Gwoemul (2006)

Whehe, nogal geniale monsterflick uit Korea is dit. Het is gewoon Godzilla in de vorm van een groot uitgevallen vis op twee poten, en dat dan gesitueerd in Seoel. Een familie wordt uiteengescheurd als dat beest plotseling uit een rivier opduikt. Het levert wat spannende scenes op, maar tegelijkertijd wordt dat gerelativeerd met een hoop grappen. Die Koreaanse humor ligt me trouwens wel, zeker als er nog wat plat drama met klassieke muziek her en der er tegenaan gegooid wordt. Het is vrij dus bizar allemaal. Jammer alleen van de special effects, die zagen er af en toe ondermaats uit.

Vooral door een minder scherp scenario een wat mindere film dan Memories of Murder en Mother. Misschien is het omdat het gegeven al zo bizar is maar de unieke, intelligente genremixen van de andere twee films mis ik hier een beetje. Al is dit ook wel weer humor, horror en drama tegelijk, maar het blijft een wat oppervlakkiger verhaal. Weet net voldoende clichés te omzeilen om nog wel echt leuk te blijven.

3.0*

Op het begin viel hij me héél erg tegen, maar hoe meer ik zag hoe leuker ik hem begon te vinden.

Vond het monster er redelijk goed uit zien voor een film uit 2006.

Joon-ho Bong is een grote naam geworden in de Zuid-Koreaanse genrecinema, met dank aan de erg fijne, afwijkende thrillers Memories of Murder en Mother. The Host is echter zijn bekendste en meest succesvolle film. Persoonlijk vond ik hem echter net iets minder goed, al is het nog steeds bovengemiddeld.

Het is grotendeels een redelijk conventionele monsterfilm. Ik las enkele (voornamelijk Amerikaanse) recensies die The Host extra prezen voor de maatschappijkritiek, die duidelijk vol wantrouwen jegens regeringen en Amerikaanse invloeden zit. Dat vind je inderdaad terug hier, maar is eigenlijk ook vrij typisch voor het genre, evenals de angst voor radioactief gif in het milieu dumpen. Wat Bong (of moet ik zeggen Jong-Hoo; ik weet niet of ik ooit voor- en achternamen automatisch uit elkaar ga leren houden bij Aziaten) hier vooral wat meer doet dan gewoonlijk is is aandacht besteden aan de menselijke personages. Die zijn doorgaans nogal saai in monsterfilms, dus daar leek Bong een kans te zien. Net zoals dat hij ook hier weer graag serieuze zaken met humor afwisselt.

Dit gaat allemaal met wisselend succes. Ik moest even aan de personages wennen, juist door de humor. De grappen zijn hier namelijk wel erg plat en vaak ook zeer luidruchtig. Na de vermeende dood van de dochter volgt een zeer uitbundig en kennelijk grappig bedoelde openbare rouwscène, die mij bijna geheel uit de film haalde. Daar had de band met de karakters gecreëerd kunnen worden, maar het wordt al snel een soort competitie hard schreeuwen. De humor werd voor mij zelden leuk.

Toch begon ik de personages steeds meer te waarderen, wellicht omdat ik een zwak heb voor een team bestaande uit losers en kansloze sukkels die toch vol voor hun doel gaan. Het wordt uiteindelijk best een aandoenlijk filmpje. Misschien niet echt ontroerend, daarvoor is het te plat, maar dus wel aandoenlijk. Daarbij werkt dit ook gewoon uitstekend als een monsterfilm op zich, door de zeer goed geregisseerde actie. Vooral de eerste, uitgebreide aanval is toch wel zeer goed gefilmd. De CGI was ook redelijk, even los van het weinig overtuigende vuur aan het einde.

The Host heeft iets en dat iets is toch wel zeer Bong. Er is altijd iets in zijn films dat afstoot, maar dat je uiteindelijk wilt omarmen. Hij heeft het beter gedaan, maar dit is een meer dan sympathieke en vermakelijke monsterfilm.
3,5*

Hele fijne film. Waar de lage waardering (op MM) en kritiek vandaan komt snap ik wel, maar deel ik niet. Deze film kwam ik op het spoor via Magical Girl (2014), de regisseur van die film liet zich door o.a. deze regisseur inspireren, o.a. vanwege zijn genreoverschrijdende eigenschappen en het feit dat het niet het standaardpatroon van een film volgt. Velen zien dat hier als een minpunt, ik zie het als een enorme pluspunt.

Los ervan dat deze film goed is en goed in elkaar steekt, zit de kracht ervan juist in dat het zich niet in een hokje laat plaatsen. Waarom is het "slecht" wanneer een film zowel horror, thriller, science fiction, drama als komedie is?

Deze film volgt niet de standaardcliché's van monsterhorrors. Hier zien we inderdaad niet dat een groepje één voor één wordt verscheurd door een monster totdat er slechts eentje overblijft die bloedend en al het monster heldhaftig verslaat en waarbij niet helemaal duidelijk is of het monster echt dood is zodat er ruimte overblijft om de film met een vervolg commercieel uit te melken. Wat is daar mis mee als een film niet dertien in een dozijn is, en je het einde niet mijlenver aan kunt zien komen? Oké, je kunt jezelf niet een schouderklopje geven omdat je het allemaal niet zo aan zag komen zoals je wel bij 90% van de films uit Hollywood kunt, maar is dat echt zo erg?

Deze regisseur is juist bezig met het concept film te vernieuwen door de vertrouwde paden en patronen los te laten. Dat levert een heerlijke verrassende en onvoorspelbare film op.

Ook de vaak bekritiseerde rauwscène vond ik mooi, lekker een absurd moment dat niet eens onrealistisch hoeft te zijn. Een familie die elkaar zelden ziet komt op zo'n beladen moment gedwongen bij elkaar en dan komt uit onmacht en schuldgevoel een woedeuitbarsting naar boven. En de aanwezige paperazzi springen erbovenop.

3.5*

Foto van vandaag: als je een keer met het monster op de foto wil, uitstappen bij Yeoinaru station. Veel scenes zijn opgenomen op deze locatie.

http://i59.tinypic.com/i6b6sh.jpg

Vermakelijke film. Het stuurt inderdaad nogal wat kanten op en daarvan mag men zich afvragen of het niet te veel hooi op zijn vork wil nemen, anderzijds kun je beargumenteren dat dit natuurlijk de essentie van de film is en een bewuste keuze. Voor mij werkte het in ieder geval grotendeels wel. De momenten waarop het monster acte de présence geeft maken de film wat mij betreft en de perikelen rondom de familie houden de film lekker op gang. Het subplot rondom de betrokkenheid van de Amerikaanse overheid was wat minder geslaagd, maar dat mag de pret uiteindelijk niet drukken.

Zeer vermakelijke creature -film waarin meerdere genres worden verwerkt tot een prima geheel. Dat het niet ontspoort in een tegenvallend allegaartje is een pluspunt voor de regisseur. In de rivier Han muteert een vis door formaldehyde tot gigantische proporties en treft de verkeerde familie. Als de jongste telg Hyun-Seo van deze Park-familie wordt meegenomen ontstaat er komische zoektocht. De film lijkt vooral een combinatie van zowel Aziatische en Amerikaanse invloeden waardoor de film redelijk licht verteerbaar is. Het monster zelf ziet er redelijk goed uit en ziet er beetje uit als een mix van Gojira, de "Shriekers" uit Tremors en een vleugje Alien. Ondanks dat de film verre van goed is, zelfs soms rommelig, is het een fantastische feel-good film die er zeker mag wezen!

Een monsterfilm... als van waar der zoveel van zijn. Maar toch was dit (jawel) weer even iets anders.

Van de regisseur heb ik slechts Memories of Murder en de geweldige Snowpiercer gezien. De opzet is wel weer ouderwets en ala Godzilla; een Amerikaans laboratorium flikkert liters chemisch afval in de rivier (in dit geval de Han) en wat begint mij een gemuteerd visje, mondt uiteindelijk uit tot een uit de kluit gewassen monster. De eerste ontmoeting tussen de inwoners en het beest verloopt bijna nog op een komische manier en wordt nog best op een cartooneske wijze neergezet. Maar niet veel later slaat de boel wel om in... ja wat eigenlijk?

Nouja... stelling: Een familie; een meisje dat wordt ontvoerd door het beest; haar vader die in quarantaine wordt gezet omdat het monster besmettelijk is; haar opa, oom en zus die hem bijstaan en vervolgens met vader uit het lab ontsnappen om het meisje te gaan zoeken. Conclusie: het blijft niet bij een gevecht tussen mens en monster. Er komt toch wat meer bij kijken.

Want net als in Snowpiercer weet de regisseur ook hier weer de hypocrisie en corruptie in kaart te brengen wanneer de kans zover is dat de macht moet ingrijpen. Het feit dat er dus helemaal geen virus is, begon toch al snel bij mij te dagen. Verder weet de film de variatie erin te houden: de vele emotionele familietaferelen, de vleugjes Aziatische melodrama, vele vormen van actie (Molotov cocktails en zelfs een pijl en boog) beetje komedie en ook nog een klein beetje coming of age op een dan niet zo'n fijne plek. Het acteerwerk vond ik uitstekend!

Ja, weer weet Bong Joon On me op een eigenzinnige manier te bekoren. Een mooie combinatie van blockbuster en psychologische doch verrassende wendingen. En laat het einde zo open mogelijk zijn...

En lang leve de aanbiedingenkelder van Concerto...

4,5*

US Doctor in Morgue: Pour them right down the drain, Mr. Kim.

Young Korean Doctor: If I pour them in the drain, they'll run into the Han River.

US Doctor in Morgue: That's right. Let's just dump them in the Han River.

Young Korean Doctor: But, you know, this is not just any toxic chemicals...

US Doctor in Morgue: The Han River is very broad, Mr. Kim. Let's try to be broad-minded about this. Anyway, that's an order. So, start pouring.

Een citaat als dat zou makkelijk bij een vermakelijke jaren ’80 B-film kunnen horen, maar in dit geval is het verbonden aan de mega-hit The Host, die tot 2014 de best bezochte Koreaanse film aller tijden was, en ook bij de critici goed in de smaak viel. Regisseur Bong Joon-Ho had al van zich laten horen met Memories of Murder, en zou ons na deze film ook nog Mother, Snowpiercer en meer recentelijk Okja brengen. Geen prutser dus, al zag ik bij mijn eerste kijkbeurt niet helemaal waar die hype nu precies vandaan kwam. En dat had een beetje met het komische aspect te maken, en het gebruik van absurde elementen tussen het drama en de spanning door. Het paste voor mijn gevoel net niet helemaal, en daar had ik bij deze rewatch minder last van.

In feite draait The Host om een familie die alles op alles zet om de dochter van de continu in slaap vallende oudste zoon terug te krijgen uit de slijmerige tentakels van een plots opgedoken riviermonster. Het zijn dus geen ex-special forces helden die aan de bak moeten, of mensen die een John McClane achtige vindingrijkheid bezitten, maar een doorsnee gezin waarvan vader en oudste zoon een kiosk aan de rivier runnen. Bong Joon-Ho maakt het heel menselijk, en combineert hier het kleinere drama heel vakkundig met het grootschalige aspect van de monsterfilm.

De CG is voor 2006 verrassend knap, helemaal als je bedenkt dat het budget van 12 215 500 000 Zuid-Koreaanse wons nog geen tien miljoen euro inhoudt. Uiteraard is het niet zo mooi als we vandaag met een flink budget kunnen, maar als ik zie wat films als Geostorm met een budget van 120 miljoen doen, dan ziet het er ook nu nog niet altijd echt realistisch uit.

4*

Vandaag weer eens herbekeken, best een goede film, het monster komt al snel in beeld en ook volledig, het beest is ook niet nep en dus best goed gemaakt.

Een familie word hierop uiteen gedreven en de familie gaat op zoek naar hun dochter die ergens in het riool bevind.

Een lange zoektocht begint met wat tegenslagen en soms onnozelheden, zit ook wat humor bij en wat over the top scenes.

Het einde vond ik redelijk en ook best voorspelbaar.

al met al een vermakelijke film die net iets te lang duurt.

Gwoemul

Aardige horrorfilm. Niet alles werkt, en vooral het soms theatrale acteren stoorde soms. De film duurt ook lang, en de focus had van mij wat meer mogen liggen op een klein groepje personages dat het opneemt tegen een groot en bloeddorstig monster. Er worden in Gwoemul ook nog wat andere verhaallijnen geïntroduceerd en op een gegeven moment bemoeien ook de Amerikanen zich ermee, maar dat is niet de grootste kracht van de film. Dat is wanneer bepaalde personages het in donkere ruimtes opnemen tegen het monster. Het einde is dan ook een fantastische afsluiter.

Gwoemul behoort tot de meest succesvolste films in Zuid Korea. 51446201 people can't be wrong ? Of toch een beetje ... Bong Jo Hoon is een knappe verteller en bewijst spanning te kunnen creëren in grote scenes (zoals de eerste aanval van het monster - knappe opbouw trouwens) maar ook in meer intiemere scenes (zoals de poging tot ontsnapping van het meisje door op het monster te springen om uit de riool te geraken maar plots tegengehouden wordt door de staart van het monster). Maar de ongewone mix van drama, slapstick, parodie, maatschappijkritiek, milieu activisme, politiek commentaar ... en zo kunnen we nog een tijdje door gaan want er is zoveel in die film gestopt, zorgt voor een indigestie. Barstensvol talent maar een dosering in stijl en thema's had voor mij wel gemogen.

Wat laat Bong tussen de lijntjes door scherp zien hoe massa's te beïnvloeden zijn. En hoe autoriteiten zich daartoe verhouden. Verder: hoe kom je erop, een personage derde laten worden op een kampioenschap boogschieten, en haar twijfelgedrag ook maar direct als reden gebruiken om haar later door een riviermonster een schacht in te laten werken...

Ik dacht dat dit meer een godzilla achtinge film ging zijn maar het is met een rescue mission film. De Koreaanse stijl met je even gewoon worden maar ik heb er al wel wat gezien en dan stoort het niet. Met momenten slechte cgi maar ik heb toch genoten van deze film.

Matig.

Tweede Bong die ik nu zie, maar deze maakt beslist minder indruk. De concurrentie was ook misschien wat hoog als de andere Parasite betreft, maar toch kunnen monsterfilmpjes mij nog weleens verrassen. Helaas vind ik The Host toch echt 1 van de zwakkere in zijn soort.

De film heeft alleen wel het nadeel dat ik niet zo graag naar dit soort cinema kijk. Toch komt Zuid-Korea wat mij betreft met de beste films uit het Aziatische continent dus dat wil weleens verrassen, maar The Host is vooral irritant. De humor ligt me totaal niet en het monstertje zelf is matig tot leven gewekt in deze film.

CGI is slecht, maar met een paar lekkere monsterscenes valt er nog wel een beetje omheen te kijken. Na een sterke eerste 20 minuten is het alleen afgelopen met de goede monsterscenes. Het monster zelf is ook gewoon lelijk geanimeerd en veel scenes met dit monster willen niet echt leuk of cool zijn. Vooral de sequenties in het riool zijn erg saai.

Verder ligt het acteerwerk me niet en zitten er een aantal erg slecht gespeelde rollen bij. De huilerige humor vind ik sowieso erg slecht bij het genre passen, en de kritiek richting het westen (Zuid-Korea doet wat terug) is ook maar wat oppervlakkig. Leuk dat het gebeurd, maar doe het op z'n minst iets slimmer en niet op deze manier.

De film duurt verder ook ellendig lang, maar het liefst 119 minuten voor een film die niet eens zo heel veel te vertellen heeft. De spanning is nadat de 20ste minuut heeft geslagen ver te zoeken en de finale teleurstellend. Het gebruik van slow motion is overtollig en de film lijkt zichzelf een stuk indrukwekkender te vinden dan dat de kijker dat vind.

Nee, dit was hem niet. Erg moeizame en vooral lange zit. De eerste 20 minuten vond ik desondanks erg goed, en visueel ziet de film er buiten het monster zelf erg degelijk uit. Prima look en inrichting, dat valt nog wel te erkennen. Verder is dit gewoon niet echt mijn cinema en dat zal het ook nooit echt worden.

Een film die met zichzelf wat de draak steekt en dat gaat hem eerlijk gezegd niet zo goed af. Los van het feit dat de CGI niet zo op punt staat - wat me op zich ook niet stoort - is de film erg onevenwichtig. Een komedie is het zeker niet, maar de film bevat vele humoristische en absurde insteken die gewoon niet aanslaan. De luchtige aanpak werkt eerder averechts.

Neem daarnaast het bij momenten erg theatrale acteren en je komt al gauw tot heel wat ergernissen. Ik wil de film ook niet volledig afbranden. Vermakelijk was het wel en de idee had ook wel wat, maar er zijn te veel randfactoren die een negatieve invloed hebben. Het product lijkt me ook ondoordacht en te weinig uitgewerkt. Neem nu het monster zelf waarbij men zijn (vreemde) gedrag nauwelijks kadert. En wanneer het monster in de buurt is, blijft de politie of het leger achterwege, zeker op het einde ...

De familie is ook maar een bont allegaartje van personen met nauwelijks gelijkenissen. Clichés duiken ook af en toe op. Nochtans een degelijk begin, alleen verwaterde dit heel snel. Ondanks alle negativiteit toch vermakelijk.

Fijne Monster Movie met heel leuke twists en turns... en stijlvol; die ene scène is gewoon geniaal.

Wel een halfje eraf, een dikke acht vind ik wel genoeg.

Leuk om een keer gezien te hebben.

Als je deze film in gaat met de verwachting een simpele monsterfilm te gaan kijken dan sta je voor een grote verrassing. Vrijwel direct krijgen we het monster (niet de beste effecten, maar voor zijn tijd misschien nog wel) al te zien, en ook nog eens duidelijk in beeld en bij vol daglicht. Dat is al de eerste verrassing, en dan merk je geleidelijk aan ook dat je niet naar een amateuristisch gemaakte blockbuster loopt te kijken maar naar een film die nog verrassend goed uiteenlopende genres samen laat komen.

In de kern is de film vooral een politieke satire en monsterfilm, maar vooral tegen de tijd dat die bizarre begrafenisscène voorbijkomt is het ook duidelijk dat je naar een komedie loopt te kijken. Vrij wild hoe snel de toon van de film van scène op scène om kan slaan zonder dat het al te chaotisch wordt. Het leidt ook tot een onvoorspelbare film waarin je geen idee hebt welke personages het wel en niet zullen overleven.

Van de humor in de film ben ik overigens over het algemeen niet zo'n fan. Soms is het leuk door de droge willekeurigheid van bepaalde gebeurtenissen (dat monster dat allerlei onnodige acrobatische toeren uithaalt alleen al), maar het is toch ook vooral veel flauwe slapstick en extreme typetjes, zelfs al weet Bong Joon Ho deze geleidelijk aan wat meer in te kleuren. 3.5*.

Niet echt denderend en oké msschn ook wat gedateerd, mr vond het verhaal en uiteenzetting nogal saai en zeer voorspelbaar einde. Humor was ook totaal mn ding niet, vond het ook nogal overacting.

15 jaar geleden beviel deze film me totaal niet.

Vanavond herzien en dat beviel een stuk beter. De opening met het, inderdaad cheesy cgi monster is nog steeds het sterkst. Maar ook de twee uur die volgden vond ik zeer vermakelijk. Een komedie zag ik er niet in, maar had ditmaal wel sympathie voor het gezin. Dat we een virusuitbraak verder zijn, kan er ook nog wat mee te maken hebben. Maar ik ben ook Boon Joon Ho als regisseur meer gaan waarderen en herken nu meer zijn hand. Het sociale commentaar krijgt daardoor ook wat meer gewicht.

Anyway, heb me twee uur prima vermaakt met deze lekkere chaotische monsterfilm.

4*

Eerste helft is erg geinig, daarna begint het wat te slepen. Hoogtepuntje toch wel: het overdreven rouwbeklag van de familie, over de grond rollend, waardoorheen dan iemand komt met "wil de eigenaar van de rode Hyundai ...". Het hoeft niet altijd subtiel te zijn, zullen we maar zeggen. Dat geldt trouwens ook voor de nadrukkelijke verwijzing naar Seven Samurai: rennen maar door die regen.

Dit vond ik nu wél eens een geslaagde monsterfilm. Een gemuteerde karper op pootjes die het een Koreaanse familie moeilijk maakt. Ook de subtiele humor vond ik subliem bij momenten. Nu goed, 't is een typische monsterfilm. Maar je moet wel toegeven dat het qua originaliteit toch hoge ogen scoort. Bij mij dan toch.

4*

Zwak beestje. Het ontbreekt aan elke vorm van spanning en dat voor een monstermovie. Geen degelijke verhaalopbouw maar al meteen wordt na 10 minuten uitgepakt met een full size monster dat over de dijk huppelt en wat eerder op de lachspieren werkt. Sowieso is er een overvloed aan (intentionele) off beat comedy aanwezig. Dat is nog wel best vermakelijk maar het compenseert niet voor mijn verwachtingen t.a.v. een monstermovie. Het ziet er visueel bovendien niet al te best uit om die mensen te zien panikeren op een green screen. Het is veel te hard belicht allemaal met zelfs uitsluitend dagscenes. Ook de scenes in de gigantische riolering spelen zich precies af bij volle daglicht. Misschien hadden ze een keer naar Alien(s) moeten kijken om zich te inspireren wat belichting betreft. Fotografie stelt evenmin iets voor. Alas het lijkt wel een productie van enthousiaste liefhebbers die er geen kaas van gegeten hebben. De CGI van het monster is op zich nog wel ok, maar het lijkt alsof ze zich enkel daarmee tevreden hebben gesteld. Zo van: eerst maken we het monster en dan bouwen we de film erom heen zodat het monster er telkens in volle glorie uitkomt. Kill your darlings please.

Vond dit niet de beste film van Bong Yoon Ho, Memories of murder en natuurlijk de fantastische film Parasite zijn toch een stuk beter.Ik weet dat film van 2006 is, maar ik was niet echt wild van het monster....