Nabbeun Namja (2001)

Intrigerende film over twee mensen uit totaal andere klassen die door het lot tot elkaar veroordeeld zijn. Hink op twee gedachten. Als kijkervaring weinig spannend en dikwijls nogal onestetisch, maar tegelijkertijd biedt de film een uniek inkijkje in de Zuid-Koreaanse prostitutie wereld en, door de aparte moraal, veel stof tot nadenken.

Net zoals in Kim Ki-Duk’s Bin-Jip staat wederom leegheid en liefde centraal, maar Nabbeun Namja is er een van een duistere kant.

Han-Gi, de ‘bad guy’ van de film, is een pooier met een leeg bestaan die d.m.v chantage een meisje tot de prostitutie dwingt. Een onsympathieke bruut die orde handhaaft, het liefst door met geweld te beantwoorden. Hij lijkt zich zelfs bewust te zijn dat zijn werk geen mensenleven waardig houdt maar dit lijkt hem ook weinig te doen. Hij houdt zijn ‘nieuwe’ aanwinst in de gaten, alhoewel het moeilijk is om de vinger erop te leggen of zijn voyeuristische kijkjes achter de ramen te maken hebben met een onbestemde liefde voor haar of puur om controle te houden over het lichaam.

Nabbeun Namja is sterk maar ook een lege film. Dit is tegelijk de kracht ervan. Bij momenten ben ik ook volledig gehypnotiseerd door evocatie; het uitstapje naar het strand en de voyeuristische houding van het hoofdpersonage naar Sun-hwa. Binnen deze helse wereld waarin waardigheid geen belang heeft lijken er toch kleine momentjes te zijn waar pure fascinatie en liefde aanwezig is maar niet wordt uitgesproken.

Ik heb het meer gelezen, maar ook veruit mijn minste (en 6e) Kim Ki Duk die ik tot nu toe zag.

Stoorde me behoorlijk aan hoofdrolspeler Han-Gi. Het zwijgen, zijn uitstraling..

Er staan veel notoire toppers van deze regisseur op het lijstje om op korte termijn te zien, toch vreemd dat deze film het geweldige Seom opvolgde in een jaar tijd.

Kim Ki-Duk blijft een fascinerende filmmaker, wat voor een mallotige, gemankeerde figuren hij ook op laat draven in zijn films. Nabbeun Namja oftewel Bad Guy is in essentie een liefdesverhaal. Maar dan wel een heel vies liefdesverhaal, van het soort dat hij ook in Seom laat zien (en me ook wel wat deed denken aan de liefde-verpakt-als-haat uit Who's Afraid of Virginia Woolf) - vrijwel de gehele film speelt zich af in een hoerenbuurt in Seoul, en onze Romeo en Julia (ahem) zijn de gewelddadige pooier Han-Gi en de door hem de prostitutie in gedwongen Sun-Hwa. Liefde van een onconventionele, ongemakkelijke soort, waar geweldsuitbarstingen nooit ver weg zijn, zeker niet bij Han-Gi die een stilzwijgende magneet voor geweld blijkt te zijn. Het helpt dan ook niet dat Han-Gi conflicten zelden uit de weg gaat, en soms in een soort van zelfhaat ook alles wat hij eigenlijk lief heeft pijn probeert te doen. Maar Sun-Hwa is, naast slachtoffer, ook zelf een personage met een donkere rand, een neiging tot zelfdestructie en iemand die uiteindelijk zelf kiest voor haar leven als prostituee. Het is een donkere film met donkere personages in een donkere omgeving, waar we Han-Gi en Sun-Hwa steeds beter leren kennen en zien veranderen, al is dat nou niet per se ten goede. Niet het beste van Kim Ki-Duk, maar alsnog een solide toevoeging in wat ik van zijn oeuvre heb gezien, en bij film vijf of zes heb ik nog steeds niet onder de 3.5* gegeven. En dat gebeurt nu ook niet.

Subliem brute film, al zag ik het einde van ver aankomen.

Herzien en nét iets minder bevonden.

De film is duidelijk wat ouder, hoewel Ki-duk rond die tijd nog wel wat meesterwerkjes heeft gemaakt die wel overeind bleven. Afgaande op m'n vorige review vond ik deze keer de muziek toch net iets minder en is het visueel nog net een stapje achteruit gegaan. Het zijn die details die het net wat minder speciaal maken.

Want verder valt er ook zeker nog genoeg te genieten. Boeiende personages en een intrigerend verhaal. Ik ben geen pure drama fan, maar Ki-duk is één van de weinige regisseurs die constant interessante personages in z'n films weet te steken. Ook hier weet het getergde liefdesverhaal makkelijk te boeien, toch niet niks met twee niet al te sympathieke hoofdpersonages.

Verder een film die aardig voortkabbelt en vooral naar het einde toe nog een paar prachtige scenes in petto heeft. Het was best kantje boord, maar uiteindelijk heb ik er toch maar een halfje afgedaan, omdat over de gehele film gezien het niveau toch net iets lager lag dan ik me herinnerde. Maar absoluut nog de moeite waard, zeker wanneer je deze nog niet gezien zou hebben.

3.5*

Deze film verloopt erg traag en is niet altijd even boeiend. De manier waarop Sun-Hwa gedwongen wordt om zich door haar eerste 'klanten' te laten nemen, is best hard om te zien. Won Seo is trouwens een erg mooi meisje, die erg fragiel overkomt. De jongen die een obsessie voor haar heeft en haar heel ziekelijk blijft bespioneren, lijkt wel gevoelloos te zijn en niet op een gewone manier zijn verliefdheid te kunnen uiten. Zowel de bad guy als het 'onschuldige' meisje (eigenlijk niet zo onschuldig want een dievegge) worden goed neergezet, kwetsbaar maar soms zijn hun acties moeilijk te begrijpen en is het moeilijk om met hen mee te leven. Waarom probeert het meisje niet te ontsnappen? Hoe kan ze verliefd worden op de jongen die haar in de prostitutie bracht? Stockholm Syndroom? Waarom is de jongen bijna de hele film stil in plaats van haar zijn liefde te verklaren, uit schaamte voor zijn hoge stemmetje? En hoe kan hij elk aanslag op zijn leven als bij wonder overleven?

Van de volle 5* naar 2,5*, dat is wel een hele ommezwaai zeg.

Ik denk dat de meesten het er wel over eens zijn dat die Seo Won oogverblindend is. Naast haar schoonheid bevat ze ook een aura van kwetsbaarheid en charisma tegelijk. Ze dook ook al op in Seom van Kim ki-duk, maar voor de rest is haar oeuvre mager.

Twee bizarre hoofdpersonages alvast die Kim ki-duk uit zijn hoed tovert en verder uitwerkt. Sun-hwa die als fragiel vogeltje evolueert naar een destructieve prostituee en een soort van Stockholmsyndroom aan overhoudt. De zwijgzame Han-ki verstaat maar één taal en dat is die van het geweld. Zijn kompanen gedogen zijn gedrag uit angst. Later blijkt héél even waarom hij zo zwijgzaam is. Je zou voor minder je mond houden. Tragisch en het is een verklaring van zijn onderhuidse minderwaardigheidsgevoel.

Alleen wat jammer dat onze vechtersbaas beschikt over wonderlijke krachten, want na een paar aanslagen lijkt zijn immuniteit bovenaards te zijn. Dat had ik toch liever anders gezien. De focus van de film ligt ook volledig op de prostitutiewijk. Van buitenaf (bezorgde familie, politie ...) geen spoor.

Van de 5 films die ik tot nu toe gezien had van Kim Ki-duk scoorde er geen enkel lager dan 3.5*, maar dit is wel de minste geworden tot dusver.

Ik werd op geen enkel moment echt meegesleept in de relatie tussen de zwijgzame pooier en het meisje. De pooier is gewoon niet interessant genoeg, want behalve voortdurend de vechtersbaas uithangen en op miraculeuze wijze een aantal moordaanslagen overleven, heeft hij niets te bieden. Blijkbaar is het zwijgzame personage iets wat vaker in zijn films voorkomt (The Isle, The Bow), maar dit personage is een stuk minder interessant.

Ook het personage van de studente die in de prostituee gedwongen wordt, mist me niet echt te raken. Hier was het vooral een gebrek aan geloofwaardigheid die haar de das omdeed. De manier waarop ze gedwongen werd om als prostituee te werken door de portemonnee truc vond ik nogal makkelijk gaan en was ook nogal ver gezocht. Dat ze van de ene moment op het andere wel gewillig aan het raam ging staan, ging er bij mij ook moeilijk in.

Tegenvallertje deze Kim Ki-duk. Enkel de sfeervolle scènes van de rosse buurt en de mooie scène op het strand weten de film nog iets mee te geven.

2.5*