Meningen

Toch wel een kleine tegenvaller van Kim Ki-duk. Voor mij zijn minste tot nu toe.

Het verhaal en de beelden zijn lang niet zo meeslepend als bijv. in Bin-jip en Bom Yaoreum..... . Wel erg jammer want het had zeker potentie. Niveau stijgt in de tweede helft wat boven zichzelf uit, maar door de verwikkelingen in de eerste helft kun je daar niet heel veel mee. Wel krijg je wat meer symphatie voor de karakters, en dan voornamelijk voor de pooier. De muziek helpt trouwens ook niet mee in de emotie van de film. Echt een erg magere score. Wel leuk dat het verhaal van twee kanten wordt verteld en je niet echt een hekel krijgt aan de personen die het meisje dit aandoen. Ook was het even wennen dat er veel gesproken wordt in een Ki-duk.

Niet echt slecht, maar nergens aangrijpend en dat maakt Bad Guy een gemiste kans.

Normaal gesproken hou ik helemaal niet van dit soort parodie/slapstick films. I heb echt een gruwelijke hekel een de Scary Movies bijvoorbeeld. Maar ik vond dit echt heel erg leuk. Ik kon de humor hier echt heel erg waarderen en dat geld ook voor Nielsens werk hier. De balans is gewoon erg fijn. Het gaat allemaal net ver genoeg of net iets verder, maar dan op een goede manier. Maar de manier waarop dit gemixt is met een noir-achtig verhaal en feel is wat een beetje het serieuze hier inbrengt is wat dit echt laat werken en wat ik echt leuk vind. Er zitten zoveel geweldige momenten in. Vooral de momenten met O.J. zijn genieten geblazen. Ook is hier erg fijn acteerwerk te zien. Echt genoten van Ricardo Montelban. Ik had niet verwacht dat dit zo leuk zou zijn. Een complete verrassing.

Toch wel leuk af en toe, maar de hele film is het toch net niet.

Het magische gedeelte is leuk bedacht, en ook de setting is er erg leuk. Het geheel is erg kleurrijk in beeld gebracht. Verder een wat povere film. Thompson doet het goed en komt ook overtuigend over. De rest ben ik niet over te spreken. Een beetje te overdreven geacteerd. De film heeft daarnaast ook meer een kruising tussen Sound of Music en Mary Poppins, waar de magie wel goed overkwam. Verder nog wel wat leuke momenten, en zeker de laatste scènes waren erg mooi.

2*

De vonken vliegen er niet af bij Nanny McPhee 2.

Het eerste deel had nog wel wat charme, al was dat ook niet al te best. Hier is het toch wel duidelijk een rip-off van Mary Poppins. Alles gaat wel erg snel en makkelijk. De lessen zijn al snel voltooid, en Nanny McPhee zelf wordt heel erg naar de achtergrond gedrukt. De situaties zijn een stuk minder leuk, en ook de cast doet het erg slecht. Het einde is wel weer erg leuk als blijkt dat het omaatje de baby uit deel 1 is.

Erg mooie poëtische film.

Een van de mooiste momenten, van de vele, is als vader en zoon op een berg staan en de zoon een papieren vliegtuigje naar beneden laat vliegen. Gedragen door de wind vliegt het over de prachtige groene vallei, een soort van metafoor voor een brief die iemand kan raken over een grote afstand. Prachtige visuele poëzie.

De film is als een liefdes brief. Een prachtig vader en zoon verhaal, met af en toe de nodige sentimenten. Het geheel wordt op een dromerige manier in beeld gebracht en weet de juiste snaar telkens weer te raken. Het is een reis zonder al te veel groot drama maar kleine menselijke verhaaltjes die je weten te raken. Dit alles wordt in beeld gebracht in een prachtige omgeving. Er is visueel genoeg om je als toeschouwer aan te vergapen. Tempo is geweldig, lekker rustig en het komt nimmer te gehaast over.

De dialogen zijn sterk, en de relatie tussen vader, zoon en de bewoners komen goed over. De langste tocht laat de twee in de langste periode zien dat ze samen zijn. De emoties komen af en toe als een donderslag bij heldere hemel. Het is een contrast tussen beide die in hun leven alleen een toch hebben moeten ondergaan. Als op het laatst het respect en de liefde voor elkaar naar buiten komt doormiddel van een prachtig, ontroerend moment, geeft dat veel voldoening. Prachtige film.

4.5*

Erg matige (cop) buddie film.

Jammer dat Lawrence weer zoveel aandacht naar zich moet trekken, dat worden dus weer slechte neger grappen in het kwadraat, de enige film waar dat nog enigzins in werkt zijn de Bad Boys films, waarin ik Lawrence niet echt storend vind. Verhaal is natuurlijk weer voor de zoveelste keer gerecycelt. Ook de actie is niet hoogstaand, al is het wel leuk in beeld gebracht. Zahn is best grappig maar komt met zijn aanwezigheid niet boven de overaanwezigheid van Lawrence uit. De chemie tussen beide is dan ook erg ver te zoeken. Verder af en toe een leuk momentje, maar dat zit dan voornamelijk in de actie en komt niet van de acteurs.

Wat een trip is Natural Born Killers.

Met NBK levert Stone een fantastische experimentele film af. Het verhaal is best rechtoe rechtaan, maar de uitwerking is wat deze film geweldig maakt. De vele formats qua film is fantastisch gedaan. Alles wat er te vinden is, is welgebruikt. Dit maakt deze film tot een heerlijke surrealistische film. Ook het gebruik van muziek en geluid is fantastisch gedaan. 3 nummers die doorelkaar heen spelen zorgen ervoor dat je helemaal meegaat in de trip. Het gebruik van de psychadelische beelden en achtergrond fotografie versterkt dat alleen maar.

Ook veel aanwezig is de kritiek op de media die alles opblazen, en van moordenaars sterren maakt. Dit blijft continu aanwezig en berijkt in het midden van de film zijn hoogtepunt in het intervieuw met Downey Jr., die een heerlijke rol speelt. De casting is trouwens perfect. Iedereen maakt iets van zijn personage en gaat tot het uiterste qua kunnen. Tommy Lee Jones is hier een goed voorbeeld van. Een heerlijke rol. Toppunt van de film is toch wel de scène van de gevangenis riot . Hierin gaan echt alle remmen los. De film ging overal al tot het uiterste, maar in deze scène gaat het daaraan voorbij.

Een film die ik met plezier vaker ga opzetten.

Bij vlagen een erg leuke low budget film.

David Carradine is erg goed bezig en zet zijn karakter op een heerlijke manier neer, het verhaal blijft leuk om te volgen, vooral door de leuke docu stukjes, die toch wel heel humoristisch zijn.Vooral de moeder en die drie hicks zijn geweldig.Verder is het acteerwerk niet van een heel hoog niveau en weet het verhaal niet de gehele speelduur te boeien.Toch leuk om een keer gezien te hebben.

2.5*

Je kent het wel, je bent een avondje aan het bankhangen, er is niets meer op tv en ineenkeer kom je langs een zender waarop net een film begint. Toch maar besluiten om te gaan kijken ipv. je beeldscherm dit niet aandoen. Het gekke is, je blijft ook nog gewoon kijken, want er is toch niets anders op. Wat een marteling deze film. Nergens spannend, totaal niet boeiend en erg beroerd acteerwerk. Waar hebben ze deze mensen gevonden? Niet om aan te zien zo slecht, en dan nog de wel erg slechte dialogen, om de rillingen van te krijgen. Je hebt de afstandsbediening in de hand, maar nee toch nog even blijven kijken. Dan komt de ramp die met wel heel slechte effecten is weergegeven. Die religieuze ondertoon lag er ook veel te dik boven op. Naderhand wil je deze film zo snel mogelijk weer vergeten.

0.5*

Behoorlijk sterke thriller, met een hoop mysterie, en wat leuke korte actie momentjes.

De film redelijk snel op gang en het duurt dan ook niet lang dat je er helemaal inzit en in opgaat. De mysterie is goed aanwezig, en de zoektocht naar de waarheid is erg boeiend om te volgen. Verhaal technisch dus best interessant. Helaas wordt dit na een uur-anderhalf uur toch een stuk minder. De snelle plot veranderingen werken dan meer op de zenuwen dan dat het echt veel meer toevoegt. Elke vijf minuten krijg je wel een nieuwe situatie en uitleg voor je kiezen. Op het laatst is dat echt overkill. Toch behoud de film veel vaart zodat je daar niet veel tijd voor hebt om daar echt diep op in te gaan. Dat is ook het sterke punt van de film. Acteerwerk is goed, maar echt speciaal is het ook niet te noemen. Zelfde geld voor cameravoering, af en toe een leuk shot, maar vooral erg standaard. Sounddesign was wel erg goed.

Een bovengemiddelde thriller, die vooral in het begin erg interessant is. De film weet je aandacht erbij te houden, en dat maakt de vele plot veranderingen meer dan goed.

3.5*

Enorm sfeervolle film met een prachtige score van Tangerine Dream.

Echt horror kun je het niet noemen. Daarvoor is het net wat te mak. In de barscène komt dit wel wat naar boven, maar voor een echte horror is het net wat te bloeddeloos. Wel is die heerlijke eightees sfeer volop aanwezig, en dat is een van de sterkste punten van de film. Het verhaal is erg origineel, en er zijn wat leuke toevoegingen op de vampire lore. De dingen de we tot nu toe in vampieren films, knoflook kruizen enz., hebben gezien worden hier gelukkig een keer buiten beeld gelaten. Dit kan echter wel werken zoals Carpenter een beetje liet zien op zijn nieuwe vertelling van de vampieren. In Near Dark zou dat verder ook niet werken. Dit maakt de film een erg frisse vertelling. Vooral het verhaal van de rontrekkende familie is erg leuk. De karakters zijn daarnaast ook erg goed gecast. Iedereen zit perfect in zijn/haar rol.

De romance is het minst interessant, maar niet echt storend. Ik had eerlijk gezegd wat meer gezwijmel verwacht. Dit wordt echter gecompenseerd door erg leuke en sterke scènes zoals de barscène en de daglicht shoot-out . Verder een aantal erg fraaie shots ondersteund door de prachtige soundtrack. De film doet ook wat aan als een moderne western, en ook dat is een leuke toevoeging.

Near Dark is een verademing binnen het vampieren genre. Sfeervol, leuk, energiek en op een frisse manier verteld. De wat stoffige romantische kant wordt ruimschoots goedgemaakt.

Oei. Dat einde met de muziek van M83 zorgt serieus voor kippenvel.

Sowieso zit het met de muziek in Charlie Countryman wel goed. Zowel de muziek met oa. dus M83, Moby en The XX als de score van Christophe Beck en DeadMono. Een heerlijke onconventionele romantische film gemengd met een misdaad plot. Maar het zijn vooral de scenes tussen Charlie en Gabi die het hem hier doen. Hun chemie spat werkelijk van het scherm. Erg mooi om te zien. Het misdaad gedeelte zorgt dat de film flink wat vaart behoud. Maar de film kent ook wat humor. Grint en Buckley zorgen voor wat momenten waarbij we kunnen lachen. Vooral Grint laat een heel andere kant van zichzelf zien dan we gewend zijn uit de Potter reeks. Veder zit de film vol met leuke en mooie momenten. Die trip door de stad bijvoorbeeld. Erg fijn.

LaBeouf laat weer zien dat hij meer in zijn mars heeft als acteur dan alleen komedie en rollen in films als Transformers. En hij is goed bezig met films als deze, Nymphomaniac en Fury. Mikkelsen speelt ook een fantastische rol en datzelfde kan gezegd worden van Schweiger. Grint en Buckley zijn erg leuk en Evan Rachel Wood is om verliefd op te worden.

Visueel ziet de film er prachtig uit. mooi gebruik van kleuren, waar we een vleugje Refn in terug zien met alle neon kleurtjes. Ook de trip scene is visueel erg leuk aangepakt. Zoals gezegd is de soundtrack erg sterk en helpt de locatie enorm mee in het scheppen van de juiste sfeer.

Een film die meer aandacht verdient. Heel erg fijn.

Toch wel een lekkere wegkijker met een interessant concept.

Een onderhandelaar, die zelf mensen en een verdieping van een gebouw gijzeld. Een interessant concept, zeker omdat de onderhandelaar zelf alle trucjes kent. Dit levert enkele leuke en spannende actie scènes op. Maar het zijn vooral de gesprekken tussen Spacey en Jackson die het echte vuurwerk opleveren. Beiden hebben duidelijk plezier in het spelen van hun rol, en voor het eerst dat ik Jackson niet erg irritant vind. Achterliggende verhaal is verder niet echt iets vernieuwends en zelf wat cliché. Daartegen over staat wel de actie en het psychologische spel wat erg goed uit de verf komt.

Niet hoogstaand maar het bied wel veel vermaak.

Hypnotiserend.

Lastig om iets over een film te zeggen die enorm spoiler gevoelig is. Zeker omdat de film zoveel kan zijn. Het is maar net hoe je het zelf invult. Vanaf het eerste moment pakt de film je en laat het je niet meer los. De combinatie van beelden, geluid en muziek zijn hier door Winding Refn tot een sfeervol geheel samengesmolten en geeft je een film ervaring om nooit weer te vergeten. Het kan zoveel kanten op en je kunt het op zoveel verschillende manieren interpreteren. The Neon Demon is geen film die je na een keer kijken al helemaal kunt ontleden. En dat is juist het mooie van deze film. Je wilt hem zo snel mogelijk herzien en er je gedachten op los laten. Verhalend zit er dus veel meer in dan je zou denken. Elke scene, elk stukje dialoog is erg veel over nagedacht. Ook de manier waarop de dialogen worden gebracht. Alles heeft een dubbele betekenis. Daarmee wordt het op het eerste gezicht vrij simpele verhaal erg complex. Elk karakter heeft ook een belangrijke rol in het verhaal. Er bestaat niet zoiets als toeval in Neon Demon.

Naarmate de film vordert neemt het verhaal meer en meer bizarre wendingen. langzamerhand verandert de film in een ware nachtmerrie. Maar ook de karakters gaan in die verandering mee. Het is echt een film waar niets is wat het lijkt.

Naast het verhaal is er nog de beelden kunst. Audio/visueel is de film een waar spektakel. Die show na de wc scene is schitterend. Daar komt het hypnotiserende effect van The Neon Demon het best tot zijn recht. Vanaf hier weet je niet meer wat echt is of wat nep is. Naar het einde toe gaat Refn helemaal los met een aantal scenes die je nooit meer zult vergeten.

Acteerwerk is best heel erg subtiel. Niet echt heel erg uitbundig en groots. Juist heel klein. Fanning is heel goed als Jesse. Het zijn echter Jenna Malone en Abbey Lee die enorm sterk zijn hier. Beide geven ze een weergaloze performance. Ook Reeves laat weer eens zien dat hij, wanneer hij het juiste materiaal krijgt aangeboden, erg goed kan zijn. De rest van de cast is ook goed.

Refn mag misschien zo af en toe wat vol van zichzelf zijn, getuige hij zijn eigen naam hier tot een merk maakt, hij weet absoluut hoe je een fantastische film aflevert. Sinds Drive heeft hij zijn draai helemaal gevonden in hoe hij zijn verhalen wil vertellen. Technisch is het dan ook een waar feest om te mogen aanschouwen. Het camerawerk van Braier is fantastisch. Hoe de camera soms heel subtiel beweegt om iets in de film te versterken is erg mooi. De belichting is heel erg fijn.Het kleuren pallet, met als belangrijkste kleuren blauw en rood, versterk veel van de gevoelens die je bij The Neon Demon hebt. De muziek van Martinez is ook erg belangrijk. Enorm sfeerverhogend. Vooral in de douche scene. Wat een power zit er in die scene door de muziek.

The Neon Demon heeft me compleet weggeblazen en is zoveel meer dan ik verwacht had. Absoluut een van de fijnste kijkervaringen van 2016.

"We'll tell you anything you want to hear, we lie like hell."

Heerlijke satire op de televisie wereld. Lumet's film is echter meer dan dat. Het is tevens een karakter studie die flink wordt aangedikt, maar die zeker werkt. Lumet doet niets anders dan in veel van zijn andere films en dat is de mensen die in zijn films leven, zo echt mogelijk over te laten komen. Het maakt daarbij niet uit hoe gek het verhaal of de personages zijn. de interactie tussen Schumacher en Christensen is daar het beste voorbeeld van. Fantastisch geacteerd ook door Dunaway en Holden. Verder moet de film het vooral hebben van de uitspattingen van Finch als Beale. Zorgt toch voor enkele sterke scenes. Helaas kent de film ook een aantal mindere momenten. Zo is het verhaal rondom de "movement" en Christensen's nieuwe programma het minst interessant. Hoewel dit toch het belangrijkste plotpunt in de film is, weet Lumet dit niet boeiend te houden. Ook zijn er enkele scenes tussen wat tv bonzen die een beetje out of place voelen. Toch overheersen de fijne scenes wel in Network. En vooral Holden is toch wel een genot om naar te kijken als door een midlife crisis geplaagde man.

Hoewel de film een satire is, werkt het toch een stuk beter als full-blown drama, en daarin ook meer dan slaagt. Erg goede film.

Briljant of meer van hetzelfde waarbij het gegeven niet echt meer werkt.

Je nijgt vaak naar een kant, maar ik moet zeggen dat ik er net tussenin zit. Briljant in de zint dat de personages een karikatuur van zichzelf zijn geworden en de makers en acteurs ons geven wat er van hun verwacht wordt maar ent op een andere manier. De timing is daarbij compleet overhoop gegooid, en de grappen werken daardoor heel anders. Bedoeld of onbedoeld? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik Nitro een stuk minder grappig vind dan Turbo. De meeste grappen komen niet echt goed over. De film heeft me dan ook erg weinig aan het lachen gebracht. De eerste helft is als vanouds, maar in de tweede helft gaat het mis. Een zootje, past totaal niet bij New Kids. Wel een leuke ode aan films als Mad Max en de vele zombie films die er te vinden zijn. Daarbij vraag je je ook weer af, briljant of het missen van inspiratie. Het einde sloeg trouwens wel de plank compleet mis. Erg abrubt afgelopen. De muziek blijft erg tof. Wat een genot om die nummers weer eens te horen.

Nee een stuk minder dan Turbo. Goed dat ze op hun hoogtepunt gestopt zijn.

Een van de beste Nederlandse films van de laatste jaren voor mij.

Ik ben niet zo van de Nederlandse films, die meestal een gros aan soap acteurs bevatten die totaal niet kunnen acteren. Nu zijn de acteer prestaties in New Kids Turbo niet heel veel beter, maar het past perfect bij de film en ik was blij dat ik een keer niet naar bekende soap acteurs zat te kijken uitgezonderd de Arnie/Peter Kelder scène .

Grote kracht zit hem vooral in de vaart van de film en de grote grap dichtheid die het bezit. Je bent de ene bizarre situatie nog niet uit of je ligt al weer krom van het lachen in ee andere situatie. Dit blijft de film de eerste helft goed volhouden, dan wordt het helaas wat serieuzer. De grappen worden toch een stuk minder, maar laten nog genoeg leuks over. Het idee dat je naar een aantal kansloze gasten met matjes en in trainingspakken zit te kijken die alles en iedereen beledigen, schoppen, slaan, aanrijden enz. en je zo meekrijgen in een film en de aandacht de gehele speelduur vasthouden is briljant. Ook een aantal leuke cameos. De effecten zagen er prima uit, maar komen nergens in de buurt van grootse Hollywood producties, maar de money is on the screen. Dat zie je vooral in de grote shoot-out. Erg leuk en goed in beeld gebracht. Eigenlijk een Turbo versie dus van de serie sketches. De muziek maakte het helemaal af.

Verbluffend mooie film.

De lange versie gezien, en geeft zoveel meer aan de film mee dan de kortere versie.

Wat als eerste opvalt is de prachtige cinematografie van Lubezki. Wat levert deze man altijd goed en mooi werk af zeg. Verhaaltechnisch is het zoals we van Malick gewend zijn. Er wordt een dun plotje gevolgd voor enige houvast. Verder wordt er niet echt een duidelijke lijn gevolgd. Hij laat de setting, de omgevingen, de situaties en de acteurs het overnemen om zo een uniek mogelijk iets qua narratief te creëren. En die losse manier van film maken is echt iets wat Malick blijft onderscheiden van vele andere filmmakers. Het acteerwerk is erg goed, of beter gezegd erg naturel. De omgevingen zijn erg mooi. Ook fantastisch dat er voor is gekozen om het op de echte locaties te doen ipv. ergens in Canada. Geeft veel authenticiteit mee. De muziek is erg mooi en maakt dat hetgeen nog een diepere emotionele lading meekrijgt, of het nu van Horner is of niet.

Toch wel een lekkere swingende film van Scorsese.Mijn 9e van de beste man.

New York, New York kent echt een heerlijk veertiger jaren sfeertje. Scorsese kun je ook best loslaten om een bepaalde sfeer uit een bepaalde tijd te creëren. Zo deed hij dat ook al heel goed in bijv. Goodfellas en zelfs in Gangs of New York en The Aviator. Leuk begin ook, de oorlog is voorbij en de soldaten vieren dat in The Big Apple. Erg mooi camera werk ook hoe DeNiro zich door de menigte worstelt. En op het laatst van de shot een pijl van een reclame bord op hem wijst. De film wordt dan ook als een ode gebracht aan de musicals uit de jaren 40 en 50. Dat is meteen al duidelijk in de credits scène met bijpassende muziek. De decors zijn een genot om naar te kijken en geven die oude musical feel goed weer. Ook was ik onder de indruk van de verdere camera voering, die bleef de hele film lekker dynamisch. Ook was de belichting om van te smullen, zo worden sommige shots die al mooi waren nog mooier.

De muziek die is gebruikt is heerlijk. Als musical is de film dan ook zeker geslaagd. Lekkere jazzie nummers, van mellow top wat up-tempo nummers worden goed afgewisseld. Minelli is ook een genot om naar te luisteren. Helaas verslikt Scorsese zich af en toe wat in de drama. Die komt op de meeste momenten niet goed uit de verf. Vooral tegen het einde wordt het.... nou ja.....dramatisch het moment in het ziekenhuis en de "hereniging" met zijn zoon vind ik totaal niet werken. Ook is de film veel te lang, een half uurtje korter en wat meer comic relief had zeker niet misstaan, en zeker in het laatste half uur/drie kwartier.

DeNiro speelt in het begin niet echt lekker, maar in verloop van de film zie je hem steeds meer en meer aanpassen aan zijn karakter, waardoor deze wat meer op z''n plek lijkt in de film. Verder is zijn karakter vooral erg irritant en naar, en maakt dit de minste prestatie die ik tot nu toe van deze acteerkanon heb gezien. Ik kon ook geen enkele symphatie voor hem opbouwen, maar dat kwam op mij ook niet echt over dat dat moest. Minelli doe het daarentegen uitstekend, en met haar karakter kon ik dan ook wat meer. Ik kreeg op het laatst gewoon medelijden met haar. Toch is een erg mooi moment als ze op het laatst NY, NY gaat zingen en Doyle wat credits daarvoor geeft . Het nummer New York, New York, is tevens een nummer dat lekker blijft hangen, en dan vooral de begin deuntjes. Die zal dan ook wel een paar dagen door mijn hoofd spoken, tot irriterend aan toe.

Weer een wat mindere film van Scorsese gezien, maar door de setting en de sfeer, de decors, de belichting, de muziek en Minelle wel een genot om naar te kijken. En 2,- voor de 2 disc editie nieuw in seal was dan ook zeker geen miskoop.

3*

Heerlijke film met Jackie Chan, had hem in een grijs verleden al eens gezien, maar kon me daar alleen nog de race van herinneren.

Het verhaal is vrij simpel en lijkt wel een beetje op Chan's First Strike. De vele karakters en de verschillende locaties verbloemen dat erg mooi. Op elk moment in de film gebeurt er wel wat. Wel leuk dat ineens Nederland en Rotterdam aan bod kwamen. Erg leuke setting voor een actie film. Wo Shi Shei kent een aantal erg goede vechtscènes en actiescènes die erg verschillend van elkaar zijn. Van een autoachtervolging tot een klompengevecht tot een erg mooi gechoreografeerd gevecht op een dak van een kantoorgebouw, met een passende Chan afsluiter. Erg goede stunt waarbij ik m'n adem echt inhield en dacht ''wat een idioot''. Een van de betere Jackie Chan films.

4*

Sweetheart, how many times have I told you? Don't say "and stuff". Just say "dad, there are whores here".

Leuk, maar op sommige punten toch net even te traag. De noodzaak en de pacing die nodig is om de plot verder te helpen vallen soms compleet weg. De film duurt daardoor onnodig lang en neemt te veel tijd tussen de leuke situaties waarin March en Healy terecht komen. Die situaties zijn dan wel weer erg leuk. De mannen hebben zo hun eigen scenes, maar ook de chemie als ze een scene samen delen is duidelijk aanwezig. Meteen ook het beste aan de film. Black neemt in zijn verhaal soms iets te veel hooi op de vork en komt hetgeen waar het om draait niet altijd even goed en duidelijk over. Er zit zeker iets goeds in The Nice Guys, maar het komt er niet echt uit.

De setting van de seventies is een erg fijne keuze. In de aankleding van zowel de sets als de acteurs is veel tijd en moeite in gestoken om de sfeer en het tijdsbeeld zo goed mogelijk over te laten komen. Ook zit het met de muziek keuze wel goed. Komen een aantal leuke, herkenbare tunes voorbij. Gosling en Crowe zijn lekker op dreef. Crowe mag vaker van dit soort rollen spelen. Gaat hem goed af.

Vermakelijk met een paar briljante momenten. Maar meer dan dat is The Nice Guys niet. Het probleem daarin is vooral Black's script. Daar had hij beter wat meer tijd en aandacht aan kunnen schenken.

Een film die niet altijd even grappig is, maar wel een leuk uitgangspunt kent.

Stiller neemt soms net even wat te veel hooi op zijn vork omtrent de humor. Daardoor werken sommige momenten niet echt zoals het zou moeten. Verder dan een kleine glimlach komt het echter nergens. De film blijft wel van begin tot eind vermakelijk, maar dat komt vooral door het museum en alles wat daar 'snachts tot leven komt die alle aandacht opeisen. Tevens zijn er wat leuke geschiedenis lesjes die erg interessant zijn. Er komen best veel effecten in de film voor en die zien er dan ook prima uit. Verhaal dient enkel als kapstok voor het laten zien van zo veel mogelijk dingen die tot leven komen en is verder dan ook niet echt boeiend.

In de gloriedagen van de videotheek liep ik langs de schappen. De geur, het gevoel, het urenlang de achterkant van de hoezen lezen, je vergapen aan de vaak prachtige artwork van de covers. Zo'n enorme VHS in je handen houden. Het was gewoon een belevenis. Vaak had ik de VHS van Nightbreed in handen. Ik nam hem nooit mee naar huis om te gaan kijken. Nu jaren later eindelijk gezien.

Een film die nog bij mij in aanzien zou kunnen stijgen. ik verbleef graag in de wereld van Midian. Een prachtig vormgegeven fantasierijke wereld met verschillende creaturen. Het was me niet altijd even duidelijk welke kant Barker met deze film op wil. Is het een slasher, is het een fantasy film, is het een komedie of een monsterfilm. Ik vind die combi niet altijd even goed werken. Misschien ook omdat Barker veel van zijn visie en vrijheid moest opgeven vanwege bemoeienis van de studio. Zo zijn er meer films kapot gemaakt. Erg jammer. De film word pas echt leuk als Boone de monsters ontmoet en Midian betreed. Daarna volgt nog een stukje slasher film en dan wordt het actie film. De actie scenes zien er dan ook nog eens prima uit. En waarom ik de video altijd in het schap achterliet. Geen idee. Ik weet wel dat ik dit destijds helemaal geweldig had gevonden. Ook een leuke rol voor Doug "Pinhead" Bradley. Ook heel ander dan we van hem hebben gezien in Hellraiser.

What if my problem wasn't that I don't understand people but that I don't like them?

Een zin wat een goed beeld geeft van Louis Bloom als persoon en de film. Erg enge gedachte natuurlijk zoals in de film wordt verteld. Een film die enorm wordt versterkt door de strakke regie en editing. Geen scene voelt overbodig, geen moment is overdone of mist iets aan impact. En dan is er natuurlijk de geweldige rol van Gyllenhaal die weer helemaal opgaat in een obsessieve rol. Heerlijk hoe hij Bloom neerzet en zijn rol verder en verder uitwerkt naarmate de film vordert. Hij kan echt een character arc juist overbrengen. Zijn fysiek draagt daar ook aan bij natuurlijk. Toch mist Nightcrawler net dat beetje meer om een perfecte film te zijn maar komt er erg dichtbij.

Prachtig sprookje uit het brein van Tim Burton.

The Nightmare before Christmas is een heerlijke film over de feestdagen. De film zou je echter elke dag wel kunnen kijken, want het is gewoon een heerlijk sprookje wat bol staat van de leuke karakters. Qua design is het gewoon erg mooi allemaal. Het is erg goed te zien dat dit bedacht is door Burton, alles ziet er erg bevreemend uit en deed me af en toe denken aan de onderwereld in Beetle Juice. Ook de stop motion is erg goed gedaan. De muziek van Elfman is magistraal, en de liedjes zijn erg leuk. Draagt veel bij aan de geweldige sfeer die de film kent Het musical aspect werd me echter wel wat te veel, maar is een kleine smet op een fantastische warme film.

Samen met de eerste het beste deel uit de reeks.

Dream Warriors lijkt meer een rechtstreeks vervolg op Nightmare on Elmstreet. Gebeurtenissen uit Freddy's Revenge lijken hier niet te zijn gebeurd. Niet zo gek als je ziet dat het verhaal komt van Wes Craven, die het niet eens was met de keuzes die zijn gemaakt in part 2.

De film doet een stapje terug en richt zich wat meer op de karakters, hoewel er toch nog heel wat effecten bij komen kijken en heel wat moorden. Ook weer erg leuke manieren waarop de slachtoffers aan hun einde komen. Hoe bedenk je het. De makers van Saw en de Final Destination reeks hebben zich duidelijk laten beinvloeden door de eightees slashers om hun slachtoffers zo bruut mogelijk aan hun einde te laten komen. Een favoriet van mij is toch wel de marionette scène .

Het verhaal krijgt iets meer diepgang mee, en er wordt meer ingegaan op de dromen zelf. Best intrigerend allemaal. Zeker als de kids een soort van team opstellen met allen bijzondere krachten . Klinkt vergezocht natuurlijk, maar dat is het niet. In dromen is natuurlijk alles mogelijk. De film weet telkens de juiste snaren te raken, en qua spanning is het weer als vanouds. Jammer dat het tegen het einde toch net wat te ver gaat allemaal. Dan heb ik het vooral over het vechten tegen het skelet, wat me meer aan Evil Dead deed denken, ook met de slapstick. . Verder is het verhaal van Krueger een leuke toevoeging, en krijg je een beter beeld hoe Freddy zo is geworden. Daardoor steekt Dream Warriors qua verhaal toch wel het beste in elkaar.

Jammer dat het na dit deel wat bergafwaarts gaat qua verhaal en horror, en zich meer richt op de effecten en de moorden. Dat is natuurlijk ook niet erg, want in essentie kijken we daar de Nightmare films voor.

Goed vervolg.

De regels die in Elmstreet 1 zijn opgesteld worden hier wat omzeild. Is dat erg? Aan de ene kant wel en aan de andere kant niet. Sommige stukjes zet je echt je vraagtekens bij en passen niet echt binnen de wereld van Elmstreet. Freddy die wat kids lastigvalt tijdens een feestje, Freddy die de echte wereld wil betreden doormiddel van Jesse . Eerste is wel een van de betere scènes van de film, samen met de uit het lichaam treden Aan de andere kant is het een heel andere vertelling van Nightmare. En die is best goed gedaan. Een soort van moderne vertelling op Beauty and the Beast. Nadruk ligt echter wat meer op het slashen en de humor, al is het nog niet echt dat clowneske wat we vanaf deel vier zien. Deel drie bevat het ook wel al, maar daar ligt de nadruk nog wat op de horror. De dromen zijn erg leuk gedaan en maken het geheel toch nog best spannend. Dat is altijd het sterkste punt van de Elmstreet reeks. Je weet niet of het nu een droom is of werkelijkheid. Mar zodra je Freddy ziet of iets surrealistisch weet je genoeg.

Wat de film ook erg aantrekkelijk maakt is dat typisch eightees sfeertje. Erg fout allemaal. De film komt daarnaast ook erg homoerotisch over. In de featerettes wordt daar ook wat dieper op ingegaan. Dat geeft de film ook zo zijn charme. Het maakt het niet echt de beste Nightmare film, maar wel een van de leukste.

Een lekkere wegkijker, vlot tempo, leuk verhaaltje, heerlijke sfeertje en genoeg leuke moorden. Freddy's Revenge is lang niet zo slecht als het gemiddelde doet vermoeden.

Ik ben maar eens begonnen aan de herzieningen van de Nightmare reeks. Alle delen eens opnieuw bekijken had ik gewoon eens zin in.

De originele Nightmare film van Craven blijft toch wel een topper in zijn genre. Een leuk verhaaltje, wat leuke moorder en natuurlijk een erg goede bad guy. Die hebben ze zeker gevonden in Fredy Krueger, fantastisch gespeeld door Englund. In deze Nightmare speelt hij het nog serieus, maar toch wel met die humor wat hem nog angstaanjagender maakt. Hij hangt hier echter nog niet de clown uit zoals hij dat wel een beetje doet in de latere delen.

Qua sfeer is het erg goed. De film kent een lekker tempo en de muziek draagt erg veel bij aan het creëeren van die sfeer. Hoewel het draait om Krueger, is hij nog niet het hoofdpersonage uit de film, en draait het meer om Nancy en haar vrienden, die moeten overleven door wakker te blijven. De mix tussen dromen en realiteit is erg goed gedaan. Soms weet je zelf niet of ze nu aan het dromen zijn of wakker zijn. Dit maakt Nightmare on Elmstreet zeker een van de spannendste delen uit de reeks.

Naast de spanning is de gore ook goed vertegenwoordigd. Komen toch wel een aantal moorden voorbij waarbij het bloed rijkelijk vloeit. Meest memorabele moord voor mij is toch wel de dood van Depp als hij het bed wordt ingezogen.

Nog steeds een erg goede horror.

Gezien een aantal recensies is Ninja Assassin me erg goed bevallen. Sterker nog, ik vond het erg gaaf.

Verhaal is natuurlijk niet van een heel hoog niveau en de clichés vliegen je dan ook om de oren. Dat is echter maar een kleine opvulling van de film, want voor de rest is het actie, erg veel actie...., en die is mooi vormgegeven. Ninja heeft een heerlijk hoog tempo, en daarmee valt het wat saaie standaard verhaaltje in het niet omdat er daar niet veel bij wordt stilgestaan. Gelukkig heeft de regisseur er ook niet een opgeblazen moeilijk doenerij als in zijn vorige film V for Vendetta van gemaakt. Een hele opluchting, want ik had met de regisseur en de productie van de Matrix broertjes een beetje een opgeblazen, intellectuele film verwacht. Gelukkig is dit niet het geval en wordt alles lekker simpel gehouden. We krijgen echt wat je mag verwachten van een Ninja film, veel gevechten en natuurlijk veel Ninja's. Die gevechten zijn erg mooi vormgegeven en zijn lekker bruut in beeld gebracht. Het bloed en de ledematen vliegen je om de oren. Er zitten veel gevechten in en het blijft dan ook dik 90 minuten genieten. Top vermaak!

Rain zag ik al bezig in het ondergewaardeerde Speed Racer en deed het daar al erg goed. Ook zag ik hem in I'm a Cyborg, But That's OK en had hem dan niet meteen verwacht in een rol als deze. Hij geeft een goede gestalte aan het karakter. Ook de rest van de cast deed het niet slecht, alleen Naomie Harris was een zwakke casting keuze. Ze heeft gewoon niet veel uitstraling.

Effecten zien er meer dan prima uit, en de wapens zijn ook heerlijk bruut. Al word ik zo langzamerhand wel een beetje flauw van het versnellen en vertragen van de actie. Een scène deed me zelfs even denken aan 300. Erg leuk gedaan allemaal, maar niet echt wat vernieuwend gezien.

Al met al bied Ninja Assassin gewoon wat het moet doen, topvermaak bieden. Ik heb echt genoten.

4*

Een erg sfeervolle film met een glansrol van Depp, maar ook de andere acteurs doen het zeer goed. Een film die even nodig had om op gang te komen en met de minuut beter werd. Erg mysterieus en spannend.