Meningen

Erg fijn avontuur.

Ik hou wel van dit soort films waarin een aantal personages in een helemaal afgesloten ruimte moeten overleven. Een onderwater setting leent zich daar natuurlijk perfect voor. The Abyss heeft een geweldig verhaal en fantastisch acteerwerk. Ze komen allen zeer geloofwaardig over. De film is erg mooi geschoten. De mix tussen verschillende technieken lopen vandaag de dag nog erg mooi in elkaar over en het onderwater gebeuren ziet er mooi uit. De special edition, hoewel heel wat langer, is zeker de moeite waard en voegt toch behoorlijk wat toe aan het geheel.

Cracking numbers.

The Accountant is weer zo'n typisch geval van een film die zoveel beter had kunnen zijn dan dat het uiteindelijk is geworden. De film heeft een aantal leuke elementen die behoorlijk goed werken en toch ook wat momenten die behoorlijk goed gevonden zijn. Maar helaas zijn er ook erg veel momenten die minder goed werken en door het schrijfwerk en regie zonder "durf" weer verzand in een standaard actionflick die keurig binnen de lijntjes kleurt. Wat overblijft zijn enkele kundig in beeld gebrachte actie scenes die je al snel weer bent vergeten en een aantal erg leuke scenes rondom het personage van vooral Affleck en Simmons.

Aan het acteerwerk ligt het niet. Vooral de twee eerder genoemde acteurs leveren hier erg goed werk af. Bernthal is ook in deze film erg cool en Lithgow kan ik altijd wel waarderen. Kendrick past hier dan nog wel het minste in thuis. Ze kan helemaal niets met deze rol. Slechte casting keuze.

Vermakelijk, maar niet meer dan dat. Met een wat minder rommelig verhaal en een regisseur die wat verder durft te gaan had dit zoveel beter kunnen zijn. Het had echt potentie om echt iets goed te worden.

Erg vervelende niet grappige film.

Ik zie de humor hier niet van in. Carrey doet het net als zo vaak erg over the top. Oneliners werken niet en wordt na tien keer ook erg vervelend. Ook de andere grappen zijn gewoon niet om te lachen en vaker erg irritant. Jim Carrey ligt me daarnaast in dit soort film ook niet. Verhaal heeft ook verder weinig om het lijf en lijkt ondergeschikt te worden aan een schmierende Jim.

1*

Een nog vervelender vervolg op een erg vervelend eerste deel.

Ik mag Jim Carrey gewoon niet graag zien. Zijn soort humor en drukke typetjes liggen mij niet zo. In When Nature Calls is hij no irritanter dan in het eerste deel. Wat een ergernis om anderhalf uur naar die man te kijken. De enige film waar dit geslaagd is, is in Batman Forever. Verder zie ik hem liever in de wat serieuzere rollen zoals in Number 23 en Eternal Sunshine. Verhaaltje boeit verder ook niet, en de grapdichtheid is laag. Enige leuke moment was met die neushoorn. Verder werkt het vooral op de zenuwen.

Nog een behoorlijke misser van Disney.

Zo gecharmeerd als ik van het eerste verhaaltje was, zo vervelend vond ik het tweede verhaal. Hoewel beide verhaaltjes gewoon veel te lang duren om een half uur echt goed mee te vullen, is het verhaal van Mr. Toad erg leuk. Het verhaaltje is goed, leuke personages en ook de animatie stijl is prettig om naar de kijken. Als er dan een einde aan het eerste verhaal is gekomen, is het gewoon er moeilijk inkomen in het verhaal van Sleepy Hollow. Daarnaast mist het ook veel van de fun die Mr. Toad wel heeft. Een enkel leuk moment tussen veel vervelende momenten. Ook de liedjes en muziek in dat segment stonden me behoorlijk tegen.

Gelukkig de laatste avondvullende compilatie film van Disney. Gelukkig keert na dit de echte Disney magie weer terug in Cinderella.

Not Impressed.

The Adventures of Tintin, oftewel een Kuifje film. Ik moet zeggen dat ik nooit echt een fan ben geweest van de boeken en de oudere tekenfilms. En ook dit avontuur spreekt me gewoonweg niet aan. En ook het avontuur om dit een animatiefilm te maken met de allernieuwste technieken is voor mij eveneens mislukt. Zelden heb ik zulke lelijke animaties gezien. De Motion Capture is niet voor iedereen weggelegd, en dat is meteen duidelijk als Haddock in beeld komt. De acteur die hier uiteraard het beste mee overweg kan is Andy Serkis, en hij laat de rest van de cast dan ook ver achter zich. De rest ziet er evenmin mooi uit. Jammerlijke keuze om het min of meer een kruising tussen key frame animatie en live action te maken. De dikke neuzen die sommige karakters hebben kunnen in animatie goed werken, toch leent deze film zich daar niet voor en was het eerder erg storend.

Verhaal is ook erg vervelend, te volgepropt met dingen waar je verder ook weinig aan hebt. Het gedeelte met Haddock als piraat bijvoorbeeld. Had weinig toevoeging op het avontuur. Als avonturenfilm ook niet geheel geslaagd. Nergens spannend of boeiend. De actiescene in Marrokko (?) was een goede poging, maar nergens geloofwaardig, daar deze animatie techniek zich daar totaal niet voor leent. Laatste scene met de kranen was ook een grote misser. En dan het slot de aanloop naar een onvermijdelijke sequel . Ik hoop het toch echt niet.

Een niemandsdalletje van Spielberg en producent Jackson. Zelfs Williams kon de film niet meer redden. Lelijk geanimeerd, slechte muziek, nergens spannend, humor die niet werkt. Eigenlijk geen goed woord over voor deze vervelende film.

Een film die ik veel langer links had moeten laten liggen.

Enige nadeel van Aferim! is dat de regisseur er wel heel erg van uit gaat dat je de Roemeense geschiedenis kent en heel veel van de culturen toen af weet. Daarom niet minder genoten van deze prachtige film.

Het verhaaltje alleen al is erg leuk. Maakt een geweldige roadmovie waarin de hoofdpersonen door Roemenie trekken om een "crimineel" te vinden. Hierbij komen ze in veel leuke/gekke/bizarre situaties terecht met net zulke leuke/gekke/bizarre personages die ze ontmoeten. Gek genoeg, alhoewel heel andere type regisseurs, vloog een aantal keren Kusturica door mijn hoofd. Want ook Jude legt een stukje cultuur heel goed vast op beeld. De uiteindelijke pay-off is ook erg passend.

Aferim! is echt zo'n film waarin alles werkt. De kijk op het leven van de personages, het verhaal, de situaties, de dialogen, humor. Op de een of andere manier komt alles hier echt ontzettend gemeend en heerlijk verfrissend over.

Audio/visueel is het echt verbluffend mooi. Zoals de trailer al heel leuk aangeeft is het op 35mm film geschoten en alles in glorious black & white. De shots wanneer ze door de bossen rijden zien er fantastisch uit. En ook wanneer ze over de vlaktes rijden zijn er shots bij om je vingers bij af te likken. Er is overal ook erg veel diepte ingebracht. Alles komt tot leven op het scherm. Muziek en geluid dragen alleen maar bij om de film naar een nog hoger niveau te tillen. Erg fijne track.

Heel erg fijne film. Heb er van genoten. Alles lijkt te kloppen en audio/visueel is het van begin tot eind genieten. Verfrissend in alles en zal weer een heel scala aan jonge regisseurs gaan inspireren om ook met iets moois en unieks als Arefim! te gaan komen. Van mij mag het.

Minpunten zijn in het topic hier al vaak genoemd. Acteerwerk laat wat afweten, camerawerk is vrij saai, en is soms net even wat te traag op bepaalde momenten. Maar wat een geweldige sfeer weten Herzog en zijn team over te brengen. Bij vlagen erg mooie beelden, en mooie muziek. Heerlijk om met Kinski op deze reis te zijn geweest.

Ai no Mukidashi is een stortvloed van emoties die vier uur lang op de kijker worden afgevuurd. Van komedie tot drama, van harde scènes tot tedere liefde. Deze film heeft echt alles voor de echte filmliefhebber. Visueel ziet het er werkelijk verbluffend mooi uit, acteerwerk is erg sterk en ook de muziek lag fijn in het gehoor. Een film die ik binnenkort nog eens wil herzien, ik denk dat deze toch een grote kans maakt om in de hogere regionen van mijn top 10 te komen, en heel misschien wel de nummer 1 positie . Ik heb gelachen, gehuild, gehuiverd, en me voor de volledige 4 uur ontzettend vermaakt. Een van de beste films, misschien wel de beste film, die ik in jaren heb gezien.

Akira is een film waar ik toch al een aantal jaren erg benieuwd naar ben maar nooit echt de moeite genomen om hem te kijken.Gisteren eindelijk gedaan.

Het verhaal sprak mij vanaf het eerste moment erg aan dus ik zat dan ook snel in de sfeer van de film.De setting rondom een verwoeste mega stad is erg goed.Het verhaal word in een rustig tempo verteld, maar draaft naar het einde toe iets te veel door.Ik had daarbij een beetje het idee alsof ik naar een lange aflevering van Dragonball Z zat te kijken.Daar had het wat mij betreft wel ietsjes ingekort kunnen worden, want de laatste 20 min. begon ik toch echt mijn aandacht wat te verliezen.De rest van het verhaal is zeker wel heel goed, zelfs na zoveel jaar is het nog steeds fantastisch verteld.Een film versie van deze toffe animatie film zie ik echter niet zo zitten.

De karakters konden mij ook niet altijd even boeien.Dat kon mij ook niet heel veel schelen want ik zat steeds met open mond te kijken naar de actie scènes, en die zitten er genoeg in, en hoe mooi die geannimeerd waren.Erg goed gedaan.Helaas vond ik de animatie niet altijd even geslaagd.Het ene moment vond ik het prachtig gedaan en op een ander moment vond ik het weer erg lelijk maar dan weer in positieve zin, en vond ik het in een ander shot weer niet om aan te zien.Zo ging dat de hele tijd dus door, waardoor ik dus ook een beetje mijn aandacht voor de film verloor.Of ik ben natuurlijk te verwend met de animatie van tegenwoordig.Akira is er iig eentje die ik nog wel een keertje wil zien.

Toch wel een film die mij heeft verrast en dan ook een hele dikke voldoende van mij krijgt.

3.5*

Typisch Kitano, mijn 14e alweer en opnieuw een hele dikke voldoende voor een film van de beste man.

Het begin is wat lastig door te komen. Als de jonge Machisu dan bij zijn oom en tante wordt gedumpt wordt het echt leuk. De film wordt met de minuut beter, en daarmee vergeef je de film zijn ietwat zwakker begin. Dit stuk deed me ook wel wat aan Kikujiro denken. Beetje dezelfde soort sfeer. Hierin komen de typische Kitano elementen goed tot hun recht. Het gedeelte waarin het echt volledig een Kitano film is, is in het gedeelte waarin Machisu wat ouder is. Het spelen, de drama en de plotselinge doden geven je echt het fijne Kitano gevoel. Meest humorvolle momenten komen van de gekker schilder kunsten van de vrienden groep. Het is lang wachten tot Kitano dan eindelijk in beeld komt, en als hij dan in beeld komt, tja is hij typisch Kitano. Gek genoeg is dit wel weer een wat zwakker gedeelte van de film, maar bevat toch nog heel veel om de film dat weer te vergeven. Al heb je dan wel heel erg het gevoel dat de film net even wat te lang duurt.

Gek genoeg Hisaishi hier in niet gemist. De muziek is werkelijk prachtig. Weet precies de juiste snaren op de juiste momenten te raken. Visueel ziet het zoals je van Kitano kan verwachten weer heel verzorgd uit. Leuke kunst maakt hij ook. Humor is weer volop aanwezig en er komen weer onverwachte situaties voorbij.

Zoals gezegd, typisch Kitano, maar het werkt wel weer erg goed. Fijn filmpje met liefde gemaakt. En dat merk je tijdens het kijken.

Solide Zuid-Koreaanse actiefilm.

Die openingsscène alleen al zorgt er voor dat je hartslag omhoog gaat. Zonder veel weg te geven, speel je daarin zelf een grote rol. Het is echt heel gaaf gedaan. Datzelfde kan ook zeker gezegd worden over de rest van de actiescenes. Precies de reden waarom Aziatische actiefilms zo geliefd zijn. Erg goede choreografie, stunts, camerawerk en editing. Gelukkig lakt het hier aan de westerse manier om een actiescene te creëren door alles te verbergen in de editing. De drama werkt minder goed. Het is gewoon te veel en er wordt daarin wel erg over-the-top geacteerd. Gelukkig zijn deze scenes van korte duur zodat we snel weer getrakteerd worden op een heel fijne actiescene.

Buiten de Tetsuo films, ben ik niet erg bekend met het werk van Tsukamoto. Ik herkende er daar wel veel elementen van in Nightmare Detective in terug. Het stijltje bevalt me prima. Lekker rauw, donker, warrig/shaky gefilmd. Wat heel goed in de stijl past om de nachtmerries zo eng mogelijk over te laten komen. Sowieso is dit natuurlijk een erg tof concept. Echt horror is dit dan weer niet te noemen. Het is meer een thriller met erg bloederige momenten. Ik had meer met het thriller/detective element in deze film. Ik vond dat daar de grote kracht vanuit ging. Goed acteerwerk ook.

Wow! Zo'n twintig jaar geleden dat ik deze voor het laatst zag. En wat een heerlijk weerzien was dit zeg.

Waar velen een achteruitgang detecteren als ze ouder worden en hun jeugdfilms weer eens kijken, begin ik ze steeds meer te waarderen en de liefde voor dit medium blijft alleen maar groeien. Er gaan ook zoveel herinneringen door je hoofd tijdens het kijken. We kunnen nu de artwork meer en meer waarderen dan toen we kinderen waren. En dat geld zeker voor Aladdin. De animatie is hierin gewoon perfect. De details, de achtergronden en de personages zien er allen prachtig uit. Het verhaal is niet echt meer wat we vandaag de dag in een film zoeken en het voelt af en toe wat gehaast aan. Maar dat maakt Aladdin houdt zich fantastisch staande op zoveel andere elementen. De liedjes zijn erg leuk en het voelt echt aan alsof je naar een grote musical aan het kijken bent. Ook de eerste keer dat ik deze in het Engels zag. Ik was natuurlijk gewend aan de Nederlandse versie. Maar dit is echt zoveel beter. Williams is een perfecte casting keuze. Geld ook voor de rest van de acteurs maar het is vooral Williams die dit naar een hoger niveau tilt. Jafar is een van de beste Disney villains en Iago, Abu, Magic Carpet en Rajah zijn perfecte sidekicks. Een geweldige prestatie op gebied van 2D animatie in de tweede golden age van Disney. Een film vol liefde en de emoties zijn perfect geanimeerd.

De film draait om een alibi kantoor, best een leuk gegeven, alleen dan weer jammer dat er weinig mee wordt gedaan en er zo'n saai liefdesplotje door verweven zit. Acteerwerk is niet om aan te zien. Verhaaltje boeit niet en de grappen waren ook niet echt leuk. Eigenlijk maar op twee momenten een beetje kunnen lachen, maar verder nogal saai uitgewerkt.

Samen met Mary Poppins en Assepoester een Disney die ik het vaakst gezien heb. Toch wel een van mijn favorieten deze Alice in Wonderland.

Alice in Wonderland is de meest muzikale Disney. De film leunt op erg veel liedjes om het verhaal te vertellen. Het is dan ook meer een musical, Die liedjes varieëren wel heel erg. Het onjaardag liedje is erg leuk, en het bloemen liedje is erg mooi. Het eerste liedje is dan weer wat minder. Naast het musical aspect is het ook een erg vreemde film in de Disney classics reeks. De animatie's komen vaak erg bevreemend over, maar past goed bij het hoge fantasie gehalte van Alice in Wonderland.

De film staat bol van de leuke karakters en gebeurtenissen. Het witte konijn is nog wel het leukst, maar ook de scène met de rups is erg goed. Een scène die er voor mij erg uit sprong is wel de bosscène, waarin het creatieve er vanaf druipt. Erg leuke vondsten allemaal, en ook het moment waarop Alice de weg volledig kwijt is, dit versterkt door een prachtig klein liedje.

Het probleem met Alice in Wonderland is dat het niet zo meeslepend is als andere Disney's, of echt een vaste structuur in het verhaal heeft. Toch is het en blijft het een erg leuke film. Het avontuur spreekt al erg aan, de wereld is fraai vormgegeven, en ook de karakters zijn stuk voor stuk erg leuk. Het einde vond ik helaas net wat te snel gaan, maar het is ook een keer genoeg geweest met het bevreemende, en dus ook wel weer passend.

Opnieuw weer erg genoten van deze leuke, creatieve animatiefilm.

Na Sweeney Todd had ik toch wel hoop dat deze Burton weer iets beter was. Helaas is dit niet het geval en is het uitgelopen op een lichte teleurstelling. Eigenlijk is het precies zo als ik van de film verwacht had. Mijn vriendin wilde hem graag zien en ik ben de beroerdste niet om dan mee te kijken. Zij heeft er uiteindelijk meer van kunnen genieten dan ik.

Visueel is de wereld schitterend om aan te zien. Alles ziet er lekker Burtonesque uit, en hij heeft dan ook duidelijk zijn stempel op de film gedrukt. Mooie designs van de wondere wereld van Underland. Tot in de details ziet het er fraai vormgegeven uit. Alleen een beetje jammer dat veel karakters mij iets te cartoonesk waren. Of het de bedoeling is geweest of niet, ik vind het er lelijk uit zien. Helena Bonham Carter met dat grote hoofd ziet er helemaal niet uit, en dat zelfde geld ook voor de broers, wat overigens wel leuke personages zijn. Burtons stijl is helemaal in de film terug te vinden dus.

Het begin is best leuk. Vanaf het moment dat het konijn in beeld komt, en naar zijn klokje wijst begint het echt. Dan volgen er een aantal erg leuke scènes. De bestaande dingen waren erg leuk, en ook de nieuw toegevoegde creaturen zijn fijn. De film gaat een beetje de verkeerde kant op als Alice terecht komt bij de Mad Hatter. Verhaal wordt vanaf dan met de minuut oninteressanter. Erg jammer. De film kon me helemaal niet meer boeien en werd het steeds saaier. Het voelde allemaal een beetje leeg aan. Dat geld ook voor de karakters, die allen wat vlak blijven. Johnny Depp speelt weer een vreemd personage die toch weinig diepgang meekrijgt. Hij is wel de enige die er nog wat van maakt, net als de stem acteurs. De rest is erg middelmatig bezig.

Naar het einde toe en de climax waren ook niet echt bijzonder, en werd veel te snel afgekapt. Daardoor werkte het einde ook niet echt.

Af en toe best vermakelijk, en vooral de wereld ziet er mooi uit. Aan het einde bleef ik een beetje met een leeg gevoel achter, en heb ik toch niet heel veel bijzonders en vernieuwend gezien. Een beetje Burton op de automatische piloot.

2*

Vannacht even herzien, en hij is nog altijd even eng en onheilspellend als de vorige kijkbeurten.

Waar ik eerder Aliens de beste vond is het nu Alien die boven aan mijn toplijstje van de films staat. Aliens is ook nog steeds erg goed, maar qua stijl bevalt deze mij nu iets beter. Misschien omdat ik toentertijd meer voor de actie was en niet zo zeer voor de horror die Ridley Scott's prent bied. Het verhaal is eigenlijk gewoon standaard, maar wat Scott er mee doet is wat het zo speciaal maakt. Qua design gewoon allemaal erg goed, en ook de gehele opbouw is van een hoog niveau. De schrijvers hebben getracht een enge film te maken en dat is ze goed gelukt. Tel daar de uitwerking bij van Scott en zijn team en je hebt de perfecte horror film, die nu nog steeds effectief is.

Zoals gezegd is het verhaal vrij simpel. Een team moet iets onderzoeken, ze nemen iets mee aan boord en de afslachting kan beginnen. Het is vooral de uitwerking die het verhaal naar een hoger niveau tilt. De film ademt een fantastische sfeer uit. Dit wordt ook erg versterkt door de geweldige muziek die Goldsmith voor de film schreef. Ingetogen, en door de claustrofobische sfeer werkt het perfect. De designs van het schip de planeet en van het Alien moederschip steken fantastisch inelkaar. Ook de aankleding van het geheel is mooi om aan te zien. De Nostromo is geleefd, en dat zie je. Geen steriele witte vloeren/muren zoals in Star Wars of 2001, maar een vies grauw geheel waar de arbeiders duidelijk aan het werk zijn en in leven. Het geheel doet erg claustrofobisch aan, en sluit weer perfect aan op de horror die de film bied.

Enge en spannende momenten zijn er genoeg. Vanaf het eerste moment van het signaal en wanneer ze het alien ruimteschip ingaan , is het erg mysterieus. Wat zou er aan de hand zijn geweest, hoe komen ze daar, etc. etc. . Het grote keerpunt in de film de chestburster , is een fantastische en erg intense scène. Dit werkt eigenlijk het best wanneer je helemaal in de sfeer van de film zit. Dit werkt ook zeker heel goed omdat het helemaal vanuit het niets komt. Ook het "acteerwerk" in dit stukje is erg goed. Dan gaat de film over in een thriller/horror. Ook hier komt de claustrofobische sfeer weer boven het onheilspellende uit. De film houdt constant een heel goed niveau vast. De lucht koker scène is ook weer zo'n fantastisch moment die de film perfect beschrijft. Een effectief moment waar ik elke keer weer nagelbijtend van de spanning kan van genieten en dan ineens die scare . De rest van de film blijft de spanning goed vasthouden. Vooral omdat je niet echt wat ziet en je fantasie de loop neemt en het geheel veel enger maakt. Op het laatst gaat het tempo flink omhoog en stevent het af naar een erg goede climax.

Filmtechnisch allemaal mooi gedaan. Zo ziet Giger's Alien en design voor het schip er erg mooi uit. Eng, erotisch en tegelijker tijd bouw je ook een zekere nieuwsgierigheid op voor het beest en de wereld. Camera werk is erg mooi, en zeker het anamorfisch beeld draagt veel bij. De muziek en de sound design zijn van hoog niveau. Acteer werk is erg goed en heel naturel. Enig minpunt is dat de vaart er soms wat uit is en het af en toe een net iets te laag tempo heeft. Dit is echter niet genoeg om mijn verhoging in de weg te staan.

Overweldigende horror die het vooral moet hebben van de opbouw, sfeer en een heleboel van je fantasie. Kun je niet in de sfeer komen zul je er ook niet ten volste van kunnen genieten. The ultimate in alien terror.

5*

Alien: Covenant valt toch een beetje tegen na het erg sterke Prometheus.

Laatstgenoemde was een heerlijke prequel op de Alien reeks. Alien: Covenant borduurt daar op voort en is meer een vervolg op die film dan een full-blown Alien film. En daar weet Scott hierin slecht de balans te vinden. Het is nogal onduidelijk welke kant hij met deze film op wil. Wil hij hier meer een intelligent verhaal vertellen zoals in Prometheus, of wil hij toch die recht-toe-rechtaan horror film maken. De film lijkt daardoor een wat rare combinatie van genre elementen. En dat komt niet altijd even goed over in Covenant.

Het verhaal begint met een prologue van David, die over de gehele lijn wat vreemd lijkt, maar later toch een grotere betekenis krijgt. Het verhaal van David is dan ook het meest interessante van de film. Al is het meest interessante aspect vooral iets waar we weinig over te weten komen. En dat is datgene wat zich voor deze film afspeelt. Dat had ik veel liever gezien dan ruim twee uur naar een groepje kolonisten kijken die eigenlijk gewoon als canon fodder dienen. Het zijn geen interessante karakters, ze zijn niet leuk om te volgen en het boeit je totaal niet wie er uiteindelijk sterft en wie niet. Dieptepunt is toch wel het personage van Waterston. Het verhaal achter de Xenomorph en hoe die is ontstaan is best interessant, maar daar had veel meer mee gedaan mogen worden. Verder zijn de kills natuurlijk wel erg leuk in beeld gebracht en is er ook genoeg te genieten voor de horror/Alien liefhebber. Ook de nieuwe Aliens zijn een leuke toevoeging.

Fassbender is, net als in Prometheus, weer degene die de show steelt. En dit keer mag hij dat ook nog eens doen in een dubbel rol. Blijft een genot om naar zijn spel te kijken. De rest van de cast kan weinig doen met hun personages, al is da grotendeels te wijten aan het script en niet aan hun spel. Pearce doet het wel erg goed als Weyland.

Scott doet deze projecten met heel veel liefde. Dat is duidelijk te zien. Al is het ook duidelijk dat de man die ooit heel veel voorliep op zijn collega's nu toch echt achterloopt in wat hij laat zien. Vernieuwend is het nergens meer. Je hebt echt het gevoel dat je alles al een keer eerder hebt gezien. Verder is er natuurlijk wel vakwerk geleverd. De film ziet er fantastisch uit. Visueel is het echt genieten. De locaties en sets zien er prachtig uit. Ook camerawerk en belichting zijn van een hoog niveau. Eigenlijk valt er technisch bijna niets tegen. Al had er zo af en toe wel wat meer tijd gestoken mogen worden in de CGI. Die komt niet altijd even overtuigend over. De muziek van Jed Kurzel is ook erg mooi. Geweldig hoe hij elementen van Into Eternity uit de originele Alien vermengt met de muziek uit Prometheus en zijn nieuwe muziek.

Alien: Covenant is erg vermakelijk, maar mist net dat beetje extra wat Prometheus wel had. Daarnaast is het verhaal technisch niet zo sterk. Met de horror zit het helemaal goed dit keer en audio/visueel is het echt fantastisch.

Best een goede film heeft Jeunet er van gemaakt.

Script is wel nogal rommelig, en het einde doet de rest van de film een beetje de das om. Toch blijft de reeks boeien en vermaken met dit vierde deel. Elke keer weer een andere insteek van een andere regisseur heeft wel zo zijn charme. Iedereen heeft er zijn eigen visie op. Dat maakt deze reeks ook erg afwisselend in stijlen.

Visueel ziet Resurrection er erg mooi uit. Erg mooie belichting ook op momenten. Verhaal is best ok, al is de humor soms wat misplaats. Alleen Perlman kan hier mee overweg. Sowieso een van mijn favoriere acteurs. Ook leuk om Pinon opnieuw weer in een Jeunet film te zien en dit keer in een Engels gesproken rol. Ryder is wel een miscast, de rest doet het wel goed tot zeer goed, met nog zo'n bijrol acteur die er bovenuit steekt. Leland Orser speelt zijn korte rol weer geweldig. De onderwater scène behoort toch wel tot een van de beste scènes uit de reeks. Een mix tussen sci-fi, actie en horror. Nergens wordt natuurlijk de sfeer uit Alien geëvenaard of de adrenaline rush uit Aliens, en zelfs de grimmige setting uit Alien3, maar Jeunet weet met Alien: Resurrection toch een waardige opvolger te maken. Ook hier is de special edition/director's cut toch weer de beste versie van de film, met name al door de prachtige opening shot die de regisseur voor ogen had.

Een film die best wel wat te lijden heeft gehad onder beslissingen van de studio.

Finchers stijl is wel al herkenbaar. Allles is lekker grauw en donker in beeld gebracht. Toch best wel een goed debuut. Ik snap dan ook echt niet dat hij niets meer met Alien 3 te maken wil hebben, want het is alles behalve een slechte film geworden.

Het gaat een beetje terug naar de horror roots van Scotts eerste deel. De spanning is soms om te snijden, waarbij vooral de achtervolging door de tunnels eruit springt. Verhaal technisch lijkt het wel een beetje te zijn doodgebloed, het enige nieuwe element is de setting en dat Ripley de quee bij zich draagt . Verder niet echt hoogstaand. Fincher weet er echter wel iets van te maken. De setting in de gevangenis is erg mooi in beeld gebracht, en ook de rest van de scènes zien er visueel verbluffend mooi uit. Jammer dat de studio zoveel druk heeft kunnen uitoefenen op de film waardoor Finchers visie een beetje verloren is gegaan. Gelukkig kunnen we in de Assembly cut wel een beetje zien wat hij voor ogen had, en is dankzij wat nieuwe toevoegingen een stuk beter geworden als film.

Er zijn maar weinig vervolgfilms die beter zijn of dan wel van hetzelfde niveau zijn. Aliens is daar wel een van.

Aliens is gelijkwaardig aan Alien, maar dan op een andere manier. Een James Cameron manier. De film speelt met ongeveer hetzelfde idee, maar Cameron geeft daar geheel zijn eigen draai aan. Het verhaal is anders, sfeer is anders, de manier waarop het geschoten werd is anders. Enkel het idee van het monster is hgetzelfde gebleven, maar toch weer met een eigen idee erbij.

De film drijft niet echt meer op de horror aspecten die in Alien zo aanwezig zijn. Scott heeft dat met verve gedaan en daarmee een van de meest claustrofobische, spannende sci-fi horror film ooit gemaakt. Cameron gebruikt dit keer een andere insteek. Hij maakt er een oorlog/actie film van. Toch heeft hij goed naar Scott's film gekeken. De sfeervolle beelden heeft hij overgenomen, de belichting en ook weet hij een aantal erg spannende scènes te creëren. Voorop staat echter wel de actie, die veel aanwezig is. De ene spectaculaire scène na de andere volgt elkaar in een snel tempo op. De film is zo rijk aan grote, maar ook zeker kleine mooie momenten. Heb beide versies van de film gezien, en ik vind de film in zijn verlengde versie completer aanvoelen. Normaal waar in verlengde versies sommige scènes wat overbodig voelen, is dat bij Aliens niet het geval.

Verhaal is best simpel, het is echter niet een herhaling van het eerste deel maar een compleet nieuw verhaal. Van begin tot eind komen er ingeniueze momenten voorbij. Ook leuk is de terugkeer naar LV-426, waar we dit keer wat langer blijven. Het mysterie rond het ruimteschip blijft. Dit keer is er niet een monster maar zijn er meerdere. Dit maakt ze nog dreigender dan het monster in het eerste deel al was, zeker omdat ze ook in groepen jagen. Het ruimteschip is veruild voor een soort van complete stad. Om elke hoek kan er gevaar schuilen. Dat het allemaal wat groter is doet niets af aan de soms wel aanwezige claustrofobische sfeer. Toch erg goed gedaan. Maar waar de film boven zichzelf uitstijgt is toch wel naar het einde toe met twee geweldige scènes. Dat is wat Aliens net zo goed maakt. Het is hetzlefde concept, maar Cameron weet telkens met het idee te spelen en gaande weg steeds iets nieuws toe te voegen. De actie en spannende momenten completeren het geheel alleen maar.

Film technisch is het weergaloos. Alle technieken die toen mogelijk waren zijn in de film gebruikt. Het is dan ook een special effects extravaganza geworden. De designs zien er werkelijk weer verbluffend uit. De creaturen zijn mooi vormgegeven, met als toppunt de queen alien . Erg mooi en ook sfeervol geschoten, met veel rook en vuiligheid. De muziek van Horner behoort toch wel bij een van zijn beste scores die hij gemaakt heeft.

Acteerwerk is dik in orde. Weaver speelt nog beter haar rol dan in het eerste deel, ook omdat ze wat meer diepgang heeft meegekregen. Henriksen zien we toch wel in zijn beste rol ooit. Ook leuk om Paxton en Biehn weer te zien na Terminator. Henn speelt ook erg goed, en dat voor die leeftijd.

Cameron bewijst hier wat voor een talentvolle schrijver/regisseur hij is. Hij weet van een bestaande concept/film iets geheel eigens te maken en naar zijn hand te draaien door veel dingen uit te bouwen en toe te voegen. Daarmee maakt hij zijn versie van Alien samen met die van Scott de beste delen uit de reeks. Qua spanning komt het niet helemaal in de buurt, maar qua intensietijd overtreft hij het eerste deel makkelijk.

Middelmatig inderdaad.

De film kijkt wel lekker weg, maar er zijn veel betere kinderfilms te vinden. Kinderen zijn duidelijk de doelgroep, daar waar sommige films volwassenen ook kunnen vermaken, kan Aliens in the Attic dat minder. Af en toe nog wel een leuk momentje zoals het poppenspelen met het vriendje van zusterlief en wat alien momentjes. Verder te kinderachtig om mij echt te kunnen vermaken.

Hoe verknoei je anderhalf uur van je tijd? Kijk All the Boys Love Mandy Lane.

90 minuten is genoeg tijd om een leuke slasher te maken. Dat hebben genoeg films in het verleden en in het heden bewezen. Mandy Lane weet zich op geen enkele manier te onderscheiden van de rest. Het is een saai geheel. Na het zien van begin scene met het zwemfeestje belooft het nog wat te worden met de rest van de film. Niets is minder waar. We moeten een geheel film kijken naar platte, irritante personages, een redelijk standaard verhaaltje, lelijk geschoten beelden. Ook Heard weet weinig toe te voegen op het geheel. Mooie aanwezigheid maar verder ook weer een erg slecht geschreven karakter.

De hele film kabbelt veel te langzaam vooruit, zonder daarbij echt vooruit te gaan. Steeds weer hetzelfde. De kills vormen daarin ook niet echt een leuke afwisseling. Best inspiratieloos allemaal. Je ziet ook al van ver af aankomen wie de dader nu werkelijk is. Datzelfde geld ook voor de twist . Beetje jammer om dit er nog achter aan te plakken. Enige motivatie is ook ver te zoeken. Wel credits naar de muziek keuzes trouwens. Erg fijne tracks komen er toch wel voorbij met als toppunt de nieuwe bewerking van America's "Sister Golden Hair". Eigenlijk is de muziek het enige goede aan de film. Verder vooral een erg saaie, vervelende en sfeerloze film.

Een erg goed gemaakte film.

De film duurt misschien iets te lang. Zeker met de stroom aan informatie en namen die voorbij komen, twee acteurs die beter kunnen en een aantal oninteressante scenes.

Zoals gezegd wel een erg goed gemaakte film. Goed acteerwerk, goede regie en een interessant verhaal. De redactie komt helemaal tot leven en je hebt het idee dat je er deel van uitmaakt. Ik vond het vooral fijn dat de personages helemaal gefixeerd zijn om hun werk te doen en dat er niet allerlei vervelende subplots gaande zijn. Ook een goede keuze om de personages niet zoveel achtergrond verhaal mee te geven. Gewoon straight to the point, twee gasten die hun werk doen. Klaar. Er zit jammer genoeg niet echt een spanningsboog in, mede dankzij de lange speelduur. En dat je de uitkomst weet helpt daarin natuurlijk ook niet echt mee. Maar dat kun je de filmmakers niet echt kwalijk nemen. All the President's Men is geen meesterwerk, wel gewoon een goede film.

Dankzij een fragment in de MM contest de film ontdekt. Ik had hoge verwachtingen van Allegro, dit heeft de film toch enigzins kunnen waarmaken. Wat een film weer van Boe, Wow.

Reconstruction heb ik een paar keer herzien en wordt bij elke keer weer beter, en na een aantal kijkbeurten is die film doorgestegen tot in mijn top 10. Allegro heeft dezelfe soort setting, het is ook een reconstructie maar dan net even anders. Het begin is fantastisch, op een soort kaart en met een simpele tekening worden we geintroduceerd met de karakters en het personage waar het allemaal om draait. Boe weet ons het verhaal net als in Reconstruction prachtig in te zuigen. In dit verhaal staat dé liefde van iemands leven weer centraal. Mooi ook dat het weer wordt voorgesteld alsof een ieder van ons het kan overkomen, gewoon out of the blue. De film kent een geweldige emotionele diepgang, zonder ergens te oversentimenteel te worden. Een heerlijke vertelling over een man, door de liefde beschadigd en alle herinneringen aan zijn verleden door onderdrukking van bepaalde gevoelens is kwijtgeraakt. En nu in een zoektocht probeert terug te vinden, in "The Zone". hmm klinkt als Stalker, maar buiten de naam van het gebied en een grote psychologische diepgang zijn er toch weinig overeenkomsten tussen deze films.

Op een subtiele manier weet Boe je helemaal op te zuigen in de film. Dat komt vooral dordat de regisseur het op een echte manier probeert over te brengen naar de kijker. Oprecht is misschien een beter woord. Deze oprechte manier van vertellen is iets waar hij de kijker mee pakt, en niet meer loslaat. Iets wat ons allemaal kan overkomen, en in een surrealistische setting laat afspelen. De acteurs doen allemaal goed hun best om dit ook zo over te brengen zoals het script ook bedoeld is. Die oprechtheid is wat Reconstruction ook al zo sterk maakt en in Allegro is dat zeker niet minder. Alles laten afspelen zodat het echt lijkt terwijl het helemaal niet zo is. En opnieuw is de reconstructie weer pijnlijk. Het verhaal wordt zorgvuldig aan ons voorgesteld en op een uiterst goede manier aan ons verteld. Van begin tot einde blijf je geboeid kijken naar de gebeurtenissen. Je krijgt een bepaalde connectie met het personage waar het allemaal om draait. De hele film blijf je echt in een trance kijken. De combinatie van beelden, muziek en acteerwerk zijn een genot om naar te kijken. De liefde is niet zo voelbaar als in Boe's Reconstruction, maar daar gaat het ook niet om. Het gaat om het terugvinden van de liefde van je leven, zelfs al ben je die vergeten. Beetje bij beetje word duidelijk wat er in de relatie tussen beide is gebeurd, en waarom ze de keuze die ze gemaakt hebben gemaakt hebben. Het stevent af op een einde die ik toch nog niet echt kon waarderen. Het leit me een beetje leeg achter. Ik weet niet of dit de bedoeling is geweest, maar als dit zo was geweest is het zeker gelukt. Maar om een heel verhaal nu op te zetten, en zoveel emotionele en psychologische diepgang mee te geven, en zo'n einde te geven vond ik bizar. Wel weer mooie laatste woorden trouwens "Moeten we nu medelijden hebben met Zetterstrøm, dat is aan een ieder om zelf te bepalen" , ik kon (nog) niet echt dat gevoel opbrengen voor hem, misschien in een volgende kijkbeurt

Visueel bestookt de regisseur de kijker met heel wat moois. Van de tekeningen/ kaarten tot aan de prachtige straten van Kopenhagen. Prachtige shots komen voorbij. Je zou haast zeggen perfectie, ook de belichting is fantastisch te noemen. De kleurencombinaties zijn werkelijk om je vingers bij af te likken. Van begin tot einde één en al visuele pracht. De muziek is subtiel de hele tijd aanwezig zonder je echt uit het verhaal en de sfeer te onttrekken. De soundtrack met het gezoem e.d. is ook een genot om aan te horen.

Nimmer in deze pracht van beeld en geluid verliest Boe de karakters en het verhaal uit het oog. De vertelling in het geheel blijft hoogstaand, zelfs bijna perfect. Dit geld dus voor alle elementen waaruit een film bestaat. Ik zat te twijfelen tussen een 4 en een 5. Ik had eerst een 4 gegeven, maar heb die verwijdert en vervangen voor de middenweg, een 4.5, want hij blijft toch wel erg lekker naspoken door je hoofd. Alleen een klein beetje jammer van het wat makkelijk en te snelle einde. Ik hoop dat dit bij herziening wat beter gaat vallen, en er misschien toch nog 5* in zit

Opnieuw een prachtig vertelde reconstructie, met veel visuele pracht verteld.

4.5*

Normaal ben ik niet zo van de Nederlandse romcoms, maar deze was toch wel leuk. Echt hoogstaand wordt het echter nergens en alle cliché's worden maar weer uit de kast getrokken. De cast is niet uitzonderlijk goed en acteert een beetje op GTST niveau, de ontwikkeling van de karakters wordt ook erg weinig mee gedaan en ze blijven allemaal wat oppervlakkig. Een leuke verassing is echter wel de vrouw van Thomas Acda die deed het erg goed. De setting is wel erg leuk, en straalt toch echt wel een warme sfeer uit. Jammer dat dit vaak wat verwaterd door de matige soubndtrack, die ontrok mij steeds uit de sfeer. Wel enkele geslaagde grappen waar ik wel om heb kunnen lachen. Stijgt net ietsjes boven de andere middelmatige Nederlandse romantische komedies uit, daarom:

3*

Heerlijke B-film.

Alligator is een erg leuke film. Je kunt duidelijk zien dat het project met plezier is gemaakt. Het druipt er werkelijk vanaf. Dat het niet zo'n hoog budget had zie je er toch wel vanaf, maar dat mag de pret niet drukken. Een leuk gegeven ook van een alligator die door de w.c. word gespeold en uitgroeid tot een monster met buitengewone proporties. Dit zorgt natuurlijk voor enkele erg leuke scènes waarin het beest wat mensen aanvalt. Toch is de film ook erg spannend, en zorgen de duistere riool tunnels er voor dat je op het puntje van je stoel zit. Forster is erg goed bezig, en speelt het ook erg leuk. Misscien wel de leukste rol die ik de man tot nu toe heb zien spelen. verder is het natuurlijk niet echt hoogstaand, maar dat staat nimmer in de weg van de hoge entertainment valeu die Alligator heeft.

Ondanks dat de film erg traag is, is dit een erg intense ervaring.

Altiplano is een film die best wel wat van je aandacht verlangt. Het is geen gemakkelijke zit. Het erg lage tempo maakt het er niet beter op. Ik hou wel van dit soort slowburners.. Er valt zeer veel te genieten in Altiplano. Het verhaal, voor zover dat echt aanwezig is, is best sterk en roept toch best interessante vragen rondom kwik winning op. Verder bevat de film erg veel symboliek en religie. Echter wordt dat nergens echt vervelend. Erg veel scenes hebben een dubbele betekentis. Op bijna elk moment kun je je eigen ideeën op de film los laten. De surrealistische scenes tusendoor werken erg goed in combinatie met het rauwe en realistische. Ook de drama komt erg goed over.

Visueel is dit echt heel erg mooi. Dat is vooral te danken aan de omgevingen natuurlijk. Zorgt voor enkele schitterende plaatjes. De muziek is ook erg fijn. Voelt erg vreemd binnen de film, maar past echt perfect bij de film. Verder is het acteerwerk erg goed. Vooral Solier is hier heel erg sterk.

Al met al een heel bijzondere film.

Normaal gesproken houd ik niet zo van kostuum drama's en van klassieke muziek heb ik ook weinig kaas gegeten. De enige film die deze twee elementen mooi weet samen te voegen en mij ook echt wist te bekoren was Kubrick's Barry Lyndon. Amadeus had ik via het forum getipt gekregen, en me er dus maar aan gewaagd.

Een beetje een moeilijk door te komen film, en ik kon er vooral erg moeilijk inkomen ook. Komt misschien ook wel omdat ik de DC heb gezien ipv. de gewone versie. Ellenlange klassieke muziek stukken tot aan tenenkrommend aan toe. Op het laatst had ik het dan ook echt wel gehad met de minuten durende opera stukken. Verhaal technisch kon ik er ook maar weinig mee. Voelde allemaal een beetje te theatraal aan. Het laatste deel wordt het nog wel wat boeiender, maar kan voor mij de film niet meer redden.

Af en toe kent de film echter zo zijn mooie momenten, wat het nog enigszins uit te houden maakt. Ook de design en de setting van het oude Oostenrijk is erg mooi gedaan. Je kunt zien dat er veel tijd in is gestoken om het zo authentiek mogelijk te maken. Dat maakt Amadeus een lust voor het oog. Ook het acteerwerk is erg goed, en dan vooral van F. Murray Abraham die volgens mij de rol van zijn leven speelt in Amadeus.

2*