Meningen

del Toro's liefde voor Kaiju films vertaald naar een moderne setting.

Erg lang naar Pacific Rim uitgekeken. Ook een film waar lang over is gedaan. Vooral in de post-production is er veel aandacht aan geschonken. En dan vooral de 3-D conversie. Dit is door het zelfde bedrijf gedaan als Cameron's team achter Titanic 3-D. En dat is er aan af te zien. Toch een van de beste conversies die je kunt verwachten.

Verhaal is best standaard. Het klassieke verhaal over goed vs. kwaad, vertrouwen enz. enz. . Best standaard dus. Mag dat de pret van Pacific Rim dan drukken. Zeer zeker niet. De liefde voor de Kaiju/Mech films komt duidelijk naar voren. De monsters zien er fantastisch uit en del Toro heeft duidelijk veel anime gekeken wat weer sterk in het design van de Jaeger's naar voren komt. Het verhaal is dus als het ware een kapstok voor een aanloop naar de gevechten en het kapot maken van alles wat los en vast zit. Qua opzet bevat het alles wat je van een zomer blockbuster mag verwachten. Iets waar het kleine jongetje in jezelf ontzettend van kan genieten.

Na herziening moet er wel geconstateerd worden dat del Toro toch te veel tijd neemt in het middenstuk om karakters uit te diepen. Dit werkt echter niet heel best en is mede te danken doordat er in het script iets te veel steken worden laten vallen. Na het eerste gevecht duurt het gewoonweg te lang in de aanloop naar Hong-Kong, wat eigenlijk de beste momenten uit de film oplevert, om daarna zo snel mogelijk een eind te breien in de climax. Toch wat slecht uitgebalanceerd voor del Toro's doen. Toch een kleine smet om echt een topper te kunnen zijn, want de rest van de film is toch heel erg vermakelijk.

Hong-Kong levert zoals gezegd de beste momenten uit de film op. del Toro is niet gewend om met een groot budget te werken en dat is af te zien hoe hij het voorelkaar krijgt om zo ontzettend veel in een scene te kunnen stoppen wat sommige regisseurs presteren om in een klein moment van een film toe te kunnen voegen. De production value ligt zo ontzettend hoog. Alles voelt echt aan. Deze scene zit vol met geweldige vondsten. Ook iets wat in de andere actie scenes te vinden is. Vooral het schip en de ontploffing onder water waren simpelweg geweldig.

Vooral in de visual effects fantastisch. Alles heeft gewicht, schaal en ontzettend veel details. De schaal van de Kaiju's is gewoon de zien en dit in interactie met het vele water wat in de deze film zit. De kleinste krasjes bouten en ladders op de Jaeger's zijn tot in detail uitgewerkt. Gelukkig dat het vertrouwen van Warner bros. en Legendary in del Toro zo groot is om hem min of meer carte blanche te geven in hoe de film er uit kwam te zien.

In production design eveneens geweldig. Er komen een aantal geweldige sets voorbij. The Shatterdome en het gedeelte in Japan zien er geweldig uit. Veel details ook weer. Dit in combinatie met del Toro's en Navarro's kleuren pallet en belichting wat vooral weer bestaat uit amber, blauw en details in het rood. Er is goed af te zien dat het in eerste instantie bedoeld was om de film ook daadwerkelijk in 3-D te filmen. Ook fijn dat het geheel geschoten is met de Red Epic. Soundesign is eveneens om van te smullen waarin niet alleen de grootschalige gevechten goed zijn maar het ook uitblinkt op de kleinere effecten en ambient. Dit in combinatie met de geweldige score van Djawadi maakt Pacific Rim een fantastische audio/visuele ervaring.

Acteerwerk is wel wat wisselvallig. Vooral Hunnam lijkt hier een beetje misplaatst en lijkt niet een film als dit te kunnen dragen. Ook de twee "scientists" lijken erg misplaatst. Gelukkig doet de rest van de ondersteunende cast het wel prima met als uitblinkers Elba, Kikuchi. En toch ook weer Perlman die een rol heeft die hem op het lijf is geschreven.

Pacific Rim is alles wat je kunt verwachten van een Kaiju film. Leuk verhaal, groots opgezette scenes en fijne gevechten. Del Toro weet er vooral audio/visueel weer een feest van te maken en zet een erg sterk stukje top vermaak neer.

Bear necessities.

Erg charmante film toch wel. Paddington is een erg leuk personage. En ook zijn avontuur Londen is erg leuk gedaan. Daardoor is de eerste helft erg vermakelijk en behoorlijk origineel. De wisselwerking tussen de beer en familie werkt erg goed, de grapjes zijn leuk en ook de op audio/visueel vlak valt er veel te genieten. Helaas vervalt de film in de tweede helft in een standaard, zoetsappige familie film en moet de originaliteit plaats maken voor alle bekende elementen die blijkbaar in een familie film thuis horen.

De grote kracht achter Paddington, is toch wel de voice acting van Ben Wishaw. Met zijn warme stem weet hij je helemaal mee te slepen.

Paddington is een verademing binnen het familie film genre en weet zowel kinderen als volwassenen te vermaken.

If we're kind and polite, the world will be right.

Het komt niet vaak meer voor bij films dat het vervolg het eerste deel evenaart, of zelfs beter is. Voor Paddington 2 geld dat laatste. Alles wat het eerste deel leuk maakt, wordt hier gebruikt en zelfs verder uitgebreid. Het is gewoon erg moeilijk deze film niet leuk te vinden. Het is met dezelfde liefde gemaakt als Paddington voor marmelade heeft. Toch wordt het nergens echt over the top zoetsappig en heeft King de juiste balans gevonden. Waar het in het tweede deel van de eerste film over de beer wat mis gaat, weet hij hetzelfde niveau constant te behouden. De scenes in de gevangenis, de onderwater scene die je even stil laat zijn, Hugh Grant's personage. Het is allemaal gewoon heel erg vermakelijk en hartverwarmend.

Hugh Grant en Brendan Gleeson zijn geweldige toevoegingen aan de cast. Beide spelen hun rol geweldig en met heel veel plezier, waarbij Grant net dat stukje beter is. Hij lijkt geboren om dit soort rollen te spelen. De familie doet het ook erg goed, waarbij vooral de kinderen in hun rol zijn gegroeid. Degene die de show hier weer steelt, is degene die je niet echt op het scherm ziet. Dat is toch weer Ben Wishaw die hier een masterclass in voice acting laat zien.

Technisch ook gewoon weer erg goed. van Paddington zelf tot de manier waarop de verschillende lagen van het huis en de gevangenis in beeld zijn gebracht. Verder is het verhaal gewoon erg onderhoudend en gebeurt er genoeg om je aandacht er voor de volle 100% bij te houden.

Een prachtig stukje escapisme.

Erg originele anime. Een genre, wat nu blijkt, waarin alles kan en waarin verschillende genres mogelijk zijn.

De erg sterke editing en het fantastische geluid, vermengd met een erg origineel verhaal maken van Perfect Blue iets unieks. Nog nooit eerder had ik een thriller zo uitgewerkt gezien. Qua animatie misschien wel wat verouderd, mar het doet nog steeds goed zijn werk. Alles wordt op een surealistische manier in beeld gebracht en dat zorgt voor nog meer suspense, waar de film al bol van staat.

qua afwerking ontzettend sterk. Ook de muziek was erg goed. Erg origineel en ik ben ook echt onder de indruk dat zo'n verhaal op zo'n manier verteld kon worden.

Mooie suspense film en is me veel beter bevallen dan Kon's Millennium Actress.

"I need a pump"

Niet de typische action flick die je van Bay zou verwachten, wel een typische Bay film.

En het werkt weer erg goed. Het verhaal is eigenlijk te belachelijk om te vertellen. Toch is de schrijver er in geslaagd om het op en geloofwaardige en leuke manier aan de kijker te vertellen. Komt ook door middel van de eerste quote van Harris. "Unfortunately, this is a true story". Hierdoor weet je meteen dat je niet een standaard misdaad filmpje te zien krijgt. En dan Michael Bay aan het roer zetten. Dit is natuurlijk een geniale keuze geweest. De film bevat veel elementen waar Bay mee uit de voeten kan. Dit keer geen Baysplosions, maar meer ingetogen actie, die door het verhaal en de personages soms in het belachelijke uitmonden. Dit zorgt er voor dat de film over de gehele speelduur verfrissend blijft. Deze film bevat zo'n beetje alles en het smelt samen tot een geniaal geheel.

Acteerwerk is erg aangenaam. Wahlberg doet het erg leuk, zo ook Anthony Mackie. Ed Harris doet het zelfs op de automatische piloot erg fijn. toch zijn er twee acteurs die ver bovenuit de rest steken. Shalhoub die als slachtoffer een erg onaangename man speelt. Dan hebben we natuurlijk nog Dwayne Johnson. Wat speelt die man zijn rollen toch altijd fijn uit. In Southland Tales heeft hij al bewezen goed te kunnen acteren en hier doet hij dat nog eens dunnetjes over. Ook qua presence kan de rest totaal niet tegen deze man op. Hij heeft dan ook zeker de leukste en meest interessante rol. Tja en dan nog onze eigen Yolanthe.... Is al genoeg over gezegt denk ik.

Visueel ook typisch Bay. Overbelichting, af en toe rommelige shots en editing en een hoop lawaai. Ook in dit soort films houd Bay zich vast aan zijn eigen stijl. Wel een stuk minder rommelig dan zijn full blown actie films. Ik weet niet wat het is maar vind daar vaak ook de charme van zijn films liggen. Gewoon doorgaan ondanks de bakken kritiek die hij over zich heen krijgt. Qua audio ook geweldig. Lekker opgepompte sound effects. Muziek van Jablonsky is erg goed en ook de rest van de muziek is erg goed gekozen

Erg fijne film. Wel iets wat je totaal niet zou verwachten bij een film van Bay. Daarom dat mensen misschien met andere verwachtingen naar deze film gaan kijken. Maar alle elementen werken erg goed. Dit alles zorgt er voor dat Pain & Gain een erg genietbare film is en ook zeker bij herziening zal blijven.

Oja, en deze scene: YouTube - Pain & Gain 2013 Clip - Cedric Gervais - Molly Scene

Het visuele aspect en Jackman waren zo'n beetje de enige lichtpunten in dit verhaal over Peter Pan.

Ken het verdere oeuvre van Wright helemaal niet en zijn zeker niet films die ik erg snel op zou zetten dus kan ook helemaal geen vergelijking daarmee trekken. Wat wel duidelijk is, is dat hier gewoon geen eigen stempel in is te bekennen. En dat zijn we niet gewend van een studio als Warner, die regisseurs vaak hun eigen gang een beetje laten gaan. Dat hebben we in het verleden gezien bij bijvoorbeeld een Kubrick en recenter natuurlijk de Wachowski's en Snyder.

Visueel is dit een absoluut pareltje. Erg mooi gebruik van kleuren, de wereld van Neverland ziet er fantastisch uit. De creaturen, de indianen, de krokodil en de mijn. Het ziet er allemaal zeer fraai uit.

Jammer dat het voor de rest erg leeg voelt. Verhaal mist volledige inspiratie en het verloop daarvan is erg rommelig, de muziek is maar matig en laat het geheel niet episch aanvoelden. Nergens is het spannend en meeslepend. De film was me eigenlijk al kwijt bij Nirvana. WTF was dat?! En in de editing was het ook al zo'n rommeltje. Leek wel alsof de productie stop is gezet en de film niet compleet was. De visual effects waren ook karig.

Acteerwerk buiten Jackman om was het ook gewoon niet. Hedlund probeert het wel, maar zijn karakter is zo slecht geschreven/uitgewerkt dat hij totaal niet goed overkwam. Miller, ook totaal niet overtuigend en is gewoonweg niet in staat de film te dragen. Zijn emoties vond ik ook maar nep overkomen. Grootste miscast is Mara. Echt totaal niet passend in deze rol. Jackman met zijn overacting was wel het beste. Waar iedereen voor hem vreesde, komt hij wel het beste uit de verf. Erg leuke rol.

Misschien was het beter geweest om de stekker vroegtijdig uit dit project te trekken. Visueel zeker aantrekkelijk, maar voor de rest is het erg leeg. Liefdeloos gemaakt lijkt het wel. Jammer want de trailers spraken me wel erg aan.

Op z'n tijd houd ik wel van een terror in space film. Meestal levert dit wel wat interessants op. Zo zijn Alien en Event Horizon bijvoorbeeld toppers in dit genre. Pandorum is ook weer zo'n soort film en die is me meer dan goed bevallen.

De setting van dit soort films spreekt me gewoon heel erg aan. Een groepje zit in een ruimteschip, en kunnen in tegenslagen en vreemde gebeurtenissen nergens heen. Zo ook in Pandorum. Een astronaut wordt wakker en heeft geheugen verlies. Hij weet niet wie en waar hij is. Dankzij kleine hints in het schip zelf komt hij er beetje bij beetje achter. Ze zitten opgesloten in een ruimte waaruit ze niet weg kunnen. Dit zorgt voor een heerlijke claustrofobische sfeer. Dit blijft in de eerste drie kwartier goed behouden. Daarna gaat de film een hele andere kant op en worden er wat meer grotere ruimtes gebruikt die de geweldige sfeer meteen nekken. Ook de introductie van de creaturen komt wat te vroeg. Haalt meteen een groot deel van de mysterie weg. Erg jammer. De film zakt vanaf dat moment ook een beetje in en het begint wat minder interessant te worden. Maar dan herpakt de film zichzelf en krijgt het geheel een hoger niveau door een aantal goede plot twists en dingen die je niet meteen voorzag. Zeker het einde is geweldig Als ze er achterkomen dat ze al op de planeet zijn en op de bodem van de oceaan liggen .

De film kent erg mooi gebruik van kleuren, dit versterkt door het goede camerawerk. De design is erg mooi gedaan, en ook de muziek is lekker mysterieus. Qua acteerwerk speelt Ben Foster, voor wie ik meer en meer waardering krijg, Dennis Quaid er helemaal uit. Hoewel die het ook zeker niet slecht doet, lijk hij zich niet helemaal op zijn plaats te voelen.

Een bij vlagen spannende film, met een concept wat al vaker is gedaan op een goede manier uitgewerkt. En zeker het einde trekt de beoordeling flink omhoog.

3.5*

na het erg tegenvallende Good Will Hunting en Elephant en het vreselijke Last Days, nu Paranoid Park gezien. Ik was er al een beetje huiverig voor, maar kon het toch niet laten om hem te gaan zien. Opnieuw presenteerd van Sant een lege huls.

Het botert niet tussen van Sant en mij. Ik zie de schoonheid niet in zijn films wat anderen er wel in kunnen vinden. Ik vind het vooral erg leeg. Het doet mij helemaal niets, ik krijg geen feeling met het verhaal de beelden en ook niet met de personages. Paranoid Park heeft ook weer ontzettend veel nietszeggende ellenlange trasckingshots. Wat is het nut daarvan. En meestal ook nog eens van achter gefilmd zodat je geen uitdrukking van de acteurs ziet. Nou was die jongen ook niet bepaald een ster acteur natuurlijk, maar dit was echt een zoutzak. De gebeurtenissen konden mij ook niets schelen eigenlijk. Plot klinkt aardig, maar van Sant kiest er voor om daar zo weinig mogelijk mee te doen en het op het experimenteren te houden. Dit levert zeker enkele mooie momenten op maar blijft voor de rest gewoon erg leeg. Opnieuw een aantal mooie beelden, maar weinig inhoud, gelukkig wel iets beter dan Last Days. Nu Gerry nog eens proberen, wordt dat ook niets dan is het afgelopen met van Sant

1.5*

Soms moet je even buiten je comfortzone treden en daar kom je soms hele mooie films tegen. Ben zelf niet zo van de "silent cinema" maar probeer zo af en toe wel wat mee te pikken. Laatst nog van het meesterlijke Sunrise genoten. Datzelfde geld ook voor La Passion.

Een enorm sterk staaltje filmmaken. De regie is ontzettend sterk hier. Beeldvoering is zowel intiem als angstaanjagend. Het voelt zo echt allemaal. Er wordt goed gebruik gemaakt van de minimalistische sets. Dat shot van dat kruis op de grond was erg mooi bijvoorbeeld. Verhaal is op een erg mooie manier en met zeer veel emotie verteld. Toch een grote persoonlijke issue, en dat is dat de religieuze aspecten me steeds meer tegen begonnen te staan naarmate de film vorderde. Maakte het zo af en toe een wat moeilijke zit. Toch komt de film enorm sterk terug met dat onvermijdelijke moment.

Waar veel stomme films nogal wat theatrale vertolkingen kent, wat de silent cinema natuurlijk kenmerkt aangezien ze zich zo beter konden uiten, is het spel hier meer ingetogen. Er zijn nog wel wat uitspattingen te vinden, maar voor de rest erg low key. Sterkste hier is natuurlijk Falconetti. Ze zet erg goed de pijn, twijfel, angst en liefde neer te zetten. Vond vooral het "Our Father" moment erg mooi.

Hoewel het niet helemaal mijn ding is, toch een een prachtige film gezien met prachtige beelden en heel erg sterk acteerwerk.

"Was dit het nu?" Dat dacht ik aan het eind van de film. Gibsons omstreden film is toch niet echt heel schokkend.

Ben niet gelovig, maar weet wel veel van het christendom, godsdienst en de bijbel af. Het verhaal en dan vooral de flashbacks waren dan ook het meest interessante van de film. De rest is vooral een lang getouwtrek om de veroordeling van Jezus. Daar bestaat een uur uit, en is dan ook best interessant, maar daana gaat het de mist in. Gibson probeert de martelingen zo rouw en zo bloederig mogelijk in beeld te zetten om zo zieltjes te winnen en je op te dragen om een emotie te tonen, ook de zware emo muziek draagt daar aan bij. De eerste tien minuten lukt dat nog aardig en zit je vol woede te kijken naar de lijdensweg. Maar dan is het ook genoeg geweest. Waarom een uur lang martelingen nog laten zien. Het punt is toch al duidelijk. Erg jammer dat het zo lang moet duren. Ellenlange shots van de martelingen, slow-mo's en close-ups van de twee vrouwen, de apostelen en Jezus's bebloede hoofd. En dan nog die tocht door de straten. Nee ik kon er helemaal niets meer mee. Wel goede toevoeging nog aan de film zijn de originele talen die toen gesproken werden. Af en toe komen nog wel wat mooie shots voorbij.

Een grote bijbelse propaganda film van Gibson, die toch wel een goed begin kent. De rest van de film, tjah... . Ik kon er niet veel mee. Nergens echt aangrijpend en meeslepend.

Heb eigenlijk nooit echt problemen om door al dat patriotisme heen te prikken. Ik snap ook nooit echt waarom met zich daar altijd zo druk om moet maken.

Emmerich weet erg goed een spektakel film in elkaar te zetten en voor het eerst weet hij hier ook een beetje goed een verhaal te vertellen. Historisch correct of niet, hij weet het erg goed over te brengen. De nodige drama overtuigd en de motieven van de personages worden zo gerechtvaardigd. Het hele verhaal rondom de oorlog is verder erg fijn. De oorlog zelf wordt fantastisch in beeld gebracht. De verschrikkelijk manier waarop ze toen, letterlijk, tegenover elkaar stonden is erg overtuigend. Kostuum design is echt verbluffend goed en ook de production design en de locaties zijn schitterend om te aanschouwen. het af en toe erg sentimentele gedoe kan ik prima in mee gaan. Zeker de "Papa don't go" scene raakt me nog iedere keer weer

Mel Gibson overtuigt in zijn rol en ook de rest van de cast is erg lekker op dreef. Mooi geschoten en Emmerich die laat zien dat hij zeker tot meer in staat is dan alleen simpele popcorn films maken, al is The Patriot dat, misschien wat raar gezien de onderwerpen die de film aansnijdt , ook wel een beetje.

“This city will eat them alive.”

Heftige film. Het eerst half uur wordt gebruikt om een aantal personages te introduceren om daar op een later tijdstip in de film sympathie voor te winnen. Dan komt de aanslag. Berg laat de op een zo realistische manier mogelijk aan het publiek zien. Het is net alsof je er zelf echt bij bent. De docu achtige stijl waar Berg hier voor kiest werkt perfect in Patriots Day. Vanaf dat moment heeft de film je gegrepen en laat je niet weer los tot het einde. De spanning wordt op een erg goede manier opgebouwd en vastgehouden. Ondanks dat je de uitkomst al weet, zit je de gehele speelduur op het puntje van je stoel. Berg heeft al bewezen dat hij met dit soort materiaal gewoon erg goed uit de voeten kan. Hij richt in dit geval al zijn aandacht op het vertellen van een zo goed mogelijk verhaal. En dat is zeker gelukt. De verhalen die Berg dan nog laat zien aan het einde van de film, maken dat Patriots Day alleen nog maar meer indruk op de kijker maakt.

Verder is Patriots Day erg vakkundig gemaakt. Camerawerk is erg sterk en zuigt je helemaal de film in. sound design is realistisch en erg goed in elkaar gemixt. De muziek van Reznor en Ross helpen mee in het juist neerzetten van de spanning, maar kent ook mooie composities waarin de drama op een goede, niet opdringerige manier overkomt.

Wahlberg is echt gegroeid als acteur. Hij speelt hier erg goed. De rest van de (sterren) cast laat ook vuurwerk zien. Een genot om naar te kijken hoe er met respect wordt omgegaan naar de echte mensen en nabestaanden toe.

Helaas waargebeurd. Helpt zeker mee in het gevoel wat Patriots Day weet los te maken. Hoewel ik nog nooit in Boston ben geweest, voelt Berg's afspiegeling van de mensen die daar wonen echt. Een grote stad, maar het gevoel van ons kent ons en een verbintenis tussen mensen die je waarschijnlijk in geen enkele andere stad in Amerika zult vinden. En dat laatste is misschien wel waarin de grote kracht van Patriots Day schuilt.

Een betere film dan "X". Hoewel ook Pearl heel veel tijd neemt om de personages en het verhaal uit te diepen, voelt het alsof er in Pearl in de tijd tot de geweldige climax wel iets meer gebeurt. Het was wel nog steeds moeilijk om mijn aandacht er bij te houden. Ik houd best wel van een slowburner film. Dit is wel heel heel erg slow. De climax is werkelijk geweldig en alles komt op een explosieve manier tot elkaar. Degene die de film echt maakt, is toch wel Goth voor mijn. Mijn god, wat een goede actrice. Zeker in de slot scenes waarin ze helemaal los kan gaan. Maar tot nu toe is het nog niet echt my cup of tea. Al zal ik zeker nog wel het derde deel gaan kijken.

Ik hou van Michael Bay films. En Pearl Harbor is geen uitzondering.

Een film die zeer slechte kritieken kreeg. Aan een kant zeer terecht. Het liefdesverhaal is tenenkrommend slecht. Eigenlijk laten de drie leads zeker niet hun beste werk zien. En doen de bijrol acteurs het best goed (Bremner, Shannon, Sizemore). Verder komen er redelijk veel stupide momenten voorbij die vanwege hun knulligheid toch behoorlijk grappig kunnen zijn.

Aan de andere kant is er dan nog het oorlog gedeelte. En dat is fantastisch in beeld gebracht met enkele mooie effecten. De aanval op Pearl Harbor is natuurlijk het hoogtepunt van de film. En in de actie stelt Bay ons zoals altijd zeker niet teleur. De geschiedenis achter de aanval had net even wat uitgebreider gemogen wat mij betreft. Zeker een interessant onderwerp.

Pearl Harbor is een film die ik zo af en toe erg graag even opzet. Het heeft zeker zijn gebreken, maar ook veel goede elementen die voor mij voor een ruime voldoende zorgen.

Totaal niet spannende film over een meisje wat niet meer in een auto durft en er toch in vast zit.

Best een leuk gegeven. Helaas wordt er wel heel weinig mee gedaan. Voor een horrorthriller is de spanning ver te zoeken. Wat overblijft is een voorspelbare film met slecht acteerwerk en een slecht uitgewerkt plot. De moordenaar is echt weer zo'n stereotype karakter en straalt daarnaast geen enkele dreiging uit. Ook gebeurt alles te snel en te makkelijk om goed op je in te laten werken, en er een bepaalde emotie bij te krijgen. Qua gore is er nagenoeg niets te zien. De regisseur weet niet echt waarop hij zich moet richten. De innerlijke strijd van Penny of haar gevecht tegen de moordenaar. In beide gevallen is de film dan mislukt. Verder wel mooi geschoten. De locatie is erg gaaf en ook het gebruik van kleur is fijn. Een film om snel weer te vergeten.

1*

Steady Craven.

Een echte misser van Craven moet ik nog steeds zien. The People Under the Stairs behoort zeker niet tot zijn beste werk, maar scoort wel erg goed op vermaak. Het uitgangspunt is erg leuk, al had dat nog even wat meer bizar mogen zijn. Af en toe is het toch net wat té braaf. Het begin is even doorbijten, maar eenmaal het gezin thuiskomt begint de echte fun. Fool is best een leuk personage om te volgen en ook Alice heeft haar momenten. Maar is vooral het stel wat hier de show steelt. Ook leuk is het gegeven de personages zich door het complete huis kunnen verplaatsen om zo uit handen van de man en vrouw te blijven. Craven weet dit kundig in beeld te brengen. Gelukkig laat de regisseur zich richting het einde wat meer gaan en krijgen we nog enkele bizarre momenten.

Erg vermakelijke film van Wes Craven. Helaas gaat hij nergens echt helemaal los. Had de film net dat beetje meer gegeven.

"Woman on Fire"

Morel goes Tony Scott. De film doet vanaf de opening scene meteen denken aan Man on Fire, Waar Denzel ook enkele gangbangers een inventieve dood bezorgde. Garner doet hetzelfde in Peppermint. Toch weet de film ondanks rip offs van vele andere revenge films best te vermaken en houd Garner zich goed staande. Helaas word er weinig info gegeven over de training die vooraf ging aan haar killing spree. Maar door de rest van de achtergrond begrijp je Riley's motieven.

Verder niet heel speciaal, maar Peppermint bevat een aantal leuke scenes en net als Morel in Taken deed, is de actie weinig subtiel en behoorlijk recht toe recht aan. Drama is er gelukkig niet veel aanwezig en had de film eigenlijk ook weinig goed gedaan, aangezien de drama die er in zit niet heel erg overkomt. Het doet je te weinig om echt mee te leven.

Garner is best goed in haar rol, maar het is Gallagher Jr. die alle aandacht naar zich toe trekt. Een prima rol en goed gespeeld. De bijrollen van vooral de acteurs die de kartel onderdanen vertolken hadden beter gecast kunnen worden. Ze komen gewoon niet overtuigend over.

Een film die vooral aan veel andere revenge films doet denken, maar naarmate de film vordert toch enig eigen gezicht krijgt en overall best weet te vermaken.

Een aangename verassing deze film.Het verhaal trok mij totaal niet, maar heb hem toch maar aangeschaft.

Perfume is echt zo'n film in de trant van een beetje vreemd maar wel lekker.Het verhaal begint heel goed met de veroordeling van Grenoille Daarna word je door de heerlijke stem van John Hurt terug in de tijd gebracht bij de bizarre geboorte van Grenoille,en leef je de gehele film toe naar het "begin" van de film.Het verhaal bleef mij de hele tijd boeien.En toen hij begon met het maken van de parfums begon het verhaal pas echt.Het einde kon mij helaas niet helemaal tevreden stellen.Na zo'n boeiende film te hebben gevolgd had ik wel gehoopt dat hij op het schavot zou sterven maar in plaats daarvan krijg je de grootste orgie die volgens mij op film is vastgelegd het deel daarna is dan wel weer goed dat hij op de plaats sterft waar hij ook het levenslicht zag .

Acteerwerk is dik in orde,waarbij ik Hoffman en Rickman toch een erg leuke rol vond spelen.Daarintegen kon Ben Wishaw mij niet compleet overtuigen.
Camera werk was ook prachtig, en de muziek was oorstrelend mooi.

4* voor deze aangename verrassing.

Bij vlagen een erg leuke animatie film.

Verhaal word erg leuk aan de kijker verteld, en laat je zo een goed beeld zien van de geschiedenis van Iran, door de ogen van een inwoner van het land. Hoe het land wordt onderdrukt, en de grote cultuurshock als Marjane naar Wenen gaat worden met veel humor gebracht zonder daarbij echt heel dramatisch te worden. Dat het luchtig is gebracht is wel een verademing voor de film, die wel interessant is maar je nergens toch echt weet te raken. De animatiestijl kon ik verder ook niet veel mee.

Leuk om een keer gezien te hebben, maar nergens echt hoogstaand.

3*

Piraten, indianen, zeemeerminnen en vliegende kinderen.

Een film die het vooral van het avontuurlijke aspect moet hebben dan het verhaal. Een verhaal wat wel erg simpel en leeg is. Het lijkt dan ook meer de avonturen te dienen dan andersom. Zoals het zou moeten zijn. De avonturen die ze mee maken zijn gelukkig leuk om te volgen. De zoektocht naar de indianen is toch wel een hoogtepuntje, ondersteund door een erg leuk liedje. De liedjes zijn dit keer van een erg wisselende kwaliteit. Verder heeft Peter Pan nogal wat irritante personages. Vooral de personages die veel screen time krijgen zijn bijna niet uit te staan. De broertjes en de krokodil vond ik dan wel weer erg leuk.

De animaties zijn weer erg mooi. Toch echt weer hoge kwaliteit afgeleverd door de Nine Old Men en de rest van het animatie team. Vooral het vliegen ziet er erg goed uit. De muziek was ook wisselend. Een paar mooie stukken gehoord, maar ook wat stukken die niet de juiste emoties weet los te maken bij je. Iets wat in vorige Disney classics beter lukte.

Peter Pan is een "flawed" film, maar is wel vermakelijk. Vooral dankzij de avonturen die ze in Neverland beleven. Verder is de kwaliteit die geleverd is weer van een heel hoog niveau.

Sfeervol filmpje met een krankzinnig plot en een bizarre mix van genres. Het werkt heel goed in Phantasm. Vergeleken met andere horror films van eind jaren 70/jaren 80, zien de effecten er nog prima uit. Het acteerwerk is een genot om naar te kijken. Iedereen lijkt er enorm veel plezier the hebben in deze vreemde film over een begrafenis ondernemer met zijn vliegende ballen.

Bijna tien jaar nadat het eerste deel uitkwam komt Coscarelli met het vervolg op Phantasm. Meer budget, meer effecten, meer gore meer "actie". Komt dat de film ten goede. Een vooruitgang is er zeker. De film heeft van begin tot eind een hoge entertainment value, alleen gaat dat wel ten koste van de heerlijke sfeer die het eerste deel had. Op de docu die op de fantastische Blu-ray uitgave van Arrow te vinden is, zat de regisseur er ook niet meteen op te wachten om een vervolg te maken. Uiteindelijk werd hij toch over gehaald om het te doen. Het is echter te merken dat de regisseur echt aan het zoeken was hoe het verhaal voort te zetten. Ondanks wat minpunten zorgt het vermaak dat de score de naar de goede kant uitvalt. Op naar deel drie. Hopen dat Corcarelli zich daar wat herpakt.

Ik moet zeggen dat ik het tot nu toe een erg steady reeks vind. Elke film probeert Coscarelli weer iets nieuws te doen. Wat veelal werkt maar ook veelal niet werkt. Het lijkt soms te veel een herhalingsoefening van de eerste film, maar dan met meer budget. Wel fijn dat de focus vooral op Reggie ligt. Naast de Tall Man toch wel het leukste personage uit de reeks. Dit keer een teamup met een kind en vrouw die ook hun aanvaring hebben gehad met de begrafenis ondernemer. Meer actie, meer gebeurtenissen, meer geweld, leuke effecten en meer budget voor de visuals. Maakt net als deel twee nog steeds geen goede film, maar nog steeds erg leuk.

Is dit echt de film die Coscarelli wilde maken, of was dit een verplicht nummertje omdat de studio dit wilde maken. Het voelt als het tweede in dit vierde deel over de begrafenis ondernemer en zijn vliegende ballen. De fun mist hier wat. Er wordt iets teveel terug gegrepen naar de vorige films door de flashbacks. Dat was moet geheel nodig. Opnieuw een zoektocht van Reggie, wat een meesterlijk personage blijft en perfect vertolkt door Bannister. Scrimm wordt hier echt wel oud. Hij probeert het echt. Maar de manier waarop de films hun verhaal lijn volgen door de gebeurtenissen direct aan elkaar de linken, komt in het ouder worden van de personages niet heel geloofwaardig meer over. ER blijven ook zeker nog leuke momenten over. Maar het is nu toch echt wel gedaan met de reeks. Er zit niet veel meer in om nog een interessante film te maken.

Helaas weinig screentime voor Scrimm. Te oud en ziek. Dat nekt de film dan wel een klein beetje. Niets te wijten aan Scrimm natuurlijk. Coscarelli dit keer niet in de regie stoel. Al weet ik ook niet zeker of hij er nog iets van kon maken. Het was duidelijk op na het vorige deel. Reggie moet wederom weer op zoek naar zijn vrienden en een manier vinden om de Tall Man en zijn plan te stoppen. Wederom weer een herhaling. Zo jammer. Phantasm was juist een reeks die zich onderscheidde van het gros van de horror films met een heel ander verhaal, bad-guy en wereld. En dan na 18 jaar met zo'n film komen. Zeker zijn er nog wel momenten die de film niet helemaal ten gronde richten. Maar die momenten zijn schaars. Bannister is gewoon gemaakt voor deze rol. Hij doet het nog steeds geweldig. Ook al is hij ook een dagje ouder hier. Leuke verrassingen ook nog. Al voegden ze niet heel veel aan het verhaal toe. De Phantasm reeks krijgt met Ravager geen waardig slot. Laten we hopen dat het bij deze vijf delen blijft.

What we see and what we seem, are but a dream. A dream withing a dream.

De prachtige openingszin van Picnic at Hanging Rock. En zo voelt de film ook. De dromerige sfeer is werkelijk fantastisch, versterkt door de geweldige hazy fotografie en de wonderschone muziek met de erg mooie pamfluit solo's van Gheorghe Zamfir. Peter Weir zet deze melancholische en mysterieuze film op een geweldige manier neer met een aantal diepere lagen. Het hele verhaal erg fijn, de zoektocht naar de vermiste meisjes wordt mooi in beeld gebracht en blijft boeien tot het einde. Dat geld ook voor de verwikkelingen rond de school. Hoewel de meisjes die vermist worden maar kort in beeld zijn, maken ze toch een behoorlijke indruk. Ook de aankleding van de film is erg mooi om te aanschouwen. Audio/visueel is dit fantastisch. Erg mooi gebruik ook van Beethoven's "Adagio" uit Piano Concerto No. 5.

Erg mooie film met een heerlijke dromerige sfeer.

Leuke film, met af en toe mooie animaties. Een van de weinige Disney's die ik nog niet gezien had.

De animaties zien er prachtig uit. Karakters zijn leuk gedaan, en ook de achtergronden zien er vaak mooi uit. Enige wat qua animatie een beetje buiten de boot valt is de Blue Fairy. Gewoon erg lelijk gedaan. Verloop van het verhaal is opzich wel leuk, maar de situaties volgen elkar iets te snel op. En een rijk verhaal als dit kan niet echt binnen zo'n korte speelduur verteld worden. Daardoor mist het soms wat aan impact in de scènes. Toch wel iets waar de rest van de film ook mee kampt. Nergens wordt het echt meeslepend. Je krijgt niet echt een binding met de personages, waardoor je het weinig kan schelen wat er vooral met Pinokkio gebeurt. Jiminy Cricket is wel een erg leuk personage, en geknipt als Disney's eerste echte sidekick.

Klinkt allemaal wat negatief, maar toch bevat de film wel een glimp van de echte Disney magie. De film blijft over de gehele speelduur best vermaken. Enkele hoogtepunten zijn wel Pleasure Island en het gevecht met de walvis. Ook prachtig geannimeerd. De film bevat ook een prachtig liedje in de vorm van Wish Upon a Star, een liedje wat in elke Disney film terug komt aan het begin met het kasteel.

Heerlijke foute film. Veel bloot en veel gore. Helemaal in de stijl van de 80's slasher film brengt Aja ons veel plezier.

De opbouw is niet erg sterk, maar blijft leuk om te volgen. Het maakt het niet spannend, maar door de humor en vooral het personage van O'Connel blijf je geboeid kijken. In het begin gebeurt er niet veel, wel is het lekker zomers en staat het bol van de energie. Leuke rol ook van Dreyfuss die overigens weer snel is verdwenen uit de film . De kracht schuilt vooral in de tweede helft van de film als de aanvallen beginnen. Vooral de grote massa scène is een genot voor de liefhebbers. Wat een mooie aaneenschakeling van lekkere vieze momenten. Vanaf dat moment tot het einde is het genieten geblazen. Het 3D aspect werkte alleen niet altijd even goed, en had zijn werk in 2D ook wel goed gedaan. Wel een jammerlijke keuze, want het voegt niets toe.

Met het einde van deel 2 de terugkeer van Barbossa had ik de hoop dat dit deel weer een stuk beter zal worden dan deel 2.Dit is helaas niet het geval,de makers draven nóg meer door met het verhaal van At World's End dan dat ze in DMC al deden.Het begin was heel leuk maar daarna vervalt de film eigenlijk in veel langdraderige scénes en het verhaal zit gewoon zo dicht in elkaar en ze volgen zoveel verhaal lijnen,dat er werkelijk geen touw meer aan vast te knopen is.De actiescenes zien er weer fenomenaal uit natuurlijk en met name de laatste scene in de maalstroom maar de cast lijkt er niet erg veel zin meer in te hebben met uitzondering van Geoffrey Rush die het zeer goed doet en Bill Nighy die weer lekker de slechte Davey Jones speelt. Jammer dat met de laatste 2 Pirates al het leuke van deel 1 eraf is,het had zoveel leuker kunnen zijn.

2*

Helemaal mee eens, alleen ga ik nog niet zo ver om het echt ellende te noemen. De verwachtingen voor Dead Man's Chest lagen voor mij ook hoog, het verrassende spel van Depp was er natuurlijk een beetje af maar dat zou de pret dan niet mogen drukken.Wat de film de das omdoet is de plot daar zit gewoon te veel in en maakt dit een wat minder makkelijke zit dan deel 1.De makers zijn het spoor een beetje kwijt geraakt door té veel dingen in deze film te stoppen,en dat vind ik totaal niet passen in een blockbuster film als deze.Een zomer actiefilm moet voor mij gewoon puur vermaak zijn.Er zitten zeker hele leuke,spectaculair gechoreochrafeerde scenes in en dat maakt de film nog eenigzins verdraagelijk, maar tegenover staan dan die vreselijk lange saaie scenes. Wel leuk was de terugkeer van Barbossa maar helaas kon dit de film niet redden voor mij.

2*