• 146.084 films
  • 7.569 series
  • 23.274 seizoenen
  • 508.716 acteurs
  • 318.026 gebruikers
  • 8.353.971 stemmen
Avatar
 
banner banner

The People under the Stairs (1991)

Horror / Komedie | 102 minuten
3,07 584 stemmen

Genre: Horror / Komedie

Speelduur: 102 minuten

Oorsprong: Verenigde Staten

Geregisseerd door: Wes Craven

Met onder meer: Brandon Quintin Adams, Everett McGill en Wendy Robie

IMDb beoordeling: 6,4 (33.893)

Oorspronkelijke taal: Engels

Releasedatum: 29 april 1992

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot The People under the Stairs

"In every neighborhood there is one house that adults whisper about and children cross the street to avoid."

Een jongetje helpt de vriend van zijn zus bij de inbraak in het huis van de huurbaas die de boel oplicht. Maar dit huis blijkt een kruising te zijn tussen het huis van The Adams Family en Fort Knox: ze kunnen er wel in, maar ze kunnen er met geen mogelijkheid meer uit. Dan komen de bewoners thuis. Met geen kans op ontsnapping komt het jongetje erachter dat de bewoners er wel hele vreemde gewoontes op na houden en dat er nog meer gevangenen zijn, namelijk in de kelder.

imageimageimageimage

Externe links

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van Boneka

Boneka

  • 1932 berichten
  • 1094 stemmen

De film is alweer bijna 30 jaar oud. The People Under the Stairs al kan ik niet zeggen dat de film daar vooral over gaat. Heb er een beetje een dubbel gevoel bij. Een beetje vlees noch vis. Echt leuk is ie niet en de horror is anno 2019 heel ver te zoeken. De muziek is ook niet hoogstaand dus de zgn schrikmomenten kunnen ontspannen worden bekeken. Voor die tijd misschien best een klein beetje eng, maar dan vooral voor de teenagers zullen we maar zeggen en daar is deze film ook een beetje voor bedoeld. De humor had best wat vetter gemogen en dat geldt ook voor de schrikmomenten. Maar zelfs het jongetje is bijna nergens bang voor. Overigens wel een hele leuke rol voor hem. Het concept is goed de uitwerking een stuk minder. Jammer genoeg sneuvelen zijn hulpjes iets te snel en ja zien we hier dan de eerste echte zombies? De hond doet het goed. Inderdaad een Oscar waard, maar die worden nooit aan beesten gegeven helaas . Acteerprestaties zijn redelijk, maar niet meer dan dat. De sfeer buiten maar ook het huis doen het goed. En zo heeft de film aardig wat plussen en minnen. Leuk om een keer te zien, maar geen hoogvlieger.

Wat betreft het beeld ben ik niet echt enthousiast. De blu ray is redelijk gedetailleerd, maar er zitten regelmatig vuiltjes in. Soms erg scherp, maar vaak ook met wat lichte ruis. De vlekjes vind ik soms wel storend. Jammer dat ze die er niet uit hebben gehaald. Geluid is opvallend goed. Op het eind nog The Right Thing ja die ken ik nog wel......dat was indertijd nog leuke hip hop

Redhead Kingpin & The FBI - Do the Right Thing - YouTube

Film 3.0
Beeld 3.0
Geluid 4.0
Extra's geen


avatar van Collins

Collins

  • 4844 berichten
  • 2977 stemmen

Een film die brute horror (zonder al te bloederig beeldmateriaal te gebruiken) mengt met een (duistere) sprookjesachtige en ondeugende sfeer, die beide op een cartooneske manier passeren en die de rauwe bruutheid die de film absoluut bezit minder bruut doet schijnen.

Craven kiest voor het groteske. Voor het extravagante. Voor een stoot humor. Voor de overdrijving. Hij bewaart met deze houding een relativerende afstand tot afgrijselijke gebeurtenissen en situaties. Het is een techniek die er voor zorgt dat heftige zaken als kindermishandeling en kannibalisme in de film worden gereduceerd tot spannend vermaak met een duister randje.

Toch is de film meer dan een jolig griezelavontuur met extreme ingrediënten die slechts suggestief worden aangeduid. De film is ook een gruwelijke film met horroraccenten die wel degelijk ook heel expressief en exploitatiegericht worden ingezet. Let wel. Het is dus zeker geen onschuldige familiefilm. De film heeft door zijn eigenzinnige vorm een nogal misleidend karakter, maar het horrorlabel is wat dat betreft helemaal niet misleidend.

Fijn acteerwerk. Over the top en passend bij de catooneske stijl. Everett McGill en Wendy Robie hebben de leiding. Woest grimassend, wild gebarend en zonder remmingen bepalen zij het tempo en de koers naar de afloop. De koers leidt langs chaotische scènes, slaat soms wat door in de overdrijving en grenst af en toe aan gemakzuchtige en pretentieloze meuk, maar is door zijn eigenzinnige en krankzinnige karakter vooral een amusante rit.

Ja, Wes Craven is hier op dreef.


avatar van umbra

umbra

  • 2294 berichten
  • 2636 stemmen

Was al enorm lang geleden dat ik deze gezien had, dacht zelfs eerst nog niet, maar dat werd snel duidelijk tijdens de film. Een gestoorde familie (broer en zus) die er gruwelheden op na houden in hun huis, zeg maar martel-gevangenis. Normaal zou dit topper kunnen zijn vr mij, om duimen en vingers van af te likken, maar deze film wordt veel te karikaturistisch voorgesteld en verliest hierdoor heel veel van z'n sterkte, nl het brute n gruwelijke, enorme zonde. Ook vind ik dat zwarte joch 'Fool' rete irritant net als z'n kompaan, die gelukkig al seller verdwijnt.


avatar van Daan258

Daan258

  • 3597 berichten
  • 2326 stemmen

Hoeveel keer zal er wel niet: Burn In Hell gezegd zijn in de film?

Helaas was dit een flinke tegenvaller voor mij. Onder welk genre ik het zou moeten plaatsten? geen idee.

Een lange, saaie zit.

1,5*


avatar van shrink

shrink

  • 1716 berichten
  • 1963 stemmen

Een keer aardig om te zien, maar ik zal hem niet weer uit de kast halen. Ondanks het aardige verhaal heeft de film de tand des tijds niet goed doorstaan. De beelden zijn heel matig en de acteurs zijn over het algemeen niet best. Ook die people under the stars zien er tegenwoordig maar erg matig uit. Vroeg me ook af wat er van hun gekomen is na de film haha!

Maar de topper is die man in dat SM-pak. Verschrikkelijk!!


avatar van Chainsaw

Chainsaw

  • 8579 berichten
  • 3115 stemmen

Wes Craven blijft een bijzondere filmmaker. Hij heeft genoeg troep op zijn filmografie staan, maar is door klassiekers als A Nightmare on Elm Street en Scream toch bekend als een ‘master of horror’. Die titel kun je iets minder serieus nemen als je films als Vampire in Brooklyn of Cursed meetelt. Een film die wat mij betreft wél meegeteld kan worden is The People Under the Stairs, op Nightmare na verreweg zijn leukste en beste film. De film is dan weliswaar minder baanbrekend dan zijn grootste hits - inclusief zijn debuutfilms Last House of Hills Have Eyes - maar is wel echt één van de leukste horrorfilms van de regisseur.

The People Under the Stairs is een aangename mix van horror en humor. Het een volledige horrorkomedie noemen gaat wellicht wat ver, maar Craven gebruikt veel slapstick die oprecht goed werkt. De grootste kracht van de film zit ‘m in de cast. Everett McGill en Wendy Robie - die ook een stel speelde in Twin Peaks - zijn perfect gecast en spelen heerlijke over de top rollen. McGill gaat helemaal los met z’n hilarische mimieken en dansjes, maar blijft alsnog intimiderend. Ondertussen is Piper Laurie als Margaret White uit Carrie een subtiele rol in vergelijking met de smakelijk geschifte Wendy Robie in deze film.

Ondanks dat het stelletje McGill en Robie de show stelen zijn de overige acteurs ook prima op hun plek. Brandon Adams speelt een sympathieke hoofdrol en de bijrollen van onder meer AJ Langer, Ving Rhames, Sean Whalen en Bill Cobbs zijn leuk. Subtiliteit hoef je in The People Under the Stairs niet te verwachten, maar in zijn hysterie zit enorm veel vermaak. Craven kan lekker los met zijn grootste fetish; booby traps. Dat die man nooit is gevraagd voor een Home Alone- film is bijna onbegrijpelijk.

4 sterren.


avatar van Lebarron

Lebarron

  • 1023 berichten
  • 702 stemmen

The People Under The Stairs gaat over Poindexter Williams(Brandon Adams) maar hij wordt door iedereen Fool genoemd. Fool en zijn familie wonen in een verloederd pand in een getto in L.A. maar dreigen uitgezet te worden door hun huisbaas. Fool gaat daarom met Leroy (Ving Rhames) en Spencer(Jeremy Roberts) mee om in te breken bij de huisbaas. Eenmaal binnen blijkt dat de huisbaas blijken een sadistisch stel dat elkaar Mommy and Daddy (Wendy Robie en Everett McGill beter bekend als Nadine en Big Ed Hurley uit Twin Peaks) noemt en ze met geen mogelijkheid kunnen ontsnappen uit het huis omdat het een vesting is die beter is beveiligd dan het Witte Huis.

Hoewel het als horrorfilm stond aangeprezen vond ik het meer een bizarre gitzwarte komedie met horrorelementen maar echt schokkend of eng waren ze niet. Het meest naargeestige waren de scènesdat 'dochter' Alice(A.J. Langer in een kokend heet bad werd gesmeten door Mommy en het veelzeggende moment dat wanneer Alice vastgebonden aan de schoorsteen zit, Daddy over zijn kruis wrijft en hunkerende geluiden maakt. Mommy was een angstaanjagend personage omdat weinig actrices zo'n eng maar ook compleet gestoord wijf kunnen spelen als Wendy Robie. Daddy was een bizar personage. Want zijn favoriete hobby is om gekleed in een SM-outfit op 'het ding' in de muren te jagen. Everett McGill speelt hem fantastisch alleen al door zijn magistrale mimiek. A.J. Langer was perfect gecast als de 'dochter' van het bizarre stel. Sean Whalen als Roach is zeer komisch. Brandon Adams die vooral bekend was uit Michael Jacksons egotrip Moonwalker doet het ook niet slecht. Rhames is prima maar zijn rol is klein. Verder zijn er ook rollen voor Bill Cobbs, Kelly Jo Minter. Bij de aftiteling klinkt het nummer Do The Right Thing van one hit wonder Redhead Kingpin and The FBI. Een nummer dat gemaakt was voor de gelijknamige film uit 1989 maar uiteindelijk door Spike Lee werd afgewezen ten faveure van Fight the Power van Public Enemy. Dankzij Wes Craven heeft het nummer toch nog een plekje in de filmgeschiedenis gekregen en zal het dus nooit geheel in de vergetelheid raken.

The People Under The Stairs is één van de meest bizarre maar daarom ook meest vermakelijke films uit het oeuvre van Wes Craven. Dit komt vooral dankzij McGill en Robie, die altijd met verve een raar stel vormen.


avatar van Kondoro

Kondoro

  • 8576 berichten
  • 2050 stemmen

“Burn in hell for gettin' free, and burn in hell for showin' the way!”

Pfoe, best een saaie ‘Craven’ film waar ik wel iets meer van had verwacht. De film brengt een typische sfeer met zich mee en straalt heerlijk de jaren negentig uit maar, werd na een kleine veertig minuten toch wel erg saai en wat eentonig in mijn beleving. ‘Craven’ is nooit mijn favoriete regisseur geweest en dat gaat hij ook niet worden, met zijn leuke horror klassiekers laat hij hier zien dat ook deze man te commercieel kan worden en komt aankakken met een matig horrorfilmpje.

Het verhaal vond ik erg saai om te volgen en het kat en muisspel werd op den duur niet meer zo interessant om te volgen. De film start overigens wel erg leuk, alleen straalt hij wel uit dat het een erge cliché gaat worden. Met ‘Ving Rhames’ had ik nog enigszins vertrouwen in deze film, ik vind dat persoonlijk een leuke acteur. Helaas wordt er te weinig gebruik van hem gemaakt en daar laat ‘Craven’ toch wel wat steken vallen. Ik vond namelijk de rol van ‘Fool’ gespeeld door ‘Brandon Quintin Adams’ namelijk geen reet aan.

De gestoorde familie was in het begin best vermakelijk, het duistere huis en wat deze te bieden had was ook erg interessant om te volgen tot de film (zoals ik al zei) na een kleine veertig minuten in kakt tot een smakeloos papje en mij totaal niet meer wist te boeien. Het kat en muisspel vond ik in het begin wel leuk maar om daar volle zestig minuten in te steken was voor mij toch echt wel te lang. Helaas, een tegenvaller in mijn optiek waar ik toch wel erg naar uitkeek, je kunt natuurlijk niet alles even leuk vinden en waarschijnlijk lagen mijn verwachtingen toch iets anders.

2.0*