschien maak ik er nog wel 4,5* van.

Vanavond de enige ontbrekende Pixar animatiefilm gekeken die ik nog nooit had gezien.

Het mag een ''oudje'' zijn op animatiefilm gebied maar daarom niet minder leuk.

Ik heb me echt kostelijk vermaakt. De hele insectenwereld is erg leuk weergegeven. Er zaten echt geweldige stukjes in. Die bloedzuiger die in de bar een Bloody Mary besteld

Die dikke Heimlich was ook geweldig!

Dit is typisch Pixar. De meeste van die films zitten bomvol met grappige side kicks.

Grafisch is de film uiteraard wel wat minder dan recentere toppers als Wall E en Ratatouille natuurlijk. De omgevingen zijn wat kaler dan in de nieuwere animatiefilms. Maar het zag er allemaal nog heel behoorlijk uit. De insecten zelf waren prima geanimeerd allemaal.

Ook al is het een voorspelbaar plot, A Bug's Life is echt vermakelijk! Zoals eigenlijk alle Pixars...

4*

Are you a cop or shrink?

2013 is wel het jaar van de individuele comeback van de 80's actiehelden. Bruce Willis kwam met Die Hard 5, Arnold Schwarzenegger kwam zelfs terug na 10 jaar afwezigheid met The Last Stand en Sylvester Stallone brengt ons deze Bullet to the head. Erg prettig voor een liefhebber van 80's en 90's actiefilms, zoals ik dat ben. Grappig dat je 30 jaar na dato nog steeds deze 3 in de bioscoop kan zien in stevige actiefilms.

Helaas weet Bullet to the head niet heel erg te imponeren. De film begint best aardig, maar het plot is dermate oninteressant dat het richting het einde eigenlijk totaal niet meer weet te boeien. Dit ondanks dat Stallone het best wel overtuigend deed. Hij is fysiek nog steeds imponerend en is nog erg sterk in de gevechten. Maar verder was zijn rol ook niet erg bijzonder. Hij gromt een beetje en doet onaardig tegen sidekick Sung Kang, met wie hij werkelijk niks heeft. Dat valt in de onderlinge chemie trouwens ook goed te merken, want dit is echt een miscast. De dialogen tussen beiden stellen niks voor en de onderlinge sneren zijn karig. Daarbij is die Kang ook maar een slappeling zeg.

Als je dan zo nodig zo'n soort film probeert te maken, zorg dan dat de 2 wel elkaar aanvullen. Glover en Gibson in Lethal Weapon, dat was pas chemie en klasse.
Gelukkig is Jason Momoa als Keegan wel een uitstekende tegenstander. Het bijlen-gevecht tussen hem en Stallone op het einde mocht er best wezen.

Uiteindelijk durf ik wel te stellen dat de comeback van Schwarzenegger duidelijk het beste heeft uitgepakt. Die film zit weer vol met gevatte humor en oneliners die echt leuk waren. Schwarzenegger heeft niet meer de fysieke klasse van Stallone, maar dat weet hij prima te verbergen door de juiste films te kiezen. Bullet to the head is een redelijke actiefilm, maar blinkt nergens in uit. De film neemt zichzelf te serieus, waar ik wat meer zelfspot en humor waardeer.

Die Hard 5 is tenminste nog lekker over de top (maar verder ook niet best) en The Last Stand heeft nog humor en een toffe eindclash. Ik zie Stallone liever nog eens terug met een nieuwe Rambo, of desnoods Rocky. Kleine voldoende.

3*

Erg tof filmpje dat qua stijl doet denken aan het werk van Quintin Tarantino, maar regisseur David Leitch heeft natuurlijk zelf al genoeg actiefilms geregisseerd dat je het ook gewoon de Leitch-stijl mag noemen. Films als Deadpool 2, John Wick en Hobbs & Shaw die van hem kwamen hebben namelijk hetzelfde stijltje, stijlvolle actie met veel onderkoelde humor. Ik hou er ieder geval van.

We volgen een lading huurmoordenaars en ander tuig die in een lange treinreis in Japan met elkaar aan de stok krijgen. Hoe langer de film duurt, des de duidelijker word het plot waarom iedereen er is. Het is geen moeilijk verhaal maar wel leuk genoeg uitgewerkt om te boeien, al had de film van mij best 20 minuten korter gekund. Maar toch heb ik me geen moment verveeld door de vermakelijke personages, de lompe situaties waarin ze belanden en door de bij vlagen heerlijk grove actie. En dit alles komt allemaal luchtig aan bod met de nodige humor waar ik gelukkig mezelf goed mee kon vermaken. Zeker hoofdrolspeler Brad Pitt blijft toch wel een fijne acteur die de laatste jaren sowieso zich op komisch gebied goed ontwikkeld. Buiten dat is hij nog altijd zichzelf; met veel uitstraling en zelfvertrouwen in beeld. De rest van de cast doet het ook leuk. Zo richting het einde ontspoort de film wel letterlijk en figuurlijk, maar doordat deze film zich geen moment serieus neemt weet ook dat deel te boeien. Want tsja, dat er geen alarm werd geslagen met een half uitgemoorde trein waar ook normale passagiers en crew in zitten is wel een beetje gek te noemen, maar ik had er niet zoveel moeite mee.

Verder leuk dat zo'n blockbuster eens verder gaat dan een verhaal in Amerika. Japan is een prachtig land en deze film weet dit qua beeld, soundtrack en sfeer ook goed aan mij als kijker te verkopen. Dat geeft de film een halfje extra in mijn eindscore die ik anders niet had gegeven.

4*

Best aardig. Beetje actie, beetje humor, beetje vechten...

Daarnaast vind ik SWS een erg prettige acteur. Ook hier weer.

3*

Nooit gedacht dat ik nog eens een ruime voldoende uit zou gaan delen aan een Transformers-film, maar ik doe het toch. Al is het eigenlijk een beetje beledigend om dit als een vervolg op die Michael Bay troep te noemen, want Bumblebee pakt het volledig anders aan en mag dan vooral een erg succesvolle spin-off worden genoemd.

In ieder geval zat ik vanmiddag met niet al te veel verwachtingen in de bioscoop, want de voorgaande 3 Transformers-films kwamen bij mij niet boven de twee sterren meer uit. Bombastisch, groots, maar vooral schreeuwerig, vermoeiend, zielloos en inhoudsloos. Als het je geen fuck boeit welke robot een (bijna altijd vreselijk te lang durend) gevecht wint of dat je door de drukte zelfs niet meer kan zien wie wie is, dan heb je als maker de plank toch flink misgeslagen. Dan is het lekker boeiend dat ze de halve aarde opblazen. Ik werd er de afgelopen jaren niet warm op koud van. Daarnaast ben ik ook geen nostalgische fan van de reeks, dus de strijd tussen de Autobots en Decepticions interesseerde me werkelijk niks. Ik zocht er vooral vermaak in dat ik niet kreeg.

Maar de makers van Bumblebee snappen het dus wel. De film is lekker kleinschalig en focust zich vooral op het leven van de jonge pubermeid Charlie die per toeval Bumblebee ontmoet. We zien hoe ze met elkaar om leren gaan (erg geestig, de communicatie via radioliedjes!) en hoe ze voor elkaar opkomen. Hailee Steinfeld is bijzonder charmant en sympathiek in haar rol en doordat je haar leert kennen krijgt de film een ziel. Ook haar buurjongen met een crush op haar past hier goed bij en doet het naar behoren. Maar de leukste scènes zijn toch wel die met Bumblebee die om leert gaan met aardse zaken als cassettebandjes en wc-papier rollen. De film blijft lekker luchtig, kent geslaagde humor (wát een verademing om dit te zien vergeleken met die puberale, compleet ongrappige oversekste humor van Bay in de voorgaande delen) en áls er dan eens actie komt, dan is het interessant en zitten er oprecht spannende stukken in. Waarbij het dus helemaal niet nodig is dat de halve wereld op wordt geblazen, op deze wijze blijft het allemaal veel pakkender.

Perfect is Bumblebee ook weer niet. Het verhaal is wat cliché, de bad guys zijn wat eendimensionaal en de wereld van de Transformers boeit me nog steeds niet echt gigantisch, maar als ze op deze wijze doorgaan wil ik de komende delen wel degelijk zien. Zonder vooraf aanwezige sceptische gedachten. Dan kijk ik er zelfs weer naar uit.

3,5*

Bumperkleef is me nog best meegevallen, aangezien ik er weinig van verwachtte. Films uit Nederland doen me vaak niet veel en zeker de horrors en de thrillers niet. Op een of andere manier kunnen ''wij'' zelden geloofwaardige karakters in nagelbijtende situaties zetten. Misschien wat onnodig om daardoor alle producties kritisch te bekijken, maar het is bij mij wel een gevolg van tig van dit soort flauwe meuk te hebben gezien.

Anyway, Bumperkleef. Het doet me best wel denken aan Steven Spielberg zijn debuutfilm Duel (1971), al was Duel wel echt veel sterker. Zelfverzekerde eikel Hans en zijn irritante gezin zijn op weg naar opa en oma en zijn aan de late kant, waardoor Hans harder dan hij mag aan het rijden is en daarmee een wit bestelbusje begint te irriteren. Deze manier heeft zijn eigen methodes om duidelijk te maken dat hij er niet van gediend is. Wat je krijgt is een kat en muisspel op de Nederlandse wegen en woonwijken. Het klinkt veel toffer dan het is, want ik vond het nergens intens of spannend worden, maar het kijkt weer wel aardig weg.

Alleen maakt dat gezin zoveel domme fouten, dat zoiets me gaat storen en ik de film steeds minder serieus kan nemen. Neem nou de eerste grote confrontatie bij de bosrand, waar moeders achter het stuur zit en haar stalker een meter of 20 verderop vrij voor zich heeft. Dan geef je toch vol gas en rij je hem morsdood als hij je man aan het vermoorden is? Nouja, met dit soort onlogische acties zit de film vol. Het slot bij opa en oma deed me ook niet zo heel veel. Ook vreemd dat de stalker helemaal op het einde wel zegt tegen de kinderen dat zij er niet voor hebben gekozen, dat hun ouders de schuld hebben. Waarom pak je dan wel de ouders van Hans aan?

Visueel is de film wel behoorlijk met een paar goed gefilmde momenten op de snelweg. En ook zijn de effecten van het sproeigoedje best wel smerig. Ik ken Lodewijks Crijns verder niet, maar op zich mag hij best eens een echte horrorfilm gaan proberen. Hopelijk wel met een betere cast, want ik was van Jeroen Spitzenberger (lijkt de teksten van een papiertje op te lezen), Anniek Pheifer (redelijk, zonder op te vallen) en vooral die twee constant huilende, schreeuwende kinderen niet zo onder de indruk.

3*

Matig. Sowieso is dit geen horror maar iets van thriller en drama voor mijn gevoel. Eigenlijk komt de film nooit lekker los en is de spanning ook redelijk afwezig. Het onderlinge wantrouwen deed me denken aan bv The Thing, dat was nog wel aardig gedaan. Ondanks een aardige setting een middelmatige film.

2*

Wonderschoon!

Ik heb weinig met westerns maar wat heb ik ongelooflijk genoten zeg! Ik kijk bijna nooit een western maar een tijdje terug heb ik Once upon a time in the West gekeken en die was best goed maar voor mij te traag en niet echt een klassieker. The Good, the Bad and the Ugly is dat zeker weten voor mij wel!

De hele aankleding en sfeer in de film is echt geweldig. Prachtige settings, prachtig camerawerk, geweldig acteerwerk en werkelijk een adembenemende soundtrack (al kende ik net als iedereen het bekende deuntje uiteraard).

Het grote verschil met Once upon...is dat de film meer vaart, meer activiteiten en leukere personages kent. De film is iets meer actiegerichter wat persoonlijk voor mij het kijkplezier ten goede is gekomen. Daarnaast zijn de 3 hoofdpersonages Good, Bad en Ugly alledrie subliem. Eastwood zet een geweldige rol neer maar eigenlijk was The Ugly mijn nummer 1. Heerlijke rol, heerlijk gespeeld!

Waar ik me af en toe bij Once upon...nog wel eens verveelde had ik dat hier bijna nooit. Elke gebeurtenis was bijna boeiend. Ook de momenten waar het rustig was en waar nauwelijks gesproken werd waren prachtig. Dan krijg je vooral prachtige close-ups en de heerlijke soundtrack erbij. Maar gelukkig gebeurde er genoeg in de film, zeker het laatste uur was echt genieten.

De muziek is echt enorm sfeerverhogend in de film. Ook de timing van de muziek is elke keer bijzonder goed en passend.

De dialogen zijn ook een grote kracht van de film. Enkele conversaties zijn echt geniaal. Zeker de momenten met The Good en the Ugly waren soms prachtig.

Ik wilde de film eigenlijk 4,5* geven totdat ik het wonderschone einde op het kerkhof kreeg te zien. Adembenemend! Daarom ga ik de film gewoon de volle 5* geven. Mooi dat mijn 1100ste stem op Moviemeter gegeven gaat worden aan deze beauty van een film.

5*

Burden is een waargebeurd verhaal, volgens de film. Dat maakt het wat lastig voor me om heel kritisch te zijn op het clichématige plot, maar ik ga het toch doen. Burden voelt een beetje als de light-versie van American History X. Racist en zwarten-hater komt in aanraking met zwarten, ziet ook de positieve punten en bekeert, maar niet voordat hij nog een keer een confrontatie aan moet met zijn demonen uit het verleden. Wat dat betreft kan je de film wel helemaal uittekenen. Het is aan het prima acteerwerk te danken dat dit gewoon van begin tot eind een boeiende film blijft. Daarnaast blijft het ook altijd wel interessant om een kijkje in het leven van rassenhaters te nemen.

Hier bezitten ze een KKK-museum en vernederen ze donkere mensen door op ze te plassen of ze te kleineren. Richting het einde komt er zelfs benzine en vuur bij. Het blijft krankzinnig dat er echt veel van dat soort mensen op de wereld zijn. Die moet je niet negeren, maar je moet het blijven benoemen dat het niet normaal is. Een beetje zoals de dominee in deze film, die hoopt dat hij Mike nog kan redden, ook al veracht hij zijn levenswijze maar wel ziet hoe gek hij op zijn white trash vrouw en stiefzoontje is. Een film als American History X maakt wel echt meer indruk op me (toevallig heel recent nog gezien zelfs), maar Burden is ook zeker de moeite van het kijken waard.

Overigens wel een raar slot van de film, als je prekerige teksten in beeld krijgt hoe je kan doneren aan de kerk. Hou dat lekker voor het lokale nieuws ofzo. De beelden van de echte Mike Burden waren wel weer sterk.

3,5*

Bij vlagen best spannend.

Buried weet op zich aardig te boeien van begin tot einde, zonder dat ik de film echt een topfilm vind. Kwestie van gevoel.

De film draait om hoop om gered te worden. Die hoop blijft tot het einde van de film aanwezig, tot in de laatste seconden. Geniaal einde om het toch slecht te laten aflopen doordat ze de verkeerde hebben bevrijd. Hulde voor de makers dat ze dit aandurfden, want ik had eigenlijk een happy end verwacht.

Verder is de film niet altijd even spannend. De scene met de slang was trouwens wel briljant. Bijzonder beklemmend. Ik kan me dan zijn enorme angst begrijpen. Brr.
Buiten die 2 stukken vond ik de film niet zo heel bijzonder. Het concept is origineel en boeiend maar doordat je alles maar met 1 man en 1 locatie krijgt zaten er ook wel wat saaie momenten in.

Toch wil ik de film zeker wel een aanrader noemen. Origineel idee, paar sterke momenten, prima einde, goed acteerwerk en een bij vlagen beklemmende sfeer.

3,5*

Burn after reading viel me een beetje tegen helaas.

Het is best een vlot wegkijkende film, maar meer ook niet.

Ik vond hem nou niet echt grappig of iets in die buurt. Het was eigenlijk een beetje van alles. Soms leuk, soms boeiend, soms opvallend, soms saai....maar nergens blinkt de film echt in uit.

Clooney vond ik wel goed spelen, Brad Pitt vond ik niet zo best. Die laatste had ook een gare rol maar toch...

John Malkovich vond ik wel weer gaaf. Ik vond zijn rol misschien ook wel de leukste van allemaal. Lekker uitbundig en over the top.

Uiteindelijk klaag ik niet hoor. Voor 5 euro heb ik een prima anderhalf uur film gehad.

3*

Best wel sterk, zowel qua actie als met de menselijke emoties van diverse lagen van de bevolking die te maken krijgen met een virusuitbraak. Deze ''Zombies on a train'' (niet zelf bedacht, las het al in diverse reviews hier) film is niet enorm origineel, maar wel goed uitgewerkt. De speelduur is wel aan de lange kant, had wel richting een 90 minuten teruggebracht mogen worden. Het eerste uur was echt sterk, als ze ontdekken wat er aan de hand is en manieren zoeken om zichzelf te beschermen, maar na de zoveelste aanval viel mijn interesse een beetje weg. Daarvoor heb ik toch wel vrij veel zombiefilms en series gezien om nog echt geïmponeerd te raken.

Gelukkig ligt het tempo hoog genoeg om redelijk interessant te blijven is vooral de nadruk op het menselijke aspect goed gedaan. Wel wat voorspelbaar, want een work-a-holic die zijn dochter qua aandacht heeft verwaarloosd komt zichzelf uiteraard tegen, beetje Hollywoodiaans eigenlijk, maar het wordt toch nog gewoon overtuigend neergezet. Mooie scène als hij afscheid van zijn gezin neemt nadat hij begint te transformeren naar een zombie. Heel puur. Wel weer jammer dat het zo beroerd eindigt met een happy end voor moeder en dochter omdat die laatste een liedje zit te zingen waardoor ze niet door het leger afgeknald worden. Buiten het feit dat ik dit wel heel goedkoop vind had het best bij de film gepast als het leger wel geschoten had. Ieder geval een aanrader voor de genrefans.

3,5*

Na een ruim decennium heb ik The Butterfly Effect nog maar weer eens opgezet en was erg benieuwd of deze aangrijpende film me nog altijd zou raken. Daar kan ik meteen 'ja' op antwoorden, want het is en blijft een geweldige film die niet perfect is, maar van begin tot eind boeit. Het idee dat je kan rommelen in de tijd blijft een geweldig concept, zeker ook als je merkt dat de consequenties groot zijn. Voor mensen die gamen, probeer Life is Strange 1 eens, zelfde insteek. Misschien zijn de gevolgen niet altijd logisch of altijd even sterk uitgewerkt, je kijkt toch steeds weer uit naar hoe de alternatieve realiteit er nu weer uit ziet. Zelf heb ik de Director's Cut gezien waarbij Evan als foetus zelfmoord in de buik van zijn moeder pleegt. Dat blijft voor mij de beste afsluiter, maar er zijn er dus liefst vier wat vrij idioot is. Het bioscoopeinde is ook nog wel oké, met Evan die als kind zijn vriendinnetje Keyleigh bedreigt en haar daardoor uit zijn leven ziet verdwijnen waardoor haar niks aangedaan kan worden in de toekomst. De overige twee zijn redelijk hetzelfde, als ze elkaar voorbij lopen in de stad op latere leeftijd en ze in de ene realiteit elkaar herkennen en in de andere niet. Maar ik laat het letter bij het foetus-eind.

Jammer dat Ashton Kutcher niet meer van dit soort thrillers heeft gemaakt. Eigenlijk ken je hem vooral van sitcoms en komediefilms wat hij aardig doet, maar er had wel meer in kunnen zitten. Hij is niet een topacteur, maar toch zet hij hier een sterke prestaties neer, net als de rest van de cast. De film probeert misschien wel iets teveel thema's mee te pakken in hun verhaal, waaronder pedofilie, gehandicapt zijn of een moord plegen, maar de sfeer is lekker duister en ongemakkelijk waardoor ik het script de keuzes wel kan vergeven. Ook wel gelachen om de bijrol van die moddervette metal kamergenoot van Evan die lekker weird is in alle realiteiten. Het is geen al te moeilijk verhaal, maar pas richting het einde vallen een hoop puzzelstukjes in elkaar.

4* (was 4,5*

De film lijkt een beetje een clichematige film, maar het einde is werkelijk focking briljant. Alles gebeurt wat je nooit aan zag komen.

Zo blijkt dus brave huisvader en echtgenoot die zijn dochter kwijt is overspel te hebben gepleegd met de vrouw van....juist, die psychopaat. En nog bizarrer is dat Neil's vrouw dit wist en alles in scene heeft gezet met de psychopaat
En misschien zijn sommigen van jullie die hem zien er wel achter voor dat de clou bekend wordt, maar ik werd er enorm door verbaasd.
Geef hem 4*, vooral door het ijzersterke einde en het erg goede optreden van Brosnan.