Meningen

Op papier heeft R.I.P.D. een erg leuk uitgangspunt.

Jammer dan dat het alleen op papier blijft. Wat je krijgt voorgeschoteld is vooral een vervelende niet leuke film. Timing van vooral Reynolds laat te wensen over. Nergens echt de snedige dialogen die we van hem gewend zijn. Valt nu pas op hoe beperkt hij als acteur eigenlijk is. Hij wordt ook compleet van het scherm gespeeld door Bridges, en zelfs zij alter ego Hong is leuker. Verhaal komt totaal niet uit de verf, actie is erg duf, acteerwerk buiten Bridges om is om te janken en om over de CGI nog maar te zwijgen.

Wat overblijft is dus een leuk uitgangspunt wat totaal is verpest met dit gedrocht als resultaat.

Een behoorlijk zwaarmoedige film is Rabbit Hole, maar ondanks het goede acteerwerk en wat momenten kon deze film mij toch niet echt bekoren

Prima Cronenberg.

Erg low budget, maar daar is weinig van te merken. Make-up heeft hier wel wat onder te lijden maar is meer toned down dan echt slecht. Verhaaltje is best aardig, een huidtransplantatie die niet helemaal goed uitpakt, en de film heeft een geweldig naargeestig sfeertje die versterkt wordt door de rauwe, kleurloze beelden en de heerlijk main theme. De film bevat ook prima acteerwerk. Chambers laat letterlijk een heel andere kant van zichzelf zien en doet het meer dan prima. Maar ook Joe Silver was een genot om naar te kijken. Goed beginsel en Cronenberg is erg gegroeid na deze film, al zijn al veel elementen en is er veel van zijn stijl al terug te vinden in Rabid.

"The Ark"

Raiders of the Lost Ark is een van de beste avonturen films ooit gemaakt. Wat de film zo goed maakt is het plezier en liefde wat je gewoon voelt als je naar deze film kijkt. Dit is in alles zichtbaar, de regie, het script, production design, acteerwerk. Lucas volgt een beetje dezelfde lijn qua verhaal wat hij ook in de Star Wars films deed. De helden komen van de ene situatie in de andere. Het tempo ligt dan ook vrij hoog. En dat komt de film alleen maar ten goede. Het verhaal van de Ark is erg interessant en het is dan ook heerlijk om te luisteren naar het verhaal wat verteld wordt als Indy bezoek krijgt op de school waar hij werkt. Wat daarna volgt is een aaneenschakeling van leuke scenes. De shoot out in de bar, de manden achtervolging, de beroemde slangenkuil en natuurlijk het onvergetelijke einde. Daarnaast is de opening scene met de gigantische steen natuurlijk een van de meest memorabele scenes uit de serie. Toch mis ik hier net dat beetje extra wat Last Crusade wel heeft. En dat is dat is een beetje het epische wat de film bevat.

Je kunt je bijna niet voorstellen dat men eerst Tom Selleck wilde casten. Ik weet niet of de film dan een groot succes was geworden. Want Ford is toch gewoon Indiana Jones. Je kunt je niemand anders voor deze rol voorstellen. Allen is een erg fijne toevoeging en heeft een leuke wisselwerking met Ford. Jonathan Rhys Davies is erg memorabel als Sallah en Freeman zet een aardige bad guy neer.

Spielberg weet hier het beste uit iedereen te halen. Hij laat hier zien dat hij een erg goede regisseur is. Slocombe's fotografie is fantastisch. Vooral in de tweede helft van de film is het genieten. De editing is meesterlijk. Erg goede pacing. Burtt zet hiermee nog eens een geweldige sound desing op zijn naam. En misschien wel een van de belangrijkste elementen hier, is de geweldige muziek van John Williams. Vooral Marion's Theme is erg mooi.

Raiders is echt zo'n film die altijd tijdloos zal blijven en leuk blijft, hoe vaak je de film ook hebt gezien.

Lastig om te verwoorden wat dit nu precies is. Heb hier in ieder geval erg van genoten.

Een combinatie van vele verschillende stijlen en invloeden. Lynch, Cronenberg, Wenders (deed me af en toe wat denken aan Paris, Texas) en vele andere invloeden in deze film. Daarin is het Lynch element heel erg aanwezig en gaat het zelfs nog een stapje verder. In het begin is het al duidelijk dat je niet naar een gewone roadmovie gaat kijken. De editing zorgt voor een behoorlijk "jarring" effect. Dit in combinatie met de geweldige sound design. En die geweldige editing en sound design blijft de gehele film aanhouden. Ook visueel is het erg verzorgd. Een hoop vreemde beelden, mooi gebruik van kleuren, prachtige locaties. Alles om een zo bevreemdend mogelijke sfeer neer te zetten. En dat is zeker goed gelukt. De muziek helpt ook nog eens mee om het zo eigenaardig te maken.

Verhaal, voor zover je het dat kunt noemen is best ok. maar bijna niet van belang hier. Het is meer een leidraad voor een reeks van gebeurtenissen op de weg van een cowboy die eigenlijk geen cowboy wil zijn. Die gebeurtenissen zijn heel variërend. Het begint allemaal als een heerlijke road movie waarin The Rambler in enkele bizarre situaties terecht komt, om uiteindelijk te eindigen in een ware nachtmerrie. En het is vooral te danken aan het audio/visuele en het acteerwerk van Mulroney dat dit zo goed overkomt.

The Rambler is echt zo'n film die je moet ervaren. Het is lastig om aan te geven waar het nu over gaat en wat het doel is. Als dat er al is. Zeker eentje die in aanzien zou kunnen stijgen.

twintig jaar na de derde en toen verwachte laatste Rambo film is daar dan het, voor de fans, lang verwachte, vierde deel in de serie van de geplaagde Vietnam veteraan. Dit keer onder de regie van Rambo himself.

Goede keuze om Rambo weer terug in een jungle te stoppen. Het is dan wel een andere jungle met andere problemen. Stallone kiest er voor om het wat ondergesneeuwde conflict in Birma in beeld te brengen. Dit doet hij op geheel eigen wijze door de gruwelheden die zich daar afspelen gewoon in beeld om te zetten. Het begin met de wat docu achtige beelden doen vermoeden dat Stallone dit keer wat meer de mensen bewust wil maken van wat er zich in de wereld afspeelt. Dat maakt dit deel dan ook heel anders dan de vorige drie delen. John Rambo lijkt in het begin tot vrede met zichzelf te zijn gekomen, maar is nog steeds geplaagd. De oorlog achtervolgt hem nog steeds en vind hem ook dit keer weer. In het begin is hij nog wat nors en erg sceptisch tegenover de missionarissen en hun geloof over het helpen van mensen in oorlogsgebieden. Stallone kiest er in het begin voor om, zo lijkt het iniedergeval, wat minder vermaak te bieden. Je weet niet of je de actie scènes leuk/goed moet vinden, aangezien het je heel erg shokeert. Het is gewoon niet leuk om naar dit soort scènes te kijken, en je voelt je ook schuldig dat je naar dit zit te kijken. De boodschap is echter duidelijk. Door de gruwelheden zo realistisch in beeld te brengen heb je echt een idee hoe het er aan toe gaat. niks geen geromantiseerde beeden, maar allemaal right in your face uit elkaar spattende mensen en rondvliegende ledematen.

In het midden neemt de film een wending en wordt het een reddings/actie film. Er komt wat meer vermaak om de hoek kijken. Nou ja vermaak. De wraak voelt gewoon erg rechtvaardig en dit is erg knap gedaan door Stallone. Je betrapt je er zelf op dat je een goed gevoel krijgt als Rambo en het team vele misdadigers afmaken. Dit is ook het moment dat het omslaat in de heerlijke over the top Rambo actie, en wordt het hoe gek het ook klinkt erg vermakelijk. Een scala van geweldige scènes volgen elkaar in een rap tempo op. Kogelregens, mega explosies, rondvliegende ledematen, rondspattend bloed. Het zit er allemaal in. Stallone kiest er ook voor om Rambo zelf niet alles op te laten knappen, en laat ook genoeg van het team zien. Het zou ook niet realistisch zijn om een oude man dat allemaal te zien doen, en is dus een goede keuze geweest. Op het einde lijkt het erop dat rambo eindelijk full circle is gekomen met zichzelf .

Film technisch is het ook dik in orde. Het is allemaal lekker rouw geschoten, en de grain in het beeld laat het erg realistisch aandoen. Het is dus niet het standaard Hollywood gelikte camerawerk. De muziek vond ik dit keer wat minder, ik had meer met de scores van Goldsmith, al past dat dan weer niet bij deze opzet van Rambo. Ik was ook erg onder de indruk van het geluid. Vooral de laatste scènes is smullen geblazen. De zware geweren klinken dit keer ook erg zwaar. Het geluid neemt je mee in de film. Acteerwerk is verder niet eens heel bijzonder, maar de cast doet zijn werk en dat is genoeg voor een film als deze.

Het is Stallone gelukt na het tegenvallende derde deel de reeks nieuw leven in te blazen, en hoe. Een heel ander verhaal, maar een zelfde soort setting als het geweldige actierijke epische tweede deel. Af en toe shokerend maar naar het einde toe stiekem ook erg vermakelijk. Samen met deel twee het beste deel.

Een beetje een zwak deel in de Rambo serie.

Het begin is erg leuk met dat stokgevecht, doet me trouwens ook direct denken aan het begin van Hot Shots part duex. Dan volgt er een wat mager verloop. Er wordt getracht er wat meer drama in te brengen, en de karakters wat meer emotie mee te geven. Dat is deels gelukt. Rambo lijkt er maling aan te hebben hoe de Afgaanse bevolking lijd onder het juk van de Russen en lijkt er alleen te zijn voor Trautman, om later in het verhaal om te slaan in de laatste actiescenes waarna hij aan het eind ook nog een beetje de held van de bevolking is . Een beetje een raar verloop van het verhaal dus. De personages zijn allemaal karikaturen van zichzelf geworden en komen soms erg stom over, zeker met de humor en de zwakke oneliners.

Aan de andere kant is het ook een erg leuke actie film die zeker topvermaak bied, al komt dat wat moeizaam op gang. Het laatste half uur is echt top. Veel explosies, kogelregens en Rambo die weer erg stoer overkomt. Wat me wel de strot uit kwam was als Rambo ging rennen er telkens een explosie achter hem verscheen met de gebruikelijke slo-mo. De score van Goldsmith is trouwens wel weer geweldig.

Jammer dat Rambo deze richting in is geslagen, dit maakt van dit deel de zwakste uit de reeks, maar toch nog erg vermakelijk.

First Blood part II is voor mij de perfecte actiefilm. Van begin tot eind een orgasme van fantastische actiescenes.

Het komt niet vaak voor dat ik een tweede deel in een serie veel beter vind dan het origineel. Er zijn maar een paar die dat bij mij halen, en die zijn eigenlijk op een hand te tellen. Rambo 2 topt in de actie makkelijk het eerste deel, en gaat nog een stap verder. Het speelt zich nu af op terrein waar Rambo zich thuis voelt, en dat merk je. Het verhaal is een stukje minder, maar is degelijk genoeg om als kapstok te dienen voor enkele van de beste actiescenes uit de jaren tachtig. Ook goed te zien dat dit mede uit de gedachten van James Cameron komt, die ons later trakteerde op weergaloze actie in Aliens, T2 en True Lies. Ook Stallone doet het weer geweldig, en laat voor de tweede keer zien dat hij gewoon Rambo is maar ook de rest van de cast doet het prima. De muziek is wederom weer erg sterk en geeft vanaf minuut een de juiste sfeer weer. Een van de beste actiefilms ooit gemaakt.

Wacht.... Wat?

Waar heb ik naar zitten kijken. Ik weet niet echt zeker of dit een Rambo film was. Het lijkt wel of de hele essentie van een Rambo film is gestript. Er lag misschien nog ergens een script, daarop is de stempel Rambo gedrukt. Enkel de laatste 15-20 minuten waren wat ik van een Rambo film verwacht.

Het duurt erg lang voor het verhaal een beetje vorm krijgt. De plot is interessant. Alleen wordt er hier te weinig mee gedaan. Ik dacht op den duur dat ik naar een heel andere film keek. Behalve het slot, heeft de film gewoon te weinig actie om te blijven vermaken. In de slot acte worden we op onze wenken bediend. Het ziet er allemaal erg goed uit. Het mist alleen een doel, behalve dan om wraak en om zo "gory" mogelijk te zijn. Ik had gewoon het gevoel dat in John Rambo, de actie het verhaal meer diende. Ik kon hier niet zo veel mee en ik voelde er ook niet iets bij. En als ik er geen gevoel bij heb, is een film voor mij niet geslaagd.

Uwe Boll is een held.

Deed natuurlijk direct denken aan de schietpartij van Alphen a/d Rijn. Vond het toch wel een beetje raar om zo kort na het incident deze film te kijken. Boll weet echter wel iets goeds naar het scherm te brengen. Het verhaal is best interessant en kent enkele geweldige wendingen. Het verhaal is niet echt ondergeschikt aan de gebeurtenissen, maar de schietpartij springt er toch wel bovenuit. Een prachtige gechoreografferde scène met verschillende gebeurtenissen. Deed me zo af en toe wat denken aan Falling Down, en toch ook wel een beetje aan Elephant. Erg mooi camerawerk, lekker dicht op de huid en alles uit de hand geschoten. Daarmee zet Boll de perfecte sfeer neer. Tijdens de schietpartij komt het rommelige daardoor goed over, en ook de dicht op de huid scènes komen goed tot hun recht.

Verhaal technisch erg goed, en de film kent een fantastisch einde. Ook de schietpartijen zijn goed in beeld gebracht en zorgen gek genoeg voor een hoop vermaak. Samen met Postal de beste film die ik van Boll zag.

Mijn tweede film van Kurosawa na Seven Samurai. Ik was benieuwd naar ander werk van de man, en Ran leek me wel een goede keuze gezien het verhaal, de beoordeling en de recensies. Ik had hem al in bezit, en Legan tipte de film op het forum. Ik vanavond enthousiast begonnen aan de film, die toch wel omsloeg in een best wel grote teleurstelling.

Ran is een bewerking van een stuk van Shakespear. Nu heb ik normaal gesproken helemaal niets met de beste man en ik ken zijn verhalen dan ook niet, buiten Romeo en Julia om. Ik wou me dan ook laten verassen door de film en de uitwerking die Kurosawa aan een klassiek spel zou leveren. Helaas kon het epos mij niet zo mee slepen. Qua verhaal vind ik het maar weinig boeiend. Er wordt weinig met het machtspel gedaan, en ik vind het ook allemaal veel te snel gaan. Niet dat de film heel snel is, maar de verwikkelingen en de snelle keuzes die de broers maken. Ook kon ik niet helemaal in de goede sfeer komen. Komt ook al omdat het verhaal mij maar weinig deed. Ook het acteerwerk van de oude man stond mij wat tegen. Beetje overdreven. Ook de psychologie achter de personages kon me niet geheel bekoren.

Blijft er dan helemaal niets over om van te genieten? Jazeker. De design is geweldig. Mooie aankleding van het geheel. Mooie locaties, mooie kostuums en sets. Ook het kleur gebruik vind ik erg mooi. Allemaal somber met af en toe een uitspringende kleur. Die sombere look is de hele film een beetje doorgezet. Met af en toe het doorbrekend zonnetje. De gevechten, die trouwens niet veel aanwezig zijn, aangezien het een meer karakter gedreven film is, zagen er fraai uit. Vooral het eerste gevecht is sterk. Ook daar weer die sombere look, vooral mooi als het geluid verdwijnt op een gegeven moment, en de muziek dan wordt ingezet. . De muziek is niet veel aanwezig, maar is wel erg mooi.

Visueel vooral erg mooi, jammer dus dat ik niet veel met het verhaal kon. Nadeel hiervan is dat de film dan veel te lang duurt, en dat is toch wel een dooddoener.

3*

Heerlijke animatie film uit de Pixar. Geweldig dat een rat als hoofdpersonage is gekozen. Ook de bijrollen zijn erg leuk. De animatie is perfect vormgegeven. Had graag wat meer van het koken gezien aangezien de sideplot met de romance niet echt veel aan is. Niet het beste wat Pixar heeft gemaakt maar toch een charmant en erg leuk filmpje.

Nogal standaard allemaal. Geld voor het verhaal, de actie en de manier waarop dat in beeld is gebracht.

Ik heb ze wel eens beter gezien, de wat rauwere films uit de jaren tachtig. Verhaal heeft weinig om het lijf en hebben we ook al vaker beter gezien. De actie is erg saai en zit niet echt goed in elkaar. Ook is het allemaal erg slecht in beeld gebracht. Schwarzenegger weet de boel nog een beetje te redden met zijn oneliners en zijn personae. Dat is niet te zeggen die het buiten Robert Davi erg slecht doet. Vermakelijk is het overall nog wel. Genoeg om een avondje plezier van te hebben. Helaas presteert Raw Deal verder onder de maat.

2*

Toevallig zapte ik langs deze film.Het was nog vroeg op de avond en er was verder toch nog niets op tv.

Een standaard RTL 4 drama.Themas die we al honderd keer voorbij hebben zien komen in honderd andere films die gaan over ghetto buurten waar iemand tracht de jongeren aldaar iets te leren.Een mierzoet verhaal, maar op een of andere manier toch wel leuk om een keertje gezien te hebben.Verder niet echt bijzonder.

2*

Een van de weinige "recente werken van Spielberg waarin ik weer echt iets kon voelen voor een film van hem. Al kan deze Ready Player One zich natuurlijk nog steeds niet meten met Spielberg's meest vroege films.

Het probleem zit hem vooral in dat het niet vernieuwend meer is. Net als bijvoorbeeld een Ridley Scott, wordt ook Spielberg nu ingehaald door een jonge groep regisseurs die betere ideeën voor films hebben, een andere frissere visie en het creëren van andere werelden die we nog nooit hebben gezien. Waar Spielberg vroeger een pionier was op dat gebied, blijft hij er nu wat achteraan sjokken.

RPO is dan wel weer een Spielberg waarin dat plezier en vermaak heel erg naar voren weer komen. Je voelt de liefde die in deze film is gestoken. Zeker aan het aantal films, boeken en games waaraan gerefereerd word. Er zitten hier zo veel easter eggs in. En het is leuk om ze allen te ontdekken. Je zit constant te kijken of je iets herkent. De gebeurtenissen in de game zijn erg leuk om te volgen. Dat geld trouwens ook voor alles wat in de echter wereld gebeurt.

Het voelt echter niet als iets wat we nog nooit eerder hebben gezien. Ik zag veel elementen voorbij komen wat ik in bijvoorbeeld een Avalon, Gamer en Surrogates al heb gezien. Allemaal films waarin avatars het belangrijkst in de plot zijn en waarin een slecht coöperatie alles wil bezitten en controleren om zo veel mogelijk geld te verdienen.

Dat betekent zeker niet dat Ready Player One een slechte film is. Je kunt dit zeker nog aan een ervaren rot als Spielberg overlaten om hier iets heel vakkundigs van te maken. Hij, de acteurs en de crew zetten allen een stukje kwaliteit weg in deze film die vol zit met toffe scenes, waarvan de geweldige Shining scene er echt met kop en schouders bovenuit steekt.

Een typische Disney film.

De film bevat het nodige sentiment. Qua verhaal doet het heel erg denken aan Over the Top met Stallone. Toch blijft er niets leukers dan een paar robots die elkaar tot stukjes beuken. Daarin zit dan ook het leuke van de film. Dat kind is trouwens soms erg irritant en haalt soms het bloed onder je nagels vandaan. Jackman en Lily zijn lekker op dreef en ook Durand is weer goed bezig als bad-guy. Nog wel credits naar de sounddesigners. Wat een lekkere track.

Leuk maar ook niet meer dan dat.

Tegen verwachtingen in toch nog wel een leuke film voorgeschoteld gekregen.Het is natuurlijk een verhaal wat we al duizend keer hebben gezien.De film begint aardig maar verandert gaande weg in een CG extravaganza die er ook nog niet echt goed uitzagen waarmee ook meteen de inhoud van de film verdween en dat vond ik zeer jammer.Het blijft net onder de middelmaat zitten.

Om het verhaal hoef je deze film niet te gaan kijken,de 10 plagen zijn wèl leuk om allemaal te zien.Het einde vond ik toch nog wel redelijk daarom

2.5*

Rear Window is ook helaas niet het Hitchcock meesterwerk waar ik op gehoopt had.Ik had hoge verwachtingen van deze film maar heeft ze helaas(vooralsnog) niet helemaal waar kunnen maken.Herziening moet nog uitmaken of ik deze film op 4* laat staan of dat er nog een half puntje bij kan.

Toch vond ik Rear Window een hele sterke film en erg leuk om te kijken.Het verhaal wordt op een rustige manier tot stand gebracht en goed uitgewerkt al had ik op iets meer spanning gehoopt, en had ik iets meer van de moord plot verwacht.Daar gebeurde iets te weinig mee.Wel ontzettend spannend was als Lisa het huis van de buurman binnendringt en deze op het punt staat weer thuis te komen daarbij zat ik echt even op het puntje van m'n bank.maar van mij had er wel iets meer mogen gebeuren qua plot.

Acteer werk is van een zeer hoog niveau, Stewart doet wat we van hem gewend zijn en dat is een sterk maar vooral 'naturel' en leuk karakter neerzetten,Echt zo'n ''go with the flow'' acteur.Dit was tevens mijn eerste film ervaring met Grace Kelly, en naast erg mooie beeldvulling staat ze ook haar mannetje naast Stewart.En dan Thelma Ritter wat een geinig en lief vrouwtje was dat in deze film zeg, en die lines die ze dan erg droog brengt als ''Must've splattered a lot''.Geweldig.Ook Raymond Burr(Thurwald) en Wendell Corey(Doyle) zijn onvergetelijk.

Filmtechnisch kun je niets anders dan goeds verwachten van Hitchcock, en ook in deze film was het weer fenomenaal.Van het camera werk tot de edtiting zijn picobello verzorgd, maar het is de set die de show steelt, je waant je echt in het appartement van Jefferies die uitkijkt op de andere appartementen en een deel van de straat.De muziek vond ik weer wat minder geslaagd, misschien ook wel door de afwezigheid van Herrmann.

Rear Window heeft mij toch erg goed vermaakt en heeft mij op één moment figuurlijk doen nagelbijten van de spanning.

4*

Bij herziening van Reconstruction vielen veel puzzel stukjes op hun plaats die ik bij de eerste keer niet had meegekregen.En zo was het nog meer genieten van het verhaal, de sfeer en de schitterende acteerprestaties.

Het viel mij nu ook op dat er al veel van het verhaal werd prijsgegeven door de verteller aan het begin.
Doordat nu veel op z'n plaats viel, kon ik Reconstruction toch iets beter volgen.Ik begreep het soms niet echt allemaal, dat is iets voor een volgende kijkbeurt.Maar wat een prachtige film is dit toch.Alles lijkt te kloppen.Er wordt werkelijk een fenomenale en toch ook liefelijke sfeer neergezet.Boe weet ons een heerlijke Reconstructie voor te schotelen waarin alles echt lijkt maar niet blijkt te zijn.Door de manier van vertellen op een surrealistische manier weet hij je als kijker helemaal de wereld van Alex en Aimee in te zuigen.En een prachtige wereld is het toch, maar ook een hele pijnlijke wereld.

Twee mensen houden van elkaar, maar dit gaat ook ten koste van dingen om hen heen.Het eerste gedeelte is dan ook een kennismaking met een opgroeiende liefde tussen de hoofdpersonages.Eigenlijk is die liefde er vanaf het eerste moment al, maar dat ontkennen ze dan nog.Ook stelt het veel vragen voor aan de kijker.Wat was er gebeurd als Alex direct was weggegaan uit het hotel, of als hij was gebleven, is hij uberhaupt gebleven of toch weggegaan.Daarin wordt niet echt een antwoord verschaft hoe dat nu precies zit.De regisseur laat genoeg aan de kijker over om zelf uit te zoeken hoe het nu precies zit.

Dan begint het surrealistische gedeelte van de film.Niemand herkent Alex meer.Zijn vrienden weten niet wie hij is, en zelfs zijn vader weet het niet.Hoe kan dit, heeft hij nooit bestaan en was hij slechts een Reconstructie.Ook hier geeft de regisseur niet echt een antwoord op.Hoe vreemd het allemaal ook is, verliest Boe de kern van het verhaal nimmer uit het oog.Hij laat alles nog steeds om de twee aan elkaar toegewijde verliefden draaien.En dit doet hij prachtig, tot een moment waarop de twee elkaar pijn gaan doen.En niet alleen de personages doen elkaar pijn het doet ook pijn bij de kijker. Dit wist dan ook een grote emotie bij mij los te maken.Vooral het moment als Alex wegloopt en Aimee gaat er achteraan met Adagio op de achtergrond en het stop ineens, waarvoor er nog werd gezegd "Als je je omdraaid is ze weg" .Daar kreeg ik echt een brok van in m'n keel.En het einde laat je met een niet te beschrijven gevoel achter. Het is niet echt , een prachtige afsluiter van een prachtige film.

De liefde doet pijn.Een emotionele krachttoer waarin je je kan verdrinken.Prachtig uitgezet en met veel visuele flair verteld.Het liefelijke is gewoon voelbaar door het scherm heen, en laat je met een diepe indruk achter.

5* en een plekje in mijn top 10 gegeven.

Ups and downs.

Een film met een aantal leuke scenes en momenten tussen Evans en Johnson. Doch op de automatische piloot. Ik miste gewoon de chemie tussen hen. Tussen Johnson en Simmons was dat wel aanwezig.

Verder vooral een flauw niemand dalletje. Iets wat je op een brakke 2e kerstdag nog leuk kan vinden. Waarschijnlijk blijft er niet veel over bij herziening. De effecten zien er ok uit. Maar haalt je een klein beetje uit de film daar niet alle effecten even goed zijn gedaan. Waarschijnlijk geld/tijd nood. Dat "slap" was trouwens erg leuk.

Een sfeervolle thriller met goed spel van de acteurs, goede belichting en mooie muziek. Helaas miste ik een beetje spanning en was het op momenten wat traag en niet heel boeiend. Ik heb me er niet mee verveeld en het is best vermakelijk maar helaas niet genoeg voor een hoger cijfer.

Ik heb niet veel met ballet. Maar dit vond ik helemaal geweldig. Ook een mooie eerste kennismaking met het werk van Powell en Pressburger.

Als ik een minpunt aan de film zou moeten noemen, is dat het toch net wat te lang duurt allemaal. Het voelt wat té uitgerekt allemaal.

Een verhaal over liefde en obsessie. Voor een persoon of een vorm van kunst. Het moeten kiezen tussen wat je het meest lief hebt is een keuze die je gewoon niet kunt en/of wilt maken. Powell en Pressburger laten dat op een fantastische manier zien. Ook het verhaal wordt erg goed gebracht. Geld ook voor de romance en de voorstellingen natuurlijk

Hoogtepunt van de film is natuurlijk de voorstelling van The Red Shoes. Ik heb echt met verbazing zitten kijken. Zag er erg mooi uit. Vooral mooi hoe de voorstelling in het surrealistische overgaat. De film is ontzettend mooi geschoten door Jack Cardiff, en dit is Technicolor op zijn best. Erg mooi kleuren pallet. Qua production design ook erg sterk. Muziek wisselt een beetje. Vaak een mooie score, al zitten er ook een aantal mindere stukken tussen.

Acteerwerk van Shearer is toch best goed, zeker gezien ze niet veel/geen ervaring op het gebied van acteren. De rest van de dansers doen het ook goed. Goring is erg goed als componist die zijn big break krijgt. Maar degene die de show steelt is toch wel Anton Walbrook. Wat een geweldige nare, obsessieve man speelt hij hier. Fantastische prestatie.

Erg goede film. Zowel in vertelling als op audio/visueel gebied.

Een vergelijking met Possession is zo gemaakt in deze lovecraftiaanse film waar het moeilijk is om iets te zeggen om niet de complete film weg te geven. De design, de manier waarop het geschoten is inclusief de aspect ratio, de regie en de kalme en steady pacing en de plot, allen erg fijn en goed. Hetgeen waar ik niet zo veel mee kon, is de familie drama er omheen, waar toch best wel de focus op ligt en die niet altijd even interessant is om te volgen. Dat van The Untamed een wat lange zit, daar ik mijn aandacht er niet altijd volledig bij kon houden.

Lekker vlot filmpje een beetje in de stijl van Woo's meesterwerk The Killer.

De eerste Amerikaanse hoofdrol voor the king of cool, Chow Yun Fat. Het maakt niet uit wat voor rol hij speelt, cool blijft hij altijd. Komt vooral door zijn rollen in de John Woo films, die van hem een actieheld maakte. Verhaal is niet bijzonder en al veel vaker gedaan. Toch heeft de film wel zijn charme. Het is een beetje in een Hong Kong stijltje gemaakt. Dat betekent dus duizenden kogels die je om de oren vliegen, stijlvol geschoten, en een paar leuke stunts. The Replacement Killers zit er vol mee. Helaas wordt het iets te hard geprobeerd en daar gaat het een klein beetje mis. In Hollywood kunnen ze dit soort dingen niet goed kopiëren en het voelt dan af en toe een beetje vreemd aan. Verder knalt de film wel lekker door. Lekker tempo en gewoon erg vermakelijk. Fat speelt zijn rol met verve, en ook de rest doet het lang niet slecht, al loopt Sorvino er wel wat verloren bij. Jammer ook dat we niet meer van Schweiger en Trejo zagen.

3.5*

Leuk.

De manier waarop met de sport wordt omgegaan en de bijhorende komische momenten is erg leuk gedaan. De wedstrijden zijn mooi in beeld gebracht en ook plot is erg leuk gevonden. Helaas gaat het in de drama buiten het veld wat mis, vooral tussen Reeves en Langton, en en is dat verder niet bijster interessant om te volgen. Toch kent de film buiten het veld nog enkele leuke momenten waaronder de " I Will Survive" scene. En de kots scene is er ook een om nooit te vergeten. Blijft vermakelijk.

"Let's have a drink"

Leuk hoe uiteindelijk alle producten geen enkel merk hebben en er een eenheid in de verpakkingen zit. Geweldig bedacht. En de film zit vol met dat soort geniale vondsten. Verhaaltje is best simpel maar is heel erg onderhoudend. De acteurs hebben er duidelijk erg veel plezier in en vertolken hun rollen goed tot zeer goed. Vooral Harry Dean Stanton is lekker op dreef. De dialogen zijn erg fijn om te volgen. Goed schrijfwerk. De aanklacht de maatschappij is met een hoop humor gebracht. De L.A. locaties die gebruikt zijn, zijn fantastisch.

Na een uurtje wordt het net even te veel een rommeltje. Een leuk rommeltje, dat wel. Maar wordt op den duur een beetje too much, too long. Verder is het gewoon een erg leuke film.

Raar gemiddelde. Ik heb de hele film met een grijns op mijn gezicht gezeten, en ontzettend genoten van de heerlijke lompe actie, het bizarre verhaal en de fantastische muziek.

Leuk concept. Een orgaan terugnemen als de mensen het niet meer kunnen betalen. Jude Law lijkt niet echt de juiste man te zijn voor deze film, maar doet het gaandeweg steeds beter. Hij komt als actieheld echter nimmer erg geloofwaardig over. De dialogen brengt hij wel erg cool over, en ook de humor vond ik bij hem gek genoeg werken. De kritiek op de maatschappij is aanwezig maar wordt nergens echt storend naar voren gebracht. Als dat gebeurd wordt het al bruut verstoord door het vele aanwezige geweld. De actie is gewoon erg leuk gedaan en doet af en toe wat denken aan Wanted en Shoot 'em Up. Lekker in your face en deels humoristisch. Alles aan wapens en wat je aan wapens kunt gebruiken komt voorbij. Die laatste twee/drie scènes zijn echt geweldig en ook het einde mag er zijn. Jammer dat het wat trage en matige begin een hoger cijfer in de weg staat.

Wel moest ik eerst wennen aan Whitaker die ik helemaal niet in zo'n rol gewend ben. Hij deed het geweldig. De hardheid en humor pasten perfect bij hem. Zo is ook de rest van de film. Vreemd, bizar, maar erg leuk. De muziek keuzes zijn dat ook maar paste gek genoeg precies bij de sfeer van de film. Echt en heerlijke soundtrack. Van Houten heeft wel weer een beetje een overbodige rol, en voegt weinig toe op het totaal plaatje.

Een beetje een vreemde maar lekker filmpje.

De eerste keer dat ik Requiem for a Dream zag was ik toch wel een beetje ontdaan door hetgene wat ik in de 100 min. daarvoor had gezien.Ik vond het echter niet echt een meesterwerk.Ik had van deze herziening erg veel verwacht, maar helaas heeft Requiem het niet waar kunnen maken.Hij was mij zelfs wat minder bevallen dan de eerste keer.

Requiem for a Dream is visueel een fantastische film.Alles wordt fantastisch in beeld gebracht.De split screens, de time-laps shots de camera's die aan de acteurs vastzitten en de momenten met de flitsten als ze weer een "shotje" nemen.Alles wordt geprobeerd om de kijker adio/visueel de film in te trekken.Bij mij is dat half gelukt.Ik werd integenstelling tot vele anderen hier niet mee de film ingezogen.Het verhaal vond ik over het grootste gedeelte niet erg interessant, iets waar ik de vorige keer niet echt zo op gelet had.De karakters deden mij helemaal niets en er was dan ook een bepaalde afstand tussen de personages en mij.Ze konden mij niet echt boeien.Dan heb ik het vooral over Leto, Connelly (hoewel ze er wel weer erg mooi uitzag) en Wayans.Dat gezeur van vooral Leto dar hij de kou weer eens in moest.Je kiest er toch zelf voor om dat spul in je arm te spuiten, zeur dan ook niet zo!Het karakter van een geweldige Burnstyn vond ik 10 keer interessanter dan die andere 3.Hier wordt ook perfect laten zien dat er naast bijv. Heroine en Coke ook andere drugs zijn waaraan je verslaafd kunt raken.Dieët pillen en tv oa.

Toen het hele gebeuren af was gelopen voelde ik ook bar weinig.Ik had de hele beleving als het ware niet meebeleefd.Erg jammer want ik had zoveel van deze herziening verwacht.Ik had de juiste verwachtings patronen, ik was helemaal in the mood en had me er helemaal op ingesteld maar helaas heeft het niet mogen baten.

Visueel fantastisch en erg overweldigend, een geweldige Ellen Burnstyn en de fijne muziek maken dat het nog een kleine voldoende is, maar het kan mij jammergenoeg niet meeslepen.

3*

Bij herziening is het er niet veel beter op geworden, maar ook niet slechter.

Best een leuke film om zo af en toe een keertje op te zetten. Het verhaal is niet goed goed uitgewerkt, maar er zit een lekker sfeertje in de film die dat toch wel weer wat compenseerd. Het hele zombie slashen hebben we nu wel vaker gezien, maar nog nooit in dit concept. Hier is namelijk al veel bekend hoe ze zo zijn geworden. Ook dat is wel een keer leuk, iig wat anders dan dat mysterieuze gedoe rondom een zombie infectie. Het eerste uur is ontzettend fijn, de sfeer zit er lekker in en ook was ik zeer tevreden over het camerawerk. Heerlijke vloeiende bewegingen die je meenemen in de film. Wat de film dan een beetje de das omdoet zijn de erg lelijk gemaakte zombies en die vreselijk irritante rockmuziek onder de actie scènes. Dan vond ik Beltrami's deel van de score toch mooier klinken, en daar kwam ook wat meer sfeer door. Ook vind ik het geluid zo af en toe ook heel dof klinken.

Acteerwerk is verder niet erg interessant. Sommige acteurs spreken hun teksten een beetje houterig op, zonder echt overtuigend over te komen. De cgi was niet om aan te zien met als toppunt dat lelijke beest wat meegaat op de trein , zag er niet uit!
Zoals gezegd wel een ontzettend vermakelijke film, met af en toe een heerlijk sfeertje en toch wel een erg sterk einde, en zet de deur open naar het iets leukere tweede deel. Al is dit deel ook helemaal zo slecht nog niet.

2.5*

Ik heb best wel een zwak voor de complete reeks van de Resident Evil films, waarvan ik het tweede deel toch nog wel het leukste vond. Nu is daar alweer het vierde deel uit een serie waar de critici toch iedere keer weer erg negatief over zijn. Er is toch wel degelijk een publiek voor, en terecht want het bied toch wel veel vermaak. Erg goed is het echter niet. Afterlife mag zich echter wel de beste uit de reeks noemen.

Paul W.S. Anderson heeft al veel kritiek over zich heen gehad. Toch blijft hij gewoon doorgaan met het maken van films, en net als Uwe Boll krijgt hij het toch iedere keer voor elkaar om met best goede acteurs te werken. Ik krijg daarom steeds meer respect voor deze regisseur, die met Event Horizon, Death Race en nu deze Resident Evil: Afterlife zijn beste werk afleverde.

Afterlife begint al ontzettend sterk met een erg toffe opening credits scène in de regen op Shibuya Square in Tokyo. Een scala van een aantal prachtige shots met een fantastische soundtrack als ondersteuning. Wat daarop volgt is een schitterende actie scène waar Anderson alles volgens de nieuwste technieken prachtig in beeld brengt. Ook weer ondersteund door een erg goede soundtrack, die op sommige punten dicht in de buurt komt van de originele Dawn of the Dead.

Dan neemt de film een beetje een andere wending, en wordt het een wat rustige vertelling. Waar de andere films wat chaotischer zijn, neemt Anderson hier wat meer tijd voor karakter uitdieping en het verhaal, hoewel dat nergens hoogstaand wordt, en de karakters wat vlak blijven, is dit een goede keuze. Het duurt dan ook een poosje voor er weer wat actie te zien is. Toch blijft het geheel best weer vermakelijk, en laat Anderson een aantal erg mooie shots zien. Ook de omgeving van de gevangenis waar duizenden zombies ronddolen ziet er weergaloos uit. Sowieso verdienen de sets een dikke vette pluim. Alles is prachtig vormgegeven, en ziet het er tot in de details erg goed uit. Nog steeds ondersteund door de goede soundtrack die ik niet genoeg kan noemen, want het klinkt gewoon erg lekker.

Na het wat tragere middenstuk gaat de film weer een paar versnellingen omhoog en raast het door een aantal leuke actiescènes heen, die toch nergens het niveau van de eerste in Tokyo evenaren, hoewel die met de man met de hamer toch dicht in de buurt komt . Ook prachtig geschoten met al dat water. Het eind gevecht deed me echter wat denken aan een videogame. Dat is voor het eerst in de serie dat ik dat zie. Wel jammer dat de bad guy wat aan charisma mist. Vond hem erg stijfjes overkomen.

Acteerwerk is middelmatig, maar toch genoeg voor dit soort films. De effecten stelen echter de show. Voor het eerst in de serie zien deze er fantastisch uit. "All the money is on the screen". Anderson doet ook weer goed wat er van hem verwacht wordt, en dat is topvermaak bieden. Afterlife is dan ook een film geworden die ik zeker nog een paar keer zou kunnen kijken.