Nabbeun Namja (2001)

Een zeer aangename regisseur die Ki-Duk.
In de drie films die ik tot nu toe van hem gezien heb weet hij me met minimaal dialoog toch te boeien.
Helaas levert hij altijd net niet dat extra's wat een echt meesterwerk nodig heeft. Hier lukt het hem weer net niet. Een paar onvergetelijke scènes Strand scène (met een prachtig liedje) en als hij haar laat gaan (weer met dat prachtige liedje) zullen me nog lang bij blijven, als ik per scène een cijfer moeste geven dan kregen deze een dikke vijf*.
Maar sommige scènes zagen er (zoals al voor mij gezegd is) iets te gewoontjes uit, wat net die volle score in de weg staat.

Toch een dikke aanrader, al was het alleen al voor die twee prachtige scènes 4*
Nu op naar Bin-Jip, misschien word dat de eerste die de over de 4 sterren gaat.

Net binnen van Bol.com. Kon niet wachten om weer een meesterwerk van Ki-duk te zien. En dat is deze film ook!!! Weer een prachtige relatie tussen twee mensen. De film blijft ook van begin tot het einde boeien. Ki-duk flikt t weer, In mijn ogen kan deze regisseur niks meer fout doen. Een dikke 5* En Ki-Duk is met stip mijn favo regisseur

Wat hebben Koreanen toch met dat bitchslappen? Ook hier geven ze weer de ene bitchslap na de andere en vrijwel iedereen lijkt het te accepteren. Werkt om de een of andere reden wel altijd op mn lachspieren.

Net als Samaria is dit weer een vrij aparte film. Weer personage's die je niet te letterlijk moet nemen want ze doen soms nogal onlogische dingen. Er zit veel meer in dan je op het eerste gezicht zou denken. Ki-duk is ook een christen, misschien dat daar ook verklaringen in gezocht kunnen worden.

Intrigerend: 4*

Na Bin-Jip gaat mijn Azië-tour verder met Bad Guy, en alweer een topper. In de eerste plaats valt de prachtige muziek natuurlijk op. Ik heb voordat ik de film zag de DVD bijna een half uur op het hoofdmenu laten staan omdat ik die muziek zo mooi vond.

Het verhaal is zeer aangrijpend en mooi. Ik moet nog wel een beetje wennen aan een niets-zeggend hoofdpersonage, maar dat begint nu te lukken. Toen hij tijdens een gevecht, aan het einde van de film ineens met een hoog piepstemmetje begon te schelden, was ik wel blij dat hij de rest van de film zijn bek gehouden heeft.

Ik weet weinig van Azië, maar gaat iedereen daar zo respectloos met elkaar om, en krijg je bij het geringste een klap in je gezicht? Het ziet er idd. wat Boordappel zegt, nogal lachwekkend uit.

4*

Kim Ki-Duk doet het weer, een prachtige film met een mooi maar eenvoudig verhaal, aangename muziek, goed geacteerd, betoverend mooi gefilmd en met het typische en geniale contrast tussen extreem geweld en pijnlijke, trieste schoonheid. Deze film is rechtlijniger (zeg maar 'normaler', minder symbolisch) dan de andere films die ik van hem gezien heb en komt dus in vergelijking met de rest iets magerder naar voor, maar de verrukkelijke eenvoud en de heerlijke stilterelaties werken ook hier perfect. Ik had hier een beetje moeite om uit te maken waar hij nu juist heen wil (niet dat hij per se ergens heen moet van mij, maar hij gaf wel de indruk) en dat heeft me een beetje belet om gewoon te genieten (hoewel genieten veel gezegd is, ik vond het een van de pijnlijkste films die Ki-Duk gemaakt heeft) vandaar dat ik hem 3.5 geef. Eigenlijk verdient hij een 4, maar het onderscheid met zijn andere films wil ik wel maken.

Hele ontroerende en rakende film!

Ik had het niet verwacht maar deze heeft me echt geraakt.

Het begin vond ik vrijwel hard overkomen, en ze laten echt zien wat een harde wereld het is waar ze in terecht komt, maar toch heel mooi hoe je de band ziet ontwikkelen tussen de twee hoofdrolspelers.

Ik was er op een gegeven moment ook best ontroerd van.

Ook de muziek vond ik erg mooi gekozen, en sommige beelden vond ik ook mooi, zoals met de foto's.

Han-Gi bleef de hele film ook aardig mysterieus, en deed goed werk met zijn gezichtsuidrukkingen, alleen jammer dat hij toch op een gegeven moment iets zei, waardoor dat 'mysterieuze' iets minder werd naar mijn mening.

Toch ook weer een klein minpuntje was dat de film net iets te lang duurde naar mijn mening, ze hadden op een beter punt kunnen stoppen, maar het ging net iets te lang door.

Maar dat kan niet op tegen het indrukwekkende en ontroerende verhaal, dat mij gelijk in zijn ban had.

Al met al een was het dus echt heel mooi, en zeker een film die ver boven mijn verwachtingen uitsteeg.

Vandaar gelijk de volle 5*

Minste Ki-Duk tot nu. Leuk verhaaltje maar Bad Guy doet mij niet wat hij zou moeten doen en dat is 'raken'. Interessante personages, dat wel, maar jammer genoeg deden ze mij allemaal weinig en kon ik me moeilijk inleven in bepaalde situaties. Heb niets tegen onlogische acties of weinig dialoog, integendeel, maar het werkte gewoon niet imo.

Visueel vond ik de film ook ietwat tegenvallen. Buiten twee mooie shots om vond ik de rest maar wat karig eigenlijk en merkte ik zelfs in één shot dat de scherpte bijgesteld werd?

Soundtrack is weer mooi maar ook in dit opzicht heb ik beter werk gehoord in een Ki-Duk.

Kortom: een kleine teleurstelling. Duidelijk een Ki-Duk in vorming nog.

3*

Blijft bij elke herziening een wondermooie film met prachtige soundtracks.

Aan het strand speelt Etta Scollo met I Tuoi Fiori. Ik zoek dit nummer al heel lang. Momenteel beluister ik het opgenomen van de film en de trailer . Moest iemand het hebben, svp. Mijn favoriete soundtrack, elke keer rillingen.
Op het einde speelt Carola met Blott en Dag

Er zijn enkele factoren die deze film een plekje hoger in mijn top10 weerhouden:
Er zijn een tweetal scenes waar ik het anders zou hebben aangepakt. Die liggen me niet. Ik weet niet meer de welke, dus zo erg is dat niet.
Het einde heeft een trager tempo dan de rest van de film.
Ook ergens op het einde zegt onze Han-gi enkele woorden. Dat stoort me dus enorm he. Ze zwijgen een hele film en dan verpesten ze het door hem op het einde te laten praten. En het ergste was, dat dit helemaal niet moest, het kon perfect non-verbaal.

Staat nu op #3 in top10, voorafgegaan door 2 andere Kim-prenten. Denk dat het wel duidelijk is he.

Deze prachtige film kent in Han-Gi een zeer sterke hoofdpersoon. Hij zorgt er persoonlijk voor dat de film tot het einde boeiend blijft. Andere karakters waren wat mij betreft minder en een beetje standaard. Visueel heb ik niets over de film te klagen. Simpelweg vakwerk. Ik kijk met hoge verwachtingen uit naar volgende films van Ki-duk Kim.

De minste Ki - Duk tot nu toe,

En net nadat ik weer wat hoger van hem op begon te geven. Aan toevalligheden of onwaarschijnlijkheden binnen het plot hoef ik mij niet altijd te ergeren, maar hier stoorde het mij teveel. Meest storende vond ik dat Han-Gi opgehangen zou worden en vervolgens ineens weer op vrije voeten was. De transformatie van een net schoolmeisje naar een hoer vond ik ook te abrupt weergeven. In het begin moest zij niets van hem hebben, je zou toch verwachtten dat ze wat meer moeite had gedaan om de politie te benaderen, ondanks de littekens die de vrouw die er tevens werkzaam was liet zien. Grootste probleem was dus dat ik mij niet echt over kon geven aan deze film, omdat ik alles teveel wantrouwde.

Het personage Han-Gi was een intrigerend personage, omdat hij zich slechts een keer uitsprak en het daardoor een raadsel was waar de film zich naartoe zou bewegen. Zijn vechtersbaas mentaliteit werd wat teniet gedaan omdat het soms wat onduidelijk was waarom hij soms de confrontatie opzocht. Te belachelijk was ook dat hij zowat herrees uit de dood, na 2 x gestoken te zijn met een mes en wat al niet meer eerder in de film.

De nonchalanche waarmee bepaalde gebeurtenissen snel weer teniet werden gedaan, zorgde ervoor dat ik nooit echt in de film kon komen. Het gleed allemaal langs mij af. Enkele losstaande scenes en fraaie muziek zorgen voor een nipte voldoende, daar waar het geheel mij veel te weinig deed. Ik miste zijn ( magische ) realisme. 3*

Nog maar 2 films gezien van Ki-duk Kim tot nu en dit was de derde in korte tijd. De 1e was Bin-Jip en vond dat niet beklemmend genoeg en tevens ongeloofwaardig. Ik kon daar niet zoveel mee en dat was jammer. Toch weet ik, dat als je jezelf daarover heen zet, dan krijg je een mooie film. Lukte me niet, jammer dan.

De 2e was Spring,Summer,Fall.

Bloedmooi, lekker traag maar genoeg te beleven en van genoten.

De 3e kon dus alle kanten en om de hoop nog lang niet opgegeven te hebben, kwam ik bij dit unieke filmpje uit.

Een pooierfilm, hard ,die glimt en vertederend is, BOOM, echt te gek...

Zo'n zuur verhaaltje, hoe doe je dat?

Geen idee, maar vond het zeer uniek. Je ziet een schouwspel, je bent de toeschouwer, je wilt ingrijpen in het verhaal, lukt niet, want de regisseur zet je continue op scherp. Na "fout" komt "goed" en na "goed" komt het onverwachtte en ondertussen zit je te kijken naar een prachtig stukje cinema. Het tempo van de film vond ik ook zeer indrukwekkend, van lange scenes tot vliegensvlugge veranderingen. Misschien af en toe iets te snel, maar ik had er iig. geen problemen mee.

De acteurs vond ik allen zeer goed gecast, en wat voor een actrice was dit zeg... Aan alles kon je zien hoe zij zich voelde, grappig ook,al die outfits die haar stemming weergaven, soms bloedmooi, maar vaak ook spuuglelijk.

En dan de onverwachte scene met het gesprek over de liefde tegen zijn partner, mocht ik ooit een moviecontest maken, dan gaat die erin. Dat stukje ga ik nooit meer vergeten, geniaal gevonden!

Krijg bij het schrijven nu al zin om hem opnieuw te kijken, nog maar even wachten lijkt me het beste.

Ruime 4.5*,

Pet af.

6e Ki-duk..en viel me behoorlijk tegen.. ik ben het met wibro eens, Han-Gi's acteerwerk is ok, maar ik kreeg ook schoon genoeg van steeds dezelfde beelden..Bovendien vond ik Sun-Hwa matig acteren.. vooral toen ze probeerde te huilen, dat leek echt nergens op. Had in totaal 40 minuten aan 'pauzes' nodig om deze film uit te kijken en dat voor een 100 minuten film.

Jammer jammer, heb eventjes genoeg van Ki-duk, ondanks Adress Unknown die hier nog geen 30 centimeter van mijn toetsenbord af ligt.

2.0*

Ik vraag me af wat Ki-Duk dacht toen hij deze film maakte.

Een vrij ouderwetse methode om een vrouw braaf te houden is door haar vaak te slaan en te bedreigen. Het gebeurt natuurlijk nog steeds en je ziet het ook met enige regelmaat gebeuren in films. Maar volgens mij is dit de eerste keer dat ik een film zie waarin deze actie goedgekeurd wordt en zelfs als romantisch ervaren wordt. Wat moeten we denken? "Ach, Hang-Gi is sociaal onbeholpen dus het is eigenlijk heel zielig dat hij op zo'n vreselijke manier zijn liefje voor zich wint"? Nou sta ik er voor open om eens een ander soort hoofdpersoon te hebben, eentje met een duistere kant, maar toch verbaas ik me over dat zo'n beetje niemand op deze site moeite lijkt te hebben met deze mentaliteit. Het is mysogine en vreselijk fout masochistisch. Ik zou het denk ik minder erg gevonden hebben als het niet gewerkt zou hebben. Helaas blijkt echter het meisje toch ontroerd te raken door de liefde die achter Hang-Gi's klappen en drang om meisjes in de prositutie te drijven zit. Uh-huh. Het lijkt net alsof Ki-Duk wil zeggen dat het goed is om meisjes de prostitutie in te drijven als je daarmee hun liefde kunt winnen. Nee, ik denk niet dat dit werkelijk de bedoeling is, maar het kan er met gemak uit gehaald worden.

Overigens vond ik de personages helemaal niet complex overkomen. Integendeel zelfs. Ze lijken gestimuleerd te worden door oerdriften, Hang-Gi in het bijzonder. Dit maakt hem op zich wel een interessant personage, maar mijn sympathie had hij nooit. Het meisje is veels te passief om interessant te zijn. Haar rol was gewoon vrouwonvriendelijk, met een achterliggende gedachte dat vrouwen maakbaar zijn naar de wil van de man en dat als een vrouw zich schikt naar de wil van de man ze zelf gelukkig zou worden.

Hierdoor werkte de film voor mij niet helemaal. Sommige scènes zijn best mooi, maar hebben nu een wrange bijsmaak. Neem bijvoorbeeld die scène waarin die meid met lippestift haar speigel besmeert, waar Hang-Gi achter zit, of de scènes met de kapotte foto's. Deze hadden me echt kunnen raken, maar nu heeft het iets akeligs.

Eveneens vergt de film enorm veel van mijn 'suspension of disbelief'. Alleen al de manier waarop Hang-Gi het meisje in de prositutie weet te krijgen is heel vergezocht. De moordaanslagen waren sterk uitgevoerd, maar zijn verhaaltechnisch minder geslaagd. Vooral vreemd dat Hang-Gi meteen ruzie zoekt met die man waarvan hij zo blij was dat hij uit de gevangenis kwam. Slaat dit ergens op?

Ik zag van Ki-Duk al Spring, Summer, Fall, Winter and... Spring die ik erg mooi vond. Ik verwacht nog steeds veel van Bin-Jip. In principe lijkt Ki-Duk me ook wel een regisseur waar ik veel mee kan. De stilte van zijn personages komt op een bepaalde manier nooit gekunsteld over. Voor hun lijkt het net zo logisch om te zwijgen als het in veel films juist normaal is om te spreken. Het weet mij wel te boeien en ook in Bad Guy werkt het. Daarnaast is Ki-Duk ook goed met muziek en beelden. De scène waarin een vrouw de zee in loopt werkte voor mij wel. Ik hoop alleen nooit meer deze bijna onbewust vrouwonvriendelijke mentaliteit tegen te komen in z'n films. Al voel ik met net een onwetende idioot hier wat dat betrefd, aangezien ik de enige lijk die de film zo heeft ervaren.
2*

Verhalen over prostitutie interesseren me wel alhoewel dat eigenlijk soms bijzaak lijkt in de film. De chemie tussen de 2 hoofdpersonages vond ikzelf veel belangrijk en Ki-Duk slaagt er weer in een enorme chemie te laten ontstaan. De keuze voor een stil personages is opnieuw de goede keuze. Cool geacteerd ook door de acteur in kwestie.

Visueel zit ook alles in orde. Subliem werk met de camera en de soundtrack is een enorme toevoeging aan de beelden. Het gaat hand en hand en maakt alles zo veel beter en sfeervoller. Perfect gedaan.

Mooi voorbereidend werk op Bin-Jip.

****

M'n derde Kim Ki-duk en 'k begin te vrezen dat het nooit wat zal worden tussen mij en de eigenzinnige Koreaan. Wat heb ik het verdomd moeilijk om iets te voelen voor z'n personages.

Misschien stap ik ook niet met de juiste mentaliteit z'n films binnen: 'k dacht dat het de bedoeling was om mee te leven met de protagonisten, maar hier betrapte ik mezelf er echter op losweg te zitten hopen op de dood van Han-Gi maar ie wou er maar niet aan gaan. Integendeel, op 't einde gaat hij zelfs aan de haal met de ravissante Sun-Hwa.

En dat brute geweld ook altijd, wat is daar nu de bedoeling van? Elkaar slaan, schoppen en neersteken (op inventieve wijze, dat moet ik 'm geven), liefst tot iemand serieus verminkt uit de strijd komt. Ik kan er helemaal niks mee.

Ook op visueel vlak is Bad Guy in mijn ogen middelmatig at best. Het kleurgebruik, de beeldvoering: mij is echt niet duidelijk waarom deze cineast een genie wordt genoemd.

Zelfs de muziek zet voor mij geen zoden aan de dijk: meer dan een aantal kitscherige deuntjes heb ik niet gehoord.

Toch is Nabbeun Namja geen film die ik gaandeweg hartsgrondig ging gaan haten. Het is allemaal nog redelijk intrigerend tot je in de smiezen krijgt wat voor 'n slot Ki-duk er hier gaat aan breien. Ook de twee hoofdrolspelers, en dan vooral Cho Je-Hyun, lopen over van de uitstraling.

Zal in de toekomst mijn vingers nog wel eens verbranden aan Ki-duk, puur uit nieuwsgierigheid, maar 't zal wellicht nooit iets worden.

Mijn eerste Kim Ki Duk die ik heb gezien. Moest toch als Aziatische filmliefhebber ook wat van die man proberen. Natuurlijk begin ik dan altijd met een van de eerste films. Bad Guy dus...

En dat was al een heel goed begin. Het is een zeer boeiende liefdesdrama vermomd met een heel onprettig onderwerp (wat ook echt gebeurt). De prostituee ingeschopt worden of gaan omdat je te weinig geld hebt om door te komen. Dat overkomt Sun-Hwa (prachtige karakter trouwens) Het begint allemaal met het gewone leven van Sun Hwa met der vriend en dan word ze ineens aangerand door een pooier. En vanaf daar versneld de vaart van de film en we worden meegezogen in de hoerenbuurt van Seoul die ons een rauw portret laat zien. Ook van hoe het daar nou echt aan toe gaat in zo'n buurt. Met daartussen natuurlijk romantiek want er komt toch een band tussen die pooier en Sun Hwa

Ook vond ik die rol van die pooier Han-Ki erg goed neergezet. Vooral met zijn kwade en onaangename blik en uitstraling. En ook die scenes van hem in de gevangenis. Ook wel grappig dat ie na meerdere keren neergestoken te zijn (zelfs met een hele glasplaat) toch nog blijft leven.

Maar verder voor mij een heel mooi begin met Kim Ki Duk. Ik heb ook nog Spring, Summer, Fall, Winter and Spring liggen dus dat word binnenkort ook maar even kijken. Deze geef ik iig een 4,0*

Mijn 7e Ki-duk Kim en helaas is het de minste tot nu toe. Dat ligt vooral aan de hoofdpersonages ,die in deze film niet overtuigend overkomen. Vooral Han-Gi vond ik, ondanks dat hij best aardig speelt maar een irritant en zeer ongeloofwaardig personage. Ik acht hem met zijn zwijgzame gedrag niet in staat om een prostitutietent te runnen en daarnaast lijkt hij wel een soort van superman, omdat hij twee aanslagen op zijn leven wonderwel overleeft. Daarnaast vond ik de realtie tussen hem en Sun-Hwa ook niet echt overtuigend overkomen. Het deed me in tegenstelling tot Ki-duk's andere films eigenlijk niets. Best jammer, want Ki-duk tovert ook in deze film af en toe mooie plaatjes op het scherm en daarnaast is de muziek meer dan goed te noemen. Toch overheerst na deze film het negatieve en komt Bad Guy er wat mij betreft met een kleine onvoldoende vanaf.

2,5*

Hé weer eens een Ki-Duk die ik redelijk briljant vind.

The Isle blijft veruit mijn favo-Ki-Duk maar toch heeft deze vreemde haat/liefde-verhouding tussen souteneur en prostituee wel iets.

Begint als standaard prostitutie-drama, maar langzaam begint die vreemde relatie tussen beide hoofdpersonen naar voren te komen.

Enkele briljante twists, voyeurisme en natuurlijk een zwijgzame hoofdpersoon, maar dat zou iets te maken kunnen hebben met z'n "Columbian necktie".

Toch wel een kleine tegenvaller van Kim Ki-duk. Voor mij zijn minste tot nu toe.

Het verhaal en de beelden zijn lang niet zo meeslepend als bijv. in Bin-jip en Bom Yaoreum..... . Wel erg jammer want het had zeker potentie. Niveau stijgt in de tweede helft wat boven zichzelf uit, maar door de verwikkelingen in de eerste helft kun je daar niet heel veel mee. Wel krijg je wat meer symphatie voor de karakters, en dan voornamelijk voor de pooier. De muziek helpt trouwens ook niet mee in de emotie van de film. Echt een erg magere score. Wel leuk dat het verhaal van twee kanten wordt verteld en je niet echt een hekel krijgt aan de personen die het meisje dit aandoen. Ook was het even wennen dat er veel gesproken wordt in een Ki-duk.

Niet echt slecht, maar nergens aangrijpend en dat maakt Bad Guy een gemiste kans.

Begint echt tegenvallend, maar draait na een minuutje of 20 nog wel aardig bij. Voelt als een minder gelukte voorstudie op een aantal andere latere films over vreemde relaties met zwijgzame personages. Hier lukt het minder om alles geloofwaardig en consequent te houden. Daardoor geen hoogvlieger binnen Kim Ki-Duks oeuvre. Een slechte film is het ook zeker niet, al moest de film het vooral hebben van enkele fraaie losse scenes en niet zozeer van het geheel.

3.0* dan maar

Waar mijn waardering voor Seom gegroeid na de tweede kijkbeurt, doet herziening Bad Guy juist minder goed. Het grootste manco, en dat vond ik zo te zien in mijn vorige bericht ook al de eerste kijkbeurt, is dat deze film veel minder poëtisch is. Ik vond één scène echt schitterend, en dat is de scène waarbij de vrouwelijke hoofdpersoon huilend tegen de spiegel aanleunt, terwijl ze niet doorheeft dat aan de andere kant de mannelijke hoofdpersoon haar door de spiegel zoent. Voor de rest is het karig en dat doet de film de das om, want op andere vlakken scoort de film ook niet. De beelden zijn degelijk maar niet geweldig en de soundtrack is toch wel erg matig met diverse gezongen liedjes. Heb overigens wel bij meer films van Kim Ki-duk twijfels bij de soundtrack.

De mannelijke hoofdpersoon vond ik de eerste keer wel interessant, maar dat vond ik deze keer wel meevallen. Heeft toch ook te maken met gebrek aan poëzie in zijn handelen, maar ook omdat er niet echt veel ontwikkeling in zijn personage lijkt te zitten. Pas tegen het einde is er sprake van verandering, voor de rest kabbelt hij maar door in dezelfde spiraal van geweld en voyeurisme,

Eindoordeel: een sterretje eraf. 2,5* dus.

Mijn vijfde Ki-duk Kim film. Toch weer anders dan zijn andere werken. Weliswaar is het mystieke gebleven, maar veel minder nadrukkelijk aanwezig.
Deze keer vertelt hij met vaak verrassende beelden het inktzwarte verhaal over een jonge studente, die via manipulatie in de prostitutie (blijkbaar een favoriet onderwerp van Kim) terecht komt. In dat voor haar nieuwe en gewelddadige wereldje komt zij van lieverlee tot de conclusie dat er eigenlijk geen weg terug is. Wat haar nog rest is een doelloze toekomst. Grootste minpunt: de telkenmale wonderbaarlijke wederopstanding van pooier Han-gi.
Omdat in deze film veel minder wordt geflirt met het surrealisme, is het wellicht een van de meest toegankelijke films van Ki-duk Kim. Maar hij is daar niet te minder om, al wordt je bepaald niet vrolijk van het verhaal.

Gisteravond deze film maar eens opgezet, omdat ik dacht dat er in de tussentijd wel een jaartje of 3 verstreken was sinds de laatste keer dat ik hem zag...

Achteraf bleek het vorig jaar april te zijn geweest

Doet er op zich niet toe, want de films van meneer Kim bevallen me tot nu toe altijd goed, dus een keertje extra kijken is geen probleem.

Bad Guy is een film die de kenmerkende Ki-duk Kim formule hanteert. Je zou verwachten dat dit na verloop van tijd gaat vervelen, maar voor mij blijft het werken. Zijn zwijgende, getergde personages blijven intrigerend, de beweegredenen achter de vaak bizarre handelingen zijn altijd een verassing en de haat/liefde verhoudingen gaan mij ook nog niet tegen staan.

Jae-hyeon Jo levert hier een goede acteerprestatie af als harde en (letterlijk) onverwoestbare pooier. Toch wel opvallend dat hij een terugkerend gezicht is in een paar van Kim's films, een regisseur die er niet bekend om staat acteurs te hergebruiken.

Het is voor mij echter Won Seo die hier de show steelt als fragiele, maar toch temperamentvolle prostituee. Nog een terugkerend gezicht, aangezien deze actrice een klein rolletje had in Seom (wederom als prostituee).

Toch ben ik niet honderd procent tevreden over Bad Guy. Het camerawerk was af en toe een beetje slordig en onder de maat. Van Kim ben ik beter gewend. Ik weet het, Bad Guy is één van zijn eerdere films, dus misschien had hij wat meer tijd nodig om dit te perfectioneren, maar bij Seom was het in mijn ogen wel in orde en die film is toch echt ouder.

Ki-duk Kim wijkt met deze film een klein beetje af van zijn gebruikelijke stijl. Bad Guy is directer en toegankelijker, maar daardoor niet slechter dan wat ik normaal gesproken van Kim gewend ben. 4 sterren.

Man en vrouw als pooier en gedwongen prostituee, hoe romantisch.

Kim speelt weer met beelden en beeldvorming: tekeningen, verscheurde foto’s, een verborgen camera, een valse spiegel. Dat laatste, en de getroubleerde verhouding van de zwijgende, geobsedeerde hoofdpersoon tot het object van zijn passie, doet vermoeden dat Kim deels geïnspireerd werd door Paris, Texas.

En wat te denken van de relatie tussen Han-Gi en zijn twee trawanten? Schetst Kim hier weer met meerdere personages één psychologisch beeld?

Ik heb het idee dat de opbouw van de film iets strakker had gekund, maar het is toch wel erg sterk hoe Nabbeun Namja gaandeweg schijnbaar de vorm aanneemt van een romantisch drama, ondersteund door een lieflijke soundtrack, en ondanks de soms rauwe, nietsontziende beelden; maar dan in de ontknoping uiteindelijk verrassend (of niet) consistent blijft in zijn verbeelding van de aard van deze verhouding.

De idolate bad guy die overvloedig ondergekotst wordt door zijn laveloze aanbedene, en het eh... happy end waarin hij, eindelijk tot rust gekomen, een sigaretje rookt met op de achtergrond het heftig schommelende mobiele peeskamertje, dat zijn toch momenten waarop er een grote grijns op mijn gezicht verschijnt.

Komende week maar weer eens een bezoekje brengen aan Rialto, om zijn laatste werk te aanschouwen. Ik ben benieuwd.

Zit even naar de stemlijst van Ki-duk Kim te kijken; die man scoort (bijna) altijd wel een voldoende, maar eigenlijk ook niet meer dan dat. Op 1 film na. Het zijn vaak prima filmpjes, die me echter niet weten te bekruipen. Nou vond ik deze 'Nabbeun Namja' eigenlijk best goed. In mijn herinnering beter dan veel vorige films van Ki-duk. Toch trekt ook deze prent me niet volledig over de lijn. Het deed me niet zoveel. Qua sfeer is dit geweldig. Dat hoerenbuurtje, die mannen die onder de paraplu in hun hempie zitten te drinken. Vond de cast prima - wel knap dat Han-Gi al die keiharde aanslagen overleeft. Bikkelhard die gast.

Intrigerende film over twee mensen uit totaal andere klassen die door het lot tot elkaar veroordeeld zijn. Hink op twee gedachten. Als kijkervaring weinig spannend en dikwijls nogal onestetisch, maar tegelijkertijd biedt de film een uniek inkijkje in de Zuid-Koreaanse prostitutie wereld en, door de aparte moraal, veel stof tot nadenken.

Ik heb het meer gelezen, maar ook veruit mijn minste (en 6e) Kim Ki Duk die ik tot nu toe zag.

Stoorde me behoorlijk aan hoofdrolspeler Han-Gi. Het zwijgen, zijn uitstraling..

Er staan veel notoire toppers van deze regisseur op het lijstje om op korte termijn te zien, toch vreemd dat deze film het geweldige Seom opvolgde in een jaar tijd.

Kim Ki-Duk blijft een fascinerende filmmaker, wat voor een mallotige, gemankeerde figuren hij ook op laat draven in zijn films. Nabbeun Namja oftewel Bad Guy is in essentie een liefdesverhaal. Maar dan wel een heel vies liefdesverhaal, van het soort dat hij ook in Seom laat zien (en me ook wel wat deed denken aan de liefde-verpakt-als-haat uit Who's Afraid of Virginia Woolf) - vrijwel de gehele film speelt zich af in een hoerenbuurt in Seoul, en onze Romeo en Julia (ahem) zijn de gewelddadige pooier Han-Gi en de door hem de prostitutie in gedwongen Sun-Hwa. Liefde van een onconventionele, ongemakkelijke soort, waar geweldsuitbarstingen nooit ver weg zijn, zeker niet bij Han-Gi die een stilzwijgende magneet voor geweld blijkt te zijn. Het helpt dan ook niet dat Han-Gi conflicten zelden uit de weg gaat, en soms in een soort van zelfhaat ook alles wat hij eigenlijk lief heeft pijn probeert te doen. Maar Sun-Hwa is, naast slachtoffer, ook zelf een personage met een donkere rand, een neiging tot zelfdestructie en iemand die uiteindelijk zelf kiest voor haar leven als prostituee. Het is een donkere film met donkere personages in een donkere omgeving, waar we Han-Gi en Sun-Hwa steeds beter leren kennen en zien veranderen, al is dat nou niet per se ten goede. Niet het beste van Kim Ki-Duk, maar alsnog een solide toevoeging in wat ik van zijn oeuvre heb gezien, en bij film vijf of zes heb ik nog steeds niet onder de 3.5* gegeven. En dat gebeurt nu ook niet.

Herzien en nét iets minder bevonden.

De film is duidelijk wat ouder, hoewel Ki-duk rond die tijd nog wel wat meesterwerkjes heeft gemaakt die wel overeind bleven. Afgaande op m'n vorige review vond ik deze keer de muziek toch net iets minder en is het visueel nog net een stapje achteruit gegaan. Het zijn die details die het net wat minder speciaal maken.

Want verder valt er ook zeker nog genoeg te genieten. Boeiende personages en een intrigerend verhaal. Ik ben geen pure drama fan, maar Ki-duk is één van de weinige regisseurs die constant interessante personages in z'n films weet te steken. Ook hier weet het getergde liefdesverhaal makkelijk te boeien, toch niet niks met twee niet al te sympathieke hoofdpersonages.

Verder een film die aardig voortkabbelt en vooral naar het einde toe nog een paar prachtige scenes in petto heeft. Het was best kantje boord, maar uiteindelijk heb ik er toch maar een halfje afgedaan, omdat over de gehele film gezien het niveau toch net iets lager lag dan ik me herinnerde. Maar absoluut nog de moeite waard, zeker wanneer je deze nog niet gezien zou hebben.

3.5*

Deze film verloopt erg traag en is niet altijd even boeiend. De manier waarop Sun-Hwa gedwongen wordt om zich door haar eerste 'klanten' te laten nemen, is best hard om te zien. Won Seo is trouwens een erg mooi meisje, die erg fragiel overkomt. De jongen die een obsessie voor haar heeft en haar heel ziekelijk blijft bespioneren, lijkt wel gevoelloos te zijn en niet op een gewone manier zijn verliefdheid te kunnen uiten. Zowel de bad guy als het 'onschuldige' meisje (eigenlijk niet zo onschuldig want een dievegge) worden goed neergezet, kwetsbaar maar soms zijn hun acties moeilijk te begrijpen en is het moeilijk om met hen mee te leven. Waarom probeert het meisje niet te ontsnappen? Hoe kan ze verliefd worden op de jongen die haar in de prostitutie bracht? Stockholm Syndroom? Waarom is de jongen bijna de hele film stil in plaats van haar zijn liefde te verklaren, uit schaamte voor zijn hoge stemmetje? En hoe kan hij elk aanslag op zijn leven als bij wonder overleven?

Ik denk dat de meesten het er wel over eens zijn dat die Seo Won oogverblindend is. Naast haar schoonheid bevat ze ook een aura van kwetsbaarheid en charisma tegelijk. Ze dook ook al op in Seom van Kim ki-duk, maar voor de rest is haar oeuvre mager.

Twee bizarre hoofdpersonages alvast die Kim ki-duk uit zijn hoed tovert en verder uitwerkt. Sun-hwa die als fragiel vogeltje evolueert naar een destructieve prostituee en een soort van Stockholmsyndroom aan overhoudt. De zwijgzame Han-ki verstaat maar één taal en dat is die van het geweld. Zijn kompanen gedogen zijn gedrag uit angst. Later blijkt héél even waarom hij zo zwijgzaam is. Je zou voor minder je mond houden. Tragisch en het is een verklaring van zijn onderhuidse minderwaardigheidsgevoel.

Alleen wat jammer dat onze vechtersbaas beschikt over wonderlijke krachten, want na een paar aanslagen lijkt zijn immuniteit bovenaards te zijn. Dat had ik toch liever anders gezien. De focus van de film ligt ook volledig op de prostitutiewijk. Van buitenaf (bezorgde familie, politie ...) geen spoor.