Meningen

Na Dr. No en Casino Royal de beste Bond.

Goldfinger zet de stijl voor de opvolgende Bond films.De sfeer is geweldig en Connery is heerlijk op dreef als de charismatische spion.Nog niet helemaal de latere Bonds waarin de actie en gadgets voorop staan, en dat is wat de derde film uit de langst draaiende franchise zo goed maakt.Nu zitten er natuurlijk een aantal leuke en goede actie scènes in de film, maar die hebben gewoon niet de overhand.Er wordt hier meer gebouwd op de spanning en karakter ontwikkelingen.Frobe zet een heerlijke badguy neer en zet de trend voor de opvolgende slechterikken.Hij is toch wel uniek aangezien hij niet de wereld wil overnemen, maar alleen maar slechte dingen doet om er zelf beter uit te komen.

Nog steeds is het spionage aspect sterk aanwezig.Bond gaat lekker op onderzoek, en wordt daarbij niet ondersteund door zijn gadgets en lachwekkende plotontwikkelingen.teven krijgt Bond hier te maken met een van de vele memorabele henchmen uit de 007 wereld.Oddjob die met zijn hoed menig tegenstander een kopje kleiner maakt.Dit is ook weer iets wat in de verdere verloop van de Bond films en tevens veel andere films werd overgenomen.De plot ontwikkelt zich gelijkmatig naarmate de film vordert en verliest toch nergens echt vaart en blijft erg vermakelijk.De cynische humor is hier nog meer aanwezig en past perfect in deze film.Ook wordt het nergens echt heel erg voorspelbaar en laat het genoeg aan de kijker over om er samen met 007 achter te komen wat Goldfinger nu van plan is.

Zoals al gezegd zet Goldfinger de trend voor de opvolgende films vast, nog meer zelfs dan FRWL.De muziek is ook een stuk beter dan in de vorige films en voelt dan ook echt Bonds aan, en dat is ook mede dankzij de geweldige titelsong van Bassey.Top vermaak.

4*

Ben Affleck verraste vriend en vijand met dit regie debuut. Als acteur wordt hij regelmatig tot de grond toe afgebrand, soms terecht en soms onterecht, maar op zijn regie heeft niemand wat aan te merken. En dat is aan de film af te zien. Een geweldig debuut. De Boston setting zie ik altijd graag. Het acteerwerk is van allen zeer gelooofwaardig met als uitschieters Affleck en Monaghan die het met verve doen. Het verhaal is en blijft over de gehele speelduur verassend. De muziek weet steeds de juiste snaren te raken en de cinematografie is prachtig. Erg goede film.

Om een of andere rare reden vind ik deze film echt leuk. Ik kan niet echt uileggen waarom dat zo is maar ga toch een poging doen. Het verhaal is niet van het allerhoogste niveau en laat soms behoorlijk wat steken vallen. Ook is het acteerwerk, alhoewel best ok gedaan, niet van het allerbeste niveau. De echte sterren van deze film naast Nic Cage zijn natuurlijk de vele prachtige bolides. Deze film is de hemel voor autoliefhebbers. Daarnaast is het ook nog eens erg leuk wat er met deze auto's wordt gedaan. Het moeten stelen van 50 auto's binnen 24 uur is natuurlijk een leuk gegeven. Zorgt voor een aantal geweldige boosts en leuke situaties. Nic Cage staat aan het hoofd van een bende autodieven met allen hun eigen kwaliteiten. En in dit leuke gegeven ligt ook de kracht van de film. Echt veel actie bevat de film dan weer niet maar de chase aan het einde maakt gelukkig veel goed. Er is erg veel gaande op het scherm tijdens deze achtervolging. Daarnaast is de Mustang natuurlijk een van de coolste auto's ooit gemaakt. De achtervolging is niet zo lang als in H.B. Halicki's origineel. En dat is maar goed ook omdat het daar zo lang door gaat tot op een punt dat het echt vervelend wordt. Gelukkig wordt er hier de gang behoorlijk in gehouden. De film bevat ook geweldige muziek die helemaal bij de beelden passen. Nic Cage laat leuk acteerwerk zien en ook de rest doet zijn/haar taak goed. Dankzij de boosts en de laatste achtervolging is het gewoon een erg leuk geheel. Past perfect binnen de Bruckheimer wereld. Vaak bombastisch, nietszeggend maar gewoon erg leuk.

Eindelijk de tijd eens genomen om deze klassieker eens te gaan zien. Wilde hem het liefst in een keer zien namelijk.

4 uur lang wordt je meegenomen naar het zuiden van de VS, wat toen nog geen VS was natuurlijk, tijdens de burgeroorlog daar. Gone with the Wind is gewoon episch. De prachtige muziek tilt de film naar een nog grotere schaal. Prachtig. Het verhaal gaat zo af en toe wat van de hak op de tak, maar overall is dit een schitterende vertelling. Hoe alles ook samen komt is al geweldig. De oorlog, de romantiek, de fotografie, de schaduwen en het gebruik daarvan, de schitterende kostuums en sets. Ook geweldig om de nasleep van de oorlog te zien en ervaren. Naar het einde toe, de laatste 40 minuten, komt de film op een wel hoog niveau. Ook het einde is prachtig. Leuk om het terugkerende thema home (thuis) door de film verweven te zien. Enige probleem wat ik had was een beetje met het acteerwerk. Is soms wel een beetje erg over the top. Vond het zo af en toe wat "off" in vergelijking met het spel in de rest van de film. Behalve dat punt is dit toch bijna perfectie. De film duurt erg lang, maar is het elke minuut waard.

Erg mooie scene en shot trouwens op het treinstation

Ik moet zeggen dat er nog velen nog vrij mild zijn tegenover deze laatste Die Hard film, ik was er helemaal niet van gecharmeerd.

Erg moeizaam begin, en na dit moeizame begin krijgen we een erg leuke achervolgings-scène. Daarna gaat het weer moeizaam verder. De actie scènes daarna konden ook maar weinig boeien.e mag je toch wel meer spectaculaire actie verwachten dan wat in deze film aanwezig is.

A Good Day to Die Hard doet zo af en toe denken aan die slechte Seagal films van de laatste jaren. Een erg standaard plot met wat actie erin verwerkt. Echt zo'n typisch in het oost blok geschoten slechte actie film. En dat is deze Die Hard dan ook, met iets meer budget dan. Standaard verhaaltje met een erg jaren tachtig gehalte waar je tegenwoordig toch echt niet meer mee weg kan komen, erg stereotype bad guys. Kom op. Russen met zo'n erg dik aangezet accent.... pfff. Echt niet leuk meer. Na de achtervolging kent de film echt nog een leuk moment meer en dat is met die helikopter vs. de balzaal . Voor de rest niks origineels en opzienbarends gezien. Dan is het vierde deel toch een stuk leuker en daar is ook die echte Die Hard sfeer meer aanwezig. En dan nog die slechte CGI scene op het laatst . Ai, pijnlijk. Eigenlijk zoals de rest van de film ook een beetje is.

Wat de film nog extra storend maakt is de cinematografie. Dat shaky cam gedoe heb ik nu ook wel al gezien. Past toch meer in een Jason Bourne film dan in een Die Hard film. Toch wel een erg storende factor, tel daarbij nog de verkeerd getimede pauzes in de film op die erg cliché overkomen en de verkeerd getimede, geforceerde one liners op en het feest is compleet.

A Good Day to Die Hard is niet de Die Hard film waar iedereen op hoopte. Wat je krijgt zijn zeldzame leuke momentjes met twee echt goede actiescènes waarbij het overgrote deel van de film, en dan vooral het verhaal, toch ernstig te kort doet aan een hoogstaande reeks. Erg jammer ook dat ze een matig regisseur als Moore hebben ingehuurd.

Mager.

Ik heb het idee dat deze film wat te lijden heeft gehad van het geweldige Inside Out die ook in 2015 uitkwam, daarnaast kan ik me ook veel meer marketing herinneren van Inside Out. Daarmee is The Good Dinosaur een beetje langs alles en iedereen heen gegaan.

Terecht? Misschien wel slim van Pixar geweest om alles in te zetten op Inside Out, wat verhaal technisch gewoon erg goed in elkaar steekt. The Good Dinosaur heeft een beetje zo'n verhaal en moraal wat we al tig keer hebben gezien. Maakt de film wat minder aantrekkelijk. Zeker na weer een topper als Inside Out laat deze je met gemende gevoelens achter.

Er zitten qua verhaal zeker wel wat leuke momenten in. En daar moet de film het dan ook van hebben, momenten. The Good Dinosaur werkt niet als complete film, maar wanneer het zijn werk moet doen, doet de film dat wel. Zitten erg fijne emotionele momentjes in. Zeker in de familie circel scene (mijn favoriet) en het einde is het even slikken. Misschien makkelijk sentiment. Maar het werkt wel.

Qua animatie is er veel om van te genieten. Heel veel. Waar het in eerste instantie simpele animatie lijkt is dat niet helemaal zo. Prachtig gedaan met de wolken bijvoorbeeld en hun invloed op licht en schaduw. De manier waarop het gras, graan en mais zich beweegt in de wind. Of de bladeren van de bomen. De erg natuurlijk lijkende tranen die uit de ogen van Arlo vloeien. En dan is er nog het water. Erg goed gedaan hier. Wat zijn hier stappen in gemaakt in al die jaren waarin men water probeert goed te krijgen. Hier is het perfect. Dit soort kleine details zijn prachtig om te aanschouwen. Het schrille contrast met de wat cartooneske personages vond ik erg fijn. Toch een teken dat men bij Pixar op technisch en creatief gebied nog steeds hard aan het werk is. Die vuurvliegjes scene is echt wow!

The Good Dinosaur is niet het beste wat Pixar te bieden heeft. Verhaaltje heeft een leuk uitgangspunt waar helaas veel te weinig mee gedaan wordt en meer een soort van roadmovie wordt waarin de personages hun weg terug naar huis moeten vinden en onderweg de meest vreemde personages ontmoeten. Wel ondersteund door een prachtige soundtrack trouwens en The Good Dinosaur is een genot om naar te kijken. Als geheel is het nog best aardig.

Wilde dit een stuk leuker vinden dan nu. Het zit er wel in, maar komt er gewoon niet uit.

Het onderwerp is erg goed. Maar komt helaas veel te laat in de film tot uiting. Voor je het weet is het dan ook alweer afgelopen. Ethan Hawk krijgt een aantal fantastische momenten, maar zoals gezegd veel te laat in de film. Ook Kravitz en Greenwood zijn goed bezig. De rest van de film is best saai met hier en daar een goed moment maar er is gewoon niet genoeg om je geboeid te houden. Niccol kan veel beter dan dit.

Films met dit soort onderwerpen vind ik meestal wel interessant. Veel informatie die je te verwerken krijgt over historische gebeurtenissen.

Bij vlagen een zeer interessante film. Helaas is de film wat onevenwichtig. Het verhaal is erg van de hak op de tak, en je kunt vaak niet veel met de informatie die je voor je kiezen krijgt. Komt vooral door de vele tijdsprongen die verweven zitten in de plot. Erg jammer want dit wordt op den duur toch wel een beetje een storende factor. Drama om de personages kon me ook niet veel boeien, dus blijven er enkel nog wat boeiende politieke intriges over die mijn aandacht wel wat bij de film hield. Maar af en toe wordt je ook daaruit een beetje onttrokken door de wel hele slechte muziek, die ik meer vond passen bij een Stephen King thriller als Storm of the Century. Erg jammer, en daarmee kun je ook zien dat muziek toch een belangrijke factor is in een film. Acteerwerk van uitstralingsloze Damon was wederom erg saai. Net alsof de man het een beetje zonder plezier doet. Echt goed heb ik hem nog nooit bezig gezien. De rest van de cast deed het uitstekend.

Soms erg interessant, maar over de hele lijn een wat saaie bedoening. Niet genoeg om je aandacht er volledig bij te houden, maar net genoeg om boeiend te blijven.

2.5*

Erg leuke avonturen film met een heerlijk eightees sfeertje.

Ondanks de toch wel lange speelduur blijft de film van begin tot eind vermaken. De zoektocht naar de schat in de ondergrondse tunnels is erg goed gedaan en behoort tot het leukste gedeelte van de film. Hoewel de film soms wel wat gedateerd aanvoelt heeft dat ook zo zijn charme. Geeft de film vandaag de dag toch wel iets mee. Regie is zeer goed van Donner, en hij haalt het beste naar boven in de vooral jonge cast. De badguys zijn erg kleurrijk en goed vertolkt. De muziek haalt het avontuurlijke van de film nog wat niveaus naar boven.

Verrassend goede film met zeer goed spel van Dustin Hoffman.

De overgang van de jeugd naar het volwassen worden. Daar gaat The Graduate over. Dit wordt op een leuke manier aan ons verteld en laten zien. Nichols weet een goede mix tussen drama en humor op ons over te brengen. De grote kracht van de film is dan ook het script wat fantastisch is geschreven. Het begint echt op het feestje van Benjamin Braddock, waar eigenlijk alleen maar de vriendenkring van zijn ouders op aanwezig is. Dan verschijnt er een vrouw ten tonele, en zij vraagt of ze hem naar huis wil brengen. Eenmaal bij haar huis staat hij binnen de kortste keren in haar slaapkamer waar de befaamde woorden ''Mrs. Robinson, you're trying to seduce me'' worden uitgesproken. Vanuit hier begint de reis van de seksuele vrijheid van Hofmann en wij maken de vele leuke en soms pijnlijke situaties mee. Je kunt af en toe wat lachen maar je wordt ook vaak geraakt. Naar het einde toe wordt het wel een stukje minder, maar het blijft nog altijd leuk en luchtig

Tegenover het goede script staan de acteerprestaties die fantastisch zijn. Iedereen doet zijn best en dat is ook aan de film af te zien. Zij zorgen er nog meer voor dat het script werkt. Cinematografisch is het ook allemaal fantastisch. Enkele mooie beelden komen er voorbij. Wat ook opvallend is, is de widescreen masterclass die Nichols ons geeft, vaak bij complexe/emotionele situaties. Ook andere shots mogen er zijn. De naadloze editing zorgt ervoor dat het tempo hoog blijft. Mooi voorbeeld hiervan is de scène bij het zwembad. Erg mooi moment is dat. De muziek, van oa. Simon en Garfunkle maakt het geheel af en is soms prachtig om aan the horen.

4*

Lekker voortkrabbelende film met een heerlijke norse Eastwood.

Walt's karakter wordt aardig wat humor meegegeven. Eastwood speelt het zelfs zo dat je snel symphatie voor de man kan opbrengen. Het verhaal wordt op een lekker rustig tempo verteld, daarnaast is het verhaal wel weer erg simpel en weet je precies wat er gaat gebeuren. Een verhaal als dit is dan ook niet echt meer vernieuwend. Verder steek het gewoon leuk in elkaar, waar sommige elementen goed zijn geslaagd en andere wat minder. Het is vooral Eastwood met zijn spel die de film red. Aan het eind had ik echt zoiets, "en dat allemaal om een auto?" De Gran Torino, erg mooie auto trouwens, zelf had dan ook niet echt een hele grote functie in de film.

Magistrale western van de andere Sergio, die met Django een sterke western heeft gemaakt en het erg goede Il Mercenario die na deze film kwam.

Vanaf de eerste minuut is de toon van de film al gezet. Het is anders dan menig andere spaghetti western. De setting is prachtig. Voor het eerst dat ik ook een western in de sneeuw mocht aanschouwen. Ook het geweld was wat explicieter aanwezig, waarbij ik dacht dat de Wild Bunch als eerste zulke shoot-outs liet zien waarbij er ook veel bloed aan te pas komt. Dus niet.

Het verhaal blijft de gehele speelduur onderhouden. Erg spannend van begin tot eind, en met genoeg verassingen om je aandacht er volle 100 procent bij te houden. Zoals gezegd is de setting in de sneeuw geweldig, Corbucci laat verder ook een erg grauw stadje zien. Toch wel iets wat de regisseur toch wel goed doet. In de westerns die ik tot nu toe van hem zag laat hij telkens iets vernieuwend zien, waarbij sommige stijlen terug komen en een bepaald onderwerp. Het einde van het western/cowboy/outlaw tijdperk. Ook in The Great Silence hebben we dat grauwe wat we bijvoorbeeld in Django in het stadje hebben gezien, en het einde van het tijdperk wordt ook in Il Mercenario erbij gehaald. Het verhaal geeft een erg goede inleiding naar het einde, dat toch wel een grote impact maakt. Een keer geen happy end is ook wel een keer fijn, maar de uitvoering die het hier krijgt is echt heel goed. Geeft de film die al geweldig is nog een zet, en die laatste zet is genoeg om Il Grande Silenzio een meesterwerk te kunnen noemen.

Het verassend goede verhaal en de setting hebben natuurlijk ook een goede emotionele ondersteuning nodig, en dat was de taak van Ennio Morricone. Wat een geweldige muziek weet hij weer te schrijven. Vooral de main theme is prachtig. Dit alles uitgevoerd door Bruno Nicolai, ook niet de minste. Daarnaast is de film fantastisch geschoten. Mooie wide shots van prachtige omgevingen die we zo goed kennen van de spaghettis. Hierdoor worden de films uit dit subgenre vaak episch. Iets wat je niet vaak in Amerikaanse westerns ziet. Daar hadden de Italianen toch wel een voorsprong in, op beeld techniek.

Acteerwerk is zeer goed. Trintignant die de hele film geen enkele zin spreekt, en het acteren vooral met zijn uitdrukkingen en ogen doet, doet het met verve. Kinski is nog beter bezig en laat een topprestatie zien. Ook de rest deed het erg goed. Leuk om de man die Brett McBain speelde in C'era una Volta il West ook eens in een andere film bezig te zien. Hij zorgt wat meer voor de comic relief wat zeker nodig is en ook goed uit de verf komt.

Toch een meesterwerk binnen het genre. Leone blijft mijn favoriet, maar Corbucci krijgt toch wel meer en meer waardering van mij omdat hij toch de dingen anders aanpakt en zijn eigen unieke stijl aan de films meegeeft, en telkens een ander soort film probeert te maken in vergelijking met andere Italiaanse western producties.

Heel fijn.

De meest schokkende dingen die in Grave gebeuren, zijn niet eens het meest interessante. Alles wat Justine emotioneel mee maakt is dat wel. Interessant om te volgen hoe ze omgaat met die nieuwe situatie. De setting is geweldig. Het hele universiteit gebeuren met de ontgroeningen en de feesten voegt echt iets toe aan de film. De ontknoping komt niet geheel als een verassing, maar lijkt ook niet helemaal de intentie van de filmmakers. De ervaring die je daarvoor doormaakt met Justine is veel belangrijker.

Met het acteerwerk zit het wel goed. Marillier houdt je aandacht goed vast met haar performance. Ook is het genieten van de visuals en de soundtrack.

Grave is niet een standaard horror film. Het is fijn om weer eens meer in een film te vinden dan gore en jump scares.

Lang geleden dat ik deze voor het laatst zag. Nu weer gezien en nog leuker dan ik kon herinneren.

Hoewel Candy niet een goed acteur is en vaak ook niet grappig is, mag ik wel graag naar zijn films kijken. Hij heeft gewoon iets waardoor het weer leuk wordt. Hier laat hij toch wel wat goeds zien. De film staat bol van grappige scènes. Af en toe echt krom gelegen van het lachen. Aykroyd is wel weer erg irritant maar dat mag de pret niet drukken.

Heerlijk jeugdsentiment.

There's no business like showbusiness.

Overgeproduceerde muziek, zang wat duidelijk in post met de computer is bewerkt, mierzoet plot en ga zo maar door. Maar wat weet The Greatest Showman je mee te slepen. Audio/visueel is dit een waar spektakelstukje. De muziek en de teksten passen goed bij de beelden en ook het verhaaltje is genoeg om je voor een kleine twee uur naar een andere wereld te transporteren.

En dat doet The Greatest Showman. Want alles waar je de film op af kunt branden, kun je de film makkelijk vergeven. Iedereen heeft er duidelijk erg veel plezier in. Het begin is even inkomen en ik moet zeggen dat ik bij het horen van de muziek en de zang nu niet meteen gecharmeerd was. Maar na een anderhalve minuut greep de film me met zijn visuele flair en opzwepende muziek en liet me niet weer los tot het einde. Ook zijn alle personages leuk. Van de theater recensent tot de bebaarde vrouw. Wel had ik graag wat meer van de andere artiesten willen zien. De meesten komen zelfs helemaal niet aan bod. Maar gelukkig kunnen Jackman, Williams, Efron en Zendaya de film prima met hun vieren dragen. Zij hebben dan ook de beste momenten. Maar het beste moment komt toch van Efron en Zendaya met hun magisch mooie act begeleid door het fantastische Rewrite the Stars.

Een film waar de boodschap er zo af en toe net iets te dik bovenop ligt, vooral in het nummer This is Me, maar dat maakt The Greatest Showman er niet minder genietbaar op. En genoten van deze film heb ik zeker en zal dat in de toekomst ook blijven doen. Een heerlijke film.

Had een leuke film kunnen zijn, hadden ze een leuke acteur genomen.

Een film met twee gezichten. Waltz en Chou modderen maar wat aan, maar zijn best leuk neergezet. Leuk om te zien dat acteurs nog iets van een erg mager personage weten te maken. De onzekerheid van Waltz is erg leuk gedaan, en ook Chou als sidekick heeft zo zijn leuke momenten. Daarnaast is het evrhaal best onderhoudend, maar mist enorm veel inspiratie, en Gondry kan er niet echt mee uit de voeten. Viel me reuze mee dat hij wel leuke actiescènes in beeld kan brengen, want die grote achtervolging ziet er fraai uit. Ook het vertragen van de tijd en het uitrekken van dingen zijn leuke vondsten.

Aan de andere kant heb je een erg vervelende acteur. Rogen, die de film toch enorm naar beneden trekt. Zijn geschreven script slaat helemaal nergens op, en hij heeft zicghzelf ook nog eens de eer toegekend om The Green Hornet te spelen. Hij denkt erg grappig te zijn en probeert het heel hard, en dat werkt in ale films waar hij in speelt averechts, want Rogen is alles behalve grappig. Een erg vervelende acteur uit de nieuwe generatie komedie acteurs uit Amerika. Zo iemand moet nooit meer grappen kunnen maken.

De postieve punten worden volledig gecompenseerd door een slecht element, en dat is Rogen. Jammer want dit is nu typisch een gevalletje van een gemiste kans, zeker met Gondry aan het roer. Een beter verhaal was noodzakelijk geweest en ook de Leading man had vervangen mogen worden. Verder is het allemaal best onderhouden, maar stijgt de film niet boven andere superhelden films uit, die vaak ook nog eens beter zijn.

Ai, niet al te best dit. Toch zorgt het nog voor enig vermaak en is het zo af en toe een fijne ode aan de kannibalen films van weleer.

Het duurt wel erg lang voor de film op gang komt. Als het begin dan ook nog eens leuk, goed en vooral sfeervol zou zijn, maakt dat niet heel veel uit. Maar The Green Inferno heeft geen van dat alles. Komt nergens in de buurt van de sfeer die Cannibal Holocaust en Ferox in het begin al meteen hebben. Komt ook voornamelijk door de muziek die hier nogal ruk is. Verder is het hele milieuactivisten verhaaltje eromheen nogal lame. En ook de uiteindelijke boodschap.

De film begint pas een beetje lekker te draaien als het vliegtuig crasht. Al een heerlijke scene. En dat is nog maar het begin. Aangekomen in het kamp krijgen we meteen al een erg lugubere scene. Dat is wel echt een verbetering ten opzichte van de oudere kannibalen films. Maar met Nicotero en Berger zit je sowieso goed qua effecten. Niet alleen gaan de personages lichamelijk door een hel maar ook geestelijk. Komt redelijk goed over. Niet helemaal omdat niet iedereen goed acteerwerk laat zien. Waarbij een enkeling het best aardig doet. Nu wil ik niet zeggen dat het in de oude kannibalen films heel veel beter was, maar daar was nog genoeg aanwezig om dat te verbloemen. Verder is het camerawerk heel erg goed en ook het gebruik van kleuren is erg mooi gedaan.

Roth maakt het af en toe net even wat te bizar en gaat om sommige momenten toch net wat te over the top. Hij wil gewoon te graag. Voor mij heeft hij zijn topper Cabin Fever echter nooit overtroffen. Daar werkt alles wat Roth probeert wel erg goed.

Niet heel goed, maar zeker ook niet een film om tot de grond toe af te branden aangezien er best fijne elementen aanwezig zijn. Maar voor de rest vond ik het gewoonweg niet veel aan.

Dat moment als de band het 2e nummer op het skinhead feestje gaat spelen en die ambient score ineens zijn intrede doet. Geweldig.

Green Room is een ontzettend sfeervol geheel. Mede geholpen door de fantastische score van Brooke en Will Blair. Het verhaal heeft zo zijn momenten, al moet de film het daar duidelijk minder van hebben. De film gaat vanaf een minuut of vijftien helemaal los en neemt ons in een lekker rustig tempo helemaal mee langs ultra gewelddadige momenten, zwarte humor, verrassende momenten, honden en nog meer geweld. En dan is er nog het geweldige spel van Patrick Stewart die een erg kalme en ijzingwekkende bad-guy neer zet. De film is lekker donker en het kleuren pallet zorgt voor een constant ongemakkelijk gevoel.

Green Room is echt zo'n film die heel erg inspeelt op je gevoel en is daarmee echt zo'n hate it or love it film geworden. De film greep mij in ieder geval meteen en liet me niet meer los tot het geweldige einde.

Een film die je nergens meesleept, en erg saai in de uitwerking is.

Eigenlijk heb ik niets vernieuwend gezien. De zoveelste film die Amerikaanse militairen volgt in Irak, de zoveelste film waarin politieke intriges centraal staan. Dit alles is dan ook nog de basis van een erg saai verhaal verloop. Nergens weet de film je echt te pakken. De verwikkelingen zijn erg oninteressant om te volgen. Naast het totaal niet boeiende verhaal heb je ook nog een acteur die als militair niet geloofwaardig overkomt. Damon mist gewoon charisma. De enige rol waarin hij enigszins weet te overtuigen is in die van Jason Bourne.

Visueel ook erg pover allemaal. Erg standaard geschoten allemaal volgens de technieken die nu helemaal hip zijn. De actie is dan nog redelijk al speelt dat geen centrale rol in het verhaal.

Nee, Green Zone kon mij niet boeien. Een film die nog een graantje wil meepikken van de situatie in Irak. Zal daarom ook erg snel gedateerd zijn.

Ondanks dat het soms wat verouderd aandoet en hoe vaak je de film ook ziet blijft Gremlins vermaken.

De film heeft gewoon een heerlijk sfeertje, ook als het geen kerst is blijft de film prima overeind staan. Grote kracht van de film zijn de wezentjes zelf natuurlijk. Het begin al met Gizmo. Een klein schattig wezentje, dat dan door een ongelukje vermenigvuldigd naar niet zo schattige wezentjes. De leuke vondsten blijven elkaar in een hoog tempo opvolgen, en vooral de bar scène. Naast de wezentjes raken de menselijke karakters niet ondergesneeuwd. Deze zijn ook allen interessant vormgegeven. De effecten zien er prima uit, maar in het tweede deel wordt pas echt een hoog niveau behaald met wat de poppen kunnen.

Nog altijd een erg leuke,sfeervolle film. En erg jammer dat hij nooit meer op t.v. komt rond de kerst.

Een stuk minder dan het origineel.

Erg jammer dat die heerlijke sfeer die het eerste deel wel had hier compleet mist. De film is een parodie geworden, en vooral op Gremlins zelf. De acteurs en het al erg magere verhaal worden hier compleet naar de achtergrond gedrukt, en alle aandacht wordt gevestigd op de Gremlins, die in The New Batch de sterren zijn. Ze zijn wel weer erg leuk gedaan. Door de vele verschillende Gremlins, en hun verloop blijft de film wel erg vermakelijk. Er worden veel leuke dingen met de creaturen uitgehaald, en je kunt dan ook zien dat de technieken voor de poppen in een aantal jaar sterk verbeterd zijn doordat ze meer kunnen. Lee's optreden is ook erg gedenkwaardig. De muziek is weer o.k. en ook de setting van het grote gebouw waar alles slecht werkt is best leuk. Toch jammer dat die (kerst)sfeer hier een beetje mist. Verder is de film een rommeltje, maar wel een leuk rommeltje.

Alhoewel niet mijn favoriete komedie acteur laat Murray hier fantastisch werk zien. Hij wisselt komedie en drama hier erg goed in zijn acteerwerk. Elke scene is een genot om te zien. Het verhaal is gewoon erg leuk. Elke dag gebeurt hetzelfde. Wat daar mee wordt gedaan en hoe Murray het naar eigen hand zet is geweldig. Op het einde gaat het net even te lang door en hoewel de film maar zo'n 100 minuten duurt hadden er best 10 minuten uit de film geschrapt kunnen worden. Maar overall gewoon een erg goede film.

Een film waar het plezier van af druipt.

En dan vooral in de tweede helft van de film. Grapdichtheid ligt in de eerste helft net even wat te laag en veel grapjes werken niet echt. Leek net alsof de acteurs een beetje hun draai moesten vinden. Vanaf het moment dat ze bij het zomerhuisje komen wordt het gaandeweg beter en worden de grappen en grollen van de volwassen kinderen beter. Levert toch een aantal fijne momenten op. De scene in het waterpark blijft het beste.

Verder is het verhaaltje redelijk simpel en redelijk standaard. Dit wordt goed verbloemt door de acteurs. Ook de supporting cast met een Buscemi en Sandler routinier Loughran is er leuk.

Best wel een prima film, vooral de training van de reddings werkers is goed in beeld gebracht.Helaas komt het drama niet altijd even goed over en weet Kutcher mij ook niet echt te overtuigen in een serieuze rol.Costner doet het wel heel goed.Een goed einde ook.

3*

Heerlijke frisse wind binnen het genre. Eigenlijk is het gewoon Star War voor een andere generatie. Gunn weet met zijn offbeat hunor en muziek keuzes iets erg leuks te maken. Je kunt je de film zonder nauwelijks voorstellen. De actie, de pacing, geluid/muziek, de acteurs, waarvan enkele ook in mijn guilty pleasure "Slither" zitten. Alles is nagenoeg perfect in het heel erg leuke Guardians waarbij de 3D ook zeker bijdraagt aan de beleving.

Fijn Throwback filmpje.

Een familie wordt aangedaan door een vreemdeling en doet vervolgens alles wat je juist niet zou moeten doen als er een vreemdeling aan de deur staat. Hem binnenlaten in je gezin. In het begin is het al vrij duidelijk dat het niet snor zit met de vreemdeling en dat hij duidelijk iets geheim houd. Maar wat. Dat blijft bijna de gehele film een beetje een mysterie. Misschien een wat trage start maar wordt gelukkig gecompenseerd door een erg cool hoofdpersonage en een aantal erg leuke situaties. Totdat het misgaat en dan breekt de hel ook goed los. Een aantal toffe actie momenten verpakt in een heerlijk retro sausje met geweldige muziek (zowel de score als de soundtrack). Erg mooie belichting, leuke dialogen en sterk acteerwerk van de gehele cast. Vooral Maika Monroe is hier goed op dreef. Fijne acteerstijl heeft ze. Maar ook Dan Stevens doet het leuk. Erg fijn filmpje al is het niet zo dat ik naar iets heel bijzonders heb gekeken, wel naar iets erg leuks.

Om maar meteen met een negatief punt te beginnen, de muziek was bij vlagen echt ruk. Zo, is dat alvast gezegd. Het haalt je af en toe wat uit de sfeer en de film, erg jammer dat hier niet meer of beter aandacht is geschonken. Zit ook niet echt een vaste lijn in, erg rommelig.

De rest van de film is wel van een hoog niveau. Het eerste half uur is werkelijk zenuwslopend. Het begint als een Aziatisch spook verhaal. En dit werkt erg goed. De Pangs gaan effectief om met het creëeren van de spanning. Die wordt tot belachelijk toe lang uitgerekt, om vervolgens onverwacht met een schrikefect te komen. Af en toe echt doodeng, en dat komt ook doordat je niet weet wanneer je een schrikeffect kan verwachten. Heerlijk gewoon.

De film kun je niet echt vastpinnen op een bepaald genre. Gwai Wik is zoveel meer dan een standaard Aziatisch horrorwerkje. De film bevat iets uit bijna elk genre wat er binnen het medium film te vinden is. Qua regie zit de film dan ook erg goed inelkaar. De broertjes weten met elk stukje van de film iets nieuws naar het publiek te brengen, en dat maakt deze film erg verassend. Narratief gezien bevat de film een vaste lijn, maar de beeldvertelling heeft dat niet. Elk stukje van het verhaal is anders en heeft iets wat je stapje voor stapje dichterbij de ontknoping brengt. Een ontknoping die ik totaal niet zag aankomen. Erg mooi uitgespeeld. Ook weer het bewijs van een ijzersterke regie. De verschillende werelden hebben zo allemaal hun rol in het verhaal. De film is zo een divers geheel geworden. Van drama naar actie, van horror tot humor.

Visueel ziet het er nagenoeg perfect uit. Op wat niet geheel gelukte cgi na, ziet het er erg gelikt uit. De werelden zijn prachtig vormgegeven en vol met leven, waardoor je erin gaat geloven. Ook hierin is elke wereld weer anders doordat elk stukje zijn eigen kleurenpallet heeft. Van grijs, haast zwart/wit, tot het diep rood. De Pangs wisten wat ze wilden. Design is ook verbluffend om aan te zien. Het pretpark tussen de gebouwen is dan wel een van de mooisten. Maar ook andere werelden zien er prachtig uit.

Filmtechnisch nagenoeg perfectie. Een sterke editing, goede sounddesign, en effecten die best o.k. zijn. Alleen dus een beetje jammer van de muziek.

Wat begint als een standaard Aziatische ghoststory mondt uit in een prachtige fantasierijke, af en toe aandoenlijke film met veel elementen uit verschillende genres. Door de sterke regie meer dan geslaagd.

Ik had erger verwacht, maar het is me meegevallen, sterker nog ik vond hem erg leuk.

Het verhaal van een monster die een stad komt terorriseren is natuurlijk niet echt meer origineel, dus ik had al op een niet al te goed verhaal gerekend.De gebeurtenissen vond ik gewoon erg leuk om te volgen.Het begin was erg sterk in beeld gebracht met redelijke tot toch wel goede effecten.wat daarna volgt is een beetje te dramatisch in beeld gebracht, maar wordt (nog) nergens echt serieus.Zo'n gevoel had ik daar iig bij.Dus het moment bij de foto's kon ik erg om lachen.Helaas weet de film, zoals Erwinner al aangeeft, de humor niet altijd goed over te brengen.

Dan volgt een erg uitgebreid in beeld gebrachte zoek actie, waarin je van elk karakter wel iets krijgt te zien.Het gaat niet van een leien dakje en er gaat dan ook veel mis, iets wat ik ook wel kon waarderen.De film kon mij de gehele speelduur wel geboeid houden, en ik vond het ook nergens saai worden.Het verhaal is wel iets te veel van de hak op de tak, dus daardoord wordt het niveau wel een stuk naar beneden gehaald.Ook de eind scène is iets te lang uitgerekt en iets te dramatisch gemaakt.Ook was de ommekeer van een film die zich niet echt serieus nam naar een serieuze film niet geheel geslaagd.Toch heb ik erg genoten van The Host.

3.5*