Meningen

Ik vind Apocalypse toch net even wat leuker dan het eerste deel.

Hoewel de nadruk in de eerste film wat meer lag op de beklemmende ondergrondse sfeer, hebben we hier te maken met een post- apocalyptisch/verlaten stad sfeertje. En dat spreekt mij net even wat meer aan. Nog steeds is het acteerwerk niet van een hoog niveau, al voegen Oded Fehr en Mike Epps echt wel iets extra's aan de film toe. Fehr zet een lekker cool karakter neer, en Epps brengt wat meer humor over. Ook Kretschmann is goed als badguy. De irritante rockmuziek is hier veruild voor een wat bombastischer muziek. Maar ook de actie is wat grootser opgezet, en is toch wel lekker in beeld gebracht. Leuke shots en scènes volgen elkaar in een behoorlijk hoog tempo op. Een minpunt was wel het verhaal die wat teveel steekjes laat vallen, maar in een film als deze is dat ook niet echt heel erg van belang.
Nog een minpunt is Nemesis die ik er erg lelijk en lomp vind uitzien, en hij ziet er niet alleen lomp uit maar beweegt ook nog erg houterig. Wel een geweldig wapen arsenaal heeft hij tot zijn beschikking. Ook is het einde weer heel geslaagd.

Filmtechnisch ziet het er allemaal wel degelijk uit. De special effects zien er iets beter uit dan in het eerste deel de ontploffing aan het eind ziet er toch wel imposant uit en ook komen er wat leuke cameratruckjes voorbij. Camerawerk en de editing kon wel beter en is soms erg rommelig. Ook is de lekkere opgepompte soundtrack in dts genieten geblazen. Al met al vind ik het over het geheel toch net iets vermakelijker dan RE 1, al doen ze niet heel veel voor elkaar onder. Mijn stem wel een halfje verhoogd.

2.5* -->3*

En ook het derde deel is en leuk geheel geworden, helaas mist het nog steeds wat in afwerking. Qua vertelling gaat get wel de goede kant op.

Een verlaten woestijn, een konvooi van vrachtwagens, en een zoektocht naar vooral brandstof. Extincion is vooral een ode aan Mad Max: The Road Warrior en de oude zombiefilms van Romero en Fulci. Mulcahy zet een lekker en een totaal weer ander sfeertje neer dan in de twee voorgaande delen. 1 was meer claustrofobisch en in wat kleinere ruimtes, waarin 2 weer precies het tegenovergestelde is. Het derde deel gaat meer door in de trant van Apocalypse, alleen is hier nu bijna de complete wereld uitgestorven. Ook spelen de scènes zich vooral af op klaarlichte dag. Normaal wordt vaak de duisternis verkozen voor dit soort film, maar dit is toch wel en leuk concept. Helaas is het verhaal nog te veel voorzien van wat gaten. Daarnaast vind ik het een beetje raar dat na vijf jaar de hele wereld al verdord en kapot is. De actiescènes zijn leuk gedaan, met als toppunt het gevecht in Las Vegas. de vaart zit er goed in. Toch wel weer een groot minpunt is het eindgevecht met bijbehorende einbaas , iets waar ik mij ook aan heb gestoord in Ground Zero en Apocalypse. Ook de krachten die Alice nu bezit vind ik wat overdone. Had van mij een beetje hetzelfde mogen blijven als in deel 2. Olivera was wel weer erg stoer.

Filmtechnisch, tja matig. Naast het terror in daglicht heb ik weinig vernieuwends gezien. Camerawerk was vooral erg standaard, met zo af en toe een mooi shot de vuurzee met de kraaien, en het uitgestorven Vegas . Helaas worden er wat rare editing momenten gekozen waardoor een shot of scène nooit erg goed uit de verf komt. De special effects zien er dit keer erg goed uit. Helaas kon dit deel mij iets minder vermaken dan het tweede deel, maar als einde van een trilogie een waardige afsluiter al wordt wel een deurtje opengehouden voor een vierde deel

2.5*

Luid, snelle editing, groots opgezette actie scenes, weinig diepgang. Enkele ingrediënten voor een blockbuster.

Helaas is het hier heel erg overdone door Anderson. De actie scenes zijn wel heel erg lawaaierig, de editing is werkelijk bedroevend slecht, de epic feel gaat compleet verloren om die hyper editing toe te voegen. Nu staat deze reeks al niet bekend om de geweldige verhalen, maar hier is dat totaal niet aanwezig. Alleen hetgeen wat nodig is om van de ene actie scene naar de andere te komen. Verder zit het met de aankleding, de make-up en de visuele effecten weer best goed.

Toch zijn er wat elementen aanwezig waarin duidelijk naar voren komt dat dit laatste deel iets meer potentie had dan wat Anderson met het materiaal doet. De terugkeer naar de Hive is erg leuk gedaan, en ook het verhaal rondom The Red Queen, Alice en Dr. Isaacs had een stuk interessanter aangepakt kunnen worden. Toch weet deze Final Chapter ondanks dat er veel mis mee is, in vooral het laatste uur best te vermaken. Maar ook in de actie had meer ingezeten hadden ze voor een wat rustigere

aanpak als in Afterlife, voor mij het beste deel uit de reeks waar ik best een zwak voor heb.

Niet de afsluiter waar ik op gehoopt had.

Heerlijke film. Zo fout als het maar kan, en over de gehele speelduur top vermaak.

Het begin is al super. Er komt een persoon in beeld die ons een film gaat laten zien. Return of the Killer Tomatoes. Behalve dat er bij de begin titels een terugblik is naar Attack of the Tomatoes, wat hoofdpersonen en hetzelfde idee, heeft het niets met het eerste deel te maken. Het is compleet anders. Waar de eerste film zich wat meer richtte op een ode aan de b- monstermovies, is deel 2 meer een komedie. Een leuke komedie is het zeker geworden. Aan debiele personages, quotes, situaties en muziek geen gebrek. Het verhaal is niet veel soeps, maar verloopt lekker vlot. Het is allemaal bedoeld slecht, en dat is zeker goed gelukt. Clooney speelt ook een heerlijke rol. De andere Tomatoes films zou ik ook wel een keer weer willen zien, jammer genoeg zijn deze in Nederland weer niet te krijgen.

3.5*

Interessant gegeven, wat helaas slecht is afgewerkt.

De film snijdt toch wel een interessante vraag aan. Zou jij terug gaan om in de gevangenis in een Aziatisch land te gaan zitten om zo je vriend(in) van de dood te kunnen redden. Helaas wordt er net als in veel films weinig met het onderwerp gedaan om echt boeiend te blijven. De film begint goed maar verandert al snel in en clichérijk geheel. Af en toe wat verwikkelingen die totaal niet nodig zijn om het verhaal te vertellen. Vooral de liefde tussen de advocate en Sheriff zag ik al van ver aankomen. Toch blijft het vraagstuk dus erg boeiend, en is het gissen wat de vrienden zullen doen. Naar het einde toe wordt het nog erg goed, maar helaas kan dat de film niet echt meer redden.

2*

Een film waar ik lang naar heb uitgekeken. En het is zeker niet tegengevallen. Maar een echt meesterwerk is het ook niet. Maar Iñárritu is op de goede weg.

The Revenant duurt misschien net wat te lang. Door dat lengte verliest de film toch net wat te veel impact en verliezen scenes toch wat aan kracht. Maar overall is het wel een erg goede avontuur/drama film met toch wel een klein beetje een Malick feel. Lubezki's camerawerk is geweldig. Al is het bij vlagen ook wat te obvious. Voelt net wat te gemaakt. De muziek is ook erg goed en weet je echt mee te slepen en alle emoties goed over te brengen. Verhaal is best simpel maar staat niet in de weg van de geweldige beleving die The Revenant brengt. Ook de locaties zijn schitterend. Dan komen we bij het acteerwerk. DiCaprio doet heel erg zijn best en is bijna perfect maar wordt er helemaal uitgespeeld door Tom Hardy. Wat een prachtige rol zet die man weer neer. Verdient ook zeker een Oscar. Supporting cast is ook fijn. Die Domhnall Gleeson zit opnieuw weer in een geweldige film. Een veelbelovend jonge acteur waar we nog heel veel moois van gaan zien in de toekomst. O ja, wat een prachtige sounddesign ook. Geweldig gedaan om je het gevoel te geven dat je er midden in zit door alle kanalen zo veel en zo goed te gebruiken.

Back to the roots.

Gaat een beetje terug naar wat Pitch Black zo leuk maakt. Een verlaten planeet, een aantal mensen op die verlaten planeet zetten en een aantal leuke creatures.

Helaas wat minder dan het origineel maar gelukkig een heel stuk beter dan het tweede deel uit deze serie. Qua design ziet het er allemaal weer goed uit, al miste ik wel een beetje het erg toffe kleuren pallet uit PB. Grootste probleem is het tempo. Het komt allemaal wel erg traag op gang. Als eenmaal de creatures verschijnen gaat het tempo omhoog, maar is het net iets te snel gedaan met de pret om dan weer te eindigen met een erg trage scene. Hierdoor kom je wat moeilijk in de film. De Necromancers hadden ook uit beeld mogen blijven. Net wat het tweede deel compleet om zeep hield.

Al met al een vermakelijke film die nergens het niveau haalt van het geweldige Pitch Black

Intense ervaring.

Je wordt van begin tot eind meegesleept. Dat had ik niet verwacht, aangezien ik in de trailers Ceasar en de apen er toch neit echt goed uit vond zien. Ook het verhaal leek me in eerste instantie niks. Dat had ik toch flink mis. Echt supergoed wordt het nergens, maar de entertainment factor ligt erg hoog. In het begin had ik nog wel wat moeite met de CGI apen, maar gaandeweg werd het steeds beter en kon ik ook meer meeleven met Ceasar. Dat moment kwam toen we hem voor het eerst volwassen zagen.

Verhaaltechnisch lijkt het erg op Conquest of the Planet of the Apes (1972), maar naast de opstand van Ceasar en de andere apen heeft het weinig meer met dat deel te maken. Ik kan ook niet zeggen dat het veel met de andere films te maken had. Meer dan een paar verwijzingen en quotes uit de andere Apes films kwamen er niet aan te pas. Je kunt Rise of the Apes dus het best als losstaande film zien, en misschien het begin van een nieuwe serie. Van mij mag het. Als het net zo leuk en boeiend gebracht word als deze film vind ik het best. Ik ben dan sowieso al een fan van de andere films.

Verhaaltechnisch zit er genoeg in. Genoeg situaties die je toch wel wat doen. Verder zit de hele Rise ook goed inelkaar. Op een lekker rustig tempo en erg zorgvuldig is dat gedaan. Beetje bij beetje begint de opstand om lekker knallend te eindigen. Personages krijgen niet allemaal die diepgang mee, maar is verder ook niet nodig. Het draait om Will, Ceasar, de opstand en de zoektocht naar een medicijn tegen Alzheimer. En daar doet het verhaal en de film goed aan om deze lijnen te blijven volgen. Verder is de hele opstand echt tof gedaan en precies zoals ik mij had voorgesteld, al is het wel heel wat anders dan conquest. Zoals gezegd nogal wat verwijzingen naar de andere Apes films, en dan vooral het origineel.

Personages zitten goed en leuk in elkaar. Franco weet te overtuigen, en zet toch een behoorlijk staaltje acteerwerk neer. Ook de rest van de cast doet het goed. Vooral Felton was weer lekker op dreef als pestkop. Degene die de show steelt is natuurlijk Ceasar. Prachtig geannimeerd, en ook gespeeld door Andy Serkis die opnieuw een karakter speelt die wordt gemaakt door computers en zijn MoCap en gezichtsuitdrukkingen. Maar ook Lithgow doet het met verve en weet een mooi personage op het scherm te toveren.

Filmtechnisch negenoeg perfect. Op het begin na qua visual effects was de rest van de effecten van een hoog niveau. Scherp en altijd overtuigend. Cinematografisch erg mooi, en ook het geluid was top. Muziek vond ik net te bombastisch, en zeker in lijn met de andere Apes film waar de score meer bevreemend is.

Een grote verassing. Ik had het meer in Burtons lijn verwacht. Een film die ik ook zeker niet slecht vond. Rise of the Planet of the Apes is een opzichstaand deel die je niet te veel met de andere delen moet vergelijken, maar meer moet zien als een reboot van een leuke serie. Een aanrader voor de fans van de serie ook, die hier genoeg voldoening uit kunnen halen. ook als je deze film goed vond en je hebt niets van de rest van de filmserie gezien, zou ik die ook zeker eens gaan proberen.

Leuke sfeervolle film, met toch wel goed acteerwerk.Hopper speelt zijn rol weer erg goed, en ook Glover doet het leuk.Zo'n rol was ik echter niet van hem gewend.Reeves doet het ook aardig, maar lijkt een beetje te zijn blijven steken in zijn rol van Ted 'Theodore' Logan.

Film kent ook best leuke humor, die je in een film als deze misschien niet echt verwacht tegen te komen.Het geheel blijft wel tot het eind toe entertainen, maar wordt helaas nergens echt hoogstaand.

3*

Sam Elliot's haar is geweldig!

Hoewel ik heel erg van dit soort films hou, heb ik Road House nog nooit gezien. Nu dan voor het eerst gezien. Helemaal leuk!

Road House bevat een coole Sam Elliot, een nog coolere Patrick Swayze. Gazzara die fijn de slechterik uithangt, Lynch die een erg leuk personage speelt en daarnaast ook nog eens een prachtige verschijning is. Er wordt flink op los gerookt, gezopen en gevloekt in echte 80's style. De kapsels en aankleding is helemaal geweldig. Ook de soundtrack is helemaal geweldig. Fantastische songs en covers komen er voorbij. Het draait hier ook heel erg om de actie natuurlijk. En daarmee zit het zeker goed. Er komen een aantal erg goede en leuke gevechten voorbij en de climax mag er ook zijn.

Ik heb erg genoten van Road House.

Opzich geen slechte film. Acteerwerk is degelijk, al had ik eerst wel wat moeite met Hanks. Een dergelijke rol ben ik niet gewend van hem. Jude Law krijg ik steeds meer waardering voor en hier doet hij het ook erg goed. Mooie beelden, mooie muziek. Ik kon er alleen niet heel veel mee. Ik kon er ook moeilijk inkomen. Degelijk, maar niet helemaal mijn ding.

Mwah, dat dacht ik tijdens het kijken. Dit moest zoveel beter zijn dan een soortgelijke film in het genre, namelijk The Book of Eli.

Het begin is sterk, maar na een tijdje steeds weer hetzelfde heb je het ook wel gehad. De sfeer was toch iets te zwaarmoedig af en toe, en dat komt ook mede door de kleuren die eigenlijk weinig aanwezig zijn. Dit kan goed werken of te veel van het goede zijn. Het is dat laatste geworden. Drama lijkt sterk, maar komt door de chemie die niet aanwezig is tussen vader en zoon niet echt goed uit de verf. De film deed me dan ook op momenten erg weinig. Tegen het einde krijgen we nog wel iets wat een sterke scène had kunnen zijn, al dan niet het sterkste moment uit de film. De jongen mist dan wel iets in zijn kunnen als acteur en daardoor komt dit niet goed over. Het einde trekt het wel weer wat bij. Voor de rest toch een nette Hollywood film die alles netjes uitspeelt volgens de regeltjes.

De setting is erg cool en weet mij altijd wel te boeien. De manier waarop het in beeld is gebracht en de vervallen wereld ziet er goed uit. Jammer dus dat de rest van de film, net als de wereld die wordt weergegeven, nogal leeg is.

Meest tegenvallende film die ik zag van de eens zo grote Ridley Scott.

Het verhaal is best ok. Nu ben ik niet meteen een fan van het Robin Hood verhaal, maar dit was eens een andere leuke kijk op het personage. Jammer dat het heel erg mist in de afwerking. Crowe is niet een erg geschiket kandidaat voor Hood. Hij is gewoon wat te lomp. Blanchett heeft ook in deze film weer nul komma nul uitstraling. Wat is dat toch met haar? Heeft ze geen plezier in haar werk ofzo? De enige acteurs die ik vond overtuigen waren die twee die Little John en Fryer Tuck speelden. Ook Mark Strong kon de film niet redden. Een goed acteur, maak er dan ook gebruik van Scott. Veel mooie beelden van het sombere Engelse en Franse landschap. Verder dan wat mooie plaatjes komt de film echter niet. Verhaal is ontzettend saai uitgewerkt, verkeerde casting, weinig leuke actie scènes, en dan ook nog Ridley Scott die de humoristische kant op gaat. Toch heb ik wel het gevoel dat er meer in had gezeten, wat het wel is geworden is gewoon (weer) een mislukt Ridley Scott/Russel Crowe project. Ik vraag me af of de regisseur ooit nog een keer weer met wat goeds komt.

Na zoveel films te hebben gezien, blijven er altijd van die films waar je niet omheen kon destijds maar om een of andere reden nog nooit hebt gezien.

Robin Hood: Prince of Thieves is daar een van voor mij. Een hype destijds door natuurlijk het nummer van Bryan Adams wat op de soundtrack verscheen en misschien nog wel een grotere hit werd dan deze film.

Eerlijk, heeft het niet veel om het lijf dan de vermakelijke avonturenfilm wat het is geworden. De actiescenes vallen een beetje in de categorie van bijna lachwekkend. Daardoor werken de serieuzere momenten van de film niet echt en raken de personages en het verhaal je ook niet echt. Buiten dat zien de actiescenes er best nog goed uit. Zijn de scenes in het bos erg leuk en weet Rickman de film met zijn acteerkunsten te redden. Echt goed hoe hij zich aan het verhaal aanpast en als enige lijkt te begrijpen in wat voor film hij zich bevind.

Leuk om dan eindelijk een keer gezien te hebben. Ik heb alleen niet het gevoeld alsof ik echt iets gemist zou hebben als ik deze nog wat jaren links had laten liggen.

Om een of andere reden vind ik Hairspray erg leuk. Dat aanstekelijke is ook in Rock of Ages terug te zien.

De juiste sfeer van de tachtiger jaren zit er erg goed in en is leuk om aan te zien. Het verhaal is redelijk standaard en wordt nergens echt iets speciaals of maar een beetje bijzonder. Toch blijft het over de gehele lijn heel erg vermaken. Komt ook door de liedjes. Weet dat het gebasseerd is op een musical, maar moet toch even kwijt dat er perfecte liedjes keuzes in RoA zitten.

Cruise steelt toch wel de show met zijn aapje. Er waren wel twee ontzettende miscast bij. Giamatti en Zeta-Jones hebben hier duidelijk niets te zoeken. Snap verder niet de kritieken op Brand en Baldwin die het toch leuk doen.

All in all toch een geweldige trip down memory lane met fantastische liedjes.

Een van de beste actie films ooit gemaakt. Bay laat ons zoveel verschillende en geweldige actie scenes zien. Maar ook verhalend is het allemaal prima in orde en krijgen we ook genoeg coole oneliners. Cage, Connery en Harris zijn perfect voor de rollen die ze hier spelen. Maar ook andere acteurs zetten hun rollen prima neer. Muziek, geluid, fotografie en alle andere elementen. Allemaal geweldig. Michael Bay is een genie.

"Good morning, James Brown"

Erg mooie film.

Het door oorlog en corruptie verscheurde Laos wordt op een erg goede manier in beeld gebracht. Zelfde geld voor de nasleep van de oorlog nog steeds zijn tol eist met de vele bommen die er nog door het landschap verspreid liggen. Ook de persoonlijke drama rond Ahlo is erg goed neergezet. Pech en dood lijkt hem te achtervolgen, aangezien hij een helft van een tweeling is. Zoals in de film te zien is kent Laos verschillende culturen en gebruiken. En die worden ook in beeld gebracht. In de cultuur waar Ahlo geboren wordt, brengen tweelingen pech met zich mee. En Ahlo denkt op een gegeven moment zelf ook dat er een vloek op hem rust.

Gek genoeg is de film nergens echt heel erg zwaar in zijn drama en wordt het gaandeweg steeds luchtiger en kun je zowaar lachen. De ontmoeting met Kia en Purple zorg hier al voor als Ahlo en zijn familie in het tijdelijke kamp terechtkomen. Wat volgt is een serie gebeurtenissen die er voor zorgen dat Ahlo, zijn familie, Kia en Purple weer moeten verhuizen. Dan komen ze in het dorp waar het Rocket Festival gehouden wordt. Maar voor Ahlo is het bouwen en laten opstijgen van zijn raket niet eens het belangrijkste.

Er komen in The Rocket zeer veel mooie plaatjes voorbij. De fotografie is verbluffend mooi en het geluid is fraai vormgegeven vol met kleine details, die explosie klinkt geweldig. De effecten zien er goed uit en de mooie muziek van Caitlin Yeo maakt het helemaal af. Het acteerwerk is erg goed te noemen. Zeker gezien het feit dat er voornamelijk amateur acteurs in mee spelen. Zie je er niet van af.

Erg verrast door deze prachtige film met een goed verhaal, sterk acteerwerk en fraaie beelden.

Toch wel weer een typische Guy Ritchie film, die ik jammer genoeg niet echt kan waarderen.

Ik ben niet zo'n fan van zijn films. Ik zie het geniale er niet van in. Overdreven stoere gangsterpraat zit er weer genoeg in RocknRolla. Ritchie's films lijken best op elkaar. Nieuwe inspiratie is dan ook ver te zoeken.

Plot is vooral in het begin wat moeilijk te volgen. Veel personages en veel gebeurtenissen in een keer. Best warrig allemaal. Ook de shots en de kleuren zijn weer meer van hetzelfde. Jammer dat het allemaal in de tweede helft wat los komt en ook wat leuker wordt met die typische humor in Ritchie's films. Dit miste ik vooral in het erg zwakke eerste gedeelte van de film. Vanaf de tweede helft wel vermakelijk maar verder vooral weer veel overdreven stoer gedoe van de personages en de manier waarop het geschoten is en semi intelectuele dialogen die nergens echt induk maken.

The streets of Philadelphia.

Waar de film een ontzettend koud uiterlijk heeft, is Rocky alles behalve koud. Vanaf het begin is het het meteen duidelijk dat dit een film is, die met ontzettend veel liefde is gemaakt. Een reden waarom de film een genot is om naar te kijken. Het boksen ziet er goed uit, maar het is vooral een film die het van de drama moet hebben waarin sommige momenten erg goed werken en andere de plank compleet mis slaan. Ondanks dat het qua drama niet altijd even sterk is, is Rocky een erg charmante film met hartverwarmende vertolkingen van de cast.

Ain't gonna be no rematch.

Mijn interesse voor deze film was al een tijdje gewekt.Ik weet nog toen ik een aantal jaren geleden een stukje van de film zag.Dat was de binnenkomst van Meatloaf als Eddie.Gek genoeg heb ik hem toen niet verder gekeken omdat toen mijn interesse vooral lag bij andere films.Laatst toch maar eens aangeschaft en daar heb ik geen moment spijt van gehad.

Het begin is al lekker weird en past precies in mijn straatje van wat ik leuk vind in een film als deze.Het verloop van de film is niet anders.Vreemd, mooi in beeld gebracht, felle kleuren, en een geweldige aankleding van het geheel.Toen kwam het eerste liedje en die vond ik niet heel erg leuk.Ik dacht echt zoiets van hoe ga ik dit in hemelsnaam ruim anderhalf uur volhouden.Eenmaal aangekomen bij het kasteel wordt het beter en steeds leuker.Het nummer van die Timewarp was echt geweldig en ik merkte dat ik er op de een of andere manier helemaal vrolijk van werd.De rest van de liedjes in de film waren eveneens fijn om aan te horen.Met natuurlijk het nummer van Eddie, die nog op m'n netvlies gebrand stond, als een van de hoogtepunten.Ook het laatste van Tim Curry is werkelijk prachtig, ook de musical uitvoering daarvoor was leuk in beeld gebracht.Af en toe verliest de film wel wat vaart en wordt in het midden wat minder interessant.

Ik begrijp best dat dit een cult hit is geworden onder de liefhebbers.Alles is leuk en weird in beeld gebracht, de liedjes zijn erg aanstekelijk en je word er gewoon erg vrolijk van.al gaat het mij iets te ver om mezelf te verkleden en te dansen op de liedjes en ze keihard meebrullen.

Heerlijke campy en maffe film met leuke liedjes en briljante teksten

4*

Tick tock, here comes the croc.

De mooie natuurbeelden zorgen in het begin al heel erg voor een fijne sfeer. Je zou haast vergeten naar wat voor soort film je aan het kijken bent. De vrij trage opbouw is erg goed gedaan, al gaat dat "bonding" tussen de personages wel wat snel allemaal en komt dat nergens echt overtuigend over. Als dan het keerpunt van avontuur/natuur docu naar horror komt, gaat het tempo wat omhoog en krijgen we enkele leuke momenten. McLean kleurt daarbij wel heel er netjes binnen de lijntjes in wat we verwachten in een krokodillen film. Al blijft het natuurlijk leuk om mensen opgejaagd en verscheurd zien te worden door een perfecte moordmachine. Ook leuk dat men hier lekker geïsoleerd op een eilandje zitten en nergens om heen te gaan hebben.

Erg mooi begin en een erg leuke 2e helft van de film. Een beetje jammer dat die 2e helft weinig verrassend is. Had de film echt gesierd als het iets minder traditioneel "monster movie" was.

Tales from a galaxy far, far away

Rogue One: A Star Wars Story

Na de overname door Disney, was het geen verrassing dat ze meer films wilden maken. Na het bericht dat de saga een vervolg zou krijgen, kwam er al snel het bericht dat er ook een andere film gepland stond. Die film zou ons het verhaal wat vooraf ging aan A New Hope vertellen. Het interessante verhaal hoe de rebellen de plannen van de Death Star in handen zouden krijgen. Veel fans hebben dat aspect van Star Wars altijd al interessant gevonden. Maar een Star Wars spin-off? Zou dat wel gaan werken? Waarom is George Lucas daar nooit mee gekomen? Er was nog zoveel interesants te vertellen over Star Wars. Zoveel verhalen te vertellen. Waarom dan nu wel? Disney doet het voor het geld, wordt er dan gezegd. Daar ben ik het niet mee eens. Tuurlijk speelt geld wel een rol. Dat is altijd zo geweest, en zal altijd wel zo blijven. Toch hebben de meesten na The Force Awakens het gevoel gekregen dat Disney veel liefde voor het Star Wars materiaal heeft. Ze huren goede mensen in die het verhaal nieuw leven in moeten blazen. En met Episode VII is dat al gelukt. Maar nu dan die Spin-off. Een geweldig concept met veel potentie om iets geweldigs te worden. Om het hart van de Star Wars liefhebbers sneller te doen kloppen. Aan Gareth Edwards de taak om dat te doen slagen.

En wat is dat goed gelukt zeg. Wat een geweldig iets heeft hij er hier van gemaakt zeg. Maar over zijn rol als regisseur later meer. Het begin is even iets anders dan we van Star Wars gewend zijn. We krijgen dit keer niet de traditionele crawl met de befaamde muziek van John Williams die je meteen in de sfeer brengt, maar we krijgen eerst een soort van proloog. Een goede introductie van Mikkelsen's personage Galen, die zijn familie wil beschermen tegen The Empire. Het wordt meteen duidelijk dat Jyn Erso zijn docher is en wat het rijk met hem wil. Vanuit hier wordt het verhaal verder uitgebreid en krijgen we een redelijk eerste act waarin een aantal personages aan ons worden voorgesteld en de plot duidelijk moet worden. Er is een nieuw wapen in de maak en de rebellen moeten er achter komen wat dat gaat worden en wat ze met dat nieuwe wapen willen doen. We weten natuurlijk allemaal al dat het om de Death Star gaat, dus het is natuurlijk geen echte verrassing meer als ze daar achter komen. De makers zijn zich daar echter van bewust en laten het verhaal meer om Jyn en haar gewenste hereniging met haar vader draaien om later weer terug te keren naar het belangrijkste element van deze film en dat is hoe we vanuit hier bij A New Hope belanden.

Na een actie scene waarin ze horen van de plannen, nog meer introducties en een moment van drama, maakt de film een wending. En wat die wending teweeg brengt is iets waarop veel fans op hadden gehoopt. Van gewoon goed, verandert de film in iets geweldigs. Alle personages hebben we leren kennen, we hebben het plot opgezet, we hebben tegenslagen gehad en nu kunnen we helemaal los gaan. En hoe. Vanaf het moment dat we op de planeet belanden waar de plannen zijn, krijgen we een geweldig laatste uur. De actie scenes zijn om van te smullen. Er komen echt een aantal geweldige momenten voorbij waarbij elk karakter wel iets te doen krijgt. Erso, Andor, K-2SO, Chirrut en de anderen worden allen zeer goed gebruikt. Waar normaal in ensemble films de focus op bepaalde personages wat wordt vergeten, zijn ze hier allen belangrijk in hun missie. Daarnaast word het verhaal nimmer it het oog verloren en krijgen we tussen de actie door ook fijne ontwikkelingen. We krijgen hier minder tijd om met de personages kennis te maken, dus het was al een lastige taak de kijker zoveel mogelijk voor ze te laten voelen. Helaas is dat niet voor iedereen even goed gelukt. Gelukkig wel voor het hoofdpersonage. Ook zijn komen er enkele leuke verrassingen voorbij waarbij je meteen een glimlach op je gezicht krijgt. En dan zijn er nog die laatste tien minuten. Wat een geweldig slot hebben ze er hier van gemaakt. Je wilt meteen na het zien van dat einde A New Hope gaan opzetten. En door dat alleen is Rogue One zeker geslaagd en is het een zeer goede toevoeging op de saga en verdient het meer dan verdient een plaats tussen de beste Star Wars episodes.

Edwards toont hier ontzettend veel lef met een aantal dingen die hij hier inbrengt en aan ons toont. Gelukkig hebben hij en zijn team de vrijheid van Disney gekregen om het zo te doen. Het was een heel andere film geworden had Disney nee tegen die ideën gezegd. Na het ietwat gefaalde Godzilla, vergeef ik hem die film meteen na het zien van Rogue One. De effecten zien er geweldig uit en passen goed in de rest van de franchise. De CGI is van een hoog niveau, al werken CGI gezichten nog niet helemaal goed. En verder ga ik daar niet op in in verband met spoilers. Net als in The Force Awakens is ook hier gekozen om veel stunts practical te doen. En dat is een verademing en tilt de film echt naar een hoger niveau als je ziet wat voor liefde en moeite de makers in dit hebben gestopt. Creature design is geweldig en ook de design van de planeten is fantastisch. En in Rogue One worden nogal wat planeten bezocht. Production design is gewoon heel erg Star Wars. Kostuums zijn ook schitterend. De actie scenes zitten erg goed inelkaar en zijn goed vertegenwoordigd. Eigenlijk zijn de laatste 45 minuten een grote actie scene. Ik heb het al in mijn review van The Force Awakens aangegeven, dat ik de score ook in handen van Giacchino zou toevertrouwen. Ik ben erg blij dat hij ja tegen dit project heeft gezegd. Zeker een van de beste componisten van nu. Zijn nieuwe thema's zijn geweldig en dat kan ook gezegd worden over de manier waarop hij delen van bestaande Star Wars themes in zijn nieuwe werk verwerkt. Ook weet hij de juiste emotionele snaren op de juiste momenten te raken. En dat is zeker in het slot zeer belangrijk. Alle elementen komen daar op zo'n geweldige manier samen. Ik kreeg daar serieus kippenvel. Ik durf zelfs te zeggen dat dit einde toch wel het beste uit de reeks is. Een mooier slot hadden we ons niet kunnen wensen.

Acteerwerk is een beetje lastig te beoordelen. Als het gaat om individuele prestaties, slaagt iedereen met vlag en wimpel. Als het gaat om onderlinge chemie, falen ze daarin wel een beetje. Dat is niet meteen de schuld van de acteurs. Het verhaal laat daar niet echt veel ruimte voor. Het is daarom moeilijk om wat voor sommige personages te voelen. De enige waar je echt feeling voor krijgt is Jones. Ze laat hiet erg goed werk zien. Maar ook in het fysieke weet ze heel erg te overtuigen. Ook iemand die hier heel erg overtuigd en eindelijk een kans in Hollywood krijgt om te laten zien wat hij kan, is Donnie Yen. Toch een van mijn favoriete Aziatische acteurs. Niet alleen om zijn Kung Fu skills, maar ook drama en komedie gaan hem erg goed af. De rest van de cast doet het prima, maar komt niet echt aan de top van hun kunnen toe. Mikkelsen speelt dan wel weer erg sterk. En Mendelsohn is een erg fijne badguy.

Na het succes van The Force Awakens waren de meesten erg bang dat men met Rogue One ontzettend ging falen. Sommigen hoopten daar dan ook op. Men wijkt hier wat af van de bekende formule van Star Wars en voegt enkele nieuwe elementen toe. In het eerste uur is het nog even zoeken, maar in het tweede uur is dit gewoon op en top Star Wars zoals we het graag zien. En gaat zelfs naar een veel hoger niveau dan we in het uur daarvoor hebben mogen zien. Edwards weet wat hij doet en wil. Maar belangrijker nog, is dat hij een Star Wars fan is en de film vanuit dat perspectief ook zo heeft gemaakt. Als dit het niveau is wat ze de andere Star Wars films willen meegeven, staat ons in de toekomst nog heel wat moois te wachten.

Ik zou zeker een Like sticker op deze film plakken.

Er is niet veel te disliken in deze film. Ik heb veel kunnen lachen tijdens het kijken van Ron's Gone Wrong. De "It pooped me out" scene is goud. Het verhaal is hartverwarmend en de voice acting is erg goed. Het enige waar Ron's Gone Wrong een beetje de fout in gaat, s dat het af en toe te veel op een Disney film wil lijken. Iets wat de film zeker niet nodig is.

Een beetje een duffe film, die nergens echt goed los weet te gaan.

Het begin is nog aardig, en daar krijgen we nog enkele leuke situaties en grappen te zien. Vanaf het moment dat ze de "room-mates" krijgen gaat het bergafwaarts. De film draait alleen nog maar een beetje om de jaloezie. Dan wordt het al snel erg saai, en herpakt de film zich ook niet weer. Het was dan ook een lange zit vanaf dat moment. Erg jammer. Meestal weten dit soort films mij wel te bekoren. Slappe hap.

1.5*

Hitch heeft zoveel goede films gemaakt en Rope is daar zeker eentje van.

Het verhaal is gewoon heel erg leuk en Hitchcock kon hier veel van zijn erg morbide humor in kwijt. Mooi voorbeeld is door mensen te laten eten van borden die op de kist staan waar de dode persoon in zit. Acteerwerk is zeer fijn om naar te kijken en ook technisch is het om van te smullen. Geweldig werk met de backings. Ook de illusie dat alles in 1 shot gefilmd is komt erg goed over. Erg veel plezier met deze film gehad, maar het kan al bijna niet misgaan met Hitch. Al zullen daar de meningen over verdeeld zijn natuurlijk.

Ongemakkelijke zit.

Op een positieve manier. Polanski zorgt er vanaf de begin titels al voor dat je je als kijker al behoorlijk ongemakkelijk voelt met de combinatie van dat shot en de muziek. Eenmaal het stel in hun nieuwe toch wel riante appartement is getrokken begin alles erg lekker te draaien. Het verhaal is pakkend, de situaties volgen elkaar in een behoorlijk rap tempo op en de dialogen zijn op elk moment interessant. De karakters zijn wat deze film maakt. Farrow en Cassavetes spelen hun rol heerlijk naturel en je gelooft hun ook echt. Het zijn echter de buren die de show stelen. Wat een odd couple. Er bekruipt je meteen zo'n creepy gevoel als ze in beeld verschijnen. Farrow weet ook echt goed dat ongemakkelijke goevoel over te brengen wat ze in het begin van de buren krijgt. Vooral als de buurvrouw onaangekondigd voor de deur staat om hen uit te nodigen voor een diner.

Als Rosemary dan zwanger raakt wordt de film meer en meer disturbing. De dromen ed. komen erg goed uit de verf. De afstandelijkheid van Guy en de verdere opdringerigheid van de buren wordt steeds onplezieriger. Alles werkt toe naar een fantastische climax waarin de pay-off ontzettend bevredigend is.

Erg sfeervolle film van Polanski die meer voor de psychologische horror gaat dan echt voor een fullblown bodyhorror. Fijne keuze. Werkt erg goed door het sterke spel en de fantastische fotografie.

Zo nu dan is daar de film die je heel erg weet te raken. Waar je meteen "verliefd" op wordt. Die na de eerste kijkbeurt maar in je hoofd blijft steken en waar je met een zeer goed gevoel over na blijft denken en waarbij je niet kan wachten tot een volgende kijkbeurt. The Rover is zo'n film.

Een man alleen in een auto. Hij wordt duidelijk gekweld door iets. Hij probeert zijn emotie te verbijten. Maar toch zie je het. Als dan zijn auto wordt gestolen zie je zijn gedrevenheid om het terug te krijgen. Een man die er alles voor overheeft en ver zal gaan om zijn doel te bereiken. Zelfs over lijken.

Aan de andere kant is er een man die ook gedreven is om herenigd te worden met zijn broer die hem heeft achtergelaten. Ook hij wordt dus gekweld door een bepaald gevoel. Hij zal ook ver gaan om zijn doel uiteindelijk te halen maar weet daarin beter zijn emoties te tonen.

Door puur toeval ontmoeten de twee elkaar en beginnen beide aan hun reis naar exact dezelfde bestemming maar met een verschillend doel. In het begin hebben de twee mannen elkaar nodig om zover te komen. Zonder elkaar komen ze er niet. Wat The Rover zo goed maakt is door de twee mannen op een fantastische wijze te introduceren, samen te laten komen en langzaam hun relatie laten opbloeien. Naarmate de film vordert hoe meer respect de mannen voor elkaar krijgen en een soort van vriendschap op bouwen. Dit doen ze zonder daarbij hun doel uit het oog te verliezen. Ze hebben beide hun unieke kijk op het leven in een harde haast post-apocalyptische wereld waarin overleven en het alleen zorgen voor jezelf het enige is wat telt. Het uiteindelijke doel wordt de gehele film niet duidelijk tot op het eind waarin Pearce all out gaat en je een brok in je keel krijgt . Uiteindelijk een geweldige drive voor Pearce en een fantastische pay-off.

De relatie tussen Pearce en Pattinson wordt goed weergegeven. Er wordt rustig de tijd genomen om de karakters uit te diepen en ze krijgen ook alle ruimte van Michôd om hun momenten te pakken en het beste in zichzelf naar boven te halen. Pearce en Pattinson zijn daarom in staat de vreemde relatie te laten werken en daarin ligt de grootste kracht van de film en is het datgene wat je het meeste raakt. Vooral Pattinson is geweldig bezig en laat een fantastisch staaltje acteerwerk zien. Een prachtige rol. Maar ook Pearce doet het met verve. De rest van de cast is vrij weinig aanwezig in de film maar weten ook te overtuigen.

En dan is er nog de setting. Het droge, verlaten stoffige landschap helpt heel erg mee in het creëren van de juiste sfeer. En van sfeer staat deze hele film bol. Van begin tot eind wordt ieder moment gebruikt om je helemaal in de film te krijgen. De muziek is daarin ook van grote invloed. Onheilspellend, verontrustend en weet telkens de juiste emoties los te maken. Het camerawerk, kleurgebruik, sounddesign, een ijzersterke regie en hele mooie editing maken The Rover tot een speciale film die meer heeft te bieden dan je na de eerste kijkbeurt verwacht.

The Rover is in alles een tour de force. Een prachtig voorbeeld hoe je een simpel uitgangspunt tot iets speciaals kan maken. Een film die is blijven hangen en is gaan groeien en inmiddels is uitgegroeid tot een van mijn favorieten.

Je moet toegeven, het verhaal is erg origineel. Dat is ook zo'n beetje het enige wat de film te bieden heeft. Style over substance kan ik over het algemeen wel waarderen, maar dan moet de film ook wat te bieden hebben. Rubber had dat niet voor mij.

Anderhalf uur naar een autoband kijken wat maar een trucje kent, en naar een stel toeschouwers en karakters die allen even oninteressant zijn. Een beetje tijdverspilling. Veel leuks gebeurt er ook niet. De intro is nog wel leuk, en de zonder reden speech is dat ook. Visueel zit de film dan ook best knap in elkaar en ook de mzuiek is goed. Maar dan moet de film nog wel vermaak bieden, en dat doet Rubber niet. Hetzelfde trucje wordt tot vervelends toe herhaald. Band gaat trillen, en bam kop eraf. Had wel wat creatievers verwacht qua moorden. De film is qua humor, net als de omgevig waarin het zich afspeelt, gort droog. Veel momenten werkte vaker niet dan wel. De personages zijn erg saai, en enkel die agent levert nog wat leuks af. Verder zijn ze er gewoon, zonder reden. Het einde is best o.k., maar dan volgen ze dat fietsje een minuut of tien .

Mijn aandacht begon na een minuut of tien al weg te zakken. Erg vervelende zit, en zonder reden uitgekeken.

Welcome to the jungle.

The Ruins is een van die films die niet zo goed of slecht vallen bij het publiek, maar ik uiteindelijk erg leuk vind.

De film komt wat traag op gang. Het neemt zijn tijd en heel lang is het niet duidelijk wat er nu gaande is. Toen ik The Ruins voor de eerste keer zag, kwam de richting die de film in sloeg als een complete verassing. Nadat bekend wordt wat er gebeurt, neemt de film vlucht en is het genieten geblazen tot het einde. Heerlijk ook, die onderhuidse spanning die hier gecreëerd is.

The effecten zien er goed uit en komen ook nog eens erg overtuigend over. Het verhaal is niet erg origineel, maar slecht is het ook zeker niet. Datzelfde geld ook voor het acteerwerk. Erg degelijk.

Leuke mensen vs. de natuur film.

Erg fijn actiefilmpje uit de Canon stal.

De trein rit zelf is imposant in beeld gebracht en de dollemansrit komt ook behoorlijk geloofwaardig over met de kou en dat alles is vastgevroren. De rest er omheen bevat wel erg toevalligheden en het is verhaaltechnisch niet echt sterk. Einde is erg sterk trouwens. Acteerwerk van Voight en Roberts bestaat voornamelijk uit veel overacting, verassend zijn toch wel hun Oscar nominaties. Maar het werkt wel goed voor hun personages. Erg fijn om ze bezig te zien. Maar ook De Mornay staat haar mannetje.

Qua actie is alles lekker rauw in beeld gebracht op die typische eightees manier. Zitten fijne momenten in. De setting is erg fijn, camerawerk is heel degelijk en de film loopt gewoon erg lekker. Ook een dikke pluim voor de heerlijke muziek trouwens.

Ja, erg leuk.

Running Scared maar weer eens uit de kast gepakt, en het blijft toch echt een uiterst stijlvolle thriller.

Met een hoog tempo wordt het verhaal verteld, daarbij verliest het op geen enkel moment het hoge tempo.Niet alleen door de vertelling maar ook de manier waarop de beelden dit doen is erg goed gedaan.Door de vele en leuke visuele vondsten die echt in het verhaal passen ga je mee de angstaanjagende en bizarre nacht in.Deze nacht staat bol enkele geschifte karakters en gebeurtenissen, met af en toe een heel klein rustpuntje erin, om daarna weer in dat hoge tempo door te gaan.Het verhaal is natuurlijk niet hoogstaand, maar goed genoeg om de hele speelduur te blijven boeien en entertainen.

Het is ook vooral de manier waarop dit verhaal verteld word wat het interessant maakt.De visual effects worden dit keer niet gebruikt om een leuke beeldvulling te geven, maar echt om het verhaal te vertellen, en dit wordt goed gedaan.Je gat onderanderen door ramen, en andere ondoordringbare objecten, de camera maakt vele mooie bewegingen, en de editing is lekker flitsend.Versnellingen, slow-mo's, flash cuts, alles word uit de kast getrokken om een hele toffe film te maken, en dat is zeker gelukt.De shoot-outs zijn ook ontzettend cool in beeld gebracht, en een keer niet zo standaard akls in andere actiefilms van deze tijd.

Het acteerwerk is heel goed, en echt mijn complimenten voor Paul Walker die hiermee probeert om een beetje de good-guy met de babyface reputatie van zich af te schudden.En dat is gelukt.Ook de rest van de cast doet het uitstekend, en lijkt er echt plezier in te hebben.Elke keer is het genieten geblazen met Running Scared.Mijn stem verhoogd.

3.5* -->4*

Leuke feel-good film.

Williams is wel erg slecht bezig en niet echt heel grappig. De film moet het vooral hebben van de situaties. En die zijn erg geslaagd. Af en toe echt wel kunnen lachen. Vooral de stukjes met de camper zijn erg leuk, en dan heb je nog het moment met het chemisch toilet . Jammer dat tegen het einde de moraal een tot dan hele leuke film wat verpest. En die scène bij de aftiteling had echt niet gehoeven.