The Man with the Golden Gun (1974)

Goeie bondfilm met mooie exotische beelden, redelijk slap verhaal maar toch spannend

Eerst had ik de complete James Bond blu-ray collectie maar toen het een tijd in de kast stond dacht ik wat doe ik er toch mee, dit is meer iets voor James Bond liefhebbers/verzamelaars. Om dat allemaal te gaan zien daar had ik geen zin in, dus weg ermee. Onlangs met Black Friday bij Amazon (bij Bol.com kon ook) de Roger Moore James Bond blu-ray collectie aangeschaft voor een voordelige prijs, ook wel getwijfeld, maar toch een stuk beter, aangezien Roger Moore toch altijd wel de favoriete Bond is gebleven ook al is hij voor mij niet meer de acteur van destijds van o.a. Ivanhoe, de versierders en deze films. Hij zakte steeds meer in aanzien maar nu weer wat in stijgende lijn en dan willen die films ook beter.

Trage en overdreven lange film (dat zijn die van Moore eigenlijk allemaal wel) maar goed ze hebben ook wel zo hun amusante en komische momenten.

Een tamelijk vervelend begin met een duel die overigens wel past bij de rest van de film en niet zoals in aantal films, een actiescène die verder niet veel met de eigenlijke film te maken heeft. Akelige rol van Nick Nack (Hervé Villechaize) en Christopher Lee komt niet over als een heel goede schurk, de man met drie tepels en de eigenaar van een gouden pistool met 1 kogel. Maud Adams mag er wezen en ze zou jaren later weer in Octopussy in een andere rol verschijnen en het zou heel gek zijn als ze bijvoorbeeld in een volgende film al weer ten tonele zou verschijnen. Britt Ekland (eveneens een Zweedse) met haar dik-lip is aanvankelijk weinig bijzonder wordt later in bikini en rest van de film wel heel wat beter.

Ondanks vrij hoog budget komt eerste gedeelte en laatste gedeelte vaak over als low budget film. En script stel niet veel voor. Huurmoordenaar neemt macht over van zijn baas en heeft Bond als volgend slachtoffer in het vizier. Maar Bond zelf gaat op zoek naar deze schurk en naar de diefstal. Hierdoor vaak meer een mysterie thriller dan een actiefilm. Bond is slim maar zijn tegenstander nog slimmer.

Een aantal vecht/schietpartijen maar echte actiescènes zijn spaarzaam. Niet erg geweldige film en kan hier en daar wel wat sneller doorheen want film wordt wel erg gerekt. Twee keer eerder krijgt Scaramanga de gelegenheid om Bond te doden maar Bond zelf heeft later ook de gelegenheid om eerder zijn tegenstander uit te schakelen maar doet dit niet. I.p.v. daarvan krijg je weer uitgebreid, afgezaagd en hoffelijk gedoe over wat de schurk van plan is. Bond is geen Bond als je niet weet hoe het afloopt. Wordt met duel toch nog wel spannend, al is slot met Nick Nack wat flauw.

Maar goed Moore is charmant (opvallend trouwens dat hij in deze film een klap uitdeelt aan een vrouw) en grappig en doet het best leuk. Na een trage opstart wordt het steeds beter met een goed middengedeelte, met twee goede actiescènes eerst met een speedboot en later een vrij lange auto-achtervolging met in beide een grappige rol van (sheriff) Clifton James (speelt ook in Live and let die), zwakt daarna weer langzaam af naar niveau waarmee film begint.

Voor mij blijft dit toch wel een van de leukere 007-films. Een keer een ander verhaaltje dan die Russen die weer een of ander wapen hebben gekaapt. De boef, Scaramanga, blijft toch wel tof en wordt sterk gespeeld door Lee. De openingsscène vind ik eigenlijk de beste scène van de film. Ook ben ik een liefhebber van het eindduel. Ik vind Scaramanga eigenlijk boeiendere dan Bond zelf. Ook waren Nick Nack en Anders wel degelijke personages. Hoewel Nick Nack op het einde ook wel vervelend begint te worden, maar dat zal vast de bedoeling zijn geweest.

Verder houd ik van scènes met vechtkunstenaars. Het komt niet in de buurt van JCVD of oosterse kung fu films, maar het is wel vermakelijk. Die trap tijdens het buigen vond ik zeer respectloos en eigenlijk niet bij het Bond karakter passen. Niet bepaald sierlijk.

Goodnight en die Amerikaanse sheriff konden mij dan weer weinig interesseren. Iedere scène met een van de twee was het moeilijk om de interesse er bij te houden. Die twee waren veel te dik aangezet wat mij betreft. Die auto achtervolging, waarbij een of andere gekke sprong werd gemaakt, vind ik de minst leuke scène van de film. Het geluidseffect, dat er ook onder is gezet, was zeer lachwekkend (in een negatieve zin). Het leek wel een of andere fluit.

Kortom, een degelijke 007-film. De vete met Scaramanga is leuke rode draad. De gevechten waren vermakelijk. Enkele scènes en personages was ik minder kapot van. Wel vind ik Enter the Dragon vele malen beter. Mooie voldoende. 3*

Dit is 1 van de betere Bondfilm met Roger Moore. Mooie filmtitel ook en wellicht 1 van de bekendste uit de Bond reeks. De sfeer in de film klopt van beging tot eind, mooie plaatjes o.a. van een inmiddels erg touristisch eilandje in Thailand, geen overdreven acties en effecten, en de bad guy wordt uitstekend neergezet door Cristopher Lee. De dwerg Nick Nack doet het ook leuk en past in de hele setting. Alleen Britt Ekland valt met haar ''acteerprestaties'' uit de toom en irriteert op momenten. Daar kan zelfs een leuk koppie en mooi lichaam niets aan veranderen. Het zou anno nu ook echt niet meer kunnen. Toch een dikke 3 1/2*

Gezapige Bond waarin wel erg weinig interessants gebeurd. De fraaie locaties ten spijt missen we hier echt een achtervolgingsscene als die in Vegas, de skiscenes uit Zwitserland of bijvoorbeeld de actie in de Nevada woestijn.

En Roger Moore is geen Connery of zelfs Lazenby. Wat een verschil.

2,0*

Dit jaar komen bij mij heel wat films uit mijn geboortejaar 1974 langs; de Bondfilm uit dat jaar mocht natuurlijk niet ontbreken. Vind het nog steeds een erg vermakelijke Bond film vol exotische locaties, al zijn er zaken die me wel meer stoorden dan vroeger. De te veel aanwezige humor, vooral met die luidruchtige sheriff uit Louisiana (ook al in Live and Let Die te zien) en met die belachelijke martial arts vertoning, zijn eigenlijk een Bondfilm onwaardig. Moore is dan ook bij velen de minst geliefde James Bond. Christopher Lee is niet weg te denken als "Monsieur" Scaramanga, steeds vergezeld door zijn verraderlijke dwerg assistent Nick Nack. De Bond Girls zijn niet bepaald memorabel in deze film. De finale zit wel echt goed. Een Bondfilm die ver weg ligt van zijn spionagefilm-roots en meer weg heeft van een Kuifje strip, maar ik kan er nog steeds 3,5* aan kwijt.

Vermakelijke Bond. Christopher Lee is altijd goed als bad guy, ook al krijgt hij niet super veel te doen. Nick Nack is een leuke sidekick en weer een aantal mooie dames. Nergens stijgt het boven andere Bonds uit maar tegelijkertijd verveeld het nergens

Bond marathon deel 9 herzien op bluray.

Ietsjes minder dan z’n voorganger, maar ook deze tweede film met Moore bevalt me prima. De energiecrisis van ‘73 staat centraal als thema en tevens gaat de film mee met de kungfu hype die gaande was, voornamelijk door de wereldster Bruce Lee. Ik ben gek op Aziatische martial arts films dus het Oosterse sfeertje en de vechtscenes passen precies in mijn straatje. De titel slaat op de twee wapens van Scaramanga, het gouden pistool, maar ook het laserkanon op zonne-energie (solar power).

Moore zet opnieuw een sterke 007 neer met leuke oneliners en zelfspot. Hij krijgt de opdracht om de Solex Agitator te bemachtigen, een baanbrekende technologische oplossing voor het hedendaagse energietekort. Hij krijgt hulp van Bond-babe Goodnight (Ekland) die de term “dom blondje” bijna overtreft. Christopher Lee heb ik altijd al hoog zitten en zet een geduchte tegenstander neer als Francisco Scaramanga, de man met een derde tepel. Hij wordt op zijn beurt bijgestaan door de Franse dwergbediende Nick Nack (Villechaize). In 1993 pleegde hij op 50 jarige leeftijd zelfmoord. Hij leed aan chronologische pijn, omdat zijn inwendige organen te groot waren en daardoor steeds meer druk op zijn lichaam uitoefenden. Hij dronk veel om de pijn te verzachten, maar raakte steeds depressiever, triest. De tweede Bond-babe is miss Anders (Adams), als maîtresse van Scaramanga. In Octopussy ‘83 keert ze terug onder dezelfde naam “Octopussy”. Tot slot maakt ook Sheriff J.W. Pepper zijn terugkeer. Blijkbaar vond regisseur Hamilton hem zo grappig dat hij hem opnieuw in het script heb laten schrijven. Ik heb geen hekel aan hem, maar hij kreeg wel te veel screentijd, klein rolletje had voldoende geweest. De locaties zijn ook weer schitterend met het eiland van Scaramanga als favoriet. Maar ook het tijdelijke hoofdkwartier van MI6 in het schipswrak Queen Elizabeth, het paleis van Hai Fat in Thailand en de scenes in Macau zijn stuk voor stuk interessant. Enkele hoogtepunten zijn de confrontatie bij de Muay Thai wedstrijd plus daarop volgende car chase in Thailand en de finale in de speelhal van Scaramanga. De titelsong van Lulu deed me niet zoveel.

M: Is Miss Goodnight with you? I'd like a word with her.

Bond: She’s just coming, sir.

M: Goodnight? Goodnight!

Bond: Good night, sir.

Gaat verder op het elan van z'n voorganger Live And Let Die: een aangename en vermakelijke combinatie van actie, thriller, romantiek en komedie. Heerlijk vind ik dit, met helaas wel het naïeve personage Goodnight [Britt Ekland] als lichte stoorzender.

Blijft ook bijna 40 jaar na de eerste kijkbeurt op 4*.

Van hier naar The Spy Who Loved Me.

Deze James Bond 007 film weer eens opnieuw gezien met Roger Moore in de hoofdrol als James Bond die het deze keer moet opnemen tegen de master mind schurk en huurmoordenaar Scaramanga en zijn trouwe rechterhand Nick Nack die zich bevinden op een mysterieus eiland.

Een avontuurlijke Bond film met een uitstekende cast en weer veel humor wat Roger Moore zo stijlvol kan in zijn films als de wereld beroemde geheim agent.

Weer veel aktie en humor en avontuur en met mooie practical effecten en mooie film decors en locaties en weer fantastische film muziek.

Weer van genoten.

Tikkeltje minder dan de voorganger, vooral door het minder beklijvende plot. Lee speelt een goede bond villain, maar komt nogal makkelijk aan zijn eind. De bondgirls vond ik ook nogal vlak en zich makkelijk aan Bonds voeten gooien.

Wat een knappe setting bij de opening al meteen! En die derde tepel, hilarisch. En enkele minuten later zitten we in een soort van Westworld-attractiepark. Gek overigens om een nog zo 'jonge' Christopher Lee te zien, ook al was de man daar al 50+. Ik las dat hij aangetrouwde familie was van Ian Fleming.

Het valt me op dat ik de door Guy Hamilton geregisseerde films er toch wat bovenuit vind steken. Net als in You Only Live Twice is het trouwens genieten van de Aziatische cultuur en landschappen, prachtige jonken en zo, en wederom enkele rikishi (sumo-worstelaars). Al kan je je afvragen wat deze in Thailand doen?

De film baadt verder nogal in de energiecrisis-sfeer en qua verhaal is het me toch wel wat een rommeltje. Daarom de eerste van de negen gekeken delen die ik 3* toeken. En daarmee komt de ranking op:
1. 4,0 - (1964) Goldfinger
2. 4,0 - (1973) Live and Let Die
3. 3,5 - (1967) You Only Live Twice
4. 3,5 - (1971) Diamonds Are Forever
5. 3,0 - (1974) The Man with the Golden Gun
6. 2,5 - (1965) Thunderball
7. 2,5 - (1962) Dr. No
8. 2,0 - (1963) From Russia With Love
9. 1,5 - (1969) On Her Majesty's Secret Service