Meningen

Ineens was daar de film over de relatie tussen een politieagent en de hond. Er kwamen een paar vervolgen, een Turner & Hooch en nog wat andere films over een relatie tussen mens en dier.

Erg standaard film die nergens echt goed wordt. Acteerwerk is te schreeuwerig van Belushi, en komt nergens overtuigend over. De actie is ook al zo rommelig. De hond is eigenlijk het enige echt leuke karakter, en zorgt voor een aantal leuke situaties tussen hem en Belushi. Dat is ook net wat de film nog een beetje leuk maakt, want voor de rest is het niet echt bijzonder of goed.

2*

Een beetje een standaard politieman en zijn hond actie komedie.

Momenten van de hond zijn eigenlijk nog het leukst. Af en toe heb ik er best om kunnen lachen dat hij darmproblemen heeft . Voor de rest een vrij standaard verhaaltje wat niet bijzonder is uitgewerkt. Je hebt tijdens het kijken het gevoel dat je het allemaal al wel een keer hebt gezien. Dit komt de kijkervaring niet ten goede en zorgt door de vreemde keuzes van het hoofdpersonage voor nogal wat irritatie. Actie is verder ook niets, en de acteer prestaties van de cast zijn ondermaats. Zoals gezegd was de hond nog het leukste, en zorgt ervoor dat het net even wat genietbaarder is allemaal. Je hebt trouwens ook iet het gevoel alsof je deel 2 mist.

2*

Dat einde , werkelijk briljant.

Misschien wat flauw inderdaad, maar Araki komt er goed mee weg, en dat is vooral te danken aan de opbouw daarnaar toe. Hij weet je de gehele speelduur zo vast te houden met iets mysterieus en dan ineens Kaboom! . Echt een fantastische en gedurfde keuze om een film zo laten eindigen. Kan me ook best voorstellen dat kijkers van Kaboom dit Araki niet zullen vergeven in hun eindoordeel over deze film.

Visueel werkelijk een plaatje. Erg mooi gebruik van kleuren, erg leuke overgangen. Verder kent de film een erg dromerige sfeer die je laat meedelen in de nachtmerrie. Is het een droom, is het werkelijkheid, is het een trip. Wordt nooit echt duidelijk. Araki laat je mooi gissen naar wat je zojuist hebt ervaren. Een ervaring is deze film zeker. Ook de sex scenes hebben dit keer een doel, en zijn er verder niet echt ingezet voor het naakt om naakt. Erg sexy geschoten ook.

Verder een leuk verhaaltje. Doet haast een beetje Lynch aan qua opzet. Veel humor, en leuke situaties. Ja erg frisse film met een erg leuke cast. Een film die ik zeker vaker op zal zetten.

Geweldig spel van Lodeizen in een audio/visueel prachtige film. Helaas wist het me op kleine momenten niet helemaal te pakken, en dat was vooral het middengedeelte. Het einde was trouwens erg goed.

Na een lange tijd had ik wel weer zin in een Kitano. Was alweer een tijd geleden, toen in korte tijd een groot deel van zijn oeuvre er door gejaagd. Ik was dus even Kitano moe. Mijn 11e film van de regisseur en een weerzien was toch wel weer erg geslaagd.

Kitano geeft zich na Takeshis' opnieuw voor 200% en zelfs meer, veel meer. Waar ik in Takeshis' even de draad kwijtraakte aan het eind, had ik dat in Glory to the Filmmaker een heel stuk minder. Verhaal technisch erg goed opgezet, met een flinke dosis humor overgoten. De humor is wat deze film zo leuk maakt. Enkele erg geslaagde grappen komen er voorbij. Ook enkele die niet helemaal goed werkte Chaplin moment bij karateles bijv. Met het overgrote deel zat het wel goed. Vooral het eerste uur ongekend sterk. Leuke opzet, Kitano die een nieuwe blockbuster probeert te maken, waarbij het op alle mogelijke genres maar niet lukt om een goede film te maken. De genres zelf worden in de maling genomen, de studio's de scripts en een gezonde dosis zelfspot. Dat maken deze segmenten erg leuk om aan te zien. Grappig hoe Kitano een horror film probeert te maken, en een Zatoichi achtige Ninja film. Ook met vele leuke knipogen naar Kitano's andere films.

Helaas draaft het in de tweede helft van de film net even iets te veel door, waarbij je als kijker goed moet opletten wat er nu gaande is. Mis je daar wat van, dan mis je ook een groot deel van de clue. Af en toe weet je niet waar het nu allemaal naar toe wil. Waar zit je nu naar te kijken, waar ging het ook alweer over. Het echte verhaal wordt iets vergeten lijkt het wel, maar dat is maar schijn . Toch vond ik het einde van Takeshis' net even iets imponerender, hoe verwarrend dat op dat moment ook voor mij was. Ik moet die binnenkort toch maar eens gaan herzien.

Kantoku • Banzai! is weer een erg geslaagde film van Kitano, en heeft me weer zin gegeven om weer wat van de regisseur te gaan bekijken. Leuke, soms lekker absurde humor en geweld, puik verhaal en een heerlijke vertelling. Acteerwerk is sterk, en de muziek mocht er ook zeker zijn.

4*

The Machine Girl is echt zo'n film die zo slecht is dat het erg leuk wordt.

De film kent meteen een lekkere binnenkomer. Er wordt wat afgeschoten en honderden liters bloed spuit in het rond. Helaas weten de prostetics wat afweten en zit het er wat nep uit. Doordat dit zo over the top wordt gebracht is het gewoon erg leuk om aan te zien. Ook de rest van de gevechten, die niet echt heel goed zijn, zijn erg leuk gedaan, sommige wat inventiever dan de andere. Acteerwerk is wel om te janken, wat slecht, maar stoort echter niet heel veel doordat het geheel niet serieus is gebracht. Toch een heel vermakelijke film. Had soms wat beter gekund qua kills, en het wordt op den duur wel een beetje overkill.

3*

Nakashima vergt opnieuw heel veel op emotioneel vlak van de kijker in dit geslaagde misdaad filmpje.

Aller eerst wordt er hier een geweldige sfeer neergezet die doet denken aan jaren 70 films, maar Nakashima geeft daar zijn geheel eigen draai aan. Hij steekt het in een modern jasje. Die combi werkt ontzettend goed. Het verhaal is best ingewikkeld gemaakt, bevat zeer veel lagen en maakt een behoorlijke impact. Niets is zoals je zou verwachten en verandert continu waarbij je als kijker behoorlijk vaak op het verkeerde been wordt gezet. Hoe de film zich ontwikkeld is erg fijn. Keer op keer wordt je compleet verrast door het verloop van het geheel. Erg goed geschreven en uitgevoerd door Nakashima. Aan het einde na de grote climax van de film gaat het dan net even wat te lang door. Misschien voelt het ook zo aan nadat je compleet murw bent geslagen door hetgeen wat zich daarvoor heeft afgespeeld. Er komt dan ook behoorlijk wat geweld voorbij.

Acteerwerk is zeer goed. Komatsu doet het zeer goed en weet haar rol erg overtuigend over te brengen. Yakusho steelt hier behoorlijk de show en speelt een heerlijke schoft. Toch ben ik ook onder de indruk van het spel van Shimizu. Raakt een beetje ondergesneeuwd, maar laat zijn talent hier erg goed zien.

Audio/visueel is het weer genieten geblazen. Wat een heerlijke mix van kleuren in bepaalde scenes in schril contrast met enkele sombere, donkere scenes. Er komen enkele erg mooie shots voorbij. Al kun je daar niet heel lang van genieten aangezien de film in een moordend tempo doorgaat door de heerlijke hyper editing. Past perfect bij het geschifte van de film en zijn personages. Sound design valt erg op in positieve zin. Fraaie track. En de muziek is geweldig. Heerlijke track, Free fall. En dan nog het geweldige gebruik van Dean Martin's Everybody Loves Somebody. Met een beter nummer kon de film niet eindigen.

Nakashima opnieuw een weergaloze film, die op het einde net even wat te lang doorgaat. Voor de rest zit het geweldig in elkaar. Verhaal, regie, visuals, geluid en muziek, editing. Allemaal topnotch.

Film die toch de nodige spanning kent, en dan vooral onderhuidse spanning. Niet geheel wat ik er van verwacht had, maar toch wel aangenaam om naar te kijken.

Ik ben zelf niet echt een fan van het shaky/dicht op de huid camerawerk. Soms komt die ervaring goed uit en soms niet. In Keane is dat wel het geval. De haast documentaire achtige stijl voegt veel toe en schets daarmee een rouw en realistisch beeld waarin het personage zich begeeft. Het verhaal verloopt niet altijd even vlot en het duurt vrij lang voordat er echt iets gebeurd. Toch wordt er wel een goede spanning gecreeërd om je aandacht er wel bij te houden. Die spanning komt goed tot zijn recht bij de breakdown van Lewis' personage als hij steeds maar herhaalt wat zijn naam is en de info over zijn "dochter" vanaf daar stijgt de film bovenzichzelf uit en wordt het echt goed. Daarvoor voelt het net als Legan boven mij typt een beetje als een tv-film achtig iets, wat de ervaring wat teniet doet.

3*

Intens, meeslepend, emotioneel, rauw, gewaagd.

Wow! Deze komt even aan zeg. Wat een prachtig stukje cinema is dit. Niet een film voor iedereen.

Het begin met de eerste regels tekst, dat prachtige shot en de ambient score slepen je al meteen de film in. En na zo'n 5 minuten is het werkelijk genieten geblazen. Zat toen al met tranen in mijn ogen. Wat een mooi oprecht moment is dat zeg, ondersteund door de prachtige score. Je voelt de liefde gewoon door je scherm heen. En de film staat bol van dat soort momenten. De oprechtheid en de relatie tussen Kelly en Victor komt fantastisch over. De seks scenes zijn behoorlijk hard en intens, maar dienen het verhaal. Alleen daar voelen Kelly en Victor zich echt vrij. Erg mooi gedaan. Het verdere verloop van het verhaal is al net zo mooi. De losse verhaaltjes van beide zijn leuk om te volgen, maar het is als ze samen komen wat voor het vuurwerk op het scherm zorgt. En dat einde begeleid door Viking Moses' Dancing b/t Water, hartverscheurend . Ik had het daar behoorlijk moeilijk.

Acteerwerk is ontzettend sterk. Campbell-Hughes en Morris komen erg oprecht over. Maar wat vooral een erg sterk punt van de film is, is de chemie tussen beide. Je gelooft echt in hun bizarre relatie, maar vooral in hun liefde voor elkaar. De rest van de cast valt een beetje in het niet bij de twee leads.

Regie is echt ontzettend sterk. De film bevat best een gewaagd onderwerp en Evans gaat daar heel goed mee om. De film is visueel een pareltje. Elk shot is perfect. De film ziet er erg mooi uit. Kelly + Victor laat ook goed zien hoe belangrijk muziek en/of muziek keuzes zijn. Perfect gekozen allemaal en de score is geweldig.

Het is erg moeilijk iets over deze film te zeggen. Dit is pure gevoelscinema. Het sleept je mee of doet totaal niets met je. Mij heeft de film compleet overdondert. Heel erg mooi filmpje.

Gister even herzien en een halfje erbij gedaan.

Een heerlijk actie spektakel is dit. Geweldige stunts ook om je vingers bij af te likken. Eigenlijk is deze film een must voor de actie liefhebber. Verhaal heeft heel weinig om het lijf, maar dat wordt ruimschoots goed gemaakt door de vele gevechten die de film kent en de halsbrekende stunts. Alles wordt uit de kast getrokken. Stunts met vrachtwagens, motoren het moment als hij keihard door dat brandende huis heenknalt wow. Op gebied van entertainment is dit een hoogstaande film. Leuk om al die topatleten stunts te zien doen. De film Rambo lijkt trouwens veel op de scène als het dorp in gijzeling wordt genomen. De aftiteling is trouwens ook geweldig om te zien.

Opnieuw ontzettend genoten van deze film.

4*

All i want to do is do it

Blijft een erg leuke film deze filmversie van de leuke serie. De film staat bol van hilarische momenten. Bij vlagen kan ik hier best om lachen. De man die de show steelt is natuurlijk Rhys Ifans als DJ Eye Ball Paul. Verder krijg je hier toch een heerlijk vakantie gevoel bij tijdens het kijken.

Een heel andere kijk op de superhelden film dan we gewend zijn. Eigenlijk is het gewoon een kick-ass film.

Niet een film waar ik veel van verwachte. Daarom maar een beetje links laten liggen. Eigenlijk heel dom want het is een erg leuke film. De humor is fantastisch zonder dat het echt een spoof wordt. De actie is ook meer dan prima en kent enkele leuke vondsten. Mooiste moment van de film is wel als kick-ass en Big Daddy op de stoel vastgebonden zitten en Hit girl ze er van langs geeft . Ook de muziek waarmee dat moment wordt ondersteund is fantastisch gekozen, net als de rest van de soundtrack trouwens. De rest van de film is ook van een hoog niveau. Absurde actie scènes worden goed afgewisseld met leuke humor en ook de drama komt goed naar voren. Dit is ook te danken aan de erg goede cast. Johnson doet het met verve, en ook Cage laat zien dat hij het kunstje nog steeds onder de knie heeft. Ook de sounddesign is fraai. Over in de gevechten hoor je wat en er wordt goed gebruik gemaakt van alle kanalen.

En nu maar wachten op deel 2 en hopen dat die net zo leuk wordt.

Mijn eerste kennismaking met Kitano is een feit, en meteen een hele goede start gemaakt want wat een heerlijk lief filmpje is Kikujiro toch.

De film komt wel ietwat traag op gang en heeft toch wel even wat tijd nodig om de kijker mee te slepen in het verhaal.Maar zoals Onderhond al zegt begint de magie pas echt met dat artiestenkoppel.Een prachtig verhaal met veel humor gebracht waar ik toch wel een paar keer om heb moeten lachen, maar af en toe kreeg ik ook wel een brok in mijn keel.De acteurs doen het stuk voor stuk erg leuk en de karakters die ze spelen hebben gewoon iets, zo vond ik die dikke en die kale de leukste die het tweetal tegenkomt.Het laatste half uur maakt het begin weer helemaal goed voor mij en zorgt net voor de halve ster meer.De muziek is ook oorstrelend mooi.

Een film die in de toekomst nog vaker bekeken gaat worden door mij en ook nog in waardering kan groeien.

4* en ik ben zeker benieuwd naar meer van Kitano.

Vol. 1 van het Kill Bill epos van Tarantino is een geweldige mix van verschillende genres.In de eerste plaats is het een simpel wraak verhaal, maar het is de mix en vooral de ode aan oude samurai/karate films en spagetthi westerns die het hem doen.Deze vreemde maar erg lekkere mix kan je prima in handen leggen van een man als Tarantino die met zijn passie voor films en toewijding een prachtige film aflevert.De muziek, zoals in alle films van Quentin, draagt weer heel veel bij aan de sfeer van de film.In deze film vind ik dat zelfs nog meer dan in bijv. Pulp Fiction, zowel de geschreven muziek als de bestaande liedjes zijn allemaal erg goed uitgekozen.Het mooiste vond ik de muziek in de animatie scène , het leek wel Morricone.Kippevel kreeg ik bij dat moment, en het moment op de zwaarden zolder bij Chiba .

De gevechten zien er ook allemaal geweldig uit met als hoogtepunt natuurlijk het gevecht tegen de Crazy 88.Magnifiek gedaan.Ook daar draagt de muziek er veel aan bij eveens als de opbouw naar dat moment toe.Je blijft als kijker erg gespannen wanneer het nou gaat beginnen en als het dan begint wordt je compleet overweldigd.
Voor de liefhebbers is HIER de volledige ongecencureerde versie van het gevecht te zien en volledig in kleur.
Ook erg leuk waren de cameo's, als ik het zo even mag noemen, van Sonny Chiba en Gordon Liu.

Ach wat kan het ook schelen, half puntje erbij.

4.5*

Hoewel het natuurlijk één film is, is vol. 2 qua stijl toch heel anders. Als ik dit als twee losstaande delen bekijk is vol. 2 toch net iets beter. Maar het is vooral genieten om de twee na elkaar te bekijken als een film.

Waar vol. 1 meer een samurai film is met western invloeden, is vol. 2 het tegenovergestelde. Enig punt waarop ik iets aan te merken heb is de stijl die niet wordt doorgetrokken vanaf deel een. Het lijkt daarom ook wat meer op een tweede deel van een film serie. Tarantino doet hetzelfde een beetje met Death Proof, waarin de tweede helft qua stijl ook erg verschilt van de eerste helft. Aan de andere kant is het ook erg goed dat het wat verschilt anders verveelt het natuurlijk ook snel om dik vier uur naar hetzelfde te moeten kijken.

Vol. 2 is een stuk rustiger dan vol. 1. Dit komt het tweede gedeelte alleen maar ten goede. De karakters worden wat meer uitgediept, en je ontmoet ook nieuwe personages. Daarnaast komt Bill dit keer vol in beeld. Carradine is de perfecte Bill, in zijn verschijning en in zijn doen en laten. Prachtig gespeeld. De western invloeden zijn prachtig vormgegeven en passen perfect in de situaties, zeker door de ondersteunende muziek van vooral Morricone dit keer. Het moment in de kist wordt ondersteund door Morricones L'Arena uit Il Mercenario van Corbucci, de andere Sergio die ook een aantal prachtige westerns heeft gemaakt. Beeld en muziek combinatie is dan ook zeker weer geslaagd. Beide films zijn een eerbetoon aan vooral twee genres, en de liefde die Tarantino voor die films en vooral films heeft komt goed op je over.

Zoals gezegd is twee rustiger, maar laat genoeg ruimte over voor mooi en harde vechtscènes. Het gevecht tussen Elle en The Bride is weergaloos in beeld gebracht op een locatie waar je niet snel een actiescène verwacht. Zo zit de film vol met leuke vondsten, en dingen die je niet meteen zou verwachten, zo ook de ultieme confontatie. Maar toch erg sterk en goed gevonden. Opnieuw ondersteund door een prachtig muziekstuk uit Corbucci's Navajo Joe.

Als een deel twee prefereer ik dit deel boven deel een, maar er is niet echt sprake van twee delen maar een film die doormidden is geknipt, Daarom hetzelfde cijfer als vol. 1.

Erg leuke (horror) film.

Echte horror kun je het niet noemen want er komt geen spatje bloed aan te pas en het wordt totaal niet serieus gebracht, of wel.Dat maakt de film juist zo leuk, veel absurde momenten waarvan je niet echt weet of het nu serieus bedoeld is of niet.Ik denk dat eerste.Een erg foute en leuke 80's filmpje over een stel clowns die op aarde wat herrie komen schoppen.Het ene leuke moment na het andere volgen elkaar snel op.De kleuren zijn ook erg aanwezig, bijna overal waar je kijkt vrolijke zuurstok kleuren.een fijne muziek track die ook weer erg fout aanvoelt.

3.5*

Tom Hanks, eat your heart out. Een erg mooie en ook erg leuke film.

Afgaande op de poster zou je denken dat dit een erg flauwe film is, niets is minder waar en Castaway on the Moon is geweldige film. De film lijkt qua setting erg veel op Zemeckis' Cast Away, maar dan met een heel andere insteek. De film begint vrijwel meteen. Na een minuut of twee verkeert de man zich al op het eiland, waar hij niet weer vanaf kan komen. In het begin denk je nog zwem dan gewoon naar de overkant maar een beetje lastig als je niet kunt zwemmen . Op alles is een antwoord gevonden in de film, dus niets wordt aan het toeval overgelaten. De man moet nu overleven en wil zelfs helemaal niet terug. Hij heeft nu zijn eigen eiland, waarin hij zichzelf probeert weer te vinden. Dit zorgt voor enkele hele leuke en erg grappige momenten.

De zoektocht naar een oplossing voor problemen ivm. voedsel zijn bijvoorbeeld erg leuk om te zien het vissen met een vork die hij vervolgens in zijn eigen voet prikt . En de film staat bol van dat soort leuke momenten. Aan de andere kant hebben we een meisje wat al een aantal jaren niet van haar eigen kamer is geweest, en de communicatie met moeders via sms gaat. Zij komt er op een dag achter, doormiddel van een prachtige scène dat er een man op het eiland zit. Na een tijdje volgen er echte gesprekken tussen hen, en lijken ze meer met elkaar gemeen te hebben dan dat ze denken. Ze leven als het ware hetzelfde. Ze hebben hun eigen eilandje.

Naast vele absurde en grappige momenten zitten er ook veel karakter gedreven stukjes in. De drama komt fantastisch uit de verf en wordt heel genuanceerd gebracht. Dit zorgt voor vele kippenvel momenten en momenten waar je serieus even stil van wordt. Erg mooi gedaan. Eigenlijk kent Kimssi Pyoryugi alleen maar magische momenten. Alle twee de verhalen zijn prachtig en erg aandoenlijk. De wat vreemde relatie blijft mooi om te volgen, en wordt op geen enkel moment saai. Elk moment brengt weer wat nieuws. Je zou denken dat een verhaal als dit geen dikke twee uur kan blijven boeien, maar dat doet de film wel. Na een tijdje voel je echt thuis op het eiland en wordt het erg meeslepend. Vooral het moment waarop hij eindelijk zijn kom bonen noedels heeft kunnen bereiden is fantastisch uitgespeeld. Mooi acteerwerk ook daarin. Echt een kippenvel moment.

De film vliegt voorbij, en davert af op een van de mooiste eindes die ik heb mogen zien in een film. Gewoon een einde wat heel sympathiek gebracht is en waaruit je veel voldoening kan halen. Ik kreeg daar serieus echt een brok van in m'n keel. Prachtig uitgespeeld over de hele film. Het acteerwerk in die scène is van een uitzonderlijk hoog niveau. Dan is het echt afgelopen en laat het je met een fantastisch feel-good gevoel achter.

Zoals gezegd is het acteerwerk heel goed. Dit zie je niet zozeer in de grote momenten, maar erg veel in de kleine dingen in de film die er toe doen. De drama wordt fantastisch afgewisseld met de grappige momenten en komt daarmee fantastisch uit de verf.
Erg mooi gefilmd allemaal. Kleurrijk en met een goede edting met leuke effecten. Soms was de muziek niet helemaal goed maar vaak ook erg mooi. Dat is ook het enige minpunt wat ik in de film kon vinden, want voor de rest is deze Castaway een schitterende film.

Twee uur lang heb ik geboeid zitten kijken naar twee mensen die zichzelf terug proberen te vinden in twee uitzonderlijke situaties. Wow wat een film. Meeslepend en grappig. Meteen doorgebroken in mijn top 10.

5*

Mijn eerste kennismaking met Sono. En een zeer goede kennismaking met deze regisseur. Visueel ijzersterk, het weet de kijker echt in te palmen en op je emoties in te spelen. Bizarre film die me erg goed is bevallen.

"And lo, the beast looked upon the face of beauty, and beauty stayed his hand. And from that day forward, he was as one dead."

Peter Jackson vertelt met zijn versie van King Kong een groots en toch ook wel meeslepend verhaal.De gehele speelduur heb ik me toch erg vermaakt.Je wordt als het ware het avontuur ingesleept, al vond ik de introductie en de boottocht wel iets aan de lange kant.Toch weten de acteurs en het verhaal nog genoeg te brengen om je geboeid te laten kijken.De spanning en nieuwschierigheid naar Skull Island word met de minuut groter, en als het eiland daar dan is word je zeker niet teleurgesteld.Hoe het eiland uit de mist verschijnt draagt een grote mystiek met zich mee, en als ze het eiland dan betreden begint het beste gedeelte van de film.Jackson
en zijn crew trakteren ons als kijker op een aantal mooie shots, geweldige sets met veel details en een weergaloze cinematografie.De actie scènes zien er werkelijk spectaculair uit.Alles wat tegenwoordig filmtechnisch mogelijk is word uit de kast getrokken, vooral Kong vs. de dino's zijn een lust voor het oog voor de liefhebbers van dit soort films.Actie na actie met bijna geen moment rust, de momenten van rust zijn tevens erg mooi in beeld gebracht, een mooi moment als de gorilla en Ann samen naar de zonsondergang kijken ondersteund door de schitterende muziek van James Newton Howard.

New York vond ik het mindere gedeelte van de film, het ziet er allemaal nog goed uit, maar je merkt op sommige momenten dat het toch echt wat te lang uitgesponnen wordt en er weinig meer overblijft dan toewerken naar de climax waarin we bijna allemaal weten wat er gaat gebeuren.De momenten op het Empire State Building zijn natuurlijk het kenmerk van King Kong en dat weet Jackson toch erg sterk neer te zetten met wederom een paar imposante momenten die de grootse schaal van deze film nog even laten zien.En als het dan gebeurd is en die blik in de gorilla's ogen zag, samen met het spel van Watts kreeg ik wel even een brok in m'n keel.

King Kong heeft bij deze herziening bewezen dat hij zich toch staande weet te houden.Een fenomenaal stukje film wat in het begin net even te lang duurt, om erg mooi te eindigen.De waardering blijft ongewijzigd.

4*

Lastige film om in een hokje te stoppen. Eigenlijk bevat Killer Virgin Road zo'n beetje alles wat je in films kunt verwachten.

Wat deze film erg goed maakt, is de onvoorspelbaarheid. Je weet nooit wat er gaat gebeuren. In dit soort films is dat altijd wel een beetje gevaarlijk dat het niet te over the top gebeurt. Ze hadden de situaties makkelijk te kunnen maken, hier is het echter perfect gedoseerd. Van musical tot drama, van actie tot komedie. Gelukkig vielen de musical elementen er mee. Zijn twee kleine momentjes, die vooral erg grappig zijn en door de visuele stijl erg goed uit de verf komen. Zijn ook momenten die compleet uit het niets komen. Dit geld voor ale momenten.

De film begint een beetje raar. De eerste tien minuten heb je echt een wtf moment. Je weet niet wat de film wil vertellen of waar het uiteindelijk heen wil. Daarna volgt een wat rechtlijniger verhaal. Eigenlijk is het gewoon een doldwaze roadmovie, waarin twee dames in erg vreemde, knotsgekke situaties komen. Van een bikergang tot een spectaculaire achtervolging door de bossen. De humor werkt ontzettend goed en dit is ook te danken aan de chemie die er tussen de twee hoofdrolspeelsters aanwezig is. Het is een verhaal over hun beide, maar richt zich uiteindelijk toch wat meer op Hiroko en haar relatie met haar opa. Dit zorgt voor een aantal erg aandoenlijke momenten. In het begin nog wat matig en worden de situaties op een wreede maar grappige manier verstoord door Kobayashi. Maar dan maakt de film ineens een wending die je niet direct zou verwachten. En dat tilt de film naar een niveau zoveel hoger dan het daarvoor zat. Het moment naar het einde toe met opa die zit te wachten op zijn kleindochter tot die in haar trouwjurk aankomt en het verhaal wat Hiroko vertelt . Daar sprongen de tranen echt in mijn ogen. Daarbij zie je direct hoe goed de opbouw daar naar toe is gedaan. Ook daarna nog echt een aantal kippenvel momenten toch wel. Zo kun je zien hoe een moment in een film, hetgeen daarvoor nog beter maakt dan het al was. En als een film je tot tranen toe kan ontroeren of een bepaald gevoel of emotie kan oproepen, dan zit je bij mij al goed.

Niet alleen verhaaltechnisch en qua humor en situaties zit het goed, maar visueel zit het ook fantastisch in elkaar. Dit zie je al in het begin door leuke editing trucjes en een fantastische cameravoering. Ook het kleurenpallet is geweldig. Erg felle kleuren allemaal en erg glossy in beeld gebracht allemaal. De muziek is qua nummers precies wat je van filmland Japan kunt verwachten. Lekker vreemd, de score daarentegen is fantastisch. Nergens echt te sentimenteel, nergens opdringerig, maar weet toch wel het juiste gevoel bij de kijker los te maken. Belichting is trouwens ook noemenswaardig. Geweldig gedaan.

Een knotsgekke, bizarre, grappige, ontroerende, hartverwarmende roadmovie die me positief heeft verrast. Maakt zeker kans op de volle score bij herziening. En dat ga ik zeker vaker doen.

I'm Sorry for being born"

Opnieuw een voltreffer van Nakashima. Hij maakt van een levensverhaal een bijzonder aandoenlijk, muzikale en visueel opzwepende film.

Een zoektocht naar het ultieme geluk staat centraal in Memories of Matsuko. Is het iets simpel als een gek gezicht trekken, mannen tevreden houden in een massage salon of is het weer thuis mogen komen. Nakshima houd dit punt uit het verhaal centraal en geld niet alleen voor het hoofdpersonage, maar ook voor de bij karakters. Een uitstekende keus van de regisseur ook om met de dood van Matsuko. Aan de hand van flashbacks schetst hij het leven van Matsuko zorgvuldig voor zodat je aan het einde van de film met zowel een gelukkig gevoel als een wrang gevoel blijft zitten. Daarin ligt ook de kracht van deze film. Een perfecte balans tussen drama en komedie. Nergens is het echt overduidelijk het een of het ander, maar werkt meer onderhuids. Het roept een bepaald gevoel bij je op zonder er van bewust te zijn.

De flashbacks kennen momenten van geluk en verdriet. Ook hierin is een perfecte balans gevonden waarin het niet eens echt wat uitmaakt waarin een sprong van van iemand die zich voor een trein gooit naar Happy Wednesday wordt gemaakt. Alles wordt geloofwaardig voor geschoteld aan de kijker, terwijl de film toch op momenten ook erg surrealistisch kan zijn. Naast een drama en komedie is het ook een musical, waarin de liedjes allen het verhaal dienen. Vooral de titel song is prachtig en overal perfect in gezet. In de zoektocht naar het geluk gaat er ongelofelijk veel mis en net als je denkt dat het verhaal een bepaalde kant op gaat, nemen Nakashima en zijn team een andere weg. Alles klopt tot aan het perfecte einde aan toe. Zat echt nog overweldigd aan het einde van de aftiteling na te genieten.

Nakashima weet wat hij wil. Op visueel vlak, qua muziek en ook verwacht hij iets van zijn acteurs en vooral van zijn actrices. Hoewel Nakatani het perfect doet lag ze vaak met Nakashima in de clinch en was er tussen beide geen fijne werksfeer. Nakatani heeft zelfs aangegeven dat ze nakashima nooit weer wilde zien na de afronding van Matsuko, terwijl Nakashima heeft aangegeven nog wel eens met de actrice te willen samenwerken ondanks hun verschillen in mening. Toch is van deze clinch nergens wat af te zien aan de film en is het acteerwerk van zowel de leads als de supporting cast geweldig om aan te zien.

Visueel is de film overweldigend. Prachtig gebruik van kleuren, fantastisch camera werk en een prachtige belichting. Af en toe zijn de effecten wat nep, maar past gek genoeg perfect in de film. Straalt een bepaalde dromerigheid uit. Verder technisch erg sterk zoals je van Nakashima kan verwachten. En ook credits naar de editing crew die van het vele materiaal en alle drukke scenes een fantastisch geheel hebben gemaakt.

Ondanks mijn enthousiasme toch niet de volle score. Komt vooral omdat de film nogal lang is. Tegen het einde zakt het behoorlijk in en lijkt het een eindigheid te duren voordat men er een einde aan brengt. En dan zijn er nog twintig minuten te gaan. Maar dan herpakt de film zich wat vreemd aan het einde en kent de film toch een perfecte afsluiting van het levensverhaal van Matsuko die gek genoeg toch uiteindelijk haar geluk gevonden lijkt te hebben en iedereen in haar leven gelukkig heeft gemaakt. .

Mooier kon de film niet eindigen.

Kijkt allemaal erg fijn weg. Maar ik miste toch wat vuurwerk.

Journey to the Shore heeft een erg fijn tempo. Ik hou wel van dit soort slowburners. Over het hoe en waarom wordt weinig prijs gegeven. En gelukkig maar. Had de film zeker geen goed gedaan. Het verhaal over het rouwproces is goed, al had daar net even wat meer in gezeten. De film heeft een aantal erg mooie momenten.. Helaas weet de film niet constant een hoog niveau vast te houden. Een moment wat enorm veel impact maakte, was toch wel het piano spel bij de tweede stop die Mizuki en Yusuke maken. Erg mooi moment.

Ook miste ik de vuurwerk bij Fukatsu en Asano. Ze acteren beide erg goed, samen en individueel. Maar de echte chemie ontbreekt toch wel een beetje. Toch is het genoeg en wil je beide blijven volgen.

Visueel best fijn af en toe. Al voelt het geheel erg conventioneel aan. Er komen een aantal erg mooie locatie's voorbij en wordt er hier heel erg degelijk werk afgeleverd.

Erg degelijke Japanse film. Het kijkt ontzettend prettig weg en heb best genoten. Ik had echter niet het gevoel naar iets heel speciaals te hebben gekeken. Ik ben wel erg benieuwd geworden naar het verdere werk van Kurosawa.

De verkeerde Kiss Kiss, Bang Bang, nou ja de verkeerde, ik had in de film met Downey Jr. en Kilmer verwacht. Toch blijven kijken en ik vond hem toch erg leuk.

Het verhaal begint een beetje als een misdaad film. Een achtervolging en een 'hit' op een man. Al snel wordt er ruimte gemaakt voor komedie. Een ingrediënt dat de film erg ten goede komt. Het is een beetje zwarte humor, slapstick. Een beetje van alles dus. In de meeste komedies zijn er een aantal geslaagde en minder geslaagde. In deze film hebben de geslaagde grappen de overhand. Erg simpel gehouden, en brachten mij af en toe goed aan het lachen. De balans tussen de humor en het drama is op de meeste punten erg goed. Helaas op bepaalde punten ook iets minder. Het drama komt hierdoor niet goed uit de verf.

Skarsgård speelt een heel andere rol dan ik van hem gewend ben. De rol van sympathieke huurmoordenaar gaat hem goed af. Ook Penn Doet het met verve met zijn ingetogen spel, goed samenspel ook. De rest van de cast doet zijn ding.

Erg sympathieke film dus met een hele hoop goede grappen, een leuk verhaaltje en goed spel.

4*

Perry: My $2000 ceramic Vektor my mother got me as a special gift. You threw in the lake next to the car. What happens when they drag the lake? You think they'll find my pistol. Jesus. Look up "idiot" in the dictionary. You know what you'll find?
Harry: A picture of me?
Perry: No! The definition of the word idiot, which you fucking are!


Een van de vele hilarische gesprekken tussen Gay Perry en Harry.

Heerlijke film die het vooral moet hebben van de vele leuke dialogen. Plezier druipt gewoon van het scherm. Het begint al met de heerlijke cynische voice over van Downey Jr. die gewoonweg erg geslaagd is. Normaal falen films hierin een beetje, maar hier past het perfect. Naast de leuke voice over staat de film bol van leuke en soms erg onzinnige gesprekken. Dit maakt de film geoon erg leuk om te blijven volgen. Verhaal verloop is ook erg fijn. Veel verassingen en wendingen maken Kiss Kiss Bang Bang een niet allerdaagse Hollywood productie. De ene bizarre scène na de andere volgen elkaar snel op. Elke scène is dan ook weer anders. Daardoor blijft de film de gehele speelduur zijn kracht behouden. Verder erg mooi en stijlvol geschoten, en de heerlijke muziek maakt het helemaal af.

Kilmer is geknipt voor deze rol, net als de rest van de cast. Downey Jr. maakt er altijd wat van, en Moynahan is niet alleen leuk om naar te kijken, maar heeft ook een balangrijke rol in het geheel. Het einde is te bizar voor woorden Kilmer is neergeschoten en leeft dan weer maar past perfect bij de rest van de film.

Bovengemiddelde en stijlvolle misdaad komedie.

En alweer een fijne Kitano.

Kids Return bevat gewoon een simpel "rise and fall" verhaal, maar de manier waarop dit uitgewerkt is vond ik erg geslaagd.Ik moet ook zeggenb dat ik het meer een komedie vond dan echt een drama.Kitano houd het lekker luchtig allemaal, en dat levert een aantal erg leuke fragmenten op waarbij ik weer smakelijk heb kunnen lachen.De scènes op school vond ik toch echt het leukste, leuke momenten dat ding wat op die leraar lijkt en voor het raam wordt gehouden en ook mooie momenten op de fiets .Het drama die er in zit komt goed uit de verf, maar word nergens erg zwaar, en word ook met de nodige humor gebracht.Naar het einde toe vond ik het wel wat minder interessant worden, en verloor ik wel mijn aandacht zo af en toe.

Goed acteerwerk, fijne muziek en een aantal mooie shots.Ik zat te twijfelen tussen een 3.5 en een 4.

Voordeel van de twijfel 4*

Sterke film met een goede opbouw en een fantastisch slot wat nog lang blijft nadenderen.

Uitgangspunt blijft interessant. Wat beweegt de pesters om iemand te gaan pesten. Deze vraag wordt helaas nooit in een film beantwoord. Hoewel, niet beantwoord, het is een sukkel was de reden in deze Klass. De pesterijen worden erg realistisch in beeld gebracht. Het gaat van kwaad naar steeds erger. Het zal vast wel zo gaan, maar ik vond de pesterijen toch wel een beetje zwaar overtrokken. Vooral de scène op het strand kon ik maar niet bij. Toch wordt je er compleet in gesleept. Je een zekere haat tegen de pestkoppen. Je zou ze zelf wel eens een lesje willen leren. Wat kan ik me dan ergeren.

Ik zat op het laatst gewoon naar de t.v. te schreeuwen. Ook worden de personages goed neergezet en voel je hun problemen. Erg naturel en goed geacteerd. Door de goede en steeds verder gaande opbouw komt het einde ook veel sterker over. Geen makkelijke keus voor de jongens maar volgens hen wel de enige keus en oplossing die hen nog rest. Doordat je erg mee hebt geleefd met de jongens die gepest worden word je erg naar hun kant getrokken. Geen fijn idee toch dat je na de schietpartij met een voldaan gevoel blijft zitten .

De manier waarop het geschoten is ben ik wat minder over te spreken. Iets te hip gedaan. Camera werk is goed, maar de editing laat wat afweten met het vele geflits, geknip en versnellingen en vertragingen. Ook de muziek die wordt gebruikt is wat te hip. Past misschien goed bij de jeugd van tegenwoordig, maar in deze film niet erg passend.

Wel een film die me weer heeft geraakt en geboeid. Toch liet het me niet zo achter als bij Ben X waarbij ik erg geëmotioneerd was. Het blijft zoals gezegd wel een interessant onderwerp.

4*

Ik ben geen fan van Apatow. Dat is wel duidelijk na het zien van deze film en de veertig jaar oude maagd.

Net als die laatstgenoemde lakt het ook in Knocked Up vooral wat aan grappen. Enkele leuke momenten, maar eigenlijk gewoon op een hand te tellen. Ook de situaties brengen vaak niets op of wordt te weinig mee gedaan. Vaak oninteressant ook. En dan is de film ook nog eens uitgesmeerd over twee hele lange uren. Iets waar veel komedies de laatste tijd last van hebben. De lengte doet het vaak de das om. Anderhalf uur was echt wel genoeg geweest. Ook de casting speelt een rol daarin. Mensen als Rogen, Hill en bijv. Steve Carell kan ik helemaal niets mee. Dat geforceerde van ok nu moet ik grappig zijn. Ik vind ze totaal niet grappig. Eerste helft van de film is nog redelijk te doen. Wat leuke situaties en misverstanden. Als de ommekeer in het verhaal komt, wordt de film een stuk minder. Geen leuke situaties en een of twee leuke grappen. Voor de rest is het gewoon doorbijten tot het eind. Dat einde zie je al van mijlenver aankomen. het loopt allemaal goed af en Rogen is dolblij met zijn kindje .

1.5*

Op voorhand wist ik totaal niet wat ik van Knowing kon verwachten, had alleen de plot gelezen, maar verder nog geen trailer op spotjes van gezien. Wel een film die ik graag in de bios had willen zien.

Alex Proyas weet altijd wel een goede sfeer in zijn films te creeëren, als beste voorbeelden kun je daar het duistere The Crow bijpakken en het geweldige Dark City. In Knowing is dat niet anders. Het eerste uur is van een erg hoog niveau. Het blijft spannend en je wordt daarnaast ook een beetje in het duister gelaten wat er nu precies gaat gebeuren. De spanning wrodt erg goed opgebouwd, en de eerste ramp slaat dan ook in als een bom. Toch wel een erg aangrijpende scène die ik met open mond zat te aanschouwen. Vanaf dit moment heeft de film ineens je volle aandacht. Dan krijg je het tweede uur met een lange zoektocht die niet minder boeiend is, alleen is er ineens niet veel meer van die fantastische sfeer te vinden. Spannend blijft het nog enigzins, want er gebeurd nog genoeg om je aandacht erbij te houden. Het einde met de space mannetjes en de uitverkoren kinderen draaft Proyas iets te ver door, dit moment komt niet echt goed uit de verf, maar qua effecten een genot om naar te kijken. Het echte einde is dat ook. Nog nooit de vernietiging van de aarde zo mooi in beeld gebracht gezien.

Met de effecten zit het dus erg goed. Helaas heb ik verder niet echt veel vernieuwends gezien. Proyas speelt alles ook netjes volgens de Hollywood regeltjes. Acteer werk is dik in orde, maar Cage heb ik ook wel eens beter gezien.

Spannende film, die vooral het eerste uur erg sterk is. Helaas verslikt Proyas zich wat in het tweede uur. Overall blijft het gewoonweg goed entertainen.

4*

Een prachtig stukje cinema. Komisch en bij vlagen dramatisch. De droge humor lag mij wel, maar de film is naast grappig ook erg aandoenlijk. Bij sommige stukken kreeg ik echt kippevel. Wist me echt te raken dit. De weinig aanwezige muziek is erg mooi, fenomenaal camerawerk, en een erg sterke Terajima. Kwam er zonet pas achter dat ik hem al vaak bezig heb gezien. Hij kwam me al zo bekend voor. Deze man moet echt vaker een hoofdrol krijgen. Zeker een aanleiding voor mij om meer van Tanaka te gaan proberen.

Het filosofisch "gelul" sprak mij in Ghost in the Shell juist wel aan, meer nog dan het wetenschappelijke.De eerste keer dat ik hem zag kon ik er weinig mee en vond ik hem vooral saai, de tweede keer vond ik hem veel beter.Nu voor de derde keer gezien maar vond hem nog niet heel veel beter geworden dan de laatste keer dat ik hem zag.

Een animatie film die dieper gaat dan de andere animé 's die ik tot nu toe gezien heb.Er zijn veel uitleg/filosofische scènes die mij toch wel erg blijven boeien.Het sf. sfeertje was heerlijk, de animaties erg mooi en de muziek was zoals Stephan73 al zei op sommige momenten briljant.

De weinige actie die er in zat vond ik wat minder maar toch noch wel aardig, de karakters die er in zaten kon ik af en toe weinig mee, de enige die ik echt interessant vond was Batou.Verder vond ik de film ook wat aan de korte kant het had van mij nog wel een kwartiertje langer mogen doorgaan,alleen al om er nog wat dieper op in te gaan wat er nu precies met de majoor is gebeurd, maar misschien haal je daar dan ook wat van de mysterie mee weg.De sterren blijven dus voorlopig nog even staan op,

3.5*