Meningen

Best een leuke film. De trainingen en uiteindelijk de echte test en uitzending zijn allemaal fantastisch in beeld gebracht. Het acteerwerk is meer dan goed. De regie is, zoals we gewend zijn van Scott, gewoon heel netjes. Het verhaal loopt alleen niet heel lekker en staat vooral in de weg van de situaties en de boodschap die de film wil overbrengen.

Leuk geheel. Eigenlijk net zo leuk als Rise of Cobra.

De film is een aaneenschakeling van veel actie scenes. Die zijn allen erg goed in beeld gebracht, met als toppunt het gevecht in de bergen. Qua verhaal is het min of meer een vervolg op het eerste deel met toch de nodige aanpassingen. Het is allemaal wat minder sci-fi en wat meer actie avontuur. Qua design dus ook een hele aanpassing. Less is more. Voertuigen zijn een stuk geloofwaardiger net als de actie wat geloofwaardiger in beeld wordt gebracht. Wel een beetje jammer dat er verder niet erg veel wordt teruggegrepen op het eerste deel. Wat is er met karakters uit het eerste deel gebeurd bijvoorbeeld. Ook Tatum is erg snel uit beeld verdwenen . Maakt verder niet uit, want met zijn aanwezigheid weet Dwayne Johnson de film te dragen. Ook mede dankzij zijn aanwezigheid blijft het leuk om het groepje te volgen. En ook Willis draagt de film naar een iets hoger niveau, al had die wel een iets grotere rol mogen hebben.

Als actiefilm dus erg geslaagd. Leuke actie scenes, leuke personages, helaas is het verhaal net wat te platvloers.

Normaal hou ik wel van rollercoaster ride films, maar G.I. Joe kan mij niet helemaal bekoren. Wel vermakelijk zo af en toe.

Helaas weer Sommers de hele film niet echt een bepaald niveau vast te houden. Dan is het weer erg leuk en dan daalt het niveau weer naar een slechte soap aflevering. De karakter uitdieping die getracht wordt te krijgen werkt gewoon niet, althans het komt neit lekker over. Dan had ik liever gezien dat deze gewoon vlak bleven. En waarom bij sommige personages wel een uitdieping en bij anderen weer niet. Het script is het gewoon ook niet. Nu maakt dat bij dit soort films niet uit en stoor ik me er verder niet aan. Maar als een film niet boeit of genoeg entertaind, ga je daar vanzelf ook op letten.

De actie is lekker snel, vooral de scènes in het begin en dan vooral Parijs gewoon erg leuk om te zien, en komt de cgi daar wel goed uit de verf, helaas heeft dit ook zijn ups en downs. Nu zijn we dat wel een beetje gewend van Sommers (kijk maar naar The Mummy Returns). Bij het hele eindgevecht boeide me het ook totaal niets meer wat er nu ging gebeuren. Het deed me zo af en toe ook denken aan een korte Star Wars film, zo voelde het wel aan. Nee geef mij dan maar Van Helsing, vind ik net een stukje leuker. Qua sounddesing is het allemaal erg goed. Toch verstaat Sommers zijn vak goed en brengt hij het geheel en vooral de actie wel mooi gestileerd in beeld, en weet hij precies wat het publiek wil.

Leuk en luchtig vermaak, maar het is het allemaal net niet. Gemiste kans en dat is gewoon jammer.

3*

Een warme film, die zich vooral richt op kinderen, maar voor mij als groot kind ook een waar genot is om naar te kijken.

Wat opvalt aan de films van Miyazaki is dat zijn films altijd iets vrolijks en warms hebben. Een kleurrijke wereld zet hij zijn eveneens kleurrijke personages in. Hij weet zijn verhalen zo goed te vullen en over te brengen, dat je er meteen vanaf het eerste minuut al een zwak voor hebt. Komt ook mede door de muziek van Hisaishi die weer geweldig werk levert om de wereld nog mooier te laten overkomen. Het verhaaltje van een jongetje wat een goudvisje vind en hiermee een vriendschap opbouwt is erg leuk gevonden. Dit zijn ook de 2 leukste karakters van de film. Miyazaki heeft ze gewoon erg goed geschreven. Je vraagt je echt af waar hij dit allemaal vandaan haalt. Het blijft de hele tijd erg leuk om de gebeurtenissen te volgen en je te verwonderen over de prachtig gedetailleerde animaties. Helaas gaat het net als andere films van de regisseur en studio Ghibli op het laatst weer een beetje de verkeerde kant op en wordt er voor gekozen om het einde teveel uit te rekken en de moraal er nog eens metersdik boven op te leggen. Is dit erg, nee want dit vergeven we hem na het laten zien van dit warme en schattige verhaal wat je tot dan toe helemaal heeft meegesleept, ontroerd en vermaakt. Weer een topper van Miyazaki.

Een dik verdiende 4*

Dwayne Johnson, Elvis, American football en ballet. Een leuke combinatie voor een leuke film.

Dwayne "The Rock" Johnson heeft al in Southland Tales bewezen te beschikken over echte acteerkunsten. Dat doet hij ook in The Game Plan. Leuk ook om hem een keer in zo'n rol te zien spelen. De chemie tussen hem en het meisje, die ook erg goed speelt, is ook zeker aanwezig. Echt een feel-good film, met een aantal leuke momenten, en af en toe met wat te veel Disney sentiment overgoten, maar dat maakte mij in deze film niet echt veel uit. Leukste moment was toch wel de ballet voorstelling.

3.5*

Fincher kan mij meestal wel bekoren, en ook met dit leuk stukje entertainment, wat overall niet altijd een hoog niveau weet te pakken.

Desondanks erg vermakelijk. Zoals de film doet vermoeden gaat het over een spel, maar niet alleen in de film wordt het spel gespeelt, maar Fincher doet dit ook met je als kijker door je continu op het verkeerde been te zetten. Visueel erg strak en ook het acteerwerk is dik in orde. Sterk einde ook

Een snelle knallende actie-scifi, die een beetje een kruising is geworden tussen Death Race en Avalon.

Geen erg origineel verhaal, omdat het qua concept erg veel lijkt op eerstgenoemde. Toch weet het regisseurs duo Neveldine en Taylor er een erg vermakelijke actie film van te maken. Net zo flitsend en snel als de Crank films, soms nog sneller en flitsender zelfs. Toch is er gekozen om de dramatische scènes die gericht zijn op karakter ontwikkeling wat rustiger te filmen, en niet zo hyper als de momenten dat er veel op los wordt geschoten. Eerder dit jaar hadden we al Surrogates, wat ook zo'n soort uitgangspunt had. Waar die film zo faalde slaagt Gamer wel in. Hier wordt er wat minder gericht op de hele filosofie achter hetgeen wat zich afspeelt. Een hele verademing.

De actie scènes komen vooral goed uit de verf omdat het zo heerlijk hyper is geschoten en gemonteerd. Komt erg realistisch over zo, terwijl het af en toe wel over the top is. Wat de film een beetje minder maakt is dat het af en toe net wat te serieus gebracht wordt. Ik miste gewoon wat humor en wat sterke oneliners van Butler. Niet echt storend, maar ik miste het dus wel een klein beetje. Butler komt overtuigend over als vastberaden Con die vrij wil komen, maar ook de rest van de cast doet het goed, al vind ik degene die Castle speelt wel tegenvallen. Niet bepaald de juiste persoon voor de rol.

Al met al een erg toffe film. Goed camera werk en een flitsende editing. Qua design ook erg mooi gedaan allemaal. Leuke en geweldige actie scènes en een goed verhaal toch wel.

4*

De eerste keer dat ik aan Gangs of New York begon, was dat met verkeerde verwachtingen.Ik had een film verwacht met veel gevechten tussen de "gangs", ik kwam dan ook bedrogen uit dat het niet zo was maar meer een drama.De tweede keer en nu de derde keer waren dat met de goede verwachtingen.Net als The Aviator heeft het geheel mij nog steeds niet helemaal weten te boeien en daarom mijn stem met een halve ster verlaagd.

Het verhaal vond ik tot op zekere hoogte toch wel boeien, alleen niet genoeg om de volle speelduur mijn aandacht vast te houden.Ik vind hem met zijn 166 minuten dan ook te lang duren.
Het hele onstaan van de bendes en hun strijd om een stukje van New York te bemachtigen is erg interessant om te volgen.Eveneens in een later stadium van de film de persoonlijke vedette tussen Bill the Butcher en Amsterdam Vallon.Die komt gewoon erg lekker over.Het politieke aspect vond ik heel wat minder en daarbij kon ik maar met moeite de aandacht er bij houden.De romance vond ik ook wat geforceerd overkomen.

En wat heb ik ook weer genoten van Daniel Day-Lewis die duidelijk de hele film draagt en alle aandacht in zijn scènes naar zich toe trekt.Hij is gewoon Bill.
Wie ook wel eens een keer genoemd mag worden is toch ook wel Brendan Gleeson die zijn rol ook ijzersterk neerzet.Net als John C. Reilly die ook lekker op dreef is.Toch heeft DiCaprio mij in deze film ook wel weten te verrassen, door een sterke rol te spelen, maar ze staan daarbij allemaal gewoon in de schaduw van Day-Lewis.

De gevechten die wel te zien zijn, vind ik wel wat minder.Wel heerlijk bruut maar dat had wel iets beter in beeld gebracht mogen worden.Veel epische shots van een stad in de maak, die door het fijne camereawerk van Ballhaus heerlijk overkomen.Sfeer is iets in de Scorsese films wat altijd goed zit.Zo ook in deze Gangs of New York.Je voelt dat de stad gewoon leeft en geleeft is.Het laatste shot is ook erg mooi waarbij je New York ziet worden tot wat het nu is .

Martin Scorsese levert met Gangs of New York en The Aviator twee films af die voor mij gewoon niet boeiend genoeg blijven, ik was dan ook blij dat hij later met The Departed aan kwam zetten.

een magere 3*

Toch niet zo slecht als ik verwacht had.

Goed wordt het nergens, maar kon vooral de zelfspot wel waarderen. Het verhaaltje is op een flitsende manier verteld, en blijft gewoon onderhouden. Veel niet of half geslaagde grappen, maar gelukkig ook enkele geslaagde. De straat taal had ik wel wat moeite mee. Had van mij wel ondertiteld mogen worden. John Jones als voodoo dokter is erg memorabel. Hoewel van Beau van Erven Dorens totaal niet kan acteren doet hij het best leuk.

Lichte tegenvaller qua verhaal en qua actie/martial arts scènes.

Verhaal heeft een leuk uitgangspunt, maar is in andere films al veel beter gedaan. Daar wordt dus te weinig mee gedaan. Toch blijft het over de hele speelduur vermakelijk. Mede te danken aan de humor die op veel momenten aanwezig is. De weinige actie die aanwezig is ziet er best goed uit. Geen hoog niveau en ook dat hebben we in menig film al beter gezien.

Een aantal stunts is toch wel adembenemend zoals de auto stunt. Bij vlagen ook te dramatisch en is er ook sprake van overacting. Toch wel een kwaal bij vele Hong-Kong films. Het slotgevecht trekt het niveau dan nog een klein beetje omhoog, maar het blijft allemaal wat steken op de middelmaat. Acteerwerk lijkt inderdaad net als Baggerman aangeeft beter te worden naarmate de film vordert.

3*

Een hele fijne film die een heerlijke warme sfeer uitstraalt. En stralen doet de film zeker, nergens wordt het te zwaar en nergens wordt er te absurd in de humor gedaan. Een goed debuut van Braff die een aantal briljante momenten en dialogen op ons afvuurd.

De film heeft even wat tijd nodig om op gang te komen. Het komt dan ook pas echt los als hij Sam ontmoet en als zij hem de hoofdtelefoon opzet . Vanaf hier wordt het alleen maar beter en beter en blijft het een ontzettend goed niveau vasthouden. De humor is erg droog en is op precies de juiste momenten aanwezig, net als de rustige momenten waarin er een aantal diepe gesprekken worden gevoerd. Fantastische dialogen krijgen we binnen deze momenten te horen. Braff bewijst hierin dat hij een erg vaardig schrijver is. Ook zijn regie is erg goed, Garden State kent een perfecte balans tussen het serieuze en minder serieuze. Elke scène is wel iets briljants in te vinden. Kippevel moment is toch wel de scène diem ook op de poster is te zien hier, erg mooi moment. De film dekt je toe als een warme deken om je niet snel los te laten en elk moment is iets speciaals. Heerlijke muziek is er gebruikt trouwens, vooral New Slang van The Shins is briljant.

Portman is erg op dreef, ze doet het gewoon heel leuk. Ook Braff is goed bezig en doet toch heel wat anders dan dat hij in Scrubs deed. Sarsgaard ben ik niet meteen een fan van, maar hier kon ik erg van hem genieten. Hij brengt zijn rol erg ingetogen en dat past perfect bij zijn karakter. Wat ik wel met hem heb is dat het lijkt alsof hij aan chronische moeheid lijkt te lijden. Het einde vindt ik toch net iets te snel gaan en hierbij werdt ik wel helemaal uit de sfeer onttrokken. Erg jammer... Dit moment zorgt net voor die halve ster minder, al denk ik dat bij herziening mijn waardeering voor deze film nog wel kan stijgen. Voorlopig dus:

4*

Get out!

Een film die het in de eerste helft moet hebben van een geweldig creepy sfeertje en leunt op een wel erg sterke prestatie van Kaluuya. Vooral in de scene waarin hij alleen met het personage van Keener is, laat hij geweldig werk zien. In het begin is het dus lekker creepy. Maar de film laat je ook heel erg ongemakkelijk voelen in veel situaties. De ondertoon die in de dialogen zit komt erg goed over. De tweede helft leunt meer op de ontdekking wat er nu precies gaande is. Interessant, maar ik had graag meer gehad van wat we in de eerste helft van de film kregen voorgeschoteld.

Naast een creepy, goede film wil Peele ook duidelijk een statement maken. Daarin probeert hij vernieuwend te zijn, maar valt af en toe wat in de zelfde valkuilen als andere films die dit onderwerp aankaarten. Een grote ergernis was vooral de vriend Chris. De opbouw is fantastisch en de pay-off is erg goed, eigenlijk bijna briljant, als je de clue niet te snel door hebt, wat in mijn geval helaas wel zo was.

Ondanks wat minpunten, een erg sterk debuut van Peele. Erg fijn geschoten en met een heerlijk sfeertje. Een regisseur om in de gaten te houden.

Het probleem met films over de Amerikaanse burgeroorlog is dat het echt voor een Amerikaans publiek gemaakt lijkt te zijn, of ze gaan er vanuit dat je er al veel vanaf weet of er een bepaalde interesse in hebt.

Dan kan lastig zijn voor mensen die er niet veel vanaf weten. Waarvoor vechten ze nu, en vooral in het begin van de film, wie is nu wie. Als je er eenmaal in zit krijg je een prima film met een hele hoop details van een aantal momenten die plaatsvonden in de slag om Gettysburg. De film bevat veel dialoog, soms net even wat te veel. Dan is het vooral de zoveelste lange monoloog die even tegenzit. De film wil daar even te veel op je sentiment inspelen. Dat is merkbaar, alleen moet dat niet merkbaar zijn. Veel veldslagen zijn er niet, maar degene die er in zitten zijn wel erg lang. De choreografie had misschien iets beter gekund hier en daar, maar voor de rest ziet het er prima uit. Die kanonnen scene is echt schitterend in beeld gebracht. Ook het terugkerend element van broeders die tegen broeders vechten komt elke keer mooi terug. Iedereen is zat van de oorlog en snapt niet eens meer waarvoor ze nu vechten.

Het meest heb ik nog wel genoten van het acteerwerk en de design van de film. Je kunt echt zien dat er veel aandacht is besteed aan props, sets en de kostuums. Iedereen ziet er echt authentiek uit. Je gelooft echt dat je naar de real deal zit te kijken. Ook het feit dat er op de echte locatie's is gefilmd maakt het net even wat echter. Daarnaast zitten alle acteurs er erg lekker in. Sheen als Lee is echt perfect. Berenger laat ook fantastisch werk zien. Jeff Daniels steelt hier echter de show. Misschien wel zijn beste performance ooit.

Een must voor iedereen die interesse heeft in Geschiedenis of de Amerikaanse burgeroorlog. Echt iets leren doet de film niet. Al wordt in de film wel mooi uitgelegd. "Same land, same God, different dreams"

Het enige wat Ghost Rider nog een beetje het kijken waard maken zijn eigenlijk Cage, Elliot en de momenten waarop Blaze in de vlammende schedel veranderd.

Mark Steven Johnson doet een beetje hetzelfde als met DareDevil. Hij doet erg weinig met het concept, want beide films hebben genoeg geschiedenis om er iets leuks van te maken. Overall is Ghost Rider nogal saai. Buiten de veranderingen van Cage en de actie is er weinig te genieten. Zeker in de extended cut blijft er weinig te genieten over. Logisch dat er voor de bios release zoveel is uitgeknipt. Nu duurt het te lang voor er echt iets gebeurt. Dit is echter ook wel een beetje het geval in de originele cut. De momenten beginnen leuk, maar eindigen een beetje in een anti climax.

Met de designs zit het wel goed. Ghost Rider ziet er geweldig uit, en ook zijn motor is geweldig om te zien. Het element om er een moderne western van te maken is best geslaagd. Fonda lijkt soms precies op zijn vader. Echter kunnen hij en Bentley weinig pep aan de film meegeven. De muziek schiet ook ernstig te kort. Nog saaier dan de verwikkelingen in de film, en soms te lawaaierig.

Steven Johnson kan beter weer een kleinere film als Simon Birch gaan maken, want met dit genre doet hij weinig en weet zo het publiek bijna in slaapte laten vallen. Hij kan het wel, maar moet echt wat leukers verzinnen. Ook heeft hij een te klein budget gekregen om meer van Ghost Rider te laten zien. Jammer want daar komt het publiek voor Marvel.

Nog altijd een erg leuke film.

Al een hele tijd geleden dat ik Ghost Busters voor het laatst zag. De humor is toch wel een stuk minder dan ik me kon herinneren. Degene die alle aandacht naar zich toe trekt is Murray, maar die was dan ook het minst grappige. Doet een beetje te veel zijn best om grappig te zijn. Ramis en Aykroyd komen toch wat beter uit de verf. Verder is het verhaaltje erg leuk, en zijn het vooral de effecten en het jagenm op de spoken die de show stelen. Die pachs met die stralen blijven, hoewel de effecten al wat verouderd zijn, hun charme houden. Geluid is ook nog best goed in 5.1.

Erg leuk om weer eens gezien te hebben. Leuke grappen, en lekker vlot verteld. Binnenkort het tweede deel weer eens zien.

Heb best wel een zwak voor dit soort coming of age tiener drama films.

Het verhaal wordt goed neergezet en verteld. Hierbij werken de conventionele scenes en elementen toch wel wat minder. Is toch een standaard iets geworden in dit soort films. Erg jammer van die paar scenes die je in tientallen andere films over dit onderwerp kunt vinden, waarbij Precious als eerste te binnen schiet. Ook de uitdieping van enkele personages laat wat te wensen over. Had graag wat meer gezien van de dames in de shelter. Ook de motieven van Kathy (Dowd) zijn wat te gemakkelijk over gebracht. Komt toch niet helemaal gemeend over. Toch is het duidelijk in sommige momenten dat de film iets meer is en bevat dan de meeste standaard films in dit genre. Het is juist op die momenten dat de film boven zichzelf uitstijgt en echt de ruimte krijgt om te schitteren. En dat maakt de wat mindere standaard momentjes meer dan goed.

Dit alles versterk door het erg goede acteerwerk van Hudgens, die dit keer een heel andere kant van zichzelf laat zien en ook toont gegroeid te zijn als actrice en volwassen is en ook de wat zwaardere rollen aankan. Ook Dawson speelt als verslaafde moeder erg goed. Ze laat zich helemaal gaan en heeft een aantal sterke momenten. Ook de transformatie is erg geslaagd moet ik zeggen. Herkende haar haast niet weer. Jammer dat Fraser niet wat meer rollen krijgt aangeboden in wat serieuzere films, het talent zit er wel degelijk. En James Earl Jones' rol is gewoon te kort

De muziek is helaas af en toe wat te sentimenteel. Vooral het nummer van Celine Dion aan het eind is echt verschrikkelijk. Verder is het visueel dik in orde met heerlijk rauw en op de huid camera werk.

Een film die de cliché's niet schuwt maar met genoeg eigenzinnige momenten komt om boven de middelmaat uit te stijgen en een glansrol van Hudgens, waar we in de toekomst nog veel mooie dingen van kunnen verwachten.

Ook in deze Hong Kong film komt het drama niet altijd even goed over, maar moet de film het vooral hebben van de actie en daar zijn ze in HK erg goed in.De film kent drie geweldig uitgezette actie scènes, waarvan de begin scène door Bay gejat is voor Bad Boys II.In Police Story ziet het er toch wel een stuk spectaculairder uit dan in de film van Bay.Ook het winkel centrum gevecht is om van te smullen voor de actie liefhebber.Tevens bevat de film van die typische Chan humor, waar ik zo af en toe smakelijk om heb kunnen lachen.Acteer werk is niet van een hoog niveau maar kan er in een film als deze mee door.

4*

Met Police Story 3 de reeks afgesloten. Ik hoopte op het beste deel nadat ik me hier wat had ingelezen. Nog steeds vermakelijk, maar helaas komt het weer niet in de buurt van het geweldige eerste deel.

PS 3: Supercop heeft een beetje hetzelfde euvel als PS 2. Een verhaaltje wat erg mager is en naarmate de film vorderde niet erg interessant meer is. Ook miste ik de luchtige een beetje wat in de andere films wel zat. Nu draait het in deze films natuurlijk niet om het geweldige verhaal maar om de actie. Die was, buiten de laatste scène om, ook erg matig. Lang niet zo spectaculair als in de andere delen. Ik heb hier verder niet echt wat bijzonders meer gezien wat ik ook al niet eerder had gezien. Erg jammer want in de andere films was de actie geweldig en erg vindingrijk. In Supercop voelde het wat standaard aan. Gelukkig is het nog steeds erg vermakelijk om te volgen allemaal en dat zorgde er ook voor dat de tijd voorbij vloog. Zeker de laatste scène is een huzarenstukje. Geweldige choreografie en een spectaculair slot. Zorgde wel voor het enige WOW moment in de film.

Chan was een beetje op de auto piloot bezig. Wel was ik erg onder de indruk van het werk van Yeoh. Als je haar zo ziet zou je niet denken dat ze tot alles wat ze in de film doet in staat is.

3*

Toch wel een stuk minder dan de eerste uit de Police Story reeks, maar door een aantal momenten toch nog wel leuk.

Aan de actie ligt het niet, die is namelijk volop aanwezig. Leuke stunts en lekkere flitsende gevechten. Het eindgevecht is smullen voor de actie/martial arts fans. Mooie snelle gevechten met verschillende tegenstanders met verschillende technieken. Het verhaal doet PS2 een beetje de das om. Het is een behoorlijk saai geheel. Het is na verloop van tijd gewoonweg niet interessant genoeg meer om te blijven volgen. Dan is het gewoon wachten op een goede actiescène en die komen gelukkig dan ook wel aan bod. De film is daarnaast te serieus, en mist het gewoon de leuke humor die het eerste deel wel had. Dat haalt het cijfer voor mij toch wel flink naar beneden. Gewoon degelijk, maar meer ook niet.

3*

We who are about to die, salute you.

Ik was al niet de grootste fan van de eerste film. Maar die had zo zijn charme. Waar het daar soms net te lang duurde allemaal en saaie scenes waarin de politiek van het oude Rome uitgebreid werd besproken, afwisselen met een aantal goede actie scenes werden die dan weer te kort aanvoelden, doet Scott het hier wat anders. De politieke spelletjes zijn zeker in de eerste helft wat meer op de achtergrond. En dat bevalt prima. De actiescenes zien er verzorg uit, maar zorgen niet voor echte wow momenten. Er lijkt niet heel veel moeite in te zijn gestoken. Het komt zelfs enorm lui over. Iets wat Scott op zijn hoogtepunt nooit was. Jammer.

Door de kortere scenes buiten het Colosseum om, krijgen een aantal personages weinig screentime en verhaal. Enkel het personage van Washington wordt naast Lucius echt goed uitgewerkt. Pascal krijgt zelfs belachelijk weinig screentime. De hele hype rondom Mescal begrijp ik ook niet echt. Erg matige acteur.

Jammer dat Scott niet zoveel moeite meer in zijn films steekt. Ik miste dat hier echt. Het is nietszeggend, het verhaal is dun en de actiescenes zijn niet allemaal even goed. Vermakelijk is het wel. Maar eigenlijk is Gladiator II vooral een erg overbodig vervolg.

My favorite character is Blaine. Hi, Blaine. I'm the Mini Warbler .

Heb de eerste twee seizoenen achter de rug, en ik kan zeggen dat ik nu een echte Gleek ben. Tijd voor de Concert movie dacht ik zo.

De verhalen rondom het fenomeen Glee zijn best interessant, maar breken helaas de epic feel rondom het concert af. Het haalt je op momenten helemaal uit het concert. En dat is jammer. Dat hoort een docu niet te doen. Hetzelfde geld eigenlijk voor de wat "gemaakte" backstage performences van de cast. Het concert zelf is dan weer helemaal top. Veel leuke liedjes uit de serie komen voorbij in een leuke setting. Empire State of Mind is echt goed gedaan door de makers, zo ook Valerie, River Deep Mountain High en The Safety Dance. Enkele van mijn favorieten. Veel leuke liedjes dus, maar er miste ook een aantal die ik graag terug had willen zien, zoals Halo/Walking on Sunshine, Proud Mary, Singing in the Rain/Umbrella en ga zo maar door. Maar eerlijk is eerlijk, de liedjes die ze er wel in hebben verwerkt zijn goed en erg goed gedaan ook door de gehele cast, waarin Michele en Riley natuurlijk in uitblinken. Maar ook Rivera heeft een fijne stem om te horen. Dan krijgen we nog Paltrow, maar Sheuster is dan wel een gemis. Hij hoort gewoon bij de Glee club.

Als docu niet geslaagd, als concert registratie half geslaag. Jammer dat ze maar een uur tot twee uur hebben. Wat mij betreft hadden ze alle liedjes wel mogen doen. Nu mist het de feeling die de serie je wel geeft.

Prima film.

De Amerikaanse burgeroorlog blijf ik erg interessant vinden. En dat de film hier inspeelt op een onderwerp wat mede tot die oorlog geleid heeft. Er komen een aantal locaties met data voobij en in het begin hebben we een titlecard met wat er precies gaande is en wat het onderwerp van de film gaat worden. Blijft altijd een beetje tricky dit soort films voor een niet Amerikaans publiek die niet veel van deze oorlog af weet en dan verwachten dat ze mee gaan leven. Maar hier werkt het erg goed. Komt ook mede door het prachtige spel van de acteurs. Broderick is ok, maar zeker niet de beste uit de cast vol grote namen. Was behoorlijk onder de indruk van Washington en Freeman. Erg goed spel. Maar ook Cary Elwes laat fantastisch werk zien. De rest van de cast doet ook erg zijn best. Filmtechnisch toch erg goed. Als is de manier waarop het geschoten is niet heel spectaculair. De effecten, sound design en dergelijke is allemaal dik in orde. Costume design is van een hoog niveau. Sommige elementen zijn natuurlijk al wat verouderd, maar kun je de film niet op afrekenen want het doet precies wat het wil en moet doen. Verder is Horner's score het noemen waard. Wat me wel opviel is dat elementen van de main theme ook in Avatar voorkomen.

Goede, interessante film over een kant van de Amerikaanse burgeroorlog die nog niet vaak is verteld.

Weer een goede oorlogfilm uit Zuid-Korea.

De film wordt rustig opgebouwd om de relatie tussen de mannen, de gebeurtenissen en alle drama zo goed mogelijk uit de verf te laten komen. Wel op een typisch Zuid-Koreaanse manier natuurlijk, dus veel melodrama. Toch werkt het hier op den duur wel wat op je zenuwen. Vooral richting het einde schiet men behoorlijk uit de bocht. Als er dan nog een kleine 20 minuten volgt heb je het eigenlijk wel gezien. De film duurt dan net even wat te lang. Toch blijft de film boeien van begin tot eind door een goed verhaal en de chemie tussen de acteurs. Ook is de Koreaanse burgeroorlog een interessant onderwerp. Centraal staat hier dat beide partijen niet meer weten waarom ze vechten en de oorlog behoorlijk beu zijn. Ook leuk dat er hier ook wat aandacht wordt geschonken aan de Noord-Koreaanse kant. Al had ik graag nog wat meer van Two Seconds in actie willen zien.

De gevecht scenes zien er erg goed uit. Al laten ze het in de editing dan wat afweten doordat het rommelig gecut is. Het is op momenten zelfs onoverzichtelijk. Maar verder ziet het er echt prima uit. Ook weer credits naar de sound design. Prachtig om aan te horen.

Ietwat te lang en te melodramatisch aan het einde, maar Hun Jang heeft met The Front Line een erg interessante en een meer dan prima oorlogfilm afgeleverd.

Ik heb deze film toen ik nog wat jonger was een paar keer proberen te kijken op tv,maar daar haakte ik naar ongeveer een half uurtje iedere keer af.Ik vond hem te saai om me echt te kunnen vastbijten in het verhaal.

Een aantal jaren later toch maar eens op dvd aangeschaft om hem toch nog maar een kans te geven.En ik ben blij dat ik dat gedaan heb want het is in mijn ogen toch een van de beste gangster films ooit gemaakt.Het verhaal kon mij ineens heel erg boeien en ik werd gewoon meegesleept in het hele epos.Wat kan je filmsmaak in een paar jaar toch veranderen en zich ontwikkelen.

Echt een prachtige film met heel sterk acteer werk van Brando en Pacino,waarbij Brando de hele show steelt als The Godfather waarvoor hij terecht een Oscar voor heeft gewonnen.
Verhaal technisch zit het geweldig inelkaar en verveelt de bijna 3 uur durende speelduur geen moment.en werkt echt heel goed toe naar de "grand finale" waarbij iedereen die Michael tegenzat of hem en zijn vader/broer verraden hebben het loodje legt.

Verder ook hulde aan de prachtige muziek die echt in mijn hoofd bleef rondspoken na het zien van deze film.

5* voor de nummer 2 uit mijn top 10.

Top popcorn vermaak van het duo Emmerich en Devlin.

Jammer dat de heren een beetje hun eigen weg ingeslagen zijn vandaag de dag, want ze hebben toch behoorlijk wat leuke films op hun naam staan. Godzilla is daar een van. Het verhaal rammelt aan alle kanten. Acteerwerk is soms niet best, maar wat en vermaak bied deze film. Het is duidelijk met veel plezier gemaakt.

Effecten houden zich goed. Al zie je wel aan sommige shots dat het niet best meer is met wat vandaag de dag mogelijk is. Godzilla zelf is gigantisch gemaakt, en het is leuk om te zien hoe een grote stad als New York door het monster en het leger volledig aan gort word geholpen. Daar kijken we zo'n film voor. Qua actie en spektakel is het dus allemaal dik in orde. De soundtrack is lekker bomabastisch en het geluid wordt goed verspreid over de kanalen.

Verhaal dient puur als kapstok voor de actie, maar zit toch vol met humor en leuke personages. Jean Reno is wel het leukste van allemaal als Fransoos die in Amerika geen lekkere koffie weet te krijgen. Verder is de film lekker vlot en voelt geen enkele scène overbodig aan.

Leuke actie, leuk verhaaltje, mooi geluid en een lekkere bombastische score. Heerlijk voor een avondje topvermaak.

De gevechten tussen de monsters en de geweldige visuals zijn waarschijnlijk zo'n beetje de enige redenen dat ik het me elke keer weer aan doe om door slecht geschreven stukken, zwak geschreven en gespeelde personage, heel veel toevalligheden, veel (te) donkere scenes, een main character die maar zo'n 5 minuten screentime heeft en altijd omringd wordt door mist/puin of deels wordt geshowd, domme keuzes van de personages die henzelf en anderen in meer gevaar brengen ipv. hen te helpen/redden. En de meest domme en saaie "I want to get back to my family" plot ooit worstel.

Daarnaast hebben we nog de vele imposante visuals. De brandende trein, de epische wide shots, de grote creaturen, Godzilla die er eindelijk zo uitziet, voelt en beweegt zoals hij hoort, epische gevechten tussen de monsters, geweldige muziek, Ken Watanabe, fijne 3D, Ligeti en een meesterlijke sounddesign. Al dacht ik soms dat die zo gemaakt was om het publiek zo af en toe even wakker te maken.

Ik weet dat Emmerich's versie niet de beste film ooit gemaakt is. Of zelfs een War of the Worlds van Spielberg. Maar is toch echt een stuk meer entertaining dan dit half gelukte probeersel. Ik snap en weet wat Edwards met Godzilla wilde doen. Het is alleen niet wat we willen zien. Want je moet toch toegeven dat je in een Godzilla film toch meer Godzilla wil zien dan het halfgebakken slecht gespeelde familie plotje. Het slechte overschaduwt het goede hier. Toch leuk om zo af en toe eens op te zetten voor de positieve elementen.

Dit is heel erg fijn

De film duurt ruim twee en half uur. Erg lang. Zeker voor een horror film. Maar de Hong-jin Na weet het allemaal zo te brengen dat het gewoon spannend, boeiend en leuk blijft om te volgen. Er gebeurt erg veel in Goksung. Vanaf de eerste minuut grijpt de film je om niet weer los te laten tot het einde. En wat voor einde. Heel erg sterk. En heel effectief door alles wat daarvoor aan ons is getoond. Het verhaal is best leuk. Niet heel erg vernieuwend, maar wel erg goed geschreven. Veel scenes waarin de nasleep van geweld goed te zien is en enkele zeer spannende scenes.

Hoewel sommige momenten best schokkend zijn, drijft de film meer op het creëren van een onderhuidse spanning. En daarmee zit het erg goed. Toch op behoorlijk wat momenten kippenvel gehad. Erg creepy. Maar het wordt nog spannender en enger als de dochter er betrokken bij raakt. Vanaf daar komt er ook wat meer drama aan te pas. En die werkt erg goed in combinatie met het horror en thriller aspect van de film. De film bevat echter ook genoeg momenten waarom je kunt lachen. Is erg fijn om de spanning wat te verlichten.

Acteerwerk is zeer goed. Vooral Do-won Kwak is hier lekker op dreef. Maar ook Jun Kunimura zet een hele goede prestatie neer. Geweldig hoe hij het hier doet. Jung-min Hwang speelt eveneens geweldig als sjamaan. Dat meisje is trouwens ook erg overtuigend in haar rol.

Hong-jin Na laat hier zien dat hij een erg goede regisseur is. Hij neemt zijn tijd. Laat alles op een erg rustige manier uitspelen en weet precies wat hij aan het publiek wil tonen. Visueel ziet het er erg goed uit, en ook qua audio is het genieten. De muziek is erg sterk en weet de sfeer enorm te verhogen. Fijne ambient score gemengd met traditionele orkest muziek.

Ik heb echt enorm van The Wailing genoten.

"Drenched criminals"

Een minder rommelige Miike. De film zit echt strak in elkaar. Het gekke en rommelige uit de eerste film van deze trilogie maakt hier plaats voor structuur en vooral rust. Met zo nu en dan nog steeds een uitbarsting van geweld. De dagelijkse bezigheden van de crimineel, het hoertje en het jongetje zijn in het begin leuk om te volgen. Maar mist net dat beetje om ook over een langere periode interessant te blijven. Het einde maakt dan veel weer goed. En het is zelden dat een film met zoveel regen zo sfeervol is. Vond het echt iets toevoegen aan de film. Ook dit tweede deel in de trilogie is leuk.

Een film die toch wel wat overeenkomsten heeft met Big Trouble in Little China.

Laatst genoemde is wel veel leuker. Eddy Murphy is degene die de film de das om doet. Vaak probeert hij, net als in veel films waar hij in speelt, te hard om grappig te zijn en met leuke dialogen te komen. Dit werk juist averechts en vaak op de zenuwen. Jammer want als avonturenfilm had het zeker een geslaagd iets kunnen zijn. Veel fantasie en leuk spel van de andere castleden.

Na Licence to Kill zou het maar liefst zes jaar gaan duren voor er een nieuwe Bond kwam. Aan Martin Campbell de taak om 007 een nieuwe start te geven. Iets wat hij later ook zal doen met Zorro en het geweldige Casino Royal. GoldenEye is trouwens nooit echt een favoriet van mij geweest.

Een frisse start was er voor Bond. De situatie in de wereld was veranderd dus ook de Britse spion moest meegaan met de tijd. Een nieuwe Bond is er gevonden in Brosnan, die het niet slecht doet. Mijn favorieten zullen echter altijd Sean Connery en Roger Moore blijven. GoldenEye is een beetje half geslaagd. Het verhaal is niet altijd even interessant en leuk, en komt ook nogal traag op gang. Het tempo voor de rest van de film ligt verder ook niet zo hoog. Doet de film wel wat de das om. Buiten de Bond-theme en de titel song voelt het geheel ook niet Bonds aan. Gelukkig is dit in, en velen zullen het niet met mij eens zijn, in Tomorrow Never Dies allemaal wat beter. De actie scènes zien er wel weer spectaculair uit, met als hoogtepunt natuurlijk de Tank chase door St. Petersburg. Geweldig moment. Ook de gadgets hebben een mooie upgrade gehad. Als actie film is het dan ook zeker geslaagd, en bied het genoeg vermaak om net boven het de middelmaat uit te stijgen.

Acteer werk is dik in orde. Brosnan zit al goed in zijn rol. De Bond girl gespeeld door Scorupco voegt echt iets toe aan het verhaal, en mede door haar spel komt ze echt geloofwaardig over. Sean Bean speelt een heerlijke schurkenrol die hem op het lijft lijkt te zijn geschreven. Desmond Llewelyn lijkt met de film alleen maar beter en leuker te worden. Onze eigen Famke Janssen ben ik wat minder over te spreken. Een half Russisch/Nederlands accent en de overacting helpen daar ook al niet in mee.

Film technisch wat pover. Wel wat moderner geschoten, maar af en toe vind is het beeld wat vaag en is het wat slecht belicht. Op dvd zien de beelden er nog ouder uit dan bijv. Dr. No of From Russia With Love. Ook het gebruik van miniaturen en visual effects valt te veel op, wat niet het geval zou mogen zijn. De muziek is ook niet geslaagd. Het elektronische werkt voor geen meter, en pakt nimmer de goede sfeer. De titel song is wel heerlijk, en Tinas' stem past perfect in de Bond wereld.

Jammer dat het verhaal wat traag verloopt, wat meer tempo had de film zeker geen slecht gedaan. Toch bied deze 17e 007 weer een hoop vermaak.

3*