Nabbeun Namja (2001)

Bizarre film waarbij alle acteurs hun rol wel goed spelen. Het verhaal ontspoort het laatste half uur. Dan is er echt geen touw meer aan vast te knopen waarom de hoofdpersonages op die manier handelen of bepaalde keuzes maken. 6/10

Je moet nooit naar logische motieven zoeken in Ki-duk zijn films, anders raad ik je verder werk van de man af.

[quote="Goldenskull"[/quote]

Mmmm, ik vond de films Bin-Jip en vooral Samaritan Girl toch wel goed hoor. Dus daar heeft het trouwens niks mee te maken, want in films van David Lynch zijn de handelswijze en inhoud ook vaak moeilijk te doorgronden. En toch zie ik graag films van deze regisseur.

De film was gewoon voor mij niet goed genoeg om boven de middelmaat uit te stijgen. Een kwestie van smaak.

Ok, prima. Samaria heeft ook de meest onlogische motieven, dus in dat geval een apart argument. Maar ik zit er verder niet mee hoor, vind dit zelf de minste Ki-duk van de 10 die ik gezien heb.

Hmm wat kun je over deze film zeggen? Het plotje, waarin de donkere kant van de liefde wordt getoont, kon me over het algemeen weer prima boeien (op wat onverwachte/bizarre twists na), de personages waren opnieuw bijzonder boeiend en ook bevatte het geheel weer genoeg diepgang. Maar toch vond ik hem wat minder als alle andere Ki-duk's die ik tot nu toe zeg, slecht was hij (zoals hierboven wel te lezen valt) zeker niet, maar hij kon me over het algemeen wat minder boeien. Misschien dat het feit dat ik wat suffig/moe was (toen ik hem bekeek) eraan meehielp.

3,5 sterren

Fantastische film! Heel erg moeilijk te begrijpen, maar als je het door hebt dan snap je pas echt hoe geweldig de film was.

Bekeek je de film en leek je er geen touw aan vast te kunnen knopen?

lees dan dit: Thoughts on Stuff: Kim Ki-Duk's Bad Guy - thoughtsonstuff.blogspot.com

alleen doen als je de film gezien hebt he;)

M'n derde Kim Ki-duk en 'k begin te vrezen dat het nooit wat zal worden tussen mij en de eigenzinnige Koreaan. Wat heb ik het verdomd moeilijk om iets te voelen voor z'n personages.

Misschien stap ik ook niet met de juiste mentaliteit z'n films binnen: 'k dacht dat het de bedoeling was om mee te leven met de protagonisten, maar hier betrapte ik mezelf er echter op losweg te zitten hopen op de dood van Han-Gi maar ie wou er maar niet aan gaan. Integendeel, op 't einde gaat hij zelfs aan de haal met de ravissante Sun-Hwa.

En dat brute geweld ook altijd, wat is daar nu de bedoeling van? Elkaar slaan, schoppen en neersteken (op inventieve wijze, dat moet ik 'm geven), liefst tot iemand serieus verminkt uit de strijd komt. Ik kan er helemaal niks mee.

Ook op visueel vlak is Bad Guy in mijn ogen middelmatig at best. Het kleurgebruik, de beeldvoering: mij is echt niet duidelijk waarom deze cineast een genie wordt genoemd.

Zelfs de muziek zet voor mij geen zoden aan de dijk: meer dan een aantal kitscherige deuntjes heb ik niet gehoord.

Toch is Nabbeun Namja geen film die ik gaandeweg hartsgrondig ging gaan haten. Het is allemaal nog redelijk intrigerend tot je in de smiezen krijgt wat voor 'n slot Ki-duk er hier gaat aan breien. Ook de twee hoofdrolspelers, en dan vooral Cho Je-Hyun, lopen over van de uitstraling.

Zal in de toekomst mijn vingers nog wel eens verbranden aan Ki-duk, puur uit nieuwsgierigheid, maar 't zal wellicht nooit iets worden.

Niet de eerste keer dat Ki-duk z'n hoofdpersonage de hele speelduur laat zwijgen (dat gepruttel tegen het eind telt niet mee).

Wel de eerste keer dat het mij tegenstaat.

We moeten dus geloven dat Han-Gi het meesterbrein achter een groots opgezette chantage is en zijn pooierzaakjes weet te regelen zonder ook maar eens z'n mond te openen. Een keer of twee zien we hem "vergaderen" samen met z'n assistenten. De kijker heeft het dan al lang door: dit kan gewoon niet goed gaan. Dat gaat het dan ook niet, maar dat is een andere issue. De hele situatie klopt gewoon niet. In Hwal had je muziek als communicatie, Bin-Jip gaat zelfs nog iets verder. Hier vernemen we enkel tussen neus en lippen door dat Han-Gi zijn spraakgebrek heeft opgelopen als gevolg van een steekincident. Het stilzwijgen heeft hier iets kunstmatigs, als een gimmick, waar het in het latere werk van Ki-Duk de kern vormt en veel natureller aandoet.

Verder... Personages die elkaar om de haverklap een mep uitdelen, een relatie die niet intrigeert, een hak op de tak-karakter, een weinig bijzondere vormgeving. Nee, dit doet me echt niks.

1,5*

Ach ja; een mindere Duk ( voor mij, want tis eigenlijk weer een absolute toppter) levert ook altijd nog vier sterren op, die kerel is echt niet te verslaan. De vijf heeft ie nog nooit gehaald, maar tis alijd vier of vier en een halve. Dat ie nog héél veel films mag maken.........

Mijn eerste Kim Ki Duk die ik heb gezien. Moest toch als Aziatische filmliefhebber ook wat van die man proberen. Natuurlijk begin ik dan altijd met een van de eerste films. Bad Guy dus...

En dat was al een heel goed begin. Het is een zeer boeiende liefdesdrama vermomd met een heel onprettig onderwerp (wat ook echt gebeurt). De prostituee ingeschopt worden of gaan omdat je te weinig geld hebt om door te komen. Dat overkomt Sun-Hwa (prachtige karakter trouwens) Het begint allemaal met het gewone leven van Sun Hwa met der vriend en dan word ze ineens aangerand door een pooier. En vanaf daar versneld de vaart van de film en we worden meegezogen in de hoerenbuurt van Seoul die ons een rauw portret laat zien. Ook van hoe het daar nou echt aan toe gaat in zo'n buurt. Met daartussen natuurlijk romantiek want er komt toch een band tussen die pooier en Sun Hwa

Ook vond ik die rol van die pooier Han-Ki erg goed neergezet. Vooral met zijn kwade en onaangename blik en uitstraling. En ook die scenes van hem in de gevangenis. Ook wel grappig dat ie na meerdere keren neergestoken te zijn (zelfs met een hele glasplaat) toch nog blijft leven.

Maar verder voor mij een heel mooi begin met Kim Ki Duk. Ik heb ook nog Spring, Summer, Fall, Winter and Spring liggen dus dat word binnenkort ook maar even kijken. Deze geef ik iig een 4,0*

Sterke film. Prachtige rol van die pooier inderdaad, enorm sterk gecast ook. De muziek vond ik erg sterk gekozen. Verder ontbreekt deze keer de vele symboliek maar lijkt het ietwat meer de kant van Lynch op te gaan, zoals die scene op het strand. Mijn interpretatie is dat Han-Ki een vriendin heeft gehad, die erg veel op Sun leek, maar uiteindelijk zelfmoord heeft gepleegd. Misschien omdat ze ook in de prostitutie zat. Ze had de foto van haar en Han-Ki verscheurd alvorens zichzelf te verdrinken. Han-Ki is daarom misschien ook zo geobsedeerd door Sun, omdat hij zijn ex in haar herkende

Het verhaal zelf vond ik ook enorm boeiend, de ellende waar Sun in terecht komt en die haar transformeert totdat ze zo is veranderd dat er geen uitweg uit haar nieuwe leven mogelijk is. Iemand sprak over een happy ending, dan heb je 't volgens mij toch niet helemaal begrepen, het einde heeft een enorme bittere smaak, door de realisatie dat er geen terugweg meer is en ze tot elkaar veroordeeld zijn

Al met al, hele dikke 4*

Mijn 7e Ki-duk Kim en helaas is het de minste tot nu toe. Dat ligt vooral aan de hoofdpersonages ,die in deze film niet overtuigend overkomen. Vooral Han-Gi vond ik, ondanks dat hij best aardig speelt maar een irritant en zeer ongeloofwaardig personage. Ik acht hem met zijn zwijgzame gedrag niet in staat om een prostitutietent te runnen en daarnaast lijkt hij wel een soort van superman, omdat hij twee aanslagen op zijn leven wonderwel overleeft. Daarnaast vond ik de realtie tussen hem en Sun-Hwa ook niet echt overtuigend overkomen. Het deed me in tegenstelling tot Ki-duk's andere films eigenlijk niets. Best jammer, want Ki-duk tovert ook in deze film af en toe mooie plaatjes op het scherm en daarnaast is de muziek meer dan goed te noemen. Toch overheerst na deze film het negatieve en komt Bad Guy er wat mij betreft met een kleine onvoldoende vanaf.

2,5*

Me eerste ki-duk film, eens meer van deze kerel gaan bekijken, want deze was alleraardigst

geniale film, lang leve Kim Ki-Duk!

Maar weer eens een Kim Ki-duk. Het werk van de man blijft me altijd intrigeren en zo ook deze film. Zo als altijd interessante personages, vooral de zwijgzame Han-Gi. Jammer dat als hij eindelijk begint te praten, hij een hoog piepstemmetje blijkt te hebben. Dat doet toch een beetje de suggestie wekken dat Kim Ki-duk hem liet zwijgen vanwege zijn stem en dat lijkt me niet de bedoeling. In de comments hier werd gesuggereerd dat hij impotent zou zijn, maar hij kwam verder nou niet echt als een castraat over.

Het verhaal is natuurlijk niet al te realistisch, maar dat is niet erg, want het wordt ruimschoots gecompenseerd door de sfeer. Al met al een aardige Kim Ki-duk, maar niet zo poëtisch als andere films van hem.

prachtige film en zeker geen mindere Ki-duk. Ik vind het verhaal prima te begrijpen en snap dan ook in de verste verte de vergelijking met david lynch niet.

Ik vind het verhaal intrigerend en het liefdesverhaal bizar maar toch echt. De bizarre,verbijsterende gebeurtenissen in deze film worden nogal verspreid en bij de andere Ki-duks die ik heb gezien vinden die pas helemaal op het eind plaats.

Zo'n prostitutie zaak lijkt me niet iets ingewikkelds waar je een meesterbrein voor moet hebben of een geweldig commicator. Juist iemand als de hoofdpersoon is er perfect voor omdat hij veel charisma heeft en erg sterk is. Dit vond ik dus wel degelijk geloofmatig.

Mwoah, viel me een beetje tegen. Het begin vond ik een beetje klungelig gedaan. Toen ging het een tijdje goed, en op het eind vliegt de film behoorlijk uit de bocht. Het is niet echt makkelijk meer te volgen, wat voornamelijk komt door de onduidelijke motieven van de hoofdpersonages. Sommige dingen waren behoorlijk ongeloofwaardig. Zoals Han-Gi die tot 2 keer toe neergestoken wordt, en het wonderbaarlijk genoeg toch overleeft, wat logischerwijs onmogelijk is. Onrealistische film, ik had er meer van verwacht.

Hé weer eens een Ki-Duk die ik redelijk briljant vind.

The Isle blijft veruit mijn favo-Ki-Duk maar toch heeft deze vreemde haat/liefde-verhouding tussen souteneur en prostituee wel iets.

Begint als standaard prostitutie-drama, maar langzaam begint die vreemde relatie tussen beide hoofdpersonen naar voren te komen.

Enkele briljante twists, voyeurisme en natuurlijk een zwijgzame hoofdpersoon, maar dat zou iets te maken kunnen hebben met z'n "Columbian necktie".

Mijn tweede Ki-duk Kim na Samaria en ik vond m weer indrukwekkend.

Goeie link met een interessante beschrijving.

Toch wel een kleine tegenvaller van Kim Ki-duk. Voor mij zijn minste tot nu toe.

Het verhaal en de beelden zijn lang niet zo meeslepend als bijv. in Bin-jip en Bom Yaoreum..... . Wel erg jammer want het had zeker potentie. Niveau stijgt in de tweede helft wat boven zichzelf uit, maar door de verwikkelingen in de eerste helft kun je daar niet heel veel mee. Wel krijg je wat meer symphatie voor de karakters, en dan voornamelijk voor de pooier. De muziek helpt trouwens ook niet mee in de emotie van de film. Echt een erg magere score. Wel leuk dat het verhaal van twee kanten wordt verteld en je niet echt een hekel krijgt aan de personen die het meisje dit aandoen. Ook was het even wennen dat er veel gesproken wordt in een Ki-duk.

Niet echt slecht, maar nergens aangrijpend en dat maakt Bad Guy een gemiste kans.

Ik hou wel van de films van Kim Ki-duk, maar deze is niet gemakkelijk te plaatsen.

Vrij véél agressie in deze film, over de haat/liefde-verhouding tussen een pooier en zijn prostituee.

Toch blijven kijken met véél vraagtekens in het achterhoofd ...

Begint echt tegenvallend, maar draait na een minuutje of 20 nog wel aardig bij. Voelt als een minder gelukte voorstudie op een aantal andere latere films over vreemde relaties met zwijgzame personages. Hier lukt het minder om alles geloofwaardig en consequent te houden. Daardoor geen hoogvlieger binnen Kim Ki-Duks oeuvre. Een slechte film is het ook zeker niet, al moest de film het vooral hebben van enkele fraaie losse scenes en niet zozeer van het geheel.

3.0* dan maar

Waar mijn waardering voor Seom gegroeid na de tweede kijkbeurt, doet herziening Bad Guy juist minder goed. Het grootste manco, en dat vond ik zo te zien in mijn vorige bericht ook al de eerste kijkbeurt, is dat deze film veel minder poëtisch is. Ik vond één scène echt schitterend, en dat is de scène waarbij de vrouwelijke hoofdpersoon huilend tegen de spiegel aanleunt, terwijl ze niet doorheeft dat aan de andere kant de mannelijke hoofdpersoon haar door de spiegel zoent. Voor de rest is het karig en dat doet de film de das om, want op andere vlakken scoort de film ook niet. De beelden zijn degelijk maar niet geweldig en de soundtrack is toch wel erg matig met diverse gezongen liedjes. Heb overigens wel bij meer films van Kim Ki-duk twijfels bij de soundtrack.

De mannelijke hoofdpersoon vond ik de eerste keer wel interessant, maar dat vond ik deze keer wel meevallen. Heeft toch ook te maken met gebrek aan poëzie in zijn handelen, maar ook omdat er niet echt veel ontwikkeling in zijn personage lijkt te zitten. Pas tegen het einde is er sprake van verandering, voor de rest kabbelt hij maar door in dezelfde spiraal van geweld en voyeurisme,

Eindoordeel: een sterretje eraf. 2,5* dus.

Mijn vijfde Ki-duk Kim film. Toch weer anders dan zijn andere werken. Weliswaar is het mystieke gebleven, maar veel minder nadrukkelijk aanwezig.
Deze keer vertelt hij met vaak verrassende beelden het inktzwarte verhaal over een jonge studente, die via manipulatie in de prostitutie (blijkbaar een favoriet onderwerp van Kim) terecht komt. In dat voor haar nieuwe en gewelddadige wereldje komt zij van lieverlee tot de conclusie dat er eigenlijk geen weg terug is. Wat haar nog rest is een doelloze toekomst. Grootste minpunt: de telkenmale wonderbaarlijke wederopstanding van pooier Han-gi.
Omdat in deze film veel minder wordt geflirt met het surrealisme, is het wellicht een van de meest toegankelijke films van Ki-duk Kim. Maar hij is daar niet te minder om, al wordt je bepaald niet vrolijk van het verhaal.

Gisteravond deze film maar eens opgezet, omdat ik dacht dat er in de tussentijd wel een jaartje of 3 verstreken was sinds de laatste keer dat ik hem zag...

Achteraf bleek het vorig jaar april te zijn geweest

Doet er op zich niet toe, want de films van meneer Kim bevallen me tot nu toe altijd goed, dus een keertje extra kijken is geen probleem.

Bad Guy is een film die de kenmerkende Ki-duk Kim formule hanteert. Je zou verwachten dat dit na verloop van tijd gaat vervelen, maar voor mij blijft het werken. Zijn zwijgende, getergde personages blijven intrigerend, de beweegredenen achter de vaak bizarre handelingen zijn altijd een verassing en de haat/liefde verhoudingen gaan mij ook nog niet tegen staan.

Jae-hyeon Jo levert hier een goede acteerprestatie af als harde en (letterlijk) onverwoestbare pooier. Toch wel opvallend dat hij een terugkerend gezicht is in een paar van Kim's films, een regisseur die er niet bekend om staat acteurs te hergebruiken.

Het is voor mij echter Won Seo die hier de show steelt als fragiele, maar toch temperamentvolle prostituee. Nog een terugkerend gezicht, aangezien deze actrice een klein rolletje had in Seom (wederom als prostituee).

Toch ben ik niet honderd procent tevreden over Bad Guy. Het camerawerk was af en toe een beetje slordig en onder de maat. Van Kim ben ik beter gewend. Ik weet het, Bad Guy is één van zijn eerdere films, dus misschien had hij wat meer tijd nodig om dit te perfectioneren, maar bij Seom was het in mijn ogen wel in orde en die film is toch echt ouder.

Ki-duk Kim wijkt met deze film een klein beetje af van zijn gebruikelijke stijl. Bad Guy is directer en toegankelijker, maar daardoor niet slechter dan wat ik normaal gesproken van Kim gewend ben. 4 sterren.

Man en vrouw als pooier en gedwongen prostituee, hoe romantisch.

Kim speelt weer met beelden en beeldvorming: tekeningen, verscheurde foto’s, een verborgen camera, een valse spiegel. Dat laatste, en de getroubleerde verhouding van de zwijgende, geobsedeerde hoofdpersoon tot het object van zijn passie, doet vermoeden dat Kim deels geïnspireerd werd door Paris, Texas.

En wat te denken van de relatie tussen Han-Gi en zijn twee trawanten? Schetst Kim hier weer met meerdere personages één psychologisch beeld?

Ik heb het idee dat de opbouw van de film iets strakker had gekund, maar het is toch wel erg sterk hoe Nabbeun Namja gaandeweg schijnbaar de vorm aanneemt van een romantisch drama, ondersteund door een lieflijke soundtrack, en ondanks de soms rauwe, nietsontziende beelden; maar dan in de ontknoping uiteindelijk verrassend (of niet) consistent blijft in zijn verbeelding van de aard van deze verhouding.

De idolate bad guy die overvloedig ondergekotst wordt door zijn laveloze aanbedene, en het eh... happy end waarin hij, eindelijk tot rust gekomen, een sigaretje rookt met op de achtergrond het heftig schommelende mobiele peeskamertje, dat zijn toch momenten waarop er een grote grijns op mijn gezicht verschijnt.

Komende week maar weer eens een bezoekje brengen aan Rialto, om zijn laatste werk te aanschouwen. Ik ben benieuwd.

Na 11 Kim Ki-Duk's eindelijk de sleutelfilm binnen het lastige oeuvre van Kim Ki-duk gevonden. In Bad Guy zit alles van de 'oude' en 'nieuwe' regisseur. Van hard, wonderlijk en ethisch verwarrend tot aan ingetogen contemplatie. Prachtfilm.

Aardige film, maar ben echt heel beter van deze regisseur gewend, vandaar dat ik dit z'n slechtste vind.

Ook die Twarres-achtige pokoe op het eind....

Een schokkend, rauw, pijnlijk, gewelddadig, troosteloos en psychologisch seksueel drama over de gecompliceerde, obsessieve relatie tussen een ingetogen hoer en haar pooier, waarvan ik de achterliggende betekenis waarschijnlijk niet heb begrepen (voor zover die daar was). Een verhaal ook over noodlot. De onderlinge interactie tussen mensen bestond voor het merendeel in niet met elkaar praten maar de ander een flinke mep te verkopen. Het expliciete geweld tegen vrouwen was ongemakkelijk.

Zit even naar de stemlijst van Ki-duk Kim te kijken; die man scoort (bijna) altijd wel een voldoende, maar eigenlijk ook niet meer dan dat. Op 1 film na. Het zijn vaak prima filmpjes, die me echter niet weten te bekruipen. Nou vond ik deze 'Nabbeun Namja' eigenlijk best goed. In mijn herinnering beter dan veel vorige films van Ki-duk. Toch trekt ook deze prent me niet volledig over de lijn. Het deed me niet zoveel. Qua sfeer is dit geweldig. Dat hoerenbuurtje, die mannen die onder de paraplu in hun hempie zitten te drinken. Vond de cast prima - wel knap dat Han-Gi al die keiharde aanslagen overleeft. Bikkelhard die gast.