Meningen

Zwakke, voorspelbare hap.

The Bounty Hunter is gewoon niet goed en niet leuk. De film werd gelukkig niet zo strontvervelend dat ik hem nauwelijks uit kon kijken, maar verder is wel bijna alles erg zwak aan deze prent.

Het is op zich best een leuk verhaal, maar de uitwerking is weer zo voorspelbaar dat het niet boeiend is. Gerald Butler jaagt op ex vrouw Jennifer Aniston voor het geld. Uiteraard hebben ze een grote hekel aan elkaar maar zodra ze met elkaar opgescheept weer zitten vallen ze weer voor elkaar. Goh, wie had dat nou verwacht

Dat de film voorspelbaar is, dat is niet altijd erg. Maar dat de uitwerking zo suf is wel. De pogingen tot humor zijn pijnlijk ongrappig. Ik heb er gewoon niet om kunnen lachen. Niet om Gerald of Jennifer en al helemaal niet om die irritante stalkende kantoorcollega van haar. Dat misdaadplotje wat halverwege in de film wordt gepropt was ook al niet de moeite...

Is alles slecht? Mwoh. Butler vind ik een goede acteur. Hij zet ook best een aardige prestatie neer. Jennifer Aniston vind ik echt een hele mooie vrouw die er ook hier weer aantrekkelijk en charmant uit ziet. Ik heb een zwak voor haar. Maar puur als actrice moet ze toch eens op gaan passen. Ik zie haar de laatste jaren steeds in redelijk matige B films die voor romantische komedie's door moeten gaan. En dat terwijl ze best aardig kan acteren. Ik hoop dat ze eens wat kieskeuriger haar rollen gaat kiezen.

2*

Aangezien eind deze maand het langverwachte nieuwe deel Jason Bourne (2016) uit de Bourne franchise in de bios draait, de eerste sinds bijna 10 jaar met Matt Damon terug in de hoofdrol, is het hoog tijd om de oude delen eens opnieuw te kijken. Jammer genoeg hoort daar ook het matige Damon-loze vierde deel bij, maar ik verheug me ieder geval om de oude trilogie opnieuw te zien.

Gelukkig maakt The Bourne Identity tig jaar na dato nog altijd veel indruk. Het conspiracy verhaal blijft lekker mysterieus en zeer boeiend. De film zit vol met actie en spektakel, maar het is vooral het verhaal en de prestatie van Damon dat echt de show steelt. Als kijker weet je net zoveel als Jason Bourne zelf en samen met hem ontdek je meer over zijn verleden. Ze worden constant opgejaagd en dat haastige gevoel geeft de film een erg prettig tempo mee.

Het tempo ligt dus hoog en ondanks dat bepaalde scenes vrij ongeloofwaardig zijn (de sprong in het trappenhuis naar beneden op een lijk) heb je wel constant het gevoel dat het een reëel plot is. Het is wel weer even wennen om een vrij jonge Matt Damon bezig te zien, maar ook op die leeftijd was hij al imponerend met het acteren en zeker ook in de actiescènes die overigens erg stijlvol zijn geregisseerd. Hij ramt zich op coole wijze door het verhaal heen en geeft de kijkers al voorproefjes van de kwaliteiten die hij bezat voor zijn geheugenverlies. Prima rol overigens ook van Franka Potente als zijn vrouwelijke side-kick. De chemie tussen beiden was behoorlijk goed.

4* stonden en blijven staan.

Ik had niet zo heel veel zin om deze film opnieuw te kijken, maar ik heb de afgelopen weken de 3 voorgangers ook opnieuw bekeken met het oog op deel 5 die eind deze maand in de bios draait, dus dan pak ik deel 4 ook maar mee. En eigenlijk is het niet eens een slechte film, maar als je mee wilt graaien uit de Bourne geldkist, dan verwacht ik ook een eindproduct van die klasse en die krijg je niet. Jeremy Renner doet zijn best, maar is absoluut geen Matt Damon. Renner is kleurloos en straalt ook die coolness niet uit. Hij doet het redelijk, zonder op te vallen. De rest van de cast idem, aardig, maar niets bijzonders. Het is allemaal behoorlijk goed gefilmd, maar veel memorabele (actie)momenten zijn er niet. Was dit een gewone actiefilm geweest, dan had ik de film nog wel een krappe voldoende gegeven, maar als Bourne film is het gewoon een beste tegenvaller. Hopelijk spoelt de aankomende Bourne mét Matt Damon deze vieze smaak weg.

2,5* (was 2*)

Opnieuw gekeken, met het oog op de naderende vijfde film eind deze maand. Niet van het constant hoge niveau van deel 1, maar nog altijd erg amusant, spannend en genietbaar. Best wel opvallend dat Bourne zijn vriendin vermoord wordt aan het begin van de film, maar vanaf dat punt begint de film toch weer erg op de voorganger te lijken. Achtervolgingen, knokpartijen, conspiracy-verhalen van de overheid. Het zit er allemaal in en het werkt prima, maar het voelt tegelijk ook wat als herkauwen aan. Echte memorabele momenten zitten er niet in en het rommelige script met soms vrij onoverzichtelijke actie wordt gered door wederom een hele puike prestatie van Matt Damon als Jason Bourne. Charismatisch en getalenteerd. Bourne is wel 1 van zijn betere rollen uit zijn carrière.

3,5* (was 4*)

En na het herzien van de 1e 2 delen volgde uiteraard ook ''Ultimatum'' om de trilogie compleet te maken.

En ja, wat moet zeggen over dit 3e deel? Inhoudelijk lijkt de film uiteraard op de vorige delen. Weer een erg sterke Matt Damon, weer een aantal fantastische achtervolgingen (zeer sterke scene met Bourne in de politiewagen) en een paar sublieme gevechten die zo goed zijn omdat ze zo echt overkomen. Deze films voelen niet aan als standaard. De achtervolgingen, crashes en gevechten voelen erg realistisch aan. Niks overdreven, vooral erg overtuigend.

Het plot in deze film is er uiteraard 1 om te beindigen en dat doet de film ook prima. Ook een prima slot van de film met een plotwending die best verrassend was. Gelukkig krijg je alle uitleg van de film die je graag wil weten.

Ook dit deel is een echte topper geworden. Zeker ook door de goede rollen die iedereen speelt. Het komt allemaal erg overtuigend over. Geen idee of zon verhaal ook echt zou kunnen gebeuren, maar het in in de 3 films iedereen wel zo getoond dat je dit zou kunnen geloven.

De gegeven 4* blijven staan. Geweldige trilogie die iedereen die van actie en thriller houdt zou moeten kijken!

Ik wilde deze documentaire altijd al eens zien en gister kwam hij op tv, dus ik ben maar even blijven hangen.

Zeer interessante en bij vlagen intrigerende docu over het gebruik van wapens in de VS. Er zaten echt enkele momenten in dat je denkt, hoe kan men dat toch doen zeg. Zon man die met een doorgeladen magnum onder zijn kussen slaapt...dan spoor je niet helemaal geloof ik. Zeker nadat Moore later naar Canada ging om dat land te vergelijken met Amerika. Canada bezit ook wapens en daar kijken mensen ook geweldadige films, luisteren ze Marilyn Manson en spelen ze geweldadige games.

Maar de misdaad en moord cijfers liggen daar wel stukken lager.

Het zijn vooral Amerikanen die aggressief zijn. Nou moet ik wel zeggen dat de docu erg eenzijdig wordt getoond. Men laat ook weinig ruimte open voor tegenargumenten en meningen van pro wapenliefhebbers. Maar goed, het is goed dat deze docu is gemaakt. Ik kan me goed vinden in de mening van Moore. Amerika slaat echt door met zulke zaken. De film kent ook enkele prima scene's, zoals met informatie over de moordpartij op Columbine, de cartoon over Amerika, de moeder die 2 banen moet nemen om rond te komen waardoor ze haar kinderen niet meer goed kan opvoeden, het stukje South Park of het tonen van die leider van de pro wapen vereniging. Je krijgt een goed beeld van het Amerika van nu. Wel wordt er wat vaak goedkoop sentiment gebruikt, zoals met die 2 jongens in de K-Mart. Toch, de docu is een aanrader voor iedereen in mijn ogen.

4*

Stopmotion animatiefilms vind ik sowieso al qua stijl vaak de moeite, omdat er veel werk en liefde in is gestoken. Deze The Boxtrolls ziet er ook weer sfeervol en behoorlijk uit, al heb ik het in enkele Aardman producties al wel beter gezien. Het is vooral het verhaal dat me niet zo erg wist te boeien. Zeker het middenstuk is aan de saaie kant en de humor werkte bij mij niet echt. Daarom helaas een kleine onvoldoende.

2,5*

Ik heb gemengde gevoelens aan de film overgehouden.

Aan de ene kant is dit een ontroerend verhaal over de naieve gedachten van een jong kind dat niet begrijpt wat er daadwerkelijk om hem heen gebeurd, maar aan de andere kant is het wel een extreem ongeloofwaardig plot. Zo meteen meer daarover.

Laat ik eerst eens met een enorme ergernis beginnen. Waarom praten Duitsers Engels? Kom op zeg, dit is geen 1961 meer. We leven in 2011. Zorg voor authentieke stemmen. Een Nazi commandant die in het Engels zit te blaffen is belachelijk. Tuurlijk, het zal wel gemaakt zijn om het simpele volk in Amerika deze film ook te laten kijken, want die komen natuurlijk niet opdagen als het een Duitstalige film is. Het kost ieder geval punten bij mij.
Wat ik ook wel jammer vond waren de vele stereotypes in de film. Het wordt allemaal wel erg zwart-wit neergezet. Van extreem foute Nazi's tot extreem lieve kinderen. Enige tussenweg was er bijna niet.

Verder is dit best wel een boeiende film als je door een ongeloofwaardig plot heen kan prikken en de taal even vergeet. Het hele Duitse gezin vind ik goed neergezet. De wat sneue vader die eindelijk een grote meneer is doordat hij een Nazi commandant is, een vrouw die het allemaal niet ziet zitten, een geindoctrineerd meisje, een naief jongetje...allemaal goed gespeeld. Ik vond de band van Bruno met Shmuel mooi. De stukken aan het hek van het kamp waren prachtig, dankzij de onschuld van kinderen die niet weten hoe alles in elkaar steekt. Zeker de kinderlijke denkbeelden van Bruno zijn zowel mooi als ontzettend triest, omdat de kijker natuurlijk wel weet wat er allemaal gebeurd. Maar ook Shmuel weet niet wat er gebeurd.

Maar ik had toch wel grote moeite om dit plot enigzins te accepteren. Alles is wel gigantisch ongeloofwaardig.

- Een kamp op loopafstand van een Nazi commandant en zijn familie?
- Niemand die Bruno miste op de vele momenten dat hij bij het hek van het kamp zat?
- Wel minimale beveiliging bij het kamp, totaal ongeloofwaardig.
- Ook de beveiliging bij het Duitse huis stelt weinig voor als een kind continue erin en eruit kan sluipen. Lijkt me ook onmogelijk.
- Bruno die zo met een schepje zichzelf het kamp in kan graven? Dan konden Joden dit ook andersom doen. Totale onzin natuurlijk.

Wat wel veel goedmaakte wat het dramatische (in positieve zin) slot van de film. Ik kende het einde nog niet, dus het was wel een schok dat Bruno het kamp in ging en uiteindelijk met alle Joden werd vergast. Enorm tragisch natuurlijk, maar wel een passend einde voor een film als deze. Ik had er ook niet echt spijt mee, omdat ik dit die Nazi vader eigenlijk wel gunde. Al was het voor een onschuldig kind natuurlijk dieptriest. Bruno verloor bij mij overigens wel goodwill toen hij niet voor Shmuel op durfde te komen bij het incident met het koekje eten.

The Boy in the Striped Pyjamas is geen topfilm geworden, daarvoor is het veel te ongeloofwaardig en storen er meer zaken. Maar als je daar een beetje doorheen kan kijken, dan heb je een boeiende film om te zien. Aan te raden voor mensen die films als La Vite e Bella ook de moeite vinden.

3*

Een enorme dosis actie, maar niet zo cool en vermakelijk als ik had gehoopt. Sterker, het ging me halverwege al vervelen. Als personages en verhaal niks betekenen dan kan actie ook zelden uitblinken. En daarom vind ik dit niet echt een aanrader.

2,5*

Boyhood is toch wel vrij indrukwekkend te noemen, zeker ook door het idee dat dezelfde hoofdrolspelers gewoon 12 jaar zijn gevolgd. Het levert een indringend en mooi beeld op van een opgroeiende jongen, samen met zijn zus, moeder en andere verwanten. Zo'n omvangrijk project kom je niet vaak tegen en als ik dan ook nog eens zie dat het van Richard Linklater af is gekomen, de man achter de prachtige Before-trilogie, dan weet ik genoeg. Helemaal als de geweldige Before-acteur Ethan Hawke ook hier een hoofdrol vertolkt. Zou het een klassieker worden?

Helaas is Boyhood voor mij erg goed geworden, maar geen klassieker. Daarvoor heb ik me toch wel aan een paar zaken gestoord. Misschien is het project een tikje te ambitieus? Je krijgt een lange film van bijna 3 uur, maar nog voelt het soms gehaast aan in bepaalde levensfases omdat het fragmentarisch wordt getoond. Op zich niet gek, aangezien er 12 jaar materiaal in verwerkt moest worden, maar soms hadden zaken beter en dieper uitgewerkt mogen worden. Daarbij had ik ook moeite met het feit dat enkele (Amerikaanse) clichés er toch ingestopt zijn. We treffen 2 vervelende, alcoholistische stiefvaders (die eerste stiefvader zette overigens een hele sterke rol neer want als kijker kreeg ik echt een hekel aan die man), moeder heeft geldzorgen, vader is lange tijd iemand die de echte verantwoording niet neemt en de 2 kinderen groeien op tot 2 ietwat clichématige tieners, waar Facebook en emo-gedrag de boventoon voert. En natuurlijk komt het belangrijke Amerikaanse ''going to college'' verhaal er ook bij. In Amerika slaan ze in mijn ogen altijd wat door met dat, maar ok. Echt sympathiek werden Mason en zijn zus niet door de jaren heen. Ze zijn wat lui en niet altijd even sociaal, volgen hun eigen koers en een echte band bouwde ik niet helemaal met ze op. Ik vond beiden leuker in de fase toen ze nog kinderen waren. In die periode vond ik het acteerwerk ook wat echter overkomen. Mason was een lief, vrolijk kind en eindigt een beetje als een hipster.

Het neemt niet weg dat ik hun reis naar volwassenheid mooi vond om te volgen. Sowieso zie je iedereen veranderen. Hun moeder wordt ook langzaamaan burgerlijker, leert van fouten en merkt dat haar leven niet zo geweldig is. En Ethan Hawke zet als vader een dijk van een rol neer. Van een levensgenieter die niet graag verantwoordelijkheid neemt wordt hij ook een brave vader. Realistisch? Ongetwijfeld. Leuk? Mhow.

De stijl van Linklater zijn oudere films die je wel in Boyhood terug. Visueel is de film dik in orde en de soundtrack klinkt ook erg lekker. Het nummer Hero van Family of the year past er ook goed bij. De film is geen klassieker geworden, maar wel een sterke coming-of-age film, vooral ook dankzij het bijzondere feit dat we constant dezelfde acteurs hebben gezien. Als kijker groei je daardoor toch ook met deze mensen op, net als in de Before-trilogie, die ik nog wel een tikje beter vind.

4*

Boys don't cry is zo'n titel die ik de afgelopen kwart eeuw al enorm vaak voorbij zag komen in winkels, tv of streaming, maar nooit eens heb gekeken. Het is een nogal pijnlijke film over een trans meisje die jongen wil zijn, maar moet overleven in een wereld waar mensen dit niet accepteren. Sterke hoofdrol van Hillary Swank, je voelt regelmatig de emotionele pijn en later ook de fysieke, want de film is in de slotfase best heftig met de verkrachtingen, brute mishandelingen en uiteindelijk de dood. Schijnbaar is dit ook gebaseerd op een waargebeurd verhaal, wat het nog triester maakt.

Maar is het dan ook meteen een goede film? Niet echt. Ik vind het allemaal rommelig en fragmentarisch en kwam lange tijd niet goed in het verhaal. Zeker dat eerste uur is niet vooruit te branden. Het laatste deel is zoals gezegd heftig en maakt wel indruk. Voldoende.

3*

Zeer indrukwekkende film met een heel sterk what if...scenario. Het is erg interessant om eens door te denken en te zien wat er zou gebeuren als een bizar kloonprogramma als in deze film in werking zou zijn gezet om het Nazi rijk terug te halen.

Ik vond de film echt heel goed. Ik ben wel een liefhebber van dit soort films met een sf scenario.

De film biedt veel spanning. Zoek er niet al te veel actie in want dat heeft de film niet. Zoek je een spannend verhaal rondom neo Nazi's dan zit je goed.

4*

Uitstekende Noorse rampenfilm, waar uiteindelijk wel meer in had gezeten als er wat meer budget was geweest vermoed ik. De aanloop naar de ramp vond ik boeiend genoeg en later zelfs redelijk spannend. En niet onbelangrijk, de personages waren te pruimen. Wel a la Hollywood wat te clichématig, maar goed, ieder geval niet vervelend. Maar de ramp zelf kwam wel erg karig in beeld.

In een paar minuten was het weer gedaan en ondanks dat het er prima uit zag vond ik dat wel weinig. De zoektocht naar zijn gezin daarna vond ik wel wat standaard. Uiteraard raken ze allemaal in flinke problemen, maar het komt steeds net goed. Wat dat betreft ontloopt deze film de bekritiseerde Hollywood rampenfilms niet. En soms werd het wel erg ongeloofwaardig, zoals het feit dat het hotel inclusief de aanwezigen niet compleet van de aarde werd gevaagd door de tsunami of het overleven van een tsunami terwijl iemand in een auto zit. Gelukkig doen ze het qua verhaal, spanningsopbouw en personages wel een stuk beter. De Noorse landschappen zagen er trouwens prachtig uit, wat moet het een mooi land zijn om te leven.

Prima rampenfilm.

3,5*

Vreemd dat ik niet eens op MIA 3 heb gestemd, maar juist deze film herinner ik me het beste van vroeger, met Braddock zijn vrouw en kind. De film is zoals de hele reeks niet zo best, maar nog best geinig. Chuck Norris is weer lekker op dreef, nu om kindertjes te redden. Daar hoort ook zijn zoon bij die hij eindelijk terug vond, terwijl zijn vrouw weer voor zijn gezicht vermoord is. Wel wat lomp dat Chuck nauwelijks geëmotioneerd is bij 2 van zulke ingrijpende gebeurtenissen, maar ach. Het levert wel weer een paar lekkere actiemomenten op. De marteling, de ontspanning met zijn zoon en de clash op het einde bij de brug. Toch vond ik deel 2 net iets leuker. Maar een heel, heel kleine voldoende kan er nog net vanaf.

3*

Braindead heb ik tot mijn schaamte gisteravond pas voor het eerst gezien. Het is toch een classic in het genre. Maar gelukkig heb ik 19 jaar na het uitkomen van de film er wel een erg leuke avond mee gehad. Braindead begint nog kalm, maar zeker de laatste 3 kwartier zijn echt briljant. Zwaar over de top en onzinnig, maar wel enorm grappig. Volgens mij moeten ze tijdens het maken van de film enorm veel lol gehad hebben. De pus, ingewanden en lichaamsdelen vliegen je om de oren op een bizarre manier waar je alleen maar om kan lachen. De film kent toch wel een stel memorabele momenten (dierentuin, vla eten, de grasmaaier op het einde (sowieso kan je het laatste uurtje helemaal wel memorabel noemen)) en weet constant te vermaken. Er zitten ook zoveel foute zaken in (de rondneukende zombiepriester hèhè)
Dat het heel af en toe wat eenzijdig wordt (met de baby bijvoorbeeld) vergeef ik Peter Jackson graag. Waar ik met Evil Dead 1 en 2 bijvoorbeeld helemaal niks heb, daar is Braindead enorm geslaagd als horror-komedie.

4*

Ik ben een groot fan van de Pixar films, maar deze Brave is toch wel een kleine teleurstelling geworden. De film kent wel een erg uitgekauwd, onorigineel plotje over de traditionele moeder en de opstandige dochter. Ook in het restant van de film krijg je een weinig originele verhaallijn met moeder en dochter die tot elkaar veroordeeld zijn, ook al is dit wat vreemd omdat moeder in een beer veranderd is. Het leverde weinig interessante momenten op. Maar het vreemde is dat de film toch best wel vermaakte.

Sowieso was het genieten van wonderschone beelden. Dat rode haar van Merida ziet er zo enorm mooi uit zeg. Ook de wisps en hun lichten zagen er schitterend uit met de blauwe gloed. En zoals het Pixar betaamt krijg je ook weer prachtige omgevingen en details te zien. Daarmee lopen ze toch heel ver voor op de concurrentie en blijf ik altijd uitkijken naar een nieuwe Pixar film. Qua humor had Brave wel wat scherper gemogen, maar toch viel er nog wel regelmatig wat te genieten van onder andere Merida's vader, de 3 kids, de 3 kandidaten die Merida's hand willen krijgen en hun vaders.

Ik hoop dat Pixar wel weer wat origineler werk af gaat leveren. Cars 2 stelde ook al teleur en Brave kan ook beter. Toch is het leuk genoeg om eens te kijken.

3*

Ik ben nu bezig met moderne wraakfilms opnieuw te kijken en het was de beurt aan The Brave One. Stond me van destijds bij als vrij sterk, maar valt nu na een nieuwe kijkbeurt tegen. Het wil van alles zijn, maar daardoor is het net niks als drama, misdaad en actiefilm. Het is niet slecht, wel een beetje traag en rommelig. Jodie Foster bevalt wel in de hoofdrol en ze is in een aantal scènes lekker bezig (sterkste moment als de ijskoud in de metro haar ding doet) maar het was niet genoeg om dit meer dan een standaard voldoende te geven.

3* (was 3,5*)

Lower your flags and march straight back to England, stopping at every home you pass by to beg forgiveness for a hundred years of theft, rape, and murder. Do that and your men shall live. Do it not, and every one of you will die today.

Braveheart...typisch een film die iemand geweldig vind of veel te overdreven clichématig en dramatisch. Ik behoor tot de groep die de film fantastisch vind. Gisteravond maar eens een avond vrijgemaakt om deze titel eens te herkijken. De laatste kijkbeurt moet alweer jaren terug zijn geweest.

Ik ben altijd wel te porren voor dit soort epische, bombastische spektakelfilms, mits er wel een goed plot in zit. Gelukkig slaagt Braveheart daar uitstekend in. Vanaf de 1e minuut tot de aftiteling greep de film me gewoon vast en liet me niet los. Al moet ik wel bekennen dat ik de laatste 3 kwartier niet zo goed vond als het hele deel daarvoor. Maar tegenvallend werd het gelukkig nooit. Van het leven van de jonge Wallace tot zijn opkomst als Schotse held tot zijn einde was het gewoon boeiend. Dit is grotendeels te danken aan het overtuigende acteerwerk van Mel Gibson. Ook al een acteur waar je graag naar kijkt of waar je van walgt. Ik kijk er graag naar. Zijn uiterlijk, zijn rauwe stem, zijn daden..schitterend! Ik kan me ook niemand anders voorstellen wie deze rol zou kunnen spelen.

De film zoekt constant naar een mix van actie, verhaal en dramatiek. In mijn ogen slaagt de film daar prima in. De veldslagen zien er geweldig uit, het verhaal van de rising hero William Wallace wist te overtuigen en zijn band met Schotland maar ook zijn liefde voor zijn vermoorde vrouw vond ik mooi. Gelukkig zit er op zijn tijd wat humor in, zodat het nooit heel zwaar wordt. De strijdmakkers van Wallace doen het toch wel goed. Wie ik ook goed vond wat Longshanks. Misschien wat overdreven evil neergezet, maar dat vond ik juist mooi. Typisch een vijand die zo gemeen is dat iedereen sowieso 100% sympathie heeft voor Wallace.

Ik snap goed dat mensen dit een vreselijk film vinden met een clichématig plot, overgedramatiseerde momenten, een bijpassende emotionele soundtrack en meer van dit soort dingen. Ik ben er bij Braveheart wel gevoelig voor en heb dan ook enorm genoten.

4* worden 4,5*

De eerste drie kwartier zijn volslagen nutteloos en oninteressant, maar daarna wordt het allemaal vrij amusant. Je moet er een tijdje op wachten, maar de aanwezige actie is best te pruimen en Jason Momoa is wel vrij imposant en geschikt voor dit soort werk. Daarbij vond ik de fraaie beelden van een besneeuwd landschap ook sfeervol. Alles bij elkaar is het allemaal weinig groots en ben je 'm zo weer vergeten, maar het kan slechter.

2,5*

De zoveelste tough guy in prison film, niet al te interessant. Het begin is nog best aardig, zonder echt goed te worden maar eenmaal in de bajes wordt het wel echt clichématig en ramt de hoofdrolspeler zich als een terminator door zijn vijanden heen. Ondanks dat de actie zelf best bruut is vond ik het redelijk eentonig. Sowieso ademt deze film uit dat het een b-film is met de cast, de dialogen, het niveau. Daar is overigens niks mis mee, maar je moet er wel van houden.

2,5*

Tsja, het is eigenlijk van alles net niets in deze film. Te dramatisch voor een komedie, te luchtig voor een drama en van romantiek is al helemaal weinig sprake. Zonde, want het onderwerp was best geinig en je had er een erg leuke film van kunnen maken. Sowieso omdat beide hoofdrolspelers het niet slecht doen. Vince Vaugh is zelfs bij momenten nog best grappig als onverschillige lul en Jennifer Aniston - mooi als altijd - acteert niet verkeert. Zeker haar uitbarstingen zijn vol overtuiging in beeld gebracht.

Maar goed, alles bij elkaar is het geen bijzondere film geworden. De pest momenten waren wel geinig, maar dat had langer en ludieker gemoeten. En ik vond het einde echt bagger. Zo eindig je een film als deze niet...

Toch is de film wel aardig om een keer te kijken, vandaar een kleine voldoende:

3*

Onderhoudende de film, waar vooral een sterke opbouw in zit. The Breakfast Club begint als een standaard highschool film, maar eindigt erg serieus en volwassen met een kijkje in de complexe hoofden van de nablijvers. Daar komen uiteindelijk toch boeiende dialogen uit die je als kijker zelfs weten te raken. Iedereen heeft zijn of haar eigen problemen en verleden en dat blijft boeien vanwege de diversiteit van personages in de film. Richting het einde werd het misschien iets te opgeblazen met al dat relatiegedoe, maar het waren 90 prettige minuten film.

3,5*

Maanden terug uit de budgetbak gevist, van het weekend eens gekeken. Leuk dacht ik, Bruce Willis, is een groot favoriet altijd van me.

Maar wat een zooi is deze film. Slaat nergens op, is nooit grappig, is erg lomp en onrealistisch en bovenal, zwaar irritant om te kijken. Leek echt of deze film zijn complete honorarium aan de naam Bruce Willis heeft gegeven, want het verhaal zuigt.

0,5 Ster, en alleen omdat ''Die Hard'' Bruce mee doet...

Erg matige horrorfilm over een stel aggressieve, wat gemuteerde honden. Zeker geen aanrader. Matig acteerwerk, oninteressant verhaal, saaie scene's....nee, dit is hem niet.

2*

Na het opnieuw zien van de originele Child's Play trilogie een tijdje terug ben ik aangekomen bij het opnieuw leven inbrengen (hoe toepasselijk) van de franchise eind jaren 90. Eigenlijk was men na 3 delen wel klaar met Chucky, kwalitatief waren het natuurlijk geen toppers, maar vermakelijk waren ze wel. Jammer genoeg vind ik de wijze waarop Chucky weer actief wordt niet zo leuk. Jennifer Tilly is echt enorm vervelend als de vrouwelijke tegenspeelster van Chucky, die hem tot leven wekt en dankzij Chucky ook in een pop beland. Het levert een poppenversie van Bonny & Clyde op, maar niet op een goede manier.

De humor heeft de overhand genomen en dat vind ik gewoon jammer, want ooit was Child's Play ook nog gewoon horror, zij het met een flink komisch zwart randje erover. Maar het was juist de mix die leuk was, ook omdat er nog een redelijke spanningsboog in zat richting de kills. Daar is nu weinig meer van over. Chucky en Tiffany moorden er wel op los, maar ik vind het allemaal maar inspiratieloos. Een paar momenten zijn best oké, maar het is veel te weinig om me er van te laten genieten. Doe mij maar gewoon Chucky als einzelgänger die zijn ding doet. Ondanks dat de film niet al te lang duurt, vond ik het een vermoeiende zit.

2* stonden en blijven staan

Pfffffffffffffffffffffffffffffff....wat een lange, saaie zit was dit.
Het is dat ik iemand blij kon maken met deze film zodat ik hem zelf ook maar eventjes keek... (serieus! )

Met een titel als Bride Wars en een genre als komedie verwachtte ik toch wel iets meer humor. Veel te brave, flauwe grapjes in een verder ook geen goede romantische film. De film biedt van beide niks.

Een nogal stupide verhaal trouwens aangezien ik 2 beste vriendinnen voor het leven nooit in een paar dagen zo zou zien veranderen...
De uitwerking is veel te braaf en het verhaal krabbelt voort...tot het einde waar ik exact 1x een geslaagd moment zag met de verwisselde video....

Nee, zeker geen aanrader dit. Dit mogen dan wel vrouwenfilms zijn maar ik heb er als man toch wel meerdere van gezien die mij wel bevielen.

PS: Die Kate Hudson is echt een manwijf zeg. Geen greintje aantrekkelijkheid bezit ze. Tegenspeelster Anna Hathaway beviel beter. Acteerwonders zijn het ook niet, maar wat wil je met zon voorspelbaar, suf script...

1*

De vrouwelijke versie van The Hangover? Absoluut niet!

Waar The Hangover uitblonk met hilarische grappen in een enorm grappig plot, daar is Bridesmaids gewoon saai met veelal onleuke grappen. Bij de grappen in The Hangover moest ik lachen, bij veel ''komische'' momenten in deze film kreeg ik plaatsvervangende schaamte (bv de 2 vrouwen die elkaar bij de persoonlijke toespraak aan het aftroeven waren).
Verder vraag ik me af wie er nou anno 2011 nog echt kan lachen om een plotseling schijtprobleem of een bezopen vrouw die tegen een Duitse vliegtuigmedewerker Hitler imiteert? Veel te simpel en goedkoop bedacht.

Is alles slecht? Neu. Ik vind de agent en de dikke vriendin nog best wel oké. En soms zat er best wel een aardig grapje in, zoals het aandacht trekken van Annie in de auto voor de agent. Maar helaas, de makers kennen een beroerd gevoel voor timing. De grappen gaan vaak te lang door waardoor het irritant wordt. Zo zijn er wel meer potentiele grappige momenten verknald. Misschien komt het ook wel door de veel te lange speelduur. Waarom duurt dit 2 uur?! Zo'n filmpje moet echt maximaal 1,5 uur duren. Het was nu een lange, vervelende zit.

2*

Ik ben vorig jaar begonnen met het bekijken van klassieke WO II films uit de periode van pakweg 1950 tot 1990, zeg maar de bekende films die vroeger vaak op een dinsdagavond op tv kwamen. Waarom deze periode? Omdat je vanaf de jaren 90 toch wel meer realisme in oorlogsfilms kreeg, met bv Saving Private Ryan. Ik zoek het nu een beetje in die theatrale actieklassiekers.

En dan zit je met deze The Bridge at Remagen goed, want de film ademt dat gevoel uit. Een degelijk verhaal, met een bombastische uitwerking in zowel grootschalige actie als met de soundtrack. Dat staat overigens niet gelijk aan dat het meteen heel goed is, want deze Remagen stelt bij herziening toch een beetje teleur. Het eerste uur is redelijk saai, het tweede uur zit vol spektakel en is precies wat ik weer eens zocht. Zeker het laatste deel van de film rondom de brug spreekt natuurlijk aan. Toch blijf ik altijd het gevoel bij dit soort films hebben dat het er goed uit ziet, maar vrij onrealistisch is. Soldaten doen domme dingen, er is geen druppel bloed aanwezig in dit soort films en de climax is toch altijd wel iets overdreven heroïsch. Da's leuk voor de kijker, maar niet altijd even zoals het toen echt ging. Een Normandië bestorming in The Longest Day voelt toch wel als een dagje pretpark vergeleken met de mensonterende invasie in Saving Private Ryan, dat punt is het een beetje.

Deze film had een hoger cijfer kunnen hebben als er een half uurtje uit was gesneden. Dit verhaal had prima in anderhalf uur kunnen passen. Nu zaten er teveel filler-momenten in die me niks deden. Maar het blijft wel een klassieker die liefhebbers van dit soort titels een keer hebben moeten zien.

3* (was 3,5*)

Onderhoudend verhaal over een verschrikkelijk interessante periode van de vorige eeuw, waarbij angst en verraad overheersten bij een bevolking. Dit wordt dan ook op prima wijze getoond. Op (audio)visueel en technisch vlak valt er dan ook helemaal niks aan te merken, maar dat wil nog niet zeggen dat dit ook een fantastische film is. De speelduur is wat aan de lange kant en de boog is hierdoor niet constant gespannen. Het is degelijk, ook mede de altijd stabiele Tom Hanks, maar tegelijkertijd is de film ook nergens bijzonder. Ik mis de jaren dat Spielberg echt met bovengemiddeld opvallende avonturenverhalen aan kwam in de bioscoop.

3*

Ik had de film nog nooit gezien, terwijl ik dit al jaren wel wilde. Afgelopen week de dvd maar eens gekocht en ik heb er geen spijt van. The bridge on the river Kwai is een erg sfeervolle, boeiende en op het einde ook zeker spannende film. De setting, de soundtrack, het acteerwerk..allemaal van een hoog niveau. Ik hoorde ook het bekende soldatenmelodietje voorbij komen, de Colonel Bogey March. Grappig om deze nu eens in de film te horen. Wat ik wel jammer vind bij oorlogsfilms uit de jaren 50 en 60 is een gebrek aan wreedheid en geweld. De vijand wordt vaak te charmant en correct getoond, terwijl het in het echt wel wat wreder er aan toe ging. Al was de rol van Saito wel enorm sterk, tevens iemand die wel weer genadeloos was. De rollen van Holden en Guinness waren ook uitstekend. Dankzij het enorm spannende laatste kwartier (toch knap, want je weet wat er gaat gebeuren) is deze film voor mij zeker 4* waard.