Meningen

Af en toe een geslaagde grap en een leuke situatie in een film over ontsnapte gevangenen en country muziek. Vermakelijk, maar nergens briljant.

Clooney speelt zijn rol met verve. Een rol die hem op het lijf is geschreven. De rest lijkt niet zo lekker op dreef te zijn. De Coens doen het over het algemeen of heel goed bij mij of wat minder. Bij O Brother is het dat laatste geworden. De film kent niet echt een boeiend verhaal, daanaast was de muziek erg storend. Wat een vervelend gedoe, want de film kent wel degelijk een aantal geslaagde grappen en vaak zijn er leuke situaties, maar worden helaas bedolven onder een oninteressant verhaal en vervelende muziek. Nee, niet echt mijn ding.

Weer ietsjes beter dan deel 2, maar ook dicht in de buurt van het voor mij ook al zeer zwakke eerste deel.

Oceans Thirteen vond ik net als Eleven en Twelve maar weer een saaie bedoening.Verhaal wat veel te veel elementen bevat die totaal niet uitgebalanceerd worden gebracht, erg ongeloofwaardig, en daarnaast ook totaal niet interessant om te volgen.De beelden van Vegas zien er prachtig uit maar is niet genoeg om het zwakke/van de hak op de tak verhaal, de niet boeiende karakters en nietszeggende momenten te verbloemen.Ik hoop ooit nog een topper van Soderbergh te zien, maar nog een Oceans film kan ik echt niet aan.Een krappe,

2*

Toen ik nog een klein jochie was, was dit altijd één van mijn favoriete Bond. Nu is dat niet meer zo. Gek hoe je heel anders tegen een film aankijkt als je ouder wordt. Ineenkeer is wat wat je goed en/of leuk vond helemaal niet meer zo goed.

De film begint al heel spectaculair met de pre-title scène. Dit is toch wel een van de betere in de reeks. Heeft verder maar weinig te doen met het verloop van de rest van de film, en voelt daarom een beetje vreemd aan. Dan krijgen we de credits met het prachtige nummer All Time High, het is misschien wat soft en zoet qua muziek en zang, maar past perfect bij de warme sfeer die deze dertiende Bond film wat uitstraalt. Hierbij helpt het ook nog mee dat de film zich in het exotische India afspeelt. Een intrigerend land heb ik het altijd gevonden. Hiervoor krijgen we nog een spannende scène die de plot wat klaar legt om uitgespeeld te worden. Hetgeen wat een beetje stoort in deze film is het niveau verschil in de scènes. De ene keer is het ongekend spannend en actie rijk, om aan de andere kant weer met saaie en zoetsappige momenten aan te komen. Glen weet hierin de balans niet goed te vinden. Als geheel is het wel vermakelijk, maar door de slechte balans wordt je af en toe wat uit het verhaal gehaald. Wat hierin wel overblijft, is de warme sfeer.

Het lijkt alsof de makers aanvoelden dat dit wel eens Moore's laatste Bond film zou kunnen worden, omdat hij aangegeven heeft dat hij gewoon te oud is voor nog een Bond. Hij zou hierna nog een keer zijn bond gaan weggeven in A View to a Kill, wat ik gek genoeg niet eens zijn beste vind. De schurken in deze film zijn wel erg goed. Koel, berekent en uiterst kalm. Zoals Yaphet Kotto en anderen ook laten zien in andere 007 films. Ik vind hier gek genoeg gewoon meer dreiging van af komen. De dame waar het allemaal om draait vind ik dan niet weer heel veel toevoegen. De humor werkt in veel gevallen niet echt. Een beetje overdreven het Tarzan moment, en het moment bij de Duitsers in de auto waar hij bier en worst aangeboden krijgt .

Octopussy is net als For Your Eyes Only weer een waar actie spektakel. De meest uiteenlopende gebeurtenissen komen voor. Achtervolgingen, hand-to-hand gevechten, een gek met een jojo, een luchtgevecht. Alles zit er gewoon in. Qua entertainment stuk is het erg geslaagd. Ook de muziek is gelukkig zoals ik het graag hoor. Gewoon met orkest gespeeld, zonder gitaar rifjes die de Bond films aan een bepaalde tijd verbinden. Dit zijn dan ook juist de films die tijdloos blijven. Design is zoals altijd goed verzorgd, en ook de locaties zijn weer schitterend. Acteer werk is degelijk, al is het zoals Moore zelf al zei, wel te zien dat hij te oud is. De rest van de cast deed het ook naar behoren.

Vermakelijk geheel dus, al doet de slechte balans en de niet werkende, overdreven humor de film wat de das om.

3*

Hoewel het natuurlijk niet echt heel veel nieuws bied, voelt de film ontzettend fris aan.

Het begin is best sterk en laat je afvragen wat er gaande is. Wat volgt is een wat afwisselende eerste helft. Best leuk al die informatie over die spiegel, maar wordt net even iets te veel. Na een ruzie tussen broer en zus en de bijhorende onthulling van de spiegel, erg sterke scene trouwens, begint de film wel erg lekker te lopen. Heden en verleden sluiten naadloos op elkaar aan, en je gaat je als kijker ook afvragen wat nu echt en niet echt is. We krijgen daar toch enkele erg sterke scenes en het is zo af en toe best spannend. Echt heel eng wordt het nergens. Oculus drijft meer op spanning en sfeer. en daarmee zit het zeer goed. Het einde was enigszins voorspelbaar, maar is wel erg goed. Je weet wat je min of meer kan verwachten, maar was ook behoorlijk verrast.

De kids doen het best goed. Ze zijn zelfs het beste in de film. De volwassenen zijn nergens echt steady in hun acteerwerk.

Visueel is het allemaal best o.k.. Af en toe een leuk shot, maar verder niet heel erg bijzonder. Muziek is erg lekker. Voegt erg veel toe aan de film. Sound design had net even wat meer mee gedaan mogen.

Oculus is een erg fijne slow burner thriller.

Een film met veel herkenbare aspecten van werk.

Al is het natuurlijk allemaal wel wat aangedikt. Die herkenbaarheid komt de film zeker ten goede en daar kunnen leuke dingen mee gedaan worden natuurlijk. De printer die het nooit doet. Trage computers en nog meer leuke kleine elementen. Die Lumbergh is vaak hilarisch met zijn bak koffie en ook Milton is een geniaal personage. Zelfde geld ook voor die buurman trouwens met zijn obsessie voor Channel 9. Het hoofdpersonage alleen is dan weer wat minder en lijkt alleen te werken met een goede wisselwerking met de leukere personages. Wel brengt hij in een aantal scenes dat nonchalante erg goed over. Humor had af en toe wel net even wat meer mogen zijn. Sommige grappen zitten net aan het randje en zijn net niet scherp genoeg. Er is zeker genoeg wat wel werkt gelukkig en zorgt toch voor heel wat vermaakt. De soundtrack is ook erg lekker trouwens.

"And here we are, we're the princes and princesses of the universe."

Een behoorlijk middelmatige actie film die niets echt vernieuwends laat zien. Er zijn beter films met een soortgelijk verhaal als The Old Guard. Zoals Highlander. Wat de film ook wel een beetje saai maakt, is dat je nooit het gevoel van urgentie krijgt of dat je een gevoel van spanning hebt of de personages het wel zullen overleven. Als het goed geschreven is en er gebeurt genoeg hoeft dat geen probleem te zijn. Hier maakt het de kijkervaring er niet beter op. Was het dan allemaal zo slecht? Nee. Er zitten een paar goede actiescenes in, het acteerwerk is best goed en de film kent een aantal prachtige locaties.

Gewoon een erg matige en degelijke actie film wat niet meer met het materiaal doet dan mogelijk. Een gemiste kans.

Fraai geschoten wraakfilm die goed word ingeleid door de gevangenschap waarin Oh Dae verkeert.Qua expleciet geweld vond ik het het eingelijk wel meevallen alhoewel ik wel moeite had om naar het tandarts moment te kijken.Je ziet bijna niets maar het is de verbeelding zoals ook in een opvolgende scène wordt uitgelegd die het hem doet.Hetzelfde geld voor de tonguitsnij scène .De film gaat in een razend tempo door het verhaal heen, alleen vond ik het in de laatste scènes allemaal net iets te lang doorzetten, iets te veel uitleg al zal mij die ontknoping toch wel lang bijblijven.Het laatste shot is ook prachtig.De kleuren en hoe het gefilmd is mogen er ook zeker zijn.Toch niet het meesterwerk wat ik verwacht had, in het begin soms te snel en tegen het einde iets te langdraderig.

Had het einde iets korter geweest dan waren het zeker 4*, maar nu blijf ik hangen op,

3.5*

Die Hard in het witte huis.

De film kent een vermakelijk begin waarin de actie van het scherm spat. Fuqua laat hier een sterk staaltje regie zien. Butler is perfect in zijn rol als secret service agent. Helaas vliegt de film in het midden wat uit de bocht. Waar ik me normaal nooit stoor aan het moralistische gedoe en patriottistische gedoe in dit soort films, lag het er hier wel erg dik op met als diepte punt de speech van die vrouw als ze naar buiten wordt gesleurd . Erg vervelend. Gelukkig blijft er tussen al het gedoe rondom hoe geweldig Amerika wel niet is nog wel wat te genieten in de actie scenes, al halen die nergens meer het niveau uit het begin.

Olympus Has Fallen is een film met een fantastisch begin die helaas vanaf het midden met de minuut vervelender wordt.

Ik heb eerst de remake van deze film gezien, en had gehoopt dat het origineel veel beter zou zijn.Dit is helaas niet het geval vond ik vond hem niet veel beter.

Wat ik ook probeerde, ik kon maar niet in de sfeer van de film komen.Ook kon het verhaal mij niet over de gehele speelduur boeien.De spanning was voor mij nergens voelbaar, en daarom vond ik misschien ook vele scene's wat saai.Ik vond het jochie ook totaal niet dreigend overkomen.Het enige dat deze film voor mij wat kon redden zijn de doods scene's.Die zijn erg goed gedaan waarvan ik de de onhoofding nog het vermakelijkst vond.Het acteerwerk was verder goed, maar ik vond niemand er echt bovenuit springen.De belichting(het wat sombere kleuren pallet) het camera werk en de editing waren ook dik in orde.

2.5*

Mooi menselijk drama met alles er omheen.

Drama werkt best goed, en komt dankzij het sterke acteerwerk erg naturel over. Zo zou het ook in het er ook in het echte leven aan toe kunnen gaan. Toch is het niet altijd even constant en lijkt het af en toe erg makkelijk hoe ze met de situaties omgaan. Haalt wel een deel van die kracht weg. Gelukkig dat het nergens echt te zwaar wordt en is de film ontzettend luchtig gehouden met af en toe wat humoristische momenten. Dat maakt de film weer een heel stuk genietbaarder. Verder sterk acteerwerk ook, vooral van Peter Mullan die in My Name is Joe ook al zeer goed werk leverde. De aanvullende cast doet het ook goed. Het kanaal over zwemmen en de trainingen vooraf zijn ook mooi in beeld gebracht.

3.5*

Een hele redelijke Bond film, die een beetje meer terug grijpt op het Spy-Thriller fromat.

Een hele andere Bond, zowel de acteur als de film zijn niet wast we gewend zijn.Lazenby doet het lang niet slecht en brengt ook wel iets in het karakter.Hij speelt hem iets minder strak en wat edgiër, maar ook wat emotioneler en breekbaarder.Het verhaal is zoals we van 007 avontuur gewend zijn het bevat bijna alle elementen die de voorgaande films hadden, maar ook wat nieuwe inbreng.Zo krijgt de Britse geheim agent dit keer een echte love interest.
Er wordt getracht deze Bond iets ruiger over te laten komen, met weinig succes nog want het werkt toch iets beter in de Moore films die het karakter toch net ietsjes meer meegeeft om dat overtuigend over te laten komen.Geen afbreuk op Lazenby die hier voor het eerst een grote fimlrol speelt.Je kan ook duidelijk aan hem zien dat hij zijn rol echt probeert op te zoeken, dus hij probeert weldegelijk om een goed personage neer te zetten.Erg jammer alleen dat dat zo'n beetje aan het einde van het middenstuk van de film gebeurt na de ski scène want daar is hij toch wel goed bezig.

Iets anders maar toch wel hetzelfde.Zoals al bekend is moesten de schrijvers zich houden aan de succes formule van de Bond films en die inbreng is wederom sterk aanwezig.Een badguy in de vorm van Savalas als Blofeld die hem goed neerzet.Een paar mooie Bond babes.Er wordt hier iets meer teruggegrepen op Dr. No wat meer een spy-thriller is ipv. een actie/avontuur.Bond gaat weer lekker op onderzoek uit.Helaas komt dit niet altijd even goed uit de verf door het grote verschil in tempo.De film springt hiermee wat van de hak op de tak, dat is vooral te danken aan de editing.De editor en de regisseur lijken niet te weten welke kant ze nu écht op willen met het verhaal.De scènes totaan het middenstuk zijn het net niet en komen daarom ook niet goed over.Dan komt de ski scène, een mooi opgezet actie moment die mij eingelijk altijd is bijgebleven.En vanaf dar wordt het veel en veel beter.Bond krijgt weer een iets menselijkere kant, en dat is een goede keus geweest, want de film krijgt daarna een impuls die je aan het denken zetten waarom de makers er daarvoor zo'n potje van hebben gemaakt.Ook vioel me deze keer de erg goede soundtrack op met een paar mooie composities die net als in YOLT weer heerlijk Bonds aanvoelen.

Dit is de 007 film waar ik iedere keer toch wel meer waardering voor krijg zo ook deze keer.Het is allemaal zo slecht nog niet.Het was even zoeken naar de juiste verhaal vertelling, maar dat is de makers wel gelukt helaas wat te laat in de film.Ook een fijne toevoeging is de wat meer edgiër Bond, maar dat komt hier nog niet helemaal goed uit de verf.Gelukkig is dit in de Moore films een stuk beter uitgewerkt.Ten onrechte wordt dit weleens de slechtste Bondfilm genoemd, want dat is het echt niet.Mijn stem verhoogd.

3* -> 3.5*

Erg fijne feel good film.

Erg knap hoe ze het toch wel erg middelmatig verhaal zo goed hebben gecompenseerd met erg veel leuke elementen en heel veel leuke humor. Wat opvalt is dat dit wel heel erg een "not a care in the world" film is die het leven, zeker op dat moment, er mooier uit wil laten zien met heel veel vrolijkheid en een boodschap aan het einde van de film. Het werkt erg goed. Hollywood had dan toch nog best een grote invloed op de wereld. Toch springt de film met sommige elementen net even wat te makkelijk om en had het best iets meer mogen hebben dan het standaard gegeven.

In die vrolijkheid ligt toch de grote kracht van de film. En wie beter in te huren dan Gene Kelly. Ik weet niet wat het is met die man, maar hij straalt zoveel positiviteit uit. Erg fijn om hem aan het werk in zijn acteren te zien. Maar ook de rest van de cast doet het gewoon erg leuk. De balans is erg fijn want elk karakter krijgt zijn of haar moment. Ook erg passend gemaakt voor de acteur/actrice. Vond het moment op de Empire State Building tussen Chip en Brunhilde erg goed bij Sinatra passen bijvoorbeeld. Goed gedaan.

Niet alleen is het een genot om Kelly te zien acteren, maar nog meer om hem te zien zingen en vooral te zien dansen. En wat laat hij het er weer zo gemakkelijk uitzien allemaal. Wat een genot is het in het laatste half uur, waar hij net als in Singin' in the Rain alles van zijn kunnen laat zien in een scene die een klein beetje buiten de boot valt in vergelijking met de rest van de film. Ook de manier waarop hij gebruik maakt van props en omgeving blijft een genot om aan te zien. Ook in de rest waarin hij niet de performer is, is goed zijn hand in de choreografie te zien. Ook erg goed gedaan door de rest van de cast.

Toch meer van genoten dan ik aanvankelijk dacht en blijft ook zeker best goed hangen. Misschien niet het beste wat er in dit genre en uit dat tijdperk te vinden is, maar door de liedjes, zang en dans en de erg goede regie door Donen en Kelly zorgt het net voor een klein halfje meer in waardering.

Ik krijg toch echt meer waardering voor dit genre en begin het echt leuk te vinden.

Ik vind dit de beste film die ooit gemaakt is.
Het verhaal zit uitstekend inelkaar en word lekker rustig en on-chronologisch opgebouwd in drie verschillende tijdspannen.
De lange speelduur verveelde mij geen moment en dat komt metname door het zeer goede acteer werk van deNiro en Woods,maar de bijrollen zijn ook uitstekend en ook de kids doen goed hun best waaronder een jonge Jeniffer Connelly.Het camera werk is ook weer briljant wat we van een Leone film gewend zijn met grote wideshots(zoals HarmJan al aangaf met de setting rond de brug)en mooie exreme close-ups die het gevoel van de film naar mijn mening uitstekend weergevenhet mooiste vond ik dit gedaan als noodles in het cafe van zijn oude vriend door het gat kijkt en de camera op zijn ogen gericht is wanneer hij terug denkt aan zijn jeugd..En dan nog de muziek van Morricone,die je al helemaal meeslepen in het verhaal,wat kan die man goed componerenvooral het moment na de verkrachting in de auto als noodles dan op het station aankomt daar voel je echt de emotie.Het einde is ook briljant gevondenwanneer deNiro in het opiumhuis door het gaas omhoog kijkt en dan lacht,was het echt?een droom? of misschien een hallucinatie en dat is aan iedereen zelf om daar een mening over te scheppenbij de aftiteling met op nieuw de prachtige muziek heb ik eerst even alles op me inlaten werken.

Dit is een film die op mij een hele diepe indruk heeft gemaakt en verdiend daarmee 5* en is ook terecht de nummer 1 in mijn top 10.

Net wanneer je denkt dat Tarantino zich na het meesterlijke Hateful Eight niet meer kan overtreffen, komt hij ineens met dit aanzetten.

Tarantino wordt in het vertellen van zijn verhaal natuurlijk ook heel erg geholpen door Pitt en DiCaprio die hier de sterren van de hemel spelen. Hun chemie spat van het scherm. Wat een genot om ze zo aan het werk te zien. DiCaprio overstijgt zichzelf in de scene dat hij met Olyphant aan het acteren is. Voor mij de beste scene in een film vol met beste en favoriete scenes.

Het verhaal, de setting, de supporting cast, editing, geluid, de tijdsperiode, de fantastische muziekkeuzes van Tarantino. The Hateful Eight is misschien Tarantono's meest volwassen film. Hier spat het jongensachtige weer vanaf. Waar ik het gevoel na de Kill Bill films dat hij dat een beetje was verloren.

Het is moeilijk om nog iets over Once upon a Time in... Hollywood te zeggen wat al niet is gezegd. Deze film heeft me werkelijk omver geblazen.

Ik had One Flew over the Cuckoo's Nest weleens in stukjes op de tv. gezien maar gisteren dan eindelijk in een keer gezien.

Hele sterke film met een prachtig aangrijpend verhaal gebracht met veel humor, waarbij je soms erg smakelijk kan lachen om een paar gekken.Tevens bevat de film erg goede karakter ontwikkelingen. Iedereen krijgt zijn moment in de film al pakt dat met Billy Bibbits niet zo goed uit natuurlijk .En dan Chief, wat een leuk karakter is dat. Het einde vond ik erg bitter, maar vond het op de een of andere manier tevens heel mooi gedaan.

4* vooralsnog.

De eerste keer dat ik deze Disney Classic zie. En is toch een erg leuke ontdekking gebleken.

Ik wist natuurlijk wel van het bestaan af. Heb deze als kind nooit gezien, en als volwassene stond vooral de animatie techniek me nooit echt aan. Me er toch maar eens aan gewaagd gezien de status van de film. En daar heb ik zeker geen spijt van gehad.

Verhaal is erg leuk ontwikkeld door Bill Peet. Hij heeft er een heel leuk geheel van gesmeed. En samen met de animatoren heeft hij er iets heel fijns van gemaakt. Ik ben nog steeds geen van van de Xerox animatie techniek. Ik snap waarom het gedaan moest worden. Maar geef mij maar de weelderige beelden uit de voorgaande jaren en hun prachtige kleuren en tekentechnieken. Hier ziet het er een stuk ruwer uit gezien de techniek niet meer toe laat. Toch zien de animaties er erg goed uit en kun je nu nog meer van de pijn en moeite zien die er in gestoken. Erg mooi hoe Davis Cruella de Ville heeft gemaakt. De nuances die in elk karakter zijn gestopt of hoe de achtergronden hier erg simpel lijken maar hiervoor bergen werk zijn verzet. Hierin is het duidelijk dat we deze technieken, zowel als de "inking and painting" periode als de Xerox periode moeten koesteren en niet moeten vergeten. Juist iets waarom ik de 2D animatie verkies boven 3D. Ik heb meer waardering voor deze techniek gekregen maar vind het er daarom niet meteen mooier uitzien.

Hoewel het verhaal erg leuk heeft en het zeker zijn momenten heeft, maakt het niet zoveel impact. Het wist me gewoon niet zo te pakken. De personages zijn allen wel leuk gedaan en de jazzy soundtrack werk ook goed. Voor de rest liet het me nogal koud maar is er zoals bij elke Disney genoeg om van te genieten.

Erg stijlvolle misdaadfilm.

One Last Dance bevat een vreemde mix tussen misdaad, komdie en een beetje drama. Dit is bijzonder stijlvol geschoten, kent een erg gopede belichting, en bevat vele leuke editing truckjes. De overgangen nemen je vloeiend mee door het verhaal, wat verder niet heel erg hoogstaand is, maar zeker wel vermakelijk. Keitel is inderdaad bezig met een Brando imitatie van maar een kleine vijf minuten. Het zijn vooral Francis Ng en Lung Ti die de show stelen, en laten erg degelijk acteerwerk zien. Ook degene die Ko speelt doet het erg leuk, van hem zien we een aantal geslaagde grappen, maar ook veel minder geslaagde. Verhaal deed me op momenten soms een beetje denken aan Suicide Kings, wat net zo'n bizarre mix van genres is. Het nepbloed vond ik goed uitpakken, en past perfect in de film. Ook krijgen we aan het eind nog een goede twist. Qua verhaal niet erg hoogstaand, maar het is vooral de uitwerking en de vertelmethode die het naar een hoger niveau tillen.

3.5*

Erg lekkere film. Die Thaise lui zijn echt gek als het op vechtfilms aankomt. Dat was onderandere ook al te zien in films als Tom Yum Goong, Kerd Ma Lui en Chocolate die ik laatst heb gezien.

Zoals vaker in dit soort film van Thaise bodem gaat het er hard aan toe en worden er enkele halsbrekende stunts uitgevoerd. Met de actie zit het zeker goed, en is een verademing met al die cgi gevechten van tegenwoordig. De gevechten zijn lekker vlot en erg hard. Vooral het lange gevecht in het midden is meesterlijk. Geld ook voor de rest van de gevechten en achtervolgingen, die enkele fantastische stunts bevatten. Verhaal heeft verder weinig om het lijf, maar dat wordt goed gecompenseerd door de rest van de film. Muziek is lekker, het geheel is mooi geschoten, en ook met de design zit het goed. De climax maakt het helemaal af.

4*

"Time to meet the devil."

Only God Forgives. Overweldigende cinema.

Torenhoge verwachtingen had ik van OGF. Misschien wel te hoog. Daarom misschien wat te lang gewacht om hem te gaan zien. Nu in 24 uur tijd 2 keer gezien. Ik heb mijn cijfer moeten bijstellen naar de volle score, want wat een film is dit. Ik had al een stille hoop dat dit beter zou gaan worden dan Drive en die hoop is uitgekomen. Drive blijft ook nog een heel erg goede film, maar OGF heeft die overtroffen. Zo erg dat Drive nu plaats maakt in mijn top 10 voor deze film, die na 2 kijkbeurten al een hoge positie pakt.

Het verhaal, wat weinig aanwezig is, stelt als je de film compleet zou strippen van alles er om heen niets voor. Maakt dat dan wat uit. Zeer zeker niet. Er blijft zoveel over om van te genieten als filmliefhebber. Vooral als je meer bent ingesteld op het audio visuele.

Only God Forgives bevat beelden om van te smullen. En dan het geluid en de muziek. De film is dan ook meer een audio visuele vertelling dan een verhalend iets geworden. Refn weet de wereld, de karakters en het kleine beetje plot op een overweldigende manier aan ons te vertellen. Door middel van prachtige shots, fantastisch kleuren gebruik en een geweldig gebruik van geluid en muziek weet hij ons helemaal in de duistere onderwereld van de film te zuigen. Bijna poëtisch allemaal. De film bevat diepere, misschien erg spirituele lagen, dan je direct aan de oppervlakte van de film ziet. In wezen is OGF een perfect voorbeeld dat cinema toch meer een vertelling is door middel van beeld en geluid dan een echt verhaal. Dat is wat deze film zo echt maakt. Bijna tegen het enge aan. Dat hele geheel gesitueerd is in Bangkok draagt ook ontzettend bij aan de juiste sfeer van de film.

Dit alles wordt versterkt door de geweldige vertolkingen in de film. Gosling doet het weer met verve. Vithaya Pansringarm zet een ijzersterke performance neer, maar het is Kristin Scott Thomas die naast Gosling een tour de force neer zet. Wat een genot is het om haar hier aan het werk te zien. Ook de rest van de cast is zeer goed bezig. Daar mag Refn zijn handjes toch echt dichtknijpen. Hij had zich geen betere cast kunnen wensen.

Only God Forgives is een fantastische ervaring. Audio/visueel overweldigend. We gaan nog erg veel moois zien van Refn, waarbij de verwachtingen alleen maar hoog zullen blijven. In korte tijd uitgegroeid tot een van mijn favoriete regisseurs. Een film die mijn hoge verwachtingen heeft waargemaakt en zelfs ruim heeft overtroffen. Samen met Spring Breakers het beste wat ik dit jaar gezien heb.

Toch wel een tijd geleden dat ik me zo heb geërgerd aan een film.

Het boek heb ik ooit wel eens gelezen, maar kon me daar tijdens het kijken van de film helemaal niets van herinneren. Het verhaal, of iig. de manier van vertellen, is echt ontzettend slecht. De scenes lijken gewoon los aan elkaar te hangen. De slechte editing hielp daarin ook niet mee. Die jump cuts af en toe had voor mij ook niet gehoeven. De plot is ook wel heel voorspelbaar, en er zat daardoor ook totaal geen spanning in de film vanaf het moment dat oom Ben in beeld verschijnt wist ik al dat hij voor de Duitsers werkte, de liefde tussen zus en Jack, Pa die wordt neergeschoten ipv. vrijgelaten etc. etc.. De setting is wel erg mooi gedaan. Het besneeuwde Nederland ziet er mooi uit en ook de aankleding van het geheel ziet er verzorgd uit. Daarmee heb ik de pluspunten dan ook al genoemd. De muziek is slecht, acteerwerk is niet echt van een hoog niveau, op oom Ben en zijn vader na dan. De Duisters kwamen ook totaal niet dreigend over.

Ik had veel meer van deze Nederlandse film verwacht.

1*

Saaie bedoening.

Ik had totaal geen problemen met het tempo van de film, het trage past wel een beetje bij de western, ook was het geheel mooi in beeld gebracht.Waar ik wel problemen mee had was het saaie nietszeggende verhaal.Er gebeurd nagenoeg helemaal niets in dik 2 en een half uur.Het kon me gewoon niet boeien.En dan ook nog eens zo'n liefdes drama er omheen bouwen.Dat was de druppel.Acteerwer van Duvall was erg goed en ook Gambon deed het als schurk erg goed.De rest van de cast deed niets anders dan er zijn en ook niets toe te voegen aan het geheel.Op het einde wordt je wel een hele goede shoot-out voorgeschoteld (meteen het beste moment van de film).Hard en overtuigend in beeld gebracht met een aantal erg mooie shots.Helaas kon dat de film voor mij niet meer redden.Het geluid was trouwens ook mooi vormgegeven

1.5*

Een gothic thriller gemengd met een horror film. Dit alles in Italiaanse stijl en gemaakt door Italo-horror grootmeester Mario Bava. Zijn hand is hier duidelijk in de zien. Prachtig kleuren gebruik. Enkele mooie shots, en goed gebruik gemaakt van het donker af en toe. Vooral in de scenes met de baron. Het grootste probleem voor mij is dat de film wat laat op gang komt en een beetje een dood middengedeelte heeft. Het valt bijna compleet stil. Hiervoor lag het tempo hoog na de introductie van Baron Blood. Ook het onderzoeken van het mysterie rondom de persoon van de baron. Ook de climax mag er zijn. Het mystieke en de horror wordt goed gemengd. En dan vergeet ik bijna de prachtige muziek van Stelvio Cipriani.

The Other Side of the Underneath deelt een behoorlijke dreun uit.

Wat een deprimerende film is dit. Hoe Arden de geestes toestand van een aantal jonge vrouwen die gekweld worden door dingen die in hun verleden zijn gebeurt, komt behoorlijk hard aan. Echt een hele vaste lijn zit er niet in. Er worden enkele situaties opgezet en vanuit daar krijgen we een kijkje in het hoofd van een aantal vrouwen. We zien hoe ze zich ontzettend breekbaar opstellen tegenover hun psychiater en elkaar. Onderdrukking, misbruik, geweld, zelfdestructie, zelfmoord, vernederingen. Alles komt wel een keer voorbij. Niet iets waar je heel vrolijk van wordt. En het ergste is ook nog dat ze zich al te goed beseffen dat er wat met hun aan de hand is en erg graag beter willen worden. En dat is wat de film nog meer kracht mee geeft. Niet gek, aangezien Arden net als in Separation een heel stuk van zichzelf bloot geeft.

Het acteerwerk komt zo onzettend realistisch over. Gewoon erg eng om te zien. Je gaat er echt in geloven. De blikken die ze geven, de tranen die ze op momenten laten vloeien, de emoties, de angst, de onzekerheid. Heel af en toe komt het een klein beetje amateuristisch over, maar dat geeft de vertolkingen net dat beetje meer. Zoals gezegd is het gewoon eng om te zien hoe iedereen zich in hun rol inleeft.

de visuals passen perfect bij hetgeen de film bij de kijker wil oproepen. Er komen erg weirde shots voorbij die je naast het verhaal, de situaties en het acteerwerk nog meer een gevoel van ongemak laten ervaren. Erg fijn geschoten. Daarnaast ziet het er allemaal geweldig uit. Die scene waarin een film op het gezicht van een van de dames wordt geprojecteerd is bloedmooi. En net als in Separation, speelt ook de sound design hier een grote rol. Echt geweldig hoe Arden het technische aspect van film maken net zo om armt als het verhaal en het acteerwerk.

The Other Side of the Underneath is niet een film die je na het zien snel nog eens een keertje op wil zetten. Het is echt een erg zware film die je helemaal sloopt. De indruk die de film achterlaat is er een waar je nog jaren op kan teren.

Hi Friend.

Het eerste wat opvalt is het wel zeer slecht geschreven script. Het zit vol met toevalligheden en personages die echt te dom zijn. Die personages zorgen toch wel voor de meeste irritatie. Domme acties, domme teksten die de acteurs mogen opzeggen. Daarnaast toont geen enkel personage angst of verdriet, wat best gek is na alles wat hen is gebeurd en na alles wat ze hebben gezien rondom de entiteit die ze hebben opgeroepen.

Regie is ook al niet te best. De regisseur lijkt te zijn vergeten aan de acteurs door te geven hoe hij het graag zou zien. De scares zijn echt te goed goedkoop. Men denkt dat een paar pieken in de sound design genoeg is om je aan het schrikken te maken. Maar het ergste wat je in een horrorfilm kan doen, is een sfeerloos geheel maken. Er is een totaal gebrek aan sfeer hier.

Good bye.

Het komt zelden voor dat een sequel veel beter is dan het origineel. Zeker als het origineel zo slecht is als Ouija is geworden. Sfeerloos en inspiratieloos.

Met Flanagan aan het roer moest het in ieder geval weer beter worden. Al zie ik nog steeds geen hele serie met dit concept. Daarvoor is het gewoon niet interessant genoeg. Met de sfeer zit het in dit deel helemaal goed. Lekker creepy, mysterieus en af en toe een leuk schrik effect. Net als Flanagan's Oculus is dit een beetje een slow burner thriller waarbij hij zich ook richt op de mensen waarom het gaat. Zo komen zijn karakters nooit een dimensionaal over en leef je ook meer met hen mee. De opbouw is helemaal geslaagd. Wat minder geslaagd is, is de climax waarbij wat meer horror komt kijken en de uiteindelijke pay-off wat mager is. Toch herpakt hij zich aan het einde nog wel met een toch wel behoorlijk fijn einde. Best goed acteerwerk ook van Basso.

Jammer dat Flanagan uiteindelijk niet heel veel meer interessants doet met het onderwerp. Naast het sterke eerste uur blijft er weinig over om het publiek te blijven boeien. Daarvoor is het onderwerk dan ook niet interessant genoeg. Fijne opbouw, magere climax en een leuk slot maken van Origin of Evil toch een vermakelijk geheel.

Niet echt een spannende film.

Films over een of ander dodelijk virus kan ik over het algemeen wel van genieten. Al is dit wel erg cliché in beeld gebracht. Alsof het virus al niet erg genoeg is, is een ruzie door een scheiding en een paar honden natuurlijk veel erger. Verder is de versprijding van het virus berust op wel heel veel toevalligheden. Erg jammer dat dit de spanning zo de das omdoet, want wat je overhoud is en uiterst voorspelbaar filmpje die alles netjes volgens de Hollywood regeltjes speelt. Al met al is het wel goed uit te zitten en is het zo af en toe best leuk. Maar geen hoogstaande film. Acteerwerk is bij vlagen goed te noemen. Bij vlagen want de sterrencast doet alles een beetje op de autopiloot, en kunnen de film niet redden.

2*