Meningen

Black Hawk Down met aliens...

Ik heb lang naar Battle: Los Angeles uitgekeken, maar na het kijken van de film overheerst teleurstelling. Ik kreeg toch best wel een ''been there done that '' gevoel.

De film weet zich namelijk nergens mee te onderscheiden.

Je volgt dus een peleton soldaten tijdens een grootschalige buitenaardse invasie. Ik was blij dat we eens niet een vluchtend gezinnetje volgden, wat tegenwoordig geloof ik wel standaard is in rampenfilms. Kennen we War of the Worlfs of 2012 nog? Dankzij het afschuwelijke plot met die gezinnen werd de film al grotendeels verknald. Hier gaat dit lange tijd goed...totdat er weer een gezin wordt opgepikt

Weer de cliche's met kinderen die steeds net gered worden, weer op de vlucht met een groep. Jammer hoor. Het begon zoveel beter.

Wat me sowieso tegen staat is dat de invasie nauwelijks wordt getoond. De film begint nog sterk met een prachtig helicopter shot terwijl om de heli's heen en op de grond totale oorlog heerst. Later zie je nog enkele mooie shots van een brandend Los Angeles. Maar dat was het eigenlijk wel. De film richt zich voor 95% op het peleton, waardoor alles wel kleinschalig wordt gehouden. Je ziet veel shoot-outs in de straten, een beetje wat je bij Black Hawk Down ziet. Die gevechten zijn overigens best wel goed, al zijn ze niet bijzonder. Ik had alleen liever meer totale paniek willen zien. In de filmtrailer zag je dat wel beter met onder andere de meldingen van buitenaardsen overal ter wereld. Jammer dat niet alles in de film is verwerkt schijnbaar. In deze film is het plot eens aardig, maar is de oorlogsuitwerking weer minder in vergelijking met films als War of the Worlds. Het slot heeft gelukkig nog wel een kolossale tegenstander, maar het is te weinig om me nog tevreden te stemmen.

De soldaten zelf bevielen me op zich wel, zonder dat ik 1 van hen nou echt bijzonder vond. Aaron Eckhart doet het niet slecht, Michelle Rodriguez idem. Maar het zijn allemaal wel van die inwisselbare rolletjes. Eckhart speelt weer eens de held en Rodriguez is weer een aantal keer boos aan het vloeken, zoals we haar kennen.

Wel aardig is dat je de aliens hier meteen al wel goed in beeld krijgt. Ze zien er wel stoer uit, al zijn de makers niet erg origineel geweest. Ze zien er toch wel menselijk uit. Jammer dat daar nou nooit eens iets echts origineels voor wordt verzonnen wat eens iets anders eruit ziet.

Ik heb me best wel vermaakt met de film, maar het is wel een stuk minder geworden dan ik verwachtte toen ik de overtuigende trailers zag. Het is niet zo episch en grootschalig als ik hoopte en een hoop actie is toch wel wat standaard. Toch is de film wel een (kleine) voldoende waard hoor. Het kijkt wel lekker weg.

3*

Aardige oorlogsfilm, al was ie wel wat eenzijdig weergegeven inderdaad. Duitsers wonnen toch ook zat luchtgevechten daar...

Maar de film was wel spannend en ook spektaculair door alle luchtbattles.

3,5*

Uitstekende WO 2 film, niet super opvallend maar wel boeiend en vermakelijk. Je krijgt toch een aardig beeld van het Ardennenoffensief.

3*

Ik kan voor deze film wel een opmerking van een bekende Nederlandse cabaretier gebruiken: Ongeinspireerde BAGGER - YouTube

Battleship is echt vreselijke troep, zelfs als popcornvermaak is het waardeloos. Alles is al tientallen keren in andere films verwerkt, met als enige verschil dat een deel van de film nu eens op zee afspeelt. Alles is gewoon matig tot slecht aan de film. Het plot is lachwekkend. Sowieso ben ik niet eens te weten gekomen wat de aliens wilden op aarde. En over de aliens gesproken, wat is dat toch met zoveel filmmakers dat ze de aliens altijd qua uiterlijk baseren op de mens? Verzin eens wat nieuws zeg. Dit zag er weer niet uit. Dit geldt ook voor hun vaartuigen en luchtschepen. Allemaal gejat van games als Halo, al vond ik dat moederschip er nog wel aardig uit zien.

En om verder te gaan met klagen, ook de actie is erg voorspelbaar. Sowieso, wat zijn die aliens suf. Zulke gigantische schepen en het beste wat ze kunnen is raketten afschieten en een paar van die vliegende ballen gebruiken? Boring. En natuurlijk zie je bijna niemand doodgaan, zelfs bloed is niet aanwezig. De film was qua geweld echt veel te braaf. Ik verlang weer terug naar harde sci-fi films zoals Aliens, die dit veel boeiender konden uitwerken. De laatste jaren zijn er veel films met buitenaardsen uitgekomen, maar het is allemaal veel te commercieel en voorspelbaar. Battle: Los Angeles was ook al zo'n wanproduct. Tussendoor huppelen dan nog Rihanna en co, maar werkelijk niemand weet uit te blinken. Rihanna vond ik het overigens nog wel redelijk doen. Wel jammer dat ze constant allemaal van die lachwekkend slechte dialogen met elkaar voeren, inclusief niet grappige pogingen tot humor.

Verder is de verheerlijking van de marine & Amerika weer veel te aanwezig. Mariniers weten altijd net te ontsnappen en pakken altijd de aliens terug. Het geeft me echt weer een been there, done that gevoel. Bedenk toch eens wat beters, filmmakers.

Was alles slecht? Mhow. Af en toe was het nog best wel te genieten, maar het duurt met 2 uur allemaal veel te lang. Na een uur hoopte ik al dat het einde in zicht was. De comeback met de oudjes en hun schepen op het einde vond ik nog wel leuk, hoe voorspelbaar dat ook was.

Snel vergeten, rotzooi.

1*

Ik voel weinig tot geen nostalgie rondom de serie Baywatch, die ik vroeger wel eens heb gezien maar nooit echt volgde, waardoor deze nieuwe film ook weinig los weet te maken. Het leek me allemaal vrij matig en dat is het uiteindelijk ook geworden, ondanks dat er nog wel enig amusement in zit. Maar zoals bij veel blockbusters van vandaag de dag duurt het allemaal veel te lang (2 uur, pfff) en is het verhaal nodeloos complex, wat niet erg goed past bij een film gebaseerd op een simpele strandwachtenserie als Baywatch ooit was. Maar het misdaadverhaaltje was natuurlijk nodig om de sterkte punten van The Rock te benutten.

De film probeert verder ook wel grappig te zijn, maar ze slaan daarmee de plank vrij vaak mis. De paar geslaagde grappen of dialogen zijn te weinig om hiermee te overtuigen. Wel geinige cameo's van Pamela en Hasselhoff trouwens. Met de cast is weinig mis, zeker The Rock en Zac Efron vallen op met hun gespierde lichamen en daarbij vind ik The Rock ook altijd wel een geschikte persoonlijkheid, maar ook hij trekt de film niet naar een hoger niveau. Gelukkig zit er genoeg vrouwelijk schoon in om van te genieten, waardoor het sowieso best kijkbaar blijft. Typisch zo'n film die je weer snel vergeet na het kijken, maar daar is op zich niet altijd wat mis mee. Een hamburger van de McDonalds stelt ook niks voor, maar is op het moment van eten nog best smakelijk.

2,5*

Sterk concept dat later ook nog wel emotioneel impact krijgt op de kijker wanneer blijkt dat de replica er wel fysiek is, maar dat het toch niet als een waardige vervanger aan weet te voelen, iets wat je natuurlijk wel aan ziet komen wanneer ze de replica probeert te trainen om precies te worden zoals haar overleden liefde. Je gaat jezelf wel vragen stellen tot welke prijs je iets wat je zo mist zou willen vervangen en of je het überhaupt wel moet overwegen, of dat een verlies gewoon bij het leven hoort.

3,5*

The Beach is een vrij bekende titel, maar ik had 'm nog nooit gezien. Achteraf kan ik zeggen dat ik niet zo heel veel heb gemist. In principe kan je de film indelen in het eerste en het tweede uur. Het eerste uur is erg sterk. Schitterende beelden, mooie momenten en een simpel, maar boeiend plot. Het tweede uur vond ik vrij weinig aan en kende een stel belachelijke momenten. Die gemeenschap was irritant en het verhaal dat volgde ook. Jammer, want de film had zeker potentie. Leonardo DiCaprio speelt een sterke rol. Onderschat acteur, vind hem echt al 15 jaar 1 van de betere acteurs in Hollywood. Nou kreeg hij later die erkenning gelukkig wel.

Het eerste uur zou ik 4* geven, het tweede uur 2*. Gemiddeld is The Beach me 3* waard.

Het komt niet zo heel vaak voor dat ik ooit hier een stem heb geplaatst die ik na herziening drastisch wijzig. Dan bedoel ik, meer dan een halfje erbij of eraf. Laatst moest ik bij The Evil Dead al een flinke correctie doen (in het voordeel van die film) en nu gaat er een enorme correctie volgen bij Bean, maar dan in het nadeel. Ooit gaf ik hier vier sterren voor, maar dat zal nu een onvoldoende zelfs worden.

Bean als televisieserie is leuk. Zijn personage is fantastisch met al zijn naïeve, egoïstische en domme acties en de korte sketches, al zijn ze echt niet allemaal geweldig leuk, passen perfect bij hem. Bean is leuk als hij onnozel kan doen bij dagelijkse activiteiten zoals naar de tandarts of de kapper gaan. Of als hij zijn kamer moet verven. Het publiek was ook dol op Rowan Atkinson in zijn serie. Schijnbaar vond men het nodig om er een film van uit te brengen, niet al te lang na de laatste aflevering van de serie. Men ziet Mr. Bean de hele film aan voor alles wat hij niets is. Een kunstexpert, een dokter. Uiteraard blundert Bean er weer op los, maar de grappen zijn gewoon minder leuk geschreven en zijn iets te complex voor een simpel personage als Bean. Toch valt er geregeld best wat te lachen (de laxeerpillen, het verwisselen van het schilderij, het ziekenhuis), maar het toch karig.

Maar erger dan de minder goed geschreven grappen is dat de focus hier grotendeels ligt op een vreselijk saaie kerel met zijn gezin. Niemand boeit zijn relatiecrisis die Bean mede heeft veroorzaakt. Ik snap dat je anderhalf uur film moet vullen, maar dit was wel echt belabberd schrijfwerk. En die acteurs waren ook vreselijk gecast. Dan nog liever tien extra matige Bean grappen als ik moest kiezen. Hierna was het ook tien jaar gedaan met Mr. Bean, dus ik vermoed dat het publiek de film ook niet zo kon waarderen.

2,5* (was 4*)

Precies het soort film dat ik zo af en toe eens graag in de bios zie. Kort en lekker krachtig. We volgen een vader met twee kinderen die in Zuid-Afrika met een vriend op safari gaan en geterroriseerd worden door een hele agressieve leeuw. Prima concept, doet natuurlijk enorm denken aan Dick Maas zijn film Prooi , die het alleen met veel minder budget moest doen en daardoor op diverse vlakken niet zo goed was, maar ik had me er toen best mee vermaakt. Beast heeft duidelijk wel geld in de CGI gestopt, want deze leeuw ziet er levensecht uit en is oprecht behoorlijk dreigend. De film kent een prima opbouw, de setting van Zuid-Afrika is tof en als het allemaal los gaat krijg je oprecht een lading spannende momenten die vrij realistisch lijken, op het slotgevecht na misschien dan.

Jammer dat niet alles even boeiend aan het verhaal is. Wanneer snappen filmmakers toch eens dat we als kijker niet steeds zitten te wachten op gezinnetjes vol familieproblemen? Dit zie je in iedere rampenfilm en ook Beast ontkomt er niet aan. Ik vond die zeurende kinderen dan ook langere tijd echt vervelend, maar dat trok richting het einde gelukkig bij. En ik kan me storen aan domme keuzes die mensen in dit soort films maken, maar als ze dat niet doen heb je vermoedelijk ook geen boeiende film dus ik vergeef het ze maar. Idris Elba is een uitstekende acteur en ondanks dat hij wel beter werk op zijn naam heeft, speelt hij hier ook weer solide en met overtuiging.

Prima vermaak. In deze niet al te grootse filmzomer zeker een bezoek aan de bioscoop waard.

3,5*

Ondanks dat het een kwalitatief sterke film is, vind ik het eindresultaat wel wat tegenvallen. Het is een film die on-Hollywoods oogt, met weinig tot geen valse sentimenten en emotionele muziek om het aan te dikken. Prettig. Maar anderzijds weet het verhaal ook niet meer te zijn dan een Hollywoodfilm over de Afrikaanse ellende. Er zijn natuurlijk wel genoeg films over kindsoldaten en burgeroorlogen in Afrika, dat deze Beasts of No Nation eigenlijk niks nieuws weet te brengen. We zien hoe een onschuldig kind transformeert in een bloeddorstige kindsoldaat, inclusief alle gruwelijkheden die daarbij horen. De film wist me ook niet echt te raken, ondanks dat het acteerwerk van zo bijna iedereen uitstekend was (Idris Elba blijft ook een geweldige acteur zeg!). Dat kan ook wel komen doordat ik het middenstuk van de film veel te lang vind. De film duurde 130 minuten en richting het einde merkte ik dat ik er klaar mee was. Een half uurtje korter had de film absoluut goed gedaan. Neemt niet weg dat dit wel een overtuigende film is, ook op visueel vlak. Afrika ziet er ondanks alle oorlogen en ellende toch erg mooi uit.

3,5*

Interessant concept met een voor mij niet hele boeiende uitwerking.

De film begon sterk met een goed verhaal en met de warrige wiskundige maar na een uur vond ik het verhaal gewoonweg minder interessant om te volgen. Het mocht wel wat helderder en met iets meer spanning gaan. Juist dat 1e deel waarin hij bv in het Pentagon de codes kraakte vond ik zeer de moeite.
Wel moet ik zeggen dat ik het slot van de film met de uitreiking erg mooi vond. Korte speech maar wel 1 met een duidelijke boodschap wat nu echt belangrijk in je leven is.

Het acteerwerk is wel aardig goed in de film met Crowe, Harris en Connely die sterke en overtuigende rollen neerzetten. Daar lag het ook zeker niet aan. Het is gevoel het plot zelf dat ik niet altijd even boeiend vond.

Wel is de film uiteraard een voldoende waard.

3*

Blij dat ik Beauty and the Beast eens herzien heb, want de film is veel sterker dan dat ik in gedachte had. Sowieso is de periode eind jaren 80, begin jaren 90 erg sterk qua Disney films. The Little Mermaid, Aladdin, Beauty and the Beast en The Lion King behoren echt tot de allerbeste Disneyfilms. Ik heb weer een stuk minder met de hele oude prinsessen sprookjes uit de jaren 30-50 (Snow White, Sleeping Beauty etc). Maar genoeg over Disney, nu terug naar deze film.

Ondanks dat de film niet echt heel grappig is, is de film wel bijzonder door de vele liedjes (had op zich wel iets minder gemogen) en de sympathie die zowel Belle als het Beest op wekt. De vele levende klokken, kaarshouders en theepotten geven de film wel meerwaarde als typische Disneyfilm, zonder dat het clichematige prinsessen verhaaltje weer van stal wordt gehaald. De film zit logisch in elkaar en vanaf het moment dat Belle en het Beest elkaar ontmoeten wordt de film steeds sterker. De chemie is duidelijk aanwezig en de sfeer idem dito. De tekenfilm ziet er ook prachtig uit, vol met details en een goede afwisseling van grauwe en kleurrijke kleuren. De stemmencast is ook uitmuntend. De dansscène in de balzaal is werkelijk schitterend gemaakt. De eindclash mag er ook zijn, al kan je de afloop al wel raden.

Dikverdiende verhoging naar 4* (was 3*)

A broken clock is right two times a day, Cogsworth. But this is not one of those times.

Ik heb hier best wel naar uitgekeken, omdat ik de tekenfilm uit 1991 echt goed vond, die staat in mijn top 5 favoriete Disneyfilms. De trailers van deze remake waren ook veelbelovend en de lovely Emma Watson in de hoofdrol leek me ook een prima keuze. Sowieso sta ik wel achter het idee van Disney om hun grote hits te recyclen in nieuwe live action films. Vooral met The Jungle Book is dit gigantisch goed gelukt. Ik kijk ook erg uit naar The Lion King, wat zonder twijfel mijn nummer 1 van Disney is. Niet elke titel is even geslaagd (Maleficent vond ik enorm zwak), maar er zit echt zoveel potentie in dit soort films. Als je puur naar een verhaal kijkt waar de ware hartverwarmende Disneymagie in zit, dan zou Beauty and the Beast nooit tegen kunnen vallen. Toch?

Helaas valt de film dus wel tegen. Ongetwijfeld zullen velen dit geweldig vinden, maar ik vind op een gegeven moment kriegelig van wéér een liedje tussen de bedrijven door. In het origineel zingen ze ook regelmatig, maar hier staan de liedjes soms gewoon het vertellen van het verhaal in de weg. En het gros van de nummers vond ik ook niet zo bijzonder. Belle die in het begin zingend door haar dorpje loopt was overigens wel erg sterk, geeft ook meteen een goed beeld van haar leven en de mensen waar ze weinig mee heeft, maar Disney is wat mij betreft doorgeslagen met dit.

Daarnaast vond ik het verhaal emotioneel gezien niet heel erg pakkend. De chemie tussen Belle en Beast spatte nooit van het scherm af. Het voelde lange tijd te afstandelijk, tot er plots een knop om ging en ze helemaal in love met elkaar waren. Ik vond die overgang veel minder goed uitgewerkt dan in de tekenfilm. Maar ook scenes als Belle die afscheid van haar vader in de gevangenis moest nemen kwamen niet lekker uit de verf. Pas helemaal op het einde voelde ik weer even die Disneymagie toen Belle verscheurd van verdriet Beast dood zag liggen na de bestorming. En natuurlijk de scene die daarop volgde, met de herrijzenis van Beast en zijn kasteelhulpjes, dat kwam wel fraai over. Maar Disney heeft wel duidelijk steken laten vallen en was volgens mij meer bezig met het uiterlijke vertoon van de film, dat het vertellen van het verhaal iets minder belangrijk leek. En dat vond ik juist het mooiste deel van de tekenfilm.

Waar de film wel goed op scoort is het visuele aspect, de muziek, de stemmencast en de humor. Alles ziet er enorm strak en sfeervol uit en de cast lijkt erg goed gekozen. De humor is nooit heel scherp, maar de timing klopt wel. Lumière en Cogsworth doen het met de stemmen van Evan McGregor en Ian McKellen erg leuk. Ook het snobistische, zelfingenomen gedrag van Gaston, gevolgd door zijn slaafje LeFou, paste wel in de film. Veel te karikatuur, maar Disneypersonages zijn dat nou eenmaal bijna altijd. De beide hoofdrolspelers voldoen wel, al vond ik de geanimeerde Beast niet helemaal overtuigend. In de tekenfilm had hij een passender uiterlijk, maar dat kan ook sentiment zijn. Emma Watson was sowieso sterk als Belle. Ze is bloedmooi en haar pittige uitstraling paste wel bij de rol van het meisje dat verder wil kijken dan het kleine wereldje waar ze in vast zit.

Alles bij elkaar had ik er meer van verwacht, maar is dit alsnog een vrij aardige verfilming van een klassieker. Maar ik hoop dat The Lion King me ook in de live action film emotioneel meer gaat pakken dan deze Beauty and the Beast.

3*

Ik kende deze film niet, maar had me even ingelezen bij de opvolger The wrath of Becky en zag dat dat een sequel was. Dus toen werd het tijd eerst even het origineel te bekijken en dat leverde een prima avondje bloederig vermaak op. Dit soort home invasion filmpjes vind ik vaak wel geinig door de wraakacties die er meestal aan vast hangen. Iedereen die horror kijkt heeft wel eens een titel als The last house on the left gezien. Of noem het anders een r-rated Home Alone, mag ook.

De personages in Becky zijn allemaal erg eendimensionaal, maar dat stoort me in dit soort films niet. Lulu WIlson vertolkt Becky ieder geval prima. Dat er aan het begin een hele heisa werd gemaakt over samenwoon-plannen komt daarna gewoon in zijn geheel niet meer terug in de film, omdat Becky alleen om haar vader geeft en na zijn dood snoeihard wraak neemt. Meer verhaal heb je ook eigenlijk niet nodig. Bizar dat die nazikerel trouwens Kevin James is, kwam er echt pas halverwege achter. De man achter Kings of Queens of Paul Blart Hij speelt zijn rol trouwens wel met overtuiging. De gang is echt niet angstaanjagend, omdat ze vooral domme dingen doen om Becky te vinden, die weer een belangrijke sleutel bij zich draagt. Stompzinnig genoeg weten we na afloop van de film niet eens waar die voor diende, maar ok. Echt belangrijk was het niet.

Het leukste is natuurlijk dat Becky die klootviolen een voor een kapot maakt en dat gaat nog best smerig ook met gespietste kelen, planken met spijkers, vlammenwerpers en draaiende motoren van een boot. Het zijn niet veel kills, maar iedereen krijgt een prettig eind. Accepteer trouwens maar wel dat er een hoop onrealistische dingen gebeuren, want hoe Kevin James pijnloos een oog kan verliezen en brandend rond kan rennen zal niemand snappen. Maar bij dit soort titeltjes interesseert het me vrij weinig.

Op naar deel 2!

3,5*

Kijk, ik vond Barack en Michelle Obama wel echt een prettig koppel in het Witte Huis. Intelligent, welbespraakt, begaan met de mensen, fatsoenlijk, vriendelijk. Misschien vielen de acht presidentsjaren inhoudelijk een beetje tegen, want helaas kwam er minder verandering dan gewenst, maar dit is in Amerika ook nauwelijks mogelijk. Dat land is zo enorm verdeeld. Republikein vs democraat. Zwarte Amerikanen die het gemiddeld nog steeds zwaarder hebben dan blanke Amerikanen. Het lijkt me een onbestuurbaar land. Maar ik vond dat Barack Obama het nog vrij aardig heeft gedaan en genoeg heeft geprobeerd om het te veranderen, helaas met te weinig succes. Sowieso mocht iedereen hem als mens wel. Niet onbelangrijk, want voor hem zat er een idioot en na hem kwam de grootste mafkees die het Witte Huis ooit als bewoner zal krijgen.

Deze docu Becoming focust zich op Michelle Obama. Dat zij een hele grote vinger in de pap had krijg je al heel snel door, want het is bijna een verering van haar geworden. Ze is zo begaan met de mensen, ze is zo'n leuke vrouw, ze is zo'n lieve moeder, ze is de meest perfecte First Lady aller tijden. Ik werd er een beetje naar van. Ja, ze is ook best een boeiende vrouw vermoed ik, maar ze is daar wel echt zo enorm van bewust dat het bijna fake is. Inhoudelijk stelt dit ook niet heel veel voor. We zien haar rondom het uitbrengen van haar boek, we zien oude beelden rondom de verkiezingswinst van Obama (dat vond ik wel weer interessante beelden) en ze blikt uitgebreid terug op haar leven. Uiteraard met steevast enthousiast gebrul van bv Oprah Winfrey of duizenden uitzinnige Amerikanen, veelal zwarte vrouwen. Ik begrijp heel goed dat Michelle Obama hét voorbeeld voor hen werd van een donkere vrouw die het hoogste kan bereiken, maar tegelijk was het wel allemaal wat clichématig. Goddank heeft Michelle zelf nog wel wat humor, zoals haar anekdote hoe ze met Barack ging daten, maar dit eigenlijk niet wilde omdat ze niet de enige twee donkere Harvard mensen wilde zijn die dan clichématig een stelletje werden. Volgens mij zijn ze best een leuk koppel, maar het wordt allemaal wel erg uitgebuit voor de camera.

Dus als je van het bovenstaande niet echt last hebt en gewoon een kijkje in haar leven wil, tel er gerust een vol punt bij de score bovenop. Ik vond Becoming ieder geval niet best.

2*

Stom, voorspelbaar en kinderachtig.

En dan zie ik hier op MM dat deze film een meer dan behoorlijk gemiddelde heeft waarbij ik geen enkel idee heb hoe dat in hemelsnaam kan.

De film biedt helemaal niks. Het verhaal is kinderachtig, flauw, voorspelbaar en afgezaagd. Uiteraard zullen kinderen dit vast niet erg vinden maar ik vond er geen drol aan. Adam Sandler is een erg beperkte acteur die in een paar geinige films heeft gespeeld maar verder vooral uitblinkt in vervelend zijn. Idem in deze film met zijn irritante stemmetjes en overdreven gedrag. 1 Jim Carrey is al meer dan genoeg.

De andere castleden stelden ook niet veel voor. Van Courteney Cox had ik ook wel wat beters verwacht dan zon eendimensionale rol. Het enige leuke aan deze film was de Cavia Bugsy, die bracht wel een paar keer een glimlach bij me boven. De rest van de film irriteerde en verveelde.

1*

Ik had er niet zo veel van verwacht, maar de film viel reuze mee. Veel grappige woordspelingen (Hey, you are a new-bee) en ook heel wat leuke scene's. De bijen klagen de mensheid bij de rechter aan wegens het stelen van hun honing. Barry komt oa bij Bee Larry King in de show en je ziet oa dat men Winnie the Pooh neerschiet (verdoving dan haha) en zijn honing inneemt
Prima filmpje.

3,5*

Soms heb je een lekkere domme actiefilm nodig en The Beekeeper voldoet prima aan die eis. Het is ruim anderhalf uur dom gebeuk, geknok en geschiet. Niks mis mee. Jason Statham is de ideale man voor een film als deze, hij is namelijk geen grootse acteur maar wel altijd heel overtuigend in de actie. Maar verder zijn de personages wel echt van karton zeg. Alleen al de intro met het buurvrouwtje, haha. Nouja, prima avond mee gehad.

3,5*

Ondanks dat ik een fan van de cabaretier en mens Herman Finkers ben, had ik niet verwacht dat ik deze film zou zien in de bioscoop, maar ik zat er vrijdagavond toch. Met mijn moeder, die ‘m graag wilde zien en dat is vrij bijzonder, want ze kijkt nooit films maar wilde hier echt heen. Dat het geen komedie zou worden was me bekend, maar dat ik me er zo goed mee zou vermaken had ik totaal niet aan zien komen.

Ik durf De beentjes van Sint-Hildegard wel een van de verrassingen van 2020 voor mezelf te noemen. Dat ik dat nog eens zou zeggen over een Nederlandse film, nota bene gemaakt door het toonbeeld van Nederlandse baggerproducties, Johan Nijenhuis. De man die echt geen reet geeft om een strak verhaal en goed acteerwerk, zolang zijn films maar worden bezocht door jonge pubermeisjes of ingedutte huismoeders. Nou ja, deze Nijenhuis levert hier gewoon serieus vakwerk af. Eigenlijk is alles gewoon goed aan de film. Het verhaal is van begin tot eind vermakelijk en pakkend, het acteerwerk is bijna zonder uitzondering goed, waarbij ik Herman Finkers echt uitstekend vond. De man is zo sympathiek en geestig, daar kan ik van genieten. En ook de aankleding van de film is fijn, met goed camerawerk en heel wat geslaagde momenten die prima in beeld kwamen. Het gesproken dialect werkt ook sfeerverhogend, maar goddank was er ondertiteling haha.

Het verhaal over de al 35 jaar met Gedda getrouwde Jan die maar niet meer kan ontsnappen aan haar bemoeizucht wordt op een erg leuke manier uitgewerkt met drama en ook zeker genoeg zwartgallige humor en droge opmerkingen om het luchtig en prettig kijkbaar te houden. Scènes als met de bril die mee moet, het bezoek aan de uroloog of de thee en het kussentje in de achtertuin zijn leuk. Je stoort je als kijker ook aan de bemoeizucht van het vrouwelijke deel van zijn familie. Zijn veel te aanwezige vrouw, zijn stront-eigenwijze schoonmoeder die niet eens de laatste wens van haar overleden man respecteert, omdat ze zijn crematiewens laat lopen en denkt dat begraven handiger is. Jan die dan de keuze maakt om te doen of hij dementerend is, om aan zijn vrouw te ontkomen, maar uiteindelijk toch leert dat je er bijna niet aan kan ontsnappen. Ook de bijrollen van zijn familieleden vond ik wel leuk, omdat ze lekker tegenstrijdig zijn. Zijn dochter zit ook in een verstikkende relatie, terwijl zijn zoon juist wel alle vrijheid krijgt en daarmee ook botst met de familie. De meeste familieleden worden vrij karikatuur neergezet, maar dat werkt hier wel.

Na anderhalf uur was de koek wel weer op en had ik een hele vermakelijke avond gehad. Dit soort films geven de Nederlandse film weer wat eerherstel, maar het zijn jammer genoeg vaak wel de uitzonderingen. De kans dat Nijenhuis na deze Beentjes weer een nieuwe pakkende film maakt lijkt me helaas veel kleiner dan dat hij weer een strontvervelend commercieel flutfilmpje met een lading GTST niveau prutacteurs op de markt brengt.

4*

Erg grappige film! Leuk weer eens zon film waarin Duitse gewoontes belachelijk worden gemaakt door Amerikanen. Heb me goed ermee vermaakt. 3 ***

Ik had Beetle Juice nog nooit gezien, maar het het oog op deel 2 die later dit jaar verschijnt toch maar eens een keer opgezet. Ik heb niet vaak dat ik echt totaal niet door een film heen kom, maar dit is er wel eentje. Niet te doen zeg, wat een saaie rommel. Best een leuk concept en ik hou ook wel van de Tim Burton stijl, altijd lekker donker, weird en absurd. Maar dit is zo kitcherig lelijk, bleh. Het is saai, het schiet allemaal niet op en ondanks de speelduur van 90 minuten voelt het veel te lang. Voor mij hoeft dat vervolg dus niet, maar ook die zal ik uiteraard objectief beoordelen.

1,5*

Het origineel vond ik echt een afschuwelijk kitscherige en matige film, maar opvallend genoeg wist dit vervolg me dan weer best redelijk te vermaken. Dankzij een behoorlijk tempo, een uitstekende cast met een hoop leuke bijrollen en een klassieke absurde Tim Burton sfeer is Beetlejuiche Beetjejuice niks bijzonders en misschien ook best overbodig, maar zeker niet vervelend.

3*

De Before reeks heb ik zeer hoog zitten, waardoor ik erg naar Before Midnight uit heb gekeken. Gelukkig heb ik de film nu dan wel eindelijk gezien. Recent heb ik al de twee vorige delen een herziening gegeven, waardoor ik er ook meteen helemaal weer in zat.

Before Midnight is erg goed. Na een paar minuten ben je al weer helemaal gehecht aan Celine en Jesse, die er weer een hele film lang op los praten met elkaar. Met als verschil dat een stel van die dialogen nu ruzies zijn, aangezien hun relatie in een sleur zit en ze zich storen aan bepaalde zaken van elkaar. Dat is wel even wennen, want in de vorige films leken ze toch een droomkoppel. Maar ook in de beste relaties kan het misgaan, dat blijkt maar weer eens op pijnlijke wijze.

Soms slaat de film wel een beetje door met alle ruzies en problemen en miste ik een beetje de romantische momenten uit de vorige films. Jesse zijn zoon en Celine haar niet geweldige carrière nemen belangrijke standpunten in tijdens de ruzies tussen de 2. Omdat je als kijker veel om beiden geeft neem je niet meteen een standpunt in, maar uiteindelijk lag mijn sympathie toch meer bij Jesse, omdat Celine wel erg als een op hol geslagen feeks neer werd gezet. Al valt het ook wel te begrijpen dat je niet zomaar naar een vreemd lang zou willen verhuizen. Alles in Before Midnight draait om compromissen maken. Of eerder het gebrek daaraan.

Tijdens de lange autorit, de wandelingen en de grote ruzie in de hotelkamer kom je te weten wat je moet weten over hun leven samen, wat er speelt, wat mis ging en wat anders zou kunnen. Ethan Hawke en Julie Delphy zijn weer fenomenaal en spatten van het scherm af. Hun emoties, gedrag, gevoelens...ze komen ontzettend echt en mooi over. De knallende ruzie in de hotelkamer is wel het hoogtepunt van de film. Alles komt eruit, op zeer overtuigende wijze. Als kijker zou je willen dat het op zou houden en dat ze weer romantisch gaan doen, maar dat zou ook wel weer vreemd zijn, want ze zitten in een fase dat je daar niet echt op hoeft te rekenen. Al laat het einde wel weer genoeg ruimte over dat het toch nog goed zal komen en dat we in 2022 nog een Before Morning ofzoiets gaan krijgen. Ik hoop er ieder geval erg op. Ondanks de wat andere sfeer in dit deel heb ik weer genoten van de gespreken, verhalen, de beelden en de muziek.

Tot ziens maar weer, Jesse en Celine...

Voorlopig maar 4*, maar dat kan na herziening best nog wel eens een halfje erbij worden.

4*

Fijn, symphatiek filmpje!

Before Sunrise heeft me zeker weten te vermaken. Het is een prettige feel-good film geworden vol met herkenbare gesprekken en momenten tussen 2 mensen die elkaar leuk vinden. Het 'tragische' is natuurlijk dat zij elkaar maar 1 dag zullen zien. Het geeft de film daardoor nog wat meer glans.

Van het moment dat Jesse en Celine elkaar in de trein ontmoeten is er een prettig soort chemie tussen de 2. Al vind ik Jesse wel een iets te glad personage, maar dat is persoonlijk.

Ethaw Hawke heb ik niet zo vaak in films nog gezien, maar hij is best een redelijke acteur. Beiden speelden hun rol prima en bezorgen je als kijker prettige momenten. Julie Delpy kende ik helemaal niet. Haar rol van Celine vond ik erg sterk, ze was voor mij de ster van de film. Hun 'telefoongesprek' in het restaurant was een mooi stuk waarbij je hun chemie goed zag. Ik heb Delpy even op IMDB opgezocht en ik zag dat ze buiten deze film en het vervolg niet echt in grote/bekende projecten heeft meegespeeld. Toch jammer, goede actrice, zover ik dat kan beoordelen op basis van deze film.

De film is eigenlijk 1 lange dialoog. Ze praten en praten en praten...en het weet toch steeds wel te boeien. Heel soms had ik wel een gevoel van 'nu weet ik het wel', maar dat was snel weer weg door onder andere mooie beelden van Wenen en een prima, passende soundtrack.

Ik ben nu erg benieuwd geraakt naar het vervolg Before Sunset. Hopelijk gaat dat geen tegenvaller worden.

Kleine 4* voor Before Sunrise.

I guess when you're young, you just believe there'll be many people with whom you'll connect with. Later in life, you realize it only happens a few times.

Prachtig vervolg op Before Sunrise, een film die me ook al wist te imponeren door het tonen van liefde in de puurste vorm.

Het komt niet zo vaak voor dat een vervolg op een sterke film een net zo'n sterke film wordt. Het weet deze Before Sunset toch te lukken. Je zit na een paar minuten alweer helemaal in het verhaal en de band tussen Jesse en Celine voelt al weer snel heel erg vertrouwd. De film liet me pas los toen ik redelijk onverwacht plots de aftiteling zag beginnen, terwijl de film van mij nog wel even door had mogen gaan.

De film begint redelijk luchtig met wat dialogen over elkaars visie over bepaalde zaken in het leven, maar na een tijd wordt het toch allemaal wel erg persoonlijk en wordt er op een mooie wijze teruggeblikt op die ene nacht in Wenen en hoe het anders had kunnen lopen als ze elkaar 6 maanden later hadden ontmoet, wat toen de afspraak was. Wat als de oma van Celine in die week niet was overleden? Het was mooi om te zien hoe beiden hier moeite mee hadden en eigenlijk beseften dat ze de belangrijkste persoon in elkaars leven waren, ondanks dat beiden in de tussenliggende jaren wel een prive leven hebben opgebouwd. Het was ook mooi om te zien hoe ze er moeite mee hadden om elkaar nu weer los te laten. Prachtige scene in de auto waar Celine het niet meer houdt en uitbarst. Heel overtuigend gespeeld!

Sowieso was Julie Delpy wederom DE ster van de film. Ethan Hawke doet het aardig, maar Delpy is wederom fantastisch. Ze weet haar emoties echt heel goed over te brengen. Het blijft me verbazen dat zij geen heel bekende actrice is geworden, want de kwaliteiten heeft ze zeker. Daarnaast blijft ze ook een mooie vrouw.

Ik had het net al over dat de aftiteling wel heel plots in beeld verscheen. Dat stukje zit me wel een beetje dwars. Na de hele opbouw in Celine's appartement met de thee en het liedje had ik wel een romantisch einde verwacht. En eigenlijk hoopte ik daar ook op. Nou was het feit dat hij zijn vliegtuig ging en wilde missen wel duidelijk natuurlijk, maar een gepassioneerde kus had dat moment toch wel helemaal afgemaakt. Nu is het gissen hoe het daar verder ging. Alhoewel je eigenlijk wel zeker weet dat ze elkaar niet meer zouden laten gaan...

Dit vervolg is bijzonder geslaagd. Prachtige beelden van hun tocht door Parijs, een mooie soundtrack, overtuigend acteerwerk en het gevoel dat dit verhaal best wel eens echt zou kunnen gebeuren maakt van Before Sunset een topper. Ik kreeg niet helemaal het gevoel van het eerste deel, maar het kwam wel dicht in de buurt.

Ook 4* voor Before Sunset.

Ik vond het een aardige actiefilm met een best sterk einde, maar het was me wel een beetje teveel Amerikaans patriotisme hoor. De teksten, de muziek, de heldendaad op het einde waar hij de cd redt met oorlogsmisdaden erop....tsja.
Owen Wilson speelde heel erg goed. Ik kende hem alleen van komedies maar hij kan dus meer.
De film is wel een prettige weg kijker maar verwacht geen topper.
3*

Ja, ach. Niks bijzonders. Leuke opwarmer voor No time to die. De interviews zijn aardig, de flitsen van 15 jaar Craig als 007 zijn prima en je voelt wel dat het spelen van James Bond enorm veel van hem heeft gevraagd, vooral mentaal. Ik moet zeggen dat ik destijds niet enthousiast was, maar dat Craig het gewoon heel goed heeft gedaan. Jammer dat niet elke film van hem even sterk was, maar Casino Royale en Skyfall reken ik tot de 5 beste films uit de franchise.

3*

Ben-Hur is 1 van de grootste filmklassiekers die ik nog nooit gekeken had. Tot vandaag dan.

De enorme speelduur van de film (3,5 uur) stond me al jaren tegen om de film te kijken, maar uiteindelijk moet je er toch eens aan beginnen. Recent zag ik ook Lawrence of Arabia voor het eerst en die film had ook een soortgelijke speelduur. Overigens heb ik geen moeite met films die ruim 3 uur duren, maar ik weet toch wel uit ervaring dat de hele oude films een vrij laag tempo aan houden. Ben-Hur is daar niet anders in.

De film neemt heel ruim de tijd om alles en iedereen te introduceren. Op zich is dat heel positief, want als de film je pakt dan zit je helemaal in het verhaal, maar ik vond het na een uur toch wel vrij langdradig en eentonig worden. Het begon allemaal erg goed met de ontmoeting van de oude vrienden en de breuk die volgde. Daarna blijft de film wisselend interessant. Er zitten echt een aantal fantastische stukken in de film, met de scenes bij de roeiers in de boot en bij de paardenrace voorop. De paardenrace is natuurlijk een klassieke scene uit de film en hij stelt zeker niet teleur. Schitterend gefilmd en enorm spannend en onderhoudend. Helaas zijn er ook vele momenten dat de film voor mij persoonlijk inkakte en ook wat saai bleef. Het einde vond ik weer wat matig, had van mij niet op deze manier gemoeten.

Wel grote complimenten voor de ''aankleding'' van de film. Beeld en geluid zijn echt uitstekend. De soundtrack werkt sfeer- en spanningverhogend en je waant je toch 3,5 uur in de Romeinse tijd. Het acteerwerk was van wisselend niveau. Een aantal rollen waren toch wel vrij matig geacteerd (lag overigens ook regelmatig aan de matige dialogen). Storend was het niet, maar het viel soms wel op. Ik snap erg goed waarom dit een klassieker is geworden die ongetwijfeld in zijn tijd een kaskraker was. Maar persoonlijk viel de film me een beetje tegen, vooral doordat alles enorm lang uitgerekt werd over de volle speelduur. Toch ben ik blij dat ik Ben-Hur heb gezien. Kan ik weer een klassieker van mijn must-see lijstje afstrepen.

3*

Is deze remake van Ben Hur heel vervelend om naar te kijken? Nee. Ziet het er lelijk uit? Neu. Wordt er slecht in geacteerd? Zeker niet. En toch is Ben Hur een matige film geworden die absoluut niet de glans en klasse bezit van de versie uit 1959. En die film vond ik behoorlijk, maar ook niet top. Deze nieuwe Ben Hur is weer de zoveelste zielloze CGI versie die door de remake-molen is gegaan, zoals onder andere met films als Robocop en Total Recall ook is gebeurd. Zelfde plot, maar dan zonder de klasse en impact van het origineel. En uiteraard geschikt voor een groot publiek, want ondanks vele doden heb ik geloof ik geen bloedspat gezien. Het is allemaal zo op veilig spelen wat ze produceren, hou daar eens mee op zeg. Als je bijvoorbeeld een film als Gladiator gewend bent, dan zijn de actiemomenten in deze film echt kinderlijk. Buiten cashen onder de naam Ben Hur heeft deze film echt nauwelijks bestaansrecht, ondanks dat de film zo slecht niet eens is. Zet gewoon liever de oude versie nog eens op.

2*

Geile lesbische nonnenporno! Vijf sterren!

Nou, oké. Toch maar een echte review tikken dan. Benedetta is de nieuwste film van Paul Verhoeven, die in zijn loopbaan er niet voor schuwde om tegen heilige huisjes te schoppen en te shockeren en bij Benedetta doet hij het nu letterlijk en figuurlijk.

Ik wist ook niet dat dit verhaal was gebaseerd op een waargebeurd verhaal, waardoor het slot voor mij nog verrassend was dat Benedetta niet op de brandstapel de dood vond. Was op zich een passend slot geweest voor dit tragische verhaal waarin een non met lesbische gevoelens in een tijd leefde en bij een gelovige plek was waar hier geen ruimte voor was en dat is dan nog de nette versie, want naast een erotisch drama is dit ook gewoon een aanklacht tegen de Katholieke kerk wat Verhoeven ons toont. De kerk die er niet voor schuwt om met martelen, verraad en bedriegerij hun doelen te bereiken. Er zitten wel sterke boodschappen in die de film aan de kijker geeft en kritiek op het geloof is er zeker een van. Maar de hoofdmoot blijft het verhaal van Benedetta die steeds verder gaat om haar seksualiteit te ontdekken en dat is op zich al boeiend genoeg. Verhoeven stopt er de nodige erotische spanning en sfeer in die echt overtuigen dankzij de twee mooie vrouwen. Jammer dat deze film slechts bekend staat vanwege de scené met het Mariabeeldje, want Benedetta is wel meer dan dat.

Het is een boeiende, iets te lang durende film in een prima setting en met een goede cast. Een resultaat waar Verhoeven tevreden over kan zijn.

3,5*