Ouija (2014)

Maar jij hebt geen smaak vriend Sjapootje.....

Als je deze film 3,5 * geeft hebben wij alle reden om aan je smaak te twijfelen...

Aardig filmpje.Kijkt lekker weg.Hou ervan.

Gisteren deze film gekeken.moet zeggen heb me wel prima vermaakt.net zoals deel 2 geen hoogvlieger,maar ook niet slecht.had hem slechter verwacht omdat de meeste recensies niet zo positief zijn.maar hij viel me mee.

Review Moviemeter horror challenge 2023: Kon mij vaag herinneren deze een keer gezien te hebben tijdens een licht beschonken avond, stond mij weinig meer van bij. Of dit nu door het bier kwam of door de film dat weet ik niet, maar het is een vrij gezapige, 13 in een dozijn film. Enige stukje dat mij wel kon bekoren was hoe D.Z. uit die doorgang gekropen komt, als Laine bij het bord zit te wachten op haar. Je weet dat ze komt, toch ziet het er freaky uit. Verder gauw door naar de volgende film vanavond, als het goed is moet die deze middelmaat wel ontstijgen.

Nadat Debbie [Shelley Hennig] onverwacht een einde aan haar leven heeft gemaakt, komt haar beste vriendin [Olivia Cooke] op het idee om met vier andere vrienden en kennissen contact te leggen met Debbie via een ouijabord. Volstrekt belachelijke horrorfilm gebaseerd op een idee dat simpelweg niet werkt op film. Een hoop willekeurige jumpscares en een sneu bijrolletje voor Lin Shaye later heeft iedereen de horrorcliché-bingokaart wel vol. Maar aan deze bingo zou ik niet beginnen. Het vervolg Ouija: Origin Of Evil is een stuk beter

Na de plotselinge zelfmoord van haar beste vriendin Debbie zoekt Laine antwoorden met een oude Ouija-board die Debbie achterliet. Samen met vrienden en haar zus roept ze ongewild een kwaadaardige geest op die hen begint te terroriseren met nachtmerries en dodelijke trucs. Terwijl de situatie escaleert, moet Laine uitzoeken wie de geest werkelijk is en hoe ze het portaal naar de andere kant weer kunnen sluiten voordat het te laat is.

"Ouija" (2014) van Stiles White is een strak gepolijste maar voorspelbare tienerhorror die net genoeg sfeer en tempo haalt om niet volledig te verzanden in clichés. De film profiteert van een paar effectieve schrikmomenten en een beklemmende setting (het huis van Debbie), maar wordt ondermijnd door stereotiepe personages en een script dat meer leunt op jump scares dan op echte spanning of originaliteit.

Wat de film redt, is een degelijke technische afwerking en een paar akelige beelden. Toch voelt het verhaal als een optelsom van bekende horrorconventies zonder veel eigen identiteit, en de dialogen wisselen tussen houterig en functioneel. Nipt voldoende maar weinig memorabel. 2,5/5