Meningen

Ai, Dit is slecht. Had ik vanuit de stal van Blumhouse en met Wan als schrijver en producer niet verwacht. Eigenlijk is dit gewoon "RoboDoll" geworden. Ik weet dat je dit soort films niet serieus moet nemen. Een uitgekauwd plot over wat er mis kan gaan als je A.I. zijn gang laat gaan en wat een mix is geworden van oa. Child's Play, RoboCop en Terminator.

Een saai standaard verhaaltje middelmatige regie en camerawerk een lelijk design van de pop. Wel goede effecten. Er is gewoon te veel om het niet leuk te vinden.

Danny Trejo .

Wat een cast heeft Machete. Een film die als grap begon. De trailer aan het begin van Planet Terror was zo'n succes dat Rodriguez besloot zijn script van Machete verder uit te werken tot een film.

En wat een film is het geworden. Lekker absurd en gewelddadig zoals we gewend zijn van Robert. Danny Trejo is geknipt voor de rol van federali Machete. Een film dragen van begin tot eind kan hij echter niet, en lijkt hij niet onder zijn imago van eeuwige bijrol acteur uit te komen want dat doe hij met verve. Of het nu in een actie film is of een familie film. De rest van de cast weet ook raad met zijn/haar rollen, en iedereen is perfect gecast. DeNiro heeft ook een erg leuke rol en niet meteen een die we van hem gewend zijn. Het is echter Michelle Rodriguez die de show stel en geweldig werk laat zien.

Het verhaal heeft weinig om het lijf maar speelt wel met onderwerpen die erg actueel zijn. Dat wordt grotendeels gecompenseerd met de absurde actie scènes. Hoe kom je erop. Vooral het hospitaal moment is geweldig. Ook de rest van de film steekt leuk in elkaar. Erg vermakelijk is het dus zeker geworden.

4*

Hele goede film met een sterk acterende Bale die ook fysiek tot het uiterste ging door zoveel af te vallen.Het zeer goede verhaal,de duistere, kille en sombere sfeer maken dit echt tot een hele sterke film die nog een tijdje door je hoofd blijft spoken.Alleen de muziek vond ik niet echt geweldig, Dat vond ik soms iets te veel van het goede en niet echt passen bij de film, nam toch wat van de sfeer weg.

Toch goed voor een dikke 4*.

De trailers hebben met Mad Max: Fury Road gedaan wat geen enkele trailer in de afgelopen jaren gelukt is. Bijna niets van de film weg geven.

"It is by my hand that you will rise from the ashes of this world"

De motor start, de logo's komen in beeld, er wordt een aantal keren gas gegeven en stopt niet weer voor de film is afgelopen. Na een korte introductie die perfect valt in de stijl van The Road Warrior, maar een verder compleet andere ervaring is. De eerste twintig minuten wordt er gewerkt aan de nodige introductie. Niet zozeer van het verhaal, maar meer een korte intro van een aantal karakters. Verhaal of enig plot is nauwelijks aanwezig. Is dit niet nodig dan? Euhh, nee. Verhaal is namelijk volledig ondergeschikt aan de prachtige beelden, de in de details verzorgde sound-design, de geweldige muziek van JunkieXL (Brothers in Arms...... Kippenvel) en de fantastisch gechoreografeerde actie. En die actie is zeer fraai. Het overtreft de lat die is gezet binnen de franchise en doet menig andere actiefilms verbleken. Wat het zo fraai maakt is dat er niet tot weinig CGI gebruikt is. Daarnaast druipt het plezier er gewoon van af. Het was écht de juiste tijd om Fury Road te maken. Een tijd waarin we toch enigzins genoeg hebben van superhelden, volledige cgi actie scenes en sequels die steeds sneller op elkaar volgen.

Mad Max pepert dit weer volledig op en zal een groep film makers zeker inspireren om ook eens weer zoiets neer te zetten. Alle credits gaan dan ook naar Miller die jaren (en dan ook echt jaren) aan deze visie heeft gewerkt. Het is nu op zo'n hoog niveau beland dat dit zeker lastig gaat worden om zulke grootse actie scenes te overtreffen. Maar ook zeker de setting is weer verbluffend. Het desolate landschap komt erg goed over.

Hardy is een goede nieuwe Max en begint echt mijn favoriete acteur te worden. Hij doet het volledig op zijn manier en dat is een goede keuze geweest. Het was toch minder geweest als hij een Gibson impressie zou hebben gedaan. Theron geeft een powerhouse performance weg, daarnaast is ze ondanks haar geschoren hoofd nog steeds een prachtige verschijning. Hoult is haast onherkenbaar in zijn rol. Knap gedaan. En dan is er ook nog eens de andere MM oudgediende Keays-Byrne. Wat doet deze man het schitterend.

De muziek van JunkieXL is zeker nogmaals het vernoemen waard. Zijn contributie al aan de trailer was perfect en wat hij met de film doet is van een ongekend goed niveau. Het lijkt wel alsof de beelden op de muziek is gecomponeerd. Ook iets wat we al lange tijd niet hebben gezien. Hij heeft veel van zichzelf toegevoegd aan de muziek, maar ook zeker de "Bwaam Bwaam" tonen van de moderne blockbuster toegevoegd. Ben dan ook benieuwd wat hij met Batman vs. Superman gaat doen.

De "fever-dream" die Fury Road heet is een erg geslaagde film. Alles valt gewoon op zijn plek. It's the right movie at the right time. Dit hadden we nodig. Misschien blijven we steken in de tachtiger jaren. Maar het geeft ook zeker aan dat we weer naar dit soort projecten terug verlangen. FR doet wat de recente Jurassic World en Terminator Genisys niet gelukt is. Een franchise meer geven dan ooit.

De ervaring van Mad Max in de bios was er eentje voor mij die ik niet snel weer zal vergeten. Prachtig.

Normaal gesproken ben ik helemaal niet dol op Nederlandse films, maar Mafrika is heel goed te pruimen.

Wat in de deze film goed werkt is de band tussen de twee personages en de soms wel erg botte humor. Ik heb zo af en toe dan erg kunnen lachen om de uitspattingen van Lammers. De soms afstandelijke relatie tussen vader en 'dochter' komt ooi en tevens ook warm over. De stukken die wat minder werken zijn de soms iets te snel afgekapte dramatische moment. Best om het zo te laten zien, maar de balans is daarin ver te zoeken. Het ene moment een erg dramatisch moment wat te snel wordt afgekapt, om nog geen twee tellen later weer met een grap te komen. Dat werd me iets te veel en na wat zware momenten die de film kent kan ik maar moeilijk twee tellen later lachen. De regisseur weet daarin niet goed welke kant hij op wil.

Film kent mooie muziek, en tevens krijgen we een paar prachtige plaatjes van Afrika te zien. Je hebt echt het gevoel dat je er bij bent. Fijne verassend leuke, af en toe feelgood roadmovie.

3.5*

"What can we do in seven hours?"

Nou dan, het is dan echt gebeurd. Na maar liefst tien mislukte pogingen. De eerste film die ik echt vind van Steven Soderbergh is er eentje die gaat over mannelijke strippers. Heb er op een of andere manier altijd hoop op gehouden dat ik nog eens een goede film van de beste man zou gaan zien.

Al is dat niet alleen aan Soderbergh te danken maar ook zeker aan Tatum die hier net even wat meer laat zien (letterlijk) dan we tot nu toe van hem gewend zijn. En eigenlijk is de gehele cast fijn om naar te kijken. Al had ik sommige rollen wat meer uitgewerkt willen zien en dat zijn wat meer leden van de club. Het is natuurlijk het verhaal van Mike, The Kid en toch ook wel een beetje van Brooke. Maar de relatie van het team kwam nu wat minder overtuigend over. En wat is McConaughey een held. Vooral in de laatste scenes gaat hij helemaal los.

De optredens zijn eveneens erg leuk. Heb af en toe wel kunnen lachen om vooral het wat knullige van de optredens. En dan is er nog de muziek die gebruikt wordt. Was leuk om "Pony" eens terug te horen. Verdere verwikkelingen zijn ook prima, al ben ik nog niet helemaal om van Soderbergh's stijl van verhalen vertellen. Maar hier al een heel stuk beter dan wat ik tot nu toe van deze regisseur heb gezien. Cinematografie is om van te smullen af en toe.

Als man heb ik hier toch erg van kunnen genieten en ik schaam me daar zeker niet voor om dat toe te geven. Maar niet alleen zijn de mannen goed vertegenwoordigd maar ook zeker de vrouwen staan hun mannetje. Olivia Munn, Cody Horn en ook zeker de prachtige Riley Keough valt in haar kleine rol in positieve zin op.

Erg genoten van Magic Mike. Een heerlijke feel good film.

Oja, en die penis pomp.... ik kwam niet meer bij. Totaal onverwacht moment.

Net even herzien,en is meteen een van de beste herzieningen die ik ooit gehad heb.

Paul Thomas Anderson levert met Magolia alweer een waar meesterwerk af.Dik 3 uur lang raast hij door een verhaal, zonder ergens vaart te verliezen, wat zijn weerga niet kent.Alles sluit zo mooi op elkaar aan.Het begint al met de geweldige proloog over toeval wat geen toeval is en dat wel degelijk alles en iedereen met elkaar te maken heeft/in verbinding staat.Hoe bedenk je het? Daarna begint het verhaal pas echt, 9 mensen die allemaal iets met elkaar te maken hebben/elkaar kennen.In grote lijnen en in minder grote lijnen in het begin maar naar mate de film vordert zie je steeds meer hoe ze met elkaar verbonden zijn.

De manier waarop het vertelt wordt maak het zo goed.Het verhaal richt zich bijv. niet 20 min. op 1 persoon maar wordt verweven in kleine stukjes waarbij je steeds meer informatie over de karakters krijgt.Elk personage heeft zo z'n eigen verhaal en dit wordt met prachtige emoties door de acteurs gebracht, dit alles voortgesleept door prachtige muziek die de hele film door blijft klinken behalve in de kikker-regen scene zowel de score als de gezongen muziek.Vooral het nummer Wise Up waar je in een soort montage scene de acteurs het nummer hoort zingen Prachtig gedaan, daar kreeg ik ook echt serieus een brok van in m'n keel, ook omdat het op zo'n belangrijk punt komt in de film.

In deze ommekeer van de film krijg je even later iets wat je totaal niet verwacht de kikkers ik weet zo nog niet echt wat het betekent maar ik denk dat het te maken heeft met de geweldige quote "We may be through with the past, but the past ain't through with us." daarmee doel ik op dingen die de personages in het verleden hebben gedaan waar ze niet echt trots op zijn, of een ruzie kregen en dat de kikker-regen hun laat inzien, zoals Jim op het laatst ook zegt, wat vergivenis/begrip moeten tonen. Of juist eerlijk tegen een bepaald persoon moeten zijn Daar moet ik het spoiler topic maar eens wat meer over lezen.

De acteer prestaties zijn eigenlijk allemaal heel goed, ik heb geen één acteur waarvan ik kan zeggen die viel erg tegen of die was wat minder, nee ze deden het allemaal haast tegen perfectie aan.Of het nou gaat om de echt grote rollen, of de kleine rollen zoals Alfred Molina(die het weer erg memorabel deed net als in Boogie Nights) en Luis Guzman.De kids deden het ook uitstekend.Van de grote rollen vond ik iedereen erg goed John C. Reilly speelde de sterren van de hemel,eveneens als Tom Cruise en Philip Baker Hall.
William H. Macy speelt ook een geweldige rol als een Burned-out ex kind ster.De prestatie die deze man levert is top en hij bracht ook op het laatst wel een klein traantje teweeg bij mij met zijn line "I really do have love to give, I just don't know where to put it.".Maar er is toch iemand die ik er met kop en schouders boven uit vond steken, wat had deze man en mooie rol Philip Seymour Hoffman, hij stopt zoveel emotie in zijn karakter je leeft helemaal met hem mee.Hij draagt gewoon de film en laat de essentie daarvan zien.Respect voor deze man.

Film technisch is eigenlijk ook alles perfect, het klopt gewoon allemaal, de muziek had ik het al over gehad.Regie is uitstekend Anderson brengt het naar een heel ander level.Camera werk is subliem, de camera staat(net als in de andere P.T. Anderson films) bijna geen moment stil en is constant in beweging ook in de dialoog scenes.De belichting is heel goed,de editing is fantastisch de effecten zijn fenomenaal.Gewoon perfectie is dit.

Tja ik kan niet anders zeggen dat Magnolia een geweldige,schitterende film is.Hij behoort zeker tot mijn grote favorieten. En de sterren, die blijven lekker staan.

5*

Epic.

Die Zuid-Koreanen weten toch af en toe echt met van die epische films op de proppen te komen. En Mai Wei is er een van. Groots en complex in zowel opzet als verhalend. Het verhaal bevat zo veel dat de lange speelduur echt gerechtvaardigd is. Elk segment heeft enorm sterke punten in het verhalende. Ook is elk weer compleet anders in opzet en hoe het er uitziet. Ook visueel ziet het er allemaal zeer imposant uit. En met de sounddesign zit het ook erg goed. Waar ik me normaal nooit echt aan stoor in de Aziatische cinema en waar ik hier wel een beetje genoeg van had was het hele erge melodramatische van het geheel. Een beetje misplaatst zelfs en wist me emotioneel dan ook een stuk minder te doen. Toch blijft het over de gehele lijn boeien door het voor ons grotendeels onbekend deel van de 2e wereldoorlog.

Weer een beetje beter dan Saludos Amigos en The Three Caballeros.

Weer niet een classic die we gewend zijn van Disney natuurlijk. En er is bekend waarom men in die tijd dit soort filmpjes maakte. De kwaliteit in de animatie verschilt best wel. Al krijgen we hier best mooie en inventieve animaties te zien. Een favoriet is toch wel de jazz interlude. Heerlijke stijl ondersteund door een goede soundtrack. Maar ook het stukje met de kraanvogel en met de zingende walvis zijn erg fijn. Qua animatie zit het best goed. Alleen de verhalen scheelt nogal wat aan. Ze zijn niet allemaal even leuk en/of interessant. Dat stukje met het baseball is ronduit vervelend.

Weer een klein stukje in de goede richting. Nu maar hopen dat deze lijn behouden tot we weer bij de echte klassiekers komen.

Erg saaie en landraderige film, die ook nergens echt grappig is.Ik vond het meer een drama dan een komedie,de grappen die er inzitten komen op mij te geforceerd over.Nee ik heb er niet om kunnen lachen.

1.5*

Ook deze film van Yimou Zhang is mij zeer goed bevallen.Het verhaal is zeer goed uitgewerkt en word zeer zorgvuldig aan de kijker voorgeschoteld.Ook het drama komt goed uit de verf door het uitstekende acteerwerk. De aankleding en productiondesing zijn van een zeer hoog niveau en de kleuren die daarbij die gebruikt zijn soms oogstrelend mooi, maar het wordt soms wel heel erg doorgevoerd dat je er hoofdpijn van krijgt.Alles qua actie ook weer groots op gezet,al weet je soms niet echt goed waar je soms moet kijken doordat er simpelweg te veel gebeurd.maar al met al ziet het er toch imposant uit, Voor mij iig. wel,misschien voor de kijker met meer ervaring in dit soort films wat minder.

De muziek was trouwens ook erg mooi.

Voor mij eerst ook een 4*, en misschien bij herziening een halfje verhoging.

Man of Steel is een film die ik vanaf de aankondiging op de voet heb gevolg. Vooral door de medewerking van Nolan, die van de Dark Knight trilogy ook heeft gemaakt tot iets wat we al jaren wilden zien, die van Superman ook een serieuzer iets wilde maken. En vanaf bekend werd dat Snyder aan het roer zou staan van deze nieuwe verfilming werd het helemaal interessant. Toch een van mijn favoriete regisseurs. Erg benieuwd was ik wat hij van dit epische karakter en verhaal ging maken. Met films een film als Watchmen op zijn naam wist ik zeker dat dit misschien wel iets bijzonders kon gaan worden, en een Superman zou laten zien die ik al jaren graag wilde zien.

Niets dan lof trouwens voor Donner's Superman, wat ook een erg goede film is. Ook deze film doet precies wat je er van mag verwachten en vooral Christopher Reeve brengt het geheel naar een heel ander level. Daar voelt het dan af en toe net te stripachtig aan.

Man of Steel hakt er gelijk goed in met een epische opening op Krypton. Al gelijk komt er dan ook een golf aan actie over je heen, zonder daarbij karakters uit het ook te verliezen. Je krijgt meteen een goed beeld wie nu de ouders van Kal-el waren en wie en hoe Zod in elkaar zit. Na deze grandioze opening krijgen we introductie verhaal. Is natuurlijk nodig bij een origins verhaal maar hier voelt het gewoon wat te lang uitgesponnen allemaal. De opbouw duurt net even wat te lang en vertelt niet altijd even interessante dingen. Gelukkig komen daarin nog wel wat korte momenten aan actie voorbij om het geheel weer wat op te peppen.

De aanpak is gewoon wat deze MoS anders maakt dan de rest van de Superman verfilmingen. Het is een stuk serieuzer en wat meer grounded to reality. Lastig meteen film als Supes aangezien het gaat over een Alien op aarde die erg sterk is en kan vliegen, maar de makers slagen er in om dit erg goed over te brengen op het scherm. Dit is nu juist het element waar ik op zat te wachten.

Dat was dan zo'n beetje het eerste gedeelte van de film. Ongeveer vanaf het fortress of solitude moment neemt de film een andere wending en gaat het geheel een paar versnellingen omhoog. Het voor het eerst vliegen zag er geweldig uit. Voor het eerst ook dat je ziet dat de zwaartekracht ook een effect op Superman heeft. Tof kostuum trouwens ook. Wat dan volgt is eigenlijk een aaneenschakeling van groots opgezette actie scenes waarbij alles uit de kast wordt getrokken wat er tegenwoordig mogelijk is met effecten. Ook hier is iets heel anders gedaan dan je normaal in blockbusters ziet. Ipv. drie grote actie scenes krijg je nu alles in ruim een uur om je oren geslingerd. Af en toe heb je wel het gevoel helemaal murw geslagen te worden door de hoeveelheid maar dat mag de pret niet drukken want gaaf is het allemaal wel. Ook hier wordt het grounded to reality element niet uit het oog verloren, al wordt plotontwikkeling en het oog op karakters hier wel iets naar de achtergrond gedrukt. Maar wat een top vermaak weten Snyder en zijn team hier voor te schotelen. Als blockbuster is Man of Steel meer dan geslaagd.

Cavill is toch wel een toevoeging. Hij speelt zowel de rol van Superman als Clark Kent erg overtuigend. Ook Amy Adams weet te overtuigen als Lois Lane. En dan is er nog Michael Shannon. Wat zet deze man een tour de force neer. Erg sterk gespeeld met de juiste emoties, geweldige gezichtsuitdrukkingen. Eigenlijk de beste performance van deze film. Dan de ondersteunende cast. Daar had ik toch wel wat meer van verwacht. Zeker van grote namen als Fishburne, Costner en Lane. Niet alleen de schuld van hen natuurlijk, daar ze niet veel screen time krijgen en redelijk zwak in het script zijn uitgewerkt. Antje Traue en Crowe ben ik wel over te spreken. Zetten hun rollen ondanks de weinige screen time erg goed neer.

Filmtechnisch, verbluffend. De cgi ziet er goed uit. Wel een enkele flaw waarin het niet helemaal goed uit de verf komt, maar dat is muggenziften. Camerawerk van Fong heb ik niet echt gemist. Amir Mokri levert namelijk fantastisch werk in zowel positionering als belichting. Eigenlijk nergens echt zwak en/of lelijk camerawerk. Muziek van Zimmer is toch ook het vermelden waard. Erg goede score. Sounddesign is ook verbluffend goed. Lekker opgepompt, goed gebruik van surrounds, en nergens verlies van dialoog. Perfect gebalanceerd.

Audio/visueel dus erg goed met daarin toch een minpunt. De 3D. Eigenlijk op het geheel weinig tot geen toevoeging. Had het toch liever gezien in 2D.

Eindelijk een "geloofwaardige" Superman. Eentje die ik al jaren heb willen zien. De film kent natuurlijk zijn minpunten en dan vooral het script waarin niet alles tot in de puntjes goed tot zijn recht komt. Toch weet Man of Steel tot de verbeelding te spreken en als belangrijkste, top entertainment te bieden.

Na het zien van Man of Steel is een ding zeker: "You'll believe a man can fly". Meer nog dan Donner's Superman.

De Coens zijn meestal een beetje hit or mis bij mij. Drie films heb ik vrij hoog gewaardeerd, de rest wat ik gezien heb vond ik matig (Big Lebowski) of tenenkrommend slecht (Burn After Reading). Gelukkig dit keer weer een wat hogere waardering want The Man.... is gewoon erg goed. Alles werkt gewoon. Het verhaal is leuk en heeft een vlot en goed verloop. De humor ligt me dit keer heel erg en het acteerwerk is zeer goed. Visueel is het waar het voor mij de meeste punten scoort. Dee film is prachtig geschoten door Deakins, die de noir vibe flink weet te raken.Kijk erg uit naar hun volgende project "Hail, Caesar!". Heerlijke film.

The Man Who Would Be King had in het begin zeker potentie om tot een hoge score te komen, wat de film nekt is het tweede gedeelte.

Het begin is echt fantastisch. Een mooi avontuur wat ook nog eens op een magistrale manier in beeld is gebracht doormiddel van de prachtige locaties. Cain en Connerry laten zich van hun beste kant zien en tonen een mooi samenspel. Ook de tongeu in cheeck zwarte humor kon ik erg waarderen en heb dan af en toe ook met een glimlach de film aanschouwd. Ook met de sfeer zat het heel goed, en het ouderwetse avontuur voelde goed aan. Helaas wordt het een beetje verpest in de tweede helft. Mijn interesse werd steeds minder en minder naarmate de film vorderde. Het hele afgod gedoe vond ik maar weinig boeiend. Buiten de mooie plaatjes om kon ik er dan ook maar weinig meer mee. Het werd dan ook flink doorbijten om tot het einde te komen wat me overgens wel lang zou bij blijven. Erg mooi gedaan.

3*

Opnieuw weer een goede Bond.

In The Man With The Golden Gun is het meteen duidelijk dat Moore zich meer op z'n gemak voelt als de nieuwe Bond. De film begint goed door op een fantastische manier de Badguy te introduceren, en de spelletjes die hij graag speelt. Lee doet het fenomenaal. maar ook zijn henchman Nick Nack is heel leuk. Door zijn postuur lijkt het alsof er niet veel dreiging van hem kan komen, maar het is juist het tegenovergestelde. Leuk verhaal dit keer ook weer. Bond krijgt een persoonlijkle doosbedreiging en gaat op onderzoek uit naar de man die hem tussen zes planken wil hebben. Dit gebeurt in een lekker hoog tempo, Opnieuw zijn de sets nog groter dan in de voorgaande film. De boot die bijna op z'n zij in het water ligt ziet er schitterend uit, en ook de schuilplaats met lachpaleis van Scaramanga ziet er goed uit. Wel jammer dat er weinig spanning en memorabele actie scènes inzitten en de terugkeer van die irritante stereotype sherrif heeft ook geen enkele waarde aan de film. De achtervolging in die bootjes en de auto flip stunt zijn de enige memorabele actie momenten in deze toch wel erg geslaagde Bond film.

3.5* en op naar een van mijn favoriete Bondfilms.

Het was wel weer even wennen aan de stijl, maar na een 10 minuten werd ik weer helemaal meegenomen door de stem van John Hurt naar Manderlay.

Weer een hele goede vertelling van von Trier, maar wordt helaas nergens zo sterk als Dogville was. Met dit verhaal kon ik dus en stukje minder.Ook was de nieuwe Grace eventjes wennen. De neerwaatse spiraal die in Dogville zo aanwezig was miste ik hier een beetje. Toch wordt het naarmate de film vorderd beter en beter, maar de echte kracht zit hem wel in het laatste hoofdstuk van de film.Hiervan is het geheel toch net even iets beter geworden.En wat een fantastisch einde ook weer.Themas worden aangesneden die nu nog steeds voor een deel spelen.En wat doe je met de keus die je gekregen hebt en heb ik wel de goede keuze gemaakt, lijken de grootste vragen uit Manderlay.Al ligt de moraal er soms wel heel dik bovenop.

Acteerwerk is schitterend om aan te zien, maar helaas doen ze iets te weinig met de setting waarin het zich afspeelt.Iets wat ik in de eerste wel kon waarderen.En waar ik in Dogville mij geen moment heb verveeld met de lange speelduur, vond ik het aanzienlijk kortere Manderlay af en toe iets te lang uitgesponnen.Het camerawerk was ook weer fantastisch en erg indringend.De muziek was ook weer fijn om weer te horen.

Zonder het laatste hoofdstuk waren het zonder meer 2.5* geworden, maar het einde is zo onzettend krachtig gebracht en zorgt voor een hele ster verhoging.Iets wat ik niet aan had zien komen.

3.5*

Wat blijft het toch een fijne film.

Mann zet in Manhunter een fantastische sfeer neer en maakt er een heel ander type thriller van die normaal gesproken zou verwachten met het bron materiaal. Hij maakt er een wat slowburner onderzoek van. Graham's langzame progressie om in de state of mind van de moordenaar te komen is goed gedaan. Lecktor's probeersel om Graham van de wijs te brengen en zijn gedachten heerlijk onder woorden brengt. De Tooth Fairy die hier erg sterk wordt neergezet. De cast levert hier een schitterende bijdrage. Allen zijn ze heel erg goed. Hoewel Cox als Lecktor niet heel veel screen time heeft, maakt hij hier toch een behoorlijke indruk.

Net als in Thief, is in Manhunter erg goed te zien wat de latere Michael Mann stempel zou gaan worden. Het prachtige camerawerk, de ambient score, belichting en het gebruik van het verhaal en vooral van de personages en hoe hij die neerzet is fantastisch. Hij maakt er hier ook een soort van karakterstudie van. Hij laat ons de menselijkheid achter degenen zien die achter Tooth Fairy aanzitten, maar het beste van de film is toch wel de karakter uitdieping van laatst genoemde. Erg mooi gedaan hoe hij hier wordt neergezet. Je krijgt een erg goed beeld hoe hij in elkaar steekt en ook een soort van feeling krijg je voor hem. Die scene met de tijger is werkelijk schitterend gedaan. Maar ook door wat Graham in een van de laatste scenes over hem zegt maakt de antagonist zoveel sterker. Verhaal technisch is het zeker niet helemaal perfect. Maar wordt ruimschoots goedgemaakt door de rest van de elementen die Manhunter bevat. Heerlijke soundtrack ook met geweldig gebruik van Iron Butterfly's In-A-Gadda-Da-Vida

Mann begint onderhand een van mijn favoriete regisseurs te worden

"In the head of a killer"

Meteen een heel ander beeld van Frodo. Wat doet Wood het goed. Het origineel heb ik trouwens nog niet gezien, ik kan daar dus geen vergelijking in maken.

Qua sfeer zit het in ieder geval helemaal goed. Dit versterkt door de prachtige cinematografie en de muziek en het geluid. Er komen toch enkele prachtige shots voorbij, waarbij de scene op het metrostation er toch wel boven uit springt. Fantastisch gebruik van kleuren en een weergaloos gebruik van de camera. Het POV gegeven is natuurlijk niet echt nieuw meer maar wordt hier erg effectief gebruikt. Je zit letterlijk in het hoofd van een killer. Khalfoun en zijn team laten dan ook echt alles zien wat Frank ook ziet. Daarbij draaien ze hun hand er ook niet voor om, om alle moorden ook in volle glorie te laten zien. Verhaaltje is best leuk maar de film moet het vooral hebben van het gegeven dat het dit keer van de kant van de moordenaar wordt verteld. Naast zijn drang om te moorden laten ze ook een andere kant van Frank zien. Zo krijg je enig inzicht waarom hij zo is geworden. Tegen het einde het gevecht in het appartement en de car crash wordt het toch even iets minder, maar is het nog steeds erg vermakelijk.

Maar de film moet het vooral hebben van het audiovisuele. Dit is echt zo'n type film waarbij je dat niet snel zult verwachten. Vanaf het begin is het genieten geblazen met de "Drive" achtige scene ondersteund door een prachtige score. En de rest van de film blijft dit hoge niveau van perfect gechoreografeerde beelden, muziek en geluid aanhouden. Visueel enkele prachtige momenten. Alexandre maakt goed gebruik van de technieken die voor handen zijn. Toch wel een verfrissend geheel geworden binnen het genre. Positief verrast.

Een slasher uit de jaren tachtig. Altijd leuk, helaas viel deze Maniac Cop een beetje tegen.

Lustig zet een erg donker en grimmig New York neer. Geeft een geslaagde naargeestige sfeer. Daarin is de film zeker geslaagd. Qua opbouw van de film is het niet zo geslaagd. Echt spannend wordt het nergens, en voor een slasher ook vrij bloedeloos. De echte brute moorden blijven ook uit. Tevens is de film af en toe wat aan de trage kant, en duurt het wat lang voor je van a bij b aankomt. Tegen het einde gaat alles in een stroomversnelling en word het ook echt leuk. Ook het gegeven dat de mensen bang worden voor de politie is een leuk gegeven. Jammer dat de rest van de film niet echt loskomt, want de Maniac Cop is een leuk en interessant karakter. Wel een vermakelijk geheel, maar onderscheid zich niet echt van de rest van de jaren tachtig slashers.

Erg trage film die op de punten van drama en humor toch flink de plankt misslaat.

Cusack is toch niet echt de geknipte acteur voor dit soort rollen, en dat jochie is gewoon erg irritant. Verhaal is eigenlijk best interessant, maar niet om een film mee te vullen. Dat zijn ook de gebeurtenissen van de 2. Nergens komt de drama goed over om je te raken. De humor is ook van een berdoevend niveau en er komt dan ook geen glimlacht aan te pas.

Scott komt weer met een iets betere film na zijn laatste grote tegenvaller voor mij, Exodus.

Helaas is The Martian niet heel veel beter. Het is niet zo dat het erg slecht was. Op momenten juist heel erg goed. Zeker het verhaal is interessant en Damon weet alles naar een veel hoger niveau te tillen. De momenten op Aarde en in het ruimteschip zijn dan weer wat minder maar gelukkig gaan we al weer snel naar Mars waar we Watney het zoveelste probleem zien oplossen. Ook audio/visueel is het dik in orde. Geluid is weergaloos, muziek is erg fijn en de beelden zijn af en toe fantastisch. Zeker de momenten op Mars maar ook het ruimteschip is erg fijn in beeld gebracht.

Helaas begon de vertelling zelf erg vervelend te worden. Daarbij is vooral het feit dat alles wordt verteld (I'm going to plant potatos) Alles tijdens het doen nog eens verteld wordt (I'm now planting potatos) en alles na de ondernomen actie nog eens verteld wordt (I'm done planting my potatos) erg storend. En dat dan de gehele film door. Alsof het publiek totaal geen visual cues kan ontcijferen kiest men er dus voor om alles continu te vertellen. Zelfde geld ook voor het typen van berichten. Er wordt verteld wat er getypt wordt, de tekst komt vervolgens nog in beeld en wordt daarna nog een keer uitgesproken door het personage waaraan het bericht gericht wordt en de scenes van te voren waarin aangegeven wordt dat het mis kan gaan. Daarnaast worden enkele karakters totaal niet uitgewerkt. Watney is dus de enige die sympathie kan/moet opbouwen. Lukt aardig maar het zit niet mee dat de film net een half uurtje te lang duurt.

Klinkt allemaal wat negatief, de laatste opsomming, er blijft echter genoeg over om van te genieten. We zien zelfs een glimp van de oude Scott terug. Alleen dan een beetje jammer dat hij zijn publiek dan een beetje onderschat. Met Prometheus leek hij weer op de goede weg maar bleek niet meer te zijn dan een kleine opleving. ..

Erg sterke film.

De gruwelijke martelingen dragen, in tegenstelling tot een film als Hostel of Saw, echt iets bij aan de film.Dit ligt toch wel erg zwaar op de maag en is ook totaal geen pretje om naar te kijken.Toch maakte het een bepaald gevoel in mij los.Je begint echt een hekel te krijgen met de mensen die haar en andere mensen dit aandoen.Alleen kon ik op bepaalde momenten geen grip krijgen op de hoofdrol speelster.Ik had daar neit veel mee.Het eerste meisje wat alles doorstaan heeft kon ik wat meer mee. Het was dan ook schreinend om te zien dat ze zelfmoord pleegde .

Tot het moment dat de kelder wordt opengemaakt en het " swat" team van martelaars binnenkomt is de film ontzettend sterk.Het acteerwerk is erg goed en de setting is heerlijk onheilspellend.Dit komt ook met name hoe de film is geschoten.Goed kleur gebruik en mooie beelden volgen elkaar op in toch wel een rap tempo.Wat de film voor mij iets minder maakte is het tweede gedeelte.Het tempo gaat in eenkeer zo naar beneden dat het moeilijk is om opnieuw weer in de film te komen.Het boeide mij ook niet echt meer wat er ging gebeuren.Toch wordt het richting het einde weer erg interessant om te volgen. wanneer ze helemaal gestript wordt zijn beelden om nooit weer te vergeten.Helaas vond ik de spanning in het tweede gedeelte ook niet meer erg aanwezig.

Toch heeft deze film een diepere betekenis meegekregen dan de meeste andere horror films en dat maakt het geheel net even iets specialer.Zeker geen film om snel nog eens weer te zien, maar deze zou bij herziening nog wel wat kunnen gaan stijgen.Voor nu een hele sterke:

3.5*

Prachtige ingetogen, aandoenlijke film.

Verhaal is erg goed, en vooral erg leuk. Een lange afstand vriendschap wat iets magisch over zich heeft, en die magie blijft zo'n beetje constant aanwezig. Hoe de twee zich een voorstelling maakte van sommige situaties was grappig. Verder erg mooie animatie's, schitterende muziek en leuke personages. Bana's korte rol is niet noemenswaardig maar toch leuk gedaan. Helaas verliest de film op sommige punten iets aan magie, maar het einde is schitterend gedaan. Helaas nét niet goed genoeg voor de volle 5 sterren,

Mijn favoriete Disney Classic

Weet niet wat het met Mary Poppins is. Ik zie zeer zeker de gebreken, het is mierzoet en de moraal ligt er in veel situaties meters dik bovenop. Dus een perfecte film is het zeker niet.

Toch weet het geheel mijn keer op keer om te krijgen en kan ik helemaal opgaan in de fantasie, de liedjes en de dans scenes. Hoogtepunten daarin zijn voor mij toch "Feed the Birds" en "Step in Time". Die eerste weet zo goed de juiste emoties over te brengen en die tweede is haast een epische conclusie van het alles wat zich daarvoor heeft afgespeeld. De veel genoemde animatie scene is al net zo geweldig. Het verhaal is misschien iets te simpel voor volwassenen en hetgeen waar het om draait is iets 'to obvious' maar wel erg duidelijk gebracht en met geweldig acteerwerk van Tomlinson trouwens, vooral de scene op het laatst in de bank.

De liedjes zijn allen erg leuk. Past perfect bij de situaties. Ook geweldig gebracht trouwens door Andrews en Van Dyke. Maar ook de rest van de cast is fijn om naar te kijken. Had trouwens nooit Elsa "The Bride" Lanchester herkend. De effecten voor die tijd zijn prima, al houd veel zich natuurlijk niet heel goed meer staande. Echt storend wordt het echter nergens voor mij. Choreografie laat misschien niet het beste zien dan wat Hollywood in die tijd verder te bieden had, maar is nog steeds meer dan degelijk. Kostuums zijn trouwens ook het vermelden waard. Prachtige aankleding.

Kan dus niet echt heel goed uitleggen wat het is. Wat ik wel weet is dat ik dit gewoon een heerlijke film vind. En zo simpel kan het soms zijn.

Het fijne van Anderson's films is dat elke keer je er weer een opnieuw kijkt, je naar iets compleet anders zit te kijken dan de voorgaande keren. Dit is misschien nog wel meest het geval met The Master.

Bij de laatste drie films duurde het gemiddeld zo'n drie tot vijf jaar voor we weer van een nieuwe Anderson konden genieten. Maar zijn films zijn het absoluut waard. Ook is het altijd maar de vraag wat voor een evolutie zijn films doorgaan. In het geval van The Master zou het de scientology onder de loep gaan nemen waarbij Hoffman de oprichter zou gaan spelen. Maar de film is in het productieproces in iets heel anders verandert.

The Master gaat namelijk niet alleen maar over de sekte/groep/religie. Het gaat over zoveel meer dan dat. Zoals in alle films van PTA zitten er zoveel lagen in The Master. Maar het is vooral een interessante en intense karakterstudie geworden. Freddie Quell is helemaal de weg kwijt na zijn ervaringen in het leger gedurende de tweede wereldoorlog en Lancaster Dodd en zijn familie, die ook een belangrijke rol in de film spelen, proberen hem op hun manier en volgens zijn overtuigingen weer op het rechte pad te krijgen. De relatie die Quell en Dodd met elkaar krijgen is geweldig geschreven. Het voelt meer als een vader/zoon relatie waarbij vooral het winnen van liefde centraal staat dan meester/volgeling. En daar schuilt ook de grote kracht van het verhaal, hoe het verhaal uiteindelijk naar film is overgebracht en de personages.

De film gaat een heel andere kant op dan je in eerste instantie zou verwachten. In plaats van een bepaalde afschildering van een "sekte" kiest Anderson er voor om dat beeld wat iedereen van een sekte heeft niet te volgen. Hij laat zien dat het liefdevolle mensen zijn die net even een iets andere denkwijze en geloofsovertuiging hebben en daarin koste wat het kost willen slagen om zo veel mogelijk aanhangers te krijgen. Geld speelt daarin ook een grote rol. Hoewel Anderson dat niet expliciet laat zien, is het duidelijk dat ze er goed en royaal van kunnen leven. Naast dat laat de film ook de verslagenheid in de mannen zien die na de oorlog weer moeten terugkeren in de samenleving en door hun ervaringen moeite hebben om zich aan te passen.

De film zit vol met geweldige scenes die bol staan van heel erg goede dialogen. De eerste sessie tussen Dodd en Quell is erg intens. De emoties die daarbij vrijkomen, komen erg overtuigend over. En zo zijn er meerdere intense scenes die afgewisseld worden met rustige momenten. Komt erg goed overeen met de staat waarin Quell zich bevind. Hij staat op exploderen om op andere momenten wat kalmer over te komen. Zijn frustraties komen er goed over. Waarbij zijn kalmte het einde ten goede komt waarin hij heel rustig op Dodd en zijn vrouw reageert. Het is niet het intense/emotionele wat we van voorgaande Anderson films gewend zijn, maar veel meer ingetogener. Iets wat hier heel goed werkt. Perfect einde.

Phoenix en Hoffman zijn hier heel erg aan elkaar gewaagd. Beide geven hun alles. Erg intens en oprecht geacteerd. Adams is een geweldige toevoeging en weet net zo'n goede prestatie te leveren. Maar de supporting cast is net zo belangrijk in een PTA film, en ook in die rollen is voor erg goede acteurs en actrices gekozen. Rami Malek is een enorm talent. Datzelfde geld ook voor Plemons. Ook fijn dat Kevin J. O'Connor nog even te zien is. De rest doet het ook erg goed, al zit het met het acteerwerk altijd wel goed in een Anderson film.

Grote afwezige is natuurlijk Robert Elswit. Maar Mihai Malaimare Jr. doet het ook erg goed. Fijne fotografie in 70mm. Die tracking shot in het warenhuis met de vrouw die een jas probeert te verkopen is erg mooi. Een typisch PTA shot. Dit keer viel me echt op hoe belangrijk de muziek van Greenwood is in The Master. Werkt erg goed in combinatie met wat zich op beeld afspeelt. Er is bijna geen ander zoals Paul Thomas Anderson die precies weet hoe hij het wil en dat ook precies zo voor elkaar krijgt.

Waar The Master, en dan vooral het verhaal, wat "minder" lijkt, is het toch een film waar veel meer in zit dan bij een eerste kijkbeurt duidelijk wordt. Het lijkt er op dat dit samen met Inherent Vice de eerste Anderson films zijn die moeten groeien en meerdere kijkbeurten vereisen. Dat maakt deze PTA zeker niet minder dan zijn voorgangers. Een geweldig geschreven, geacteerde en gemaakte film.

leuke kinderfilm, maar ook voor volwassenen is er toch een hop te genieten. De film is niet overmatig kinderachtig en doet z'n werk goed om het kind in de volwassenen boven te halen.

Het boek heb ik ooit gelezen, dus kan geen vergelijking maken of de film geslaagd is als boekverfilming. Als los staande film is het zeker geslaagd. Leuke voice over van DeVito en ook een leuke rol.Het meisje is erg goed gecast en af en toe erg aandoenlijk. Gelukkig is er niet gekozen voor een erg irritant kindsterretje, en kon ze de film goed dragen. Verhaal is best leuk, en vermaakt over de gehele speelduur. Leuke karakters en af en toe erg leuke momenten op de school vooral. Ik had graag wat meer van de krachten van matilda willen zien, maar tegen het einde draaft het daarin iwets te ver door. Toch blijft het leuk.

Reloaded zit totaal niet aan op hetzelfde niveau als de eerste film.

Probleem ligt vooral aan dat Reloaded ingewikkelder is dan nodig was. Er komt heel wat dialoog voorbij en dan vooral in het begin. En dan nog veel praten in het midden en nog wat aan het einde. Veel praten dus. Alleen jammer dat het niet veel zegt. Zonder veel uitleg te geven wat er nu aan de hand is wijkt men veel uit naar elementen die er niet of nauwelijks toe doen en daarom weinig interessant zijn binnen het grotere doel van het verhaal, iniedergeval niet zoals in het eerste deel. Een hoop bla-bla om niets dus.

Maar dan is er nog de actie. En die is toch wel weer geweldig. Het Neo-Smith gevecht is schitterend gedaan, al zien de effecten er vandaag de dag niet echt meer realistisch uit en zie je duidelijk de animatie's. Niet echt helemaal tijdloos dus en minder realistisch dan ze er nog uit zien in The MAtrix. Anderzijds ziet de snelweg chase er nog steeds fantastisch uit. Krijg je nog steeds een adrenaline boost van. En maken veel goed waar de film een beetje faalt in de saaie dialogen en soms wat vreemde pacing van alles.

Toch blijft Reloaded er leuk om te kijken en zorgt het toch nog voor wat plezier.

"Unfortunately, no one can be told what the Matrix Resurrections is. You have to see it for yourself."

Dat is waar ik veel aan dacht tijdens het kijken naar deze Resurrections. Een film die tien jaar te laat kwam. Maar ook op hetzelfde moment met zijn verborgen boodschappen en niet zo verborgen boodschappen. Het is juist die zelfbewustzijn wat dit een vreemde kijkervaring maakt en komt nergens in de buurt van de impact die het origineel in 1999 en vandaag de dag nog maakt. Na het zien van de eerste twee trailers, die heel vet waren, had ik veel zin in Resurrections. Ik wou achteraf gezien dat ik er minder zin in had. De actie is saai en komt nergens in de buurt van bijvoorbeeld dat metro gevecht uit het eerste deel, de "powerloader vs squids" scenes uit het derde deel. Ja en zelfs de CGI battle tussen Neo en de Smiths uit Reloaded. Enkel de climax komt een beetje in de buurt. Het verhaal had zeker potentie. Alleen is het erg slecht geschreven. Dit komt misschien ook doordat Lilly's afwezigheid bij elk aspect van deze vierde film. Lana is niets zonder Lilly. Dat Morpheus en Smith door iemand anders gespeeld worden, is logisch, maar voelt gewoon vreemd. Je mist Fishburne en Weaving echt. Reeves is erg goed bezig en doet iets heel anders met het personage, iets wat ik erg kon waarderen. Buiten wat vermakelijke scenes, is dit wederom een sequel die niet nodig was.

In de film vindt een gesprek tussen Thomas Anderson/Neo en Smith plaats waarin word gediscussieerd over Warner Bros. en het maken van een sequel op de originele trilogy. Omdat de markt moeilijk is en als ze niet zouden meewerken, het contract getermineerd zou worden. Zo voelt de film ook echt. Zelfs al is de film zelfbewust en behoorlijk Tongue in Cheek.

Laatste deel in de trilogie en toch een beetje een teleurstelling.

De ultieme confrontatie tussen The Matrix en de echte wereld wordt een hele lange tijd uitgesteld. Er gaat weer heel wat doelloze dialoog en uitleg aan voor af. De Wachowski's hebben het zichzelf totaal niet gemakkelijk gemaakt door dit keer een wat simpeler verhaal en plot voor te schotelen dan zichzelf in allerlei moeilijke bochten te wringen om daar niet weer uit te kunnen komen.

De film had op bepaalde punten kunnen worden ingekort. Zoveel overbodige scenes zitten er in. Toch blijft er genoeg kundig filmmaken over om dit niet op een totale teleurstelling te laten uitlopen. De designs, gebruik van kleur, fotografie, muziek/geluid en visual effects zijn van een zeer hoog niveau. De ongeloofwaardige effecten die vooral het tweede deel plaagden zijn hierin zoveel beter geworden.

Ook een zeer goede keuze om veel van de actie in de echte wereld te laten afspelen en is dan ook een hoop gaande in het tweede deel van Revolutions. Het laatste gevecht is behoorlijk episch. Misschien wel iets te aangezien je het na een paar minuten wel gelooft en min of meer doet verlangen naar het einde. En dan doel ik vooral op de vele Dragonball Z momenten. Verschrikkelijk. Het einde was zoals ik verwacht had. Dus geen echte verassingen daar meer.

Het derde deel is een enorme anticlimax binnen de serie en had zoveel meer kunnen zijn dan dat het nu is.

The Matrix has you.

En hoe. Een geniale combinatie van een intelligent verhaal en een lekkere pot actie in een Hollywood film. Toch wel uniek dat Warner hiermee in zee durfde te gaan met de broertjes. Het verhaal is toch meer iets wat je vooral veel in indie films tegenkomt. Daar tegenover staat de geweldige actie die niet onderdoet voor de gemiddelde zomer blockbuster.

Als je de film voor de eerste keer ziet is het wat lastig om alle elementen van het verhaal in je op te nemen. Een tweede kijkbeurt verrijkt dan toch wel de kijkervaring. Toch is een eerste keer Matrix toch wel bijzonder. Vooral de setting is erg goed en ook de actie is voldoende aanwezig om een eerste ervaring toch tot iets bijzonders te maken. Dat was in mijn geval wel zo. Ik heb The Matrix destijds in de bioscoop mogen ervaren, en wat een ervaring was dat toen. Zoiets had ik nog nooit eerder gezien, iniedergeval deze combinatie niet. De broers laten de liefde voor verschillende media die de inspiratie vormden goed in de film doorschemeren. Het is vooral een hommage aan scifi en kung fu. De broertjes weten hier echter wel geheel hun eigen draai aan te geven en The Matrix is dan ook de grondlegger voor meer films uit dit genre. Hoe vaak is Bullet time wel niet gekopieerd. The Matrix is echter niet de eerste film waarin Bullet time voorkomt, dat was al een jaar eerder gedaan in Blade.

Het verhaal is als je het achteraf bekijkt redelijk simpel, en wordt bij momenten toch echt goed uitgelegd. De onderliggende filosofie is daarnaast erg interessant. De uitvoering is als je het vergelijkt met Reloaded en Revolutions niet zo groots en slaapverwekkend. Het houd je aandacht vast. Hierin komt de tagline "The Matrix has you" goed to zijn recht. Van begin tot eind houd het verhaal je in zijn greep.

Het verhaal zit echter nooit in de weg van de geweldige actie Matrix bevat. Volgens mij is het ook voor het eerst dat een Amerikaanse cast zo getraind is in de oosterse vechtkunst om alles ook zelf tot uitvoering te brengen. En dat is te zien. Fishburne is erg cool in zijn ding, en ook de vaak uitstralingsloze Reeves krijgt hierdoor uitstraling. Naast de vele gave kung fu momenten waarbij de laatste scène er echt uitspringt, hebben we nog een erg toffe shoot-out. Vermengd met veel wirework laten de Wachowski's een aaneenschakeling van kogelregens zien die je normaal gesproken alleen in Hong Kong films tegenkomt.

Filmtechnisch is het nagenoeg perfect, Er wordt gebruik gemaakt van alle technieken die voor handen waren. Soms zijn de visual effects wel iets te nadrukkelijk aanwezig. Verder is het allemaal erg mooi geschoten. Veel slowmo's en mooie camera posities. Het kleurenpallet is ook erg goed. Van de blauwe koele ondergrondse tunnels tot de ziekelijk en saaie groene tinten van The Matrix. Het geluid is echter ook fantastisch.

Casting is geweldig. Vooral Weaving heeft er duidelijk plezier in en is gewoon Agent Smith. Reeves heeft een keer een rol die hij met zijn kwaliteiten kan vervullen, en Fishburne is hierin gewoon erg cool. Joe Pantoliano is haast onherkenbaar als de kale Cypher. Moss vind ik de enige miscast binnen de serie. Meer een zeur dan dat ze echt wat toevoegt.

De combinatie van verschillende soorten actie en een intelligent verhaal is wat Matrix iets vernieuwend heeft gemaakt in Hollywood. Iets waar je keer op keer van kan genieten.