The People under the Stairs (1991)

Zopas nog eens herzien na deze jaren geleden als klein jongetje in de videotheek gehuurd te hebben. De verkoper wist me destijds te vertellen dat dit de bloederigste film ooit gemaakt was - hij verwarde deze uiteraard met Braindead - maar ondanks verkeerde verwachtingen viel hij toen al erg goed mee. Een herziening heeft de waardering alleen maar de lucht in gekatapulteerd want wat een ijzersterke film is dit toch!

Craven slaagt erin in z'n geheel eigen stijl een sociaal drama te verweven met een erg gruwelijke lading. Het politiek statement dat Craven maakt is overigens 100% functioneel en komt nergens storend en belerend over. De horrorelementen, waar het uiteindelijk allemaal om draait, zijn bovendien erg doeltreffend en uitstekend getimed. Hoewel hier eerder een jong publiek wordt aangesproken, heeft ook de doorwinterde horrorfan een vette kluif aan People Under The Stairs. Een sterk uitgespeelde setting die met mondjesmaat z'n geheimen prijsgeeft doet vervolgens de rest en staat garant voor een avondje sidderen en beven. Een klassieker.

Tegenvallend.

Film als deze staat en valt met "het freaky koppel". Wat mij betreft valt de film vooral. Waar zulke personages in de juiste mate angst, geschiftheid en humor moeten uitstralen brachten ze alleen een theatraal stukje saai overacteren. Het joch was al even irritant.

Ster van de film is eigenlijk die hond, die het best van allemaal acteert. Behalve dan wanneer hij vervangen wordt door z'n pluche stunt-double. Sowieso waren de effecten belabberd, met als dieptepunt een mes dat duidelijk zijwaarts uit een buik wordt getrokken. Dat het budget misschien wat krap was, mij best, maar registreer zo'n scene dan niet van dichtbij. De zombies (bij gebrek aan beter) stelden ook echt niks voor, het joch was ook al irritant.

Wel leuk was het huis met al z'n gangen en vallen. Ook daar valt de film af en toe door de mand, als mevrouw Evil met haar mes zomaar door de voordeur knalt terwijl de hele buurt niet binnen raakt, maar gezien de B-intenties zijn zulke dingen niet echt dramatisch.

Vond het eigenlijk helemaal niet grappig, de horror was ook al ver te zoeken. Enige wat rest is campy fun zoals de man die in z'n SM pak als een regular Robocop door het huis zoeft.

Als laatste had er ook nog een kwartiertje afgemogen, met het einde had ik minder problemen, al komt dat waarschijnlijk omdat ik de rest van de film op hetzelfde niveau vond.

Nogal stevige misser van Craven. 1.5*

Toen ik nog jonger was vond ik deze film wel indrukwekkend(3,5*), nu totaal niet meer(2,5*).

Soms hangt er een eng sfeertje maar je zit niet met het spannende gevoel wat er nou eens gaat gebeuren. Er zitten een paar grappige momenten bij maar daar blijft het bij. Voor een keertje is deze film wel leuk om te zien. Verwacht er niet veel van want je krijgt ook niet veel. Duidelijke low-budget film die geen Wes Craven-niveau heeft.

Gekregen als tip van een horrorbuddy. Wes Craven, dat kan ik vast wel waarderen, dacht ik. Dat ik deze film nog nooit eerder gezien had... ik bleef me er over verbazen.

Achteraf gezien had ik het wellicht beter zo kunnen laten. Mijn verwachtingen waren veel te hoog, en daardoor bleek het een fikse tegenvaller.

Het maakt me niks uit dat de film aardig gedateerd aanvoelt, ik was tenslotte ook pas 3 jaar toen de film uitkwam, maar er is te weinig wat me aanspreekt. De personages vond ik niet leuk (vervelend joch), het verhaal, tsja.. het greep me langs geen enkele kant, en het klonk nog wel zo veelbelovend... De humor? Mwoa-mwoa. '' Age 13: Too old to get tit & too young to get ass. '' Jaja, grappig ofzo. Spanning? Waar?

Nee, niets voor mij. Misschien als ik hem als tiener had gezien... maar nu niet. Heb beter gezien van Dhr. Craven. Jammer.

Wes Craven is een regisseur met een bekende naam. Toch weet hij mij meestal niet zo heel erg te boeien. The Last House on the Left is erg matig en ook zijn recente werk beviel me niet echt. Ergens in het midden van zijn oeuvre, bevindt zich The People under the Stairs, die ik verrassend genoeg wel kan waarderen. Sterker nog ik vind het een heerlijk filmpje. Een fijn verhaal over jongetje dat inbreekt bij de huisbaas van zijn moeder, omdat die haar huur niet meer kan betalen. Dat blijkt echter een behoorlijk gestoord iemand te zijn.

Fool is een alleraardigst jongetje dat best goed wordt gespeeld. Het acteerwerk is her en der wat overdreven aangezet, vooral door de vrouw van het foute koppel, maar op de een of andere manier heeft het hier wel wat. Daarnaast vind ik de setting met dat fraaie stelstel van gangen door het hele huis heen. De horroreffecten zijn zeker niet verkeerd, gore is aanwezig, zij het niet te overdreven en daarnaast kent de film gewoon een heerlijk sfeertje en ook een aantal grappige momenten, zodat de film ook op dat gebied zijn doel niet mist.

Een toppertje in het genre.

4,0*

Herziening. Prima sfeer deze horrorfilm. Verder zit er genoeg humor in verwerkt en is de vader van dat gezin in het huis erg sterk op dreef met zijn doen en laten.

De legendarische bad guy in het SM pak en zijn gestoorde zus stelen de show in deze melancholische horror/komedie. Jammer dat het allemaal wat braafjes wordt richting het einde, anders was deze film een echte klassieker geworden.

3,5*

Toevallig moest ik gisteren denken aan deze film alleen kwam ik niet gelijk op de titel ervan. Maar zojuist dus wel. Dit was destijds best een aardige thriller met soms komische maar ook met lichte horror elementen erin. Het boeiende verhaal was best goed gevonden maar de uitvoering ervan was toch het hoogtepunt en vooral te danken aan Everett McGill (met zijn zwarte lederen SM outfit) en Wendy Robie (de gemene zus). De sfeer in de film was trouwens ook wel lekker. Het moet ongeveer 20 jaar geleden zijn geweest dat ik deze film voor het laatst heb gezien en helaas wordt hij maar zelden tot nooit op TV uitgezonden. Helaas weet ik niet meer alle ins en outs van deze film en daarom voorlopig maar een voorzichtige 3.

Een sfeervolle horrorfilm met een leuk spanningselement. Vooral het gestoorde koppel weet de film tot een iets hoger niveau te brengen. Het verhaal is simpel, je hoeft er niet bij na te denken en er zit een leuke dosis humor in. (de achtervolging scène met het SM pak en het overdreven acteren van die man is hilarisch).

Het is geen briljante film en zal ook niet door iedereen gewaardeerd worden. Ik was persoonlijk wel gecharmeerd van deze film.

3 sterren.

Leuk om deze weer eens gezien te hebben. Altijd wel een zwak voor dit filmpje gehad en dat blijft ook mooi zo. Wel om andere redenen, want een riller is het allang niet meer en qua viezigheid valt het reuze mee. Het zit 'm vooral in het koddige sfeertje dat het uitademt.

Dan is het lekker om iemand als Ving Rhames met een paar snedige opmerkingen aan boord te hebben, Fool houdt zich aardig staande, maar het is vooral het geschifte gezin dat de aandacht trekt. Een vroom gezelschap dat ergens in de jaren '50 is blijven hangen.

Dat leren pakje van Daddy is het natuurlijk helemaal en Prince doet ook leuk mee. Het had best wat gekker en ook smeriger gekund, maar het behoudt grotendeels z'n drive en er steekt nog een aardig idee achter de film. Voor wie niet mee is: Burn. Burn. Burn in hell!

Zowaar weer eens een echt goede film gezien van Wes Craven, want hoewel het natuurlijk een grote naam is in de horrorwereld heeft hij ook wat stinkers gemaakt. The People under the Stairs is niet eng of vreselijk goor. Het is het enthousiaste acteerwerk en het toch wel een beetje feel-good sfeertje wat deze film boeiend maakt.

De drijfveer van het gestoorde paar is verschrikkelijk, maar je weet dat wanneer een jong kind de hoofdrol speelt hij een heldenrol op zich zal nemen. Zet daar een jonge Rhames als sidekick naast en je krijgt ook nog wat pussy- en assquotes om de stiltes te doorbreken. Mommy en Daddy stelen echter de show. De vrouw is volledig geobsedeerd over haar kind en manlief doet maar wat hem opgedragen wordt. Alleen God weet waarom hij in een SM-pak loopt, terwijl het duidelijk is dat de vrouw de broek aan heeft. Lekker over de top geacteerd, en een paar leuke oneliners bezorgen zo nu en dan een glimlach.

Af en toe wil de film zelfs best spannend worden, al is het maar door de vaart af en toe waardoor je aan de buis gekluisterd zit. De meest geslaagde scenes zijn eigenlijk met Prince, de waakhond. Uitstekend getraind en een ware nachtmerrie zo'n woest beest achter je aan komt. Gelukkig bevat het enorme huis tientallen verborgen gangetjes waardoor ontsnapping mogelijk is. Er wordt optimaal van de locatie gebruik gemaakt. De mensen in de kelder zijn vooral mysterieus, met aardige make-up. Ook komt er nog wat bloedvergieten aan bod, dat ook een voldoende scoort.

Het einde is enorm voorspelbaar maar past goed bij een milde horror als dit. Ik ben vooral erg te spreken over de prima cast die ruim anderhalf uur met plezier en overtuiging acteert. Verder heeft de film zowat alles; humor, spanning, mysterie en gore. Aanradertje.

The People under the Stairs

Mijn expertise ligt niet op het gebied van horrorfilms in het laatste decennium van het tweede millennium, dus hoopte ik met het zien van The People under the Stairs mijn kennis daarover iets te vergroten. Deze film is nog voor mijn geboorte geproduceerd dus jeugdsentiment is het totaal niet. Misschien ben ik daarom wel een beetje teleurgesteld uit de film gekomen: het had allemaal totaal geen waarde voor me.

De film heeft zeker een jaren 90 stijl, dat moet ik toegeven. Toch kan het verhaal niet helemaal bekoren. Een zekere mate van spanning ontbreekt. Ook had Craven in mijn ogen best meer lef mogen tonen door bijvoorbeeld het kind gewoon aan stukken te zagen. Nu is het allemaal iets te voorspelbaar en te cliché. Ondanks dat heeft het gestoorde karakter van de huisbaas en bazin wel wat. Alleen ook de uitwerking daarvan vind ik iets minder, vooral dat idiote pak.
Het einde voelt een beetje leeg aan. Dat Fool rustig iemand vermoord schijnt niemand te boeien, vooral hemzelf niet.

Adams speelt dan ook een vrij irritante rol. Voor mij viel er niets heroïsch in zijn spel te ontdekken. Het is vooral een opeenstapeling van dezelfde (zwakke) uitingen van emotie.
Everett McGill en Wendy Robie spelen wel aardig. Het feit dat hun complete geschiftheid goed op je overkomt is al voldoende. Daar blijft het echter ook bij. Veel beter dan doorsnee wordt het helaas niet.
Ving Rhames vond ik een leuke rol hebben in het geheel. De stereotype machocultuur van het getto in de jaren ´90 in New York vertolkt hij precies goed. Daarnaast heeft hij ook wel een droge humor die ik wel kon waarderen.

Het huis zit ingenieus in elkaar. Dat is dan misschien ook één van de weinige echt goede kanten van de film. Daarbij stel ik mij wel gelijk de vraag welke architect in vredesnaam zo'n huis zou ontwerpen. De gangen en tunneltjes vormen een labyrint waar je zelf ook de weg in kwijt raakt. Jammer dat Fool er zo natuurlijk mee uit de voeten kan, alsof hij er al jaren komt.

The People under the Stairs is het gewoon niet voor mij. Niet mijn type film, niet mijn tijd denk ik maar. Het viel te proberen, maar experimenten mislukken wel eens.

2*

Meningen verschillen, want ik vind dit juist een verrassend sterke film van Craven. Hij houd het allemaal wat soft, waardoor het bijna aandoet als een "kinderhorror", zoals Stuart Gordon's Dolls dat ook wat is.
De hoofdrollen zijn weggelegd voor Brandon Quintin Adams, een jong astertje die vooral in de jaren '90 actief was. Hij speelt zijn rol wel aardig en A.J. Langer doet het ook niet onaardig als de opgesloten Alice. Het hele idee van 2 mensen die kinderen mishandelen en als huisdieren bewaren in de kelder is lekker macaber, maar echt eng word het nergens door de luchtige manier waarop de film word gebracht.
Echt hinderlijk vind ik dit echter niet, want het blijft wel een vermakelijke film door het hele kat- en muisspel tussen Foll en Alice en de gestoorde, rijke broer en zus. Deze worden sterk gespeeld door Everett McGill en Wendy Robie. Vooral de eerstgenoemde steelt soms de show in zijn aparte SM-pakje.
Verder vind ik het wel mooi hoe Craven haast stiekem de rassendiscriminatie in de V.S. aan de kaak stelt. Het word nergens echt het centrale onderwerp, maar sluimert wat op de achtergrond als het ware. Daarnaast had Craven een aantal leuke castingkeuzes gemaakt. Vooral Bill Cobbs weet zijn bijrol weer met de nodige charisma neer te zetten. Hij begint in mijn ogen een beetje een ondergewaardeerd acteur te worden, want hij heeft mij tot op heden nog nooit teleurgesteld.
Ik had hier van te voren niet heel hoge verwachtingen van, maar ik moet zeggen dat ik me hier goed mee vermaakt heb.

Wes Craven heeft binnen het horror-genre nogal een carrière-verandering doorgemaakt. Van beginnend regisseur met keiharde grindhouse-films naar lichtvoetige-commerciële no-brainers. Deze film kenmerk denk ik wel een beetje de ommekeer. Aangezien de film nog maar net weet te overtuigen. Visueel zit het wel zeer vakkundig in elkaar maar verder balanceert de film op het randje van horror en slapstick-taferelen die zo weg zijn gelopen uit Home Alone. Inclusief irritant kind met boobytraps en dommer dan domme criminelen die een huis binnen willen dringen.Toch zijn er gelukkig ook een paar meer positieve punten te zien zo is er nog wat bloed,is het huis met zijn gangen aardig en zijn de scenes met de hond nog redelijk spannend. Wendy Robie en Everett McGill lijken zelfs wel een beetje op de boze stiefouders uit een sprookje. Al vliegen die dan wel meerdere malen uit de bocht door vervelende humor. De film biedt nog wel hoge entertainment maar is voor mij net te mager om een grote topper te zijn!

Steady Craven.

Een echte misser van Craven moet ik nog steeds zien. The People Under the Stairs behoort zeker niet tot zijn beste werk, maar scoort wel erg goed op vermaak. Het uitgangspunt is erg leuk, al had dat nog even wat meer bizar mogen zijn. Af en toe is het toch net wat té braaf. Het begin is even doorbijten, maar eenmaal het gezin thuiskomt begint de echte fun. Fool is best een leuk personage om te volgen en ook Alice heeft haar momenten. Maar is vooral het stel wat hier de show steelt. Ook leuk is het gegeven de personages zich door het complete huis kunnen verplaatsen om zo uit handen van de man en vrouw te blijven. Craven weet dit kundig in beeld te brengen. Gelukkig laat de regisseur zich richting het einde wat meer gaan en krijgen we nog enkele bizarre momenten.

Erg vermakelijke film van Wes Craven. Helaas gaat hij nergens echt helemaal los. Had de film net dat beetje meer gegeven.

Ik zag deze film heel lang geleden voor het eerst via de videotheek. Vele jaren later meerdere keren

gezien. Dit is wat mij betreft verreweg de beste van Wes Craven. De beperkte locatie van een enkel

groot huis (Zoals reeds duizenden malen beproefd) wordt hier optimaal benut, in een wonderlijk

lugubere, aanstekelijke sfeer waarbij de regisseur alles uit de kast haalt om de kijker te vermaken

met bizarre, waanzinnige ontwikkelingen in een vrij snel tempo. De film doet soms wat kinderlijk

eenvoudig aan, en is op zich ook niet hoogstaand, maar in dit geval heeft ie voor mij, ook heerlijk

pretentieloos, wel zijn absolute charme.

Tot mijn afgrijzen stel ik vast dat Brian De Palma anno 2019 officieel tot de hipster-canon is toegelaten, daarom hebben ik en mijn acolieten besloten om bij wijze van tegenbeweging niet Brian, maar wel Wes Craven te kronen als belangrijkste Amerikaanse auteur van de jaren '70 / '80. Om deze dwaze, aanstellerige en bij voorbaat mislukte positionering ook maar iets van legitimiteit te geven, ben ik aan een mini Craven retrospectieve begonnen.

Deadly Friend en Deadly Blessing waren op hun eigen onvolmaakte manier twee fijne meesterwerkjes, deze People under the Stairs... nou, kan beter!

De film lijkt gemaakt als pure fan service naar de Fransen die 'monsieur Crévène' natuurlijk al decennia als auteur aanschouwen (die krengen zijn me natuurlijk voor), de Cocteau de chez Cocteau met z'n malle droomwerelden altijd. Om die Fransozen helemaal een orgasme te geven, heeft Craven People under the Stairs zelfs opgevat als een soort remake van Moonfleet, de onbetwiste favoriet van iedere hoogbejaarde Franse cinefiel (maar dan in een boom box ghetto context, waardoor dit zowat betekent voor Moonfleet wat The Wiz voor The Wizard of Oz betekende).

Het resultaat is een stuurloos boeltje. Het was een heel 'persoonlijke' film voor Craven en hij schreef ook zelf het scenario. Maar eigenlijk mag je een regisseur nooit carte blanche geven, krijgen die lui allerlei gekke ideeën van. Dan willen ze plots hun 'visie' met de wereld delen en dat soort dingen. Idealiter is er een strenge, opressieve, puur op geld beluste machinerie aanwezig die dit soort megalomane ventjes in het gareel houdt. Ze kunnen zich dan verzetten tegen de beperkingen van het systeem, binnen de contouren bescheiden beeldenbestormend te werk gaan of naar de marge verhuizen als goede bohémiens. Zoals iedereen weet, zijn macht en onderdrukking de sleutels van de vooruitgang. Craven maakt er hier dus een rommeltje van, People under the Stairs is tomeloze kolder. Wel leuk en fantasierijk in beeld gebracht, maar begint allemaal snel op de zenuwen te werken en duurt minstens 20min te lang.

Erger nog: de aanwezigheid van 'satire'. In deze verderfelijke tijden waar beroepsmongolen op Indiewire dagelijks tien artikels mogen schrijven Why Elevated Horror Is Changing The Way We Think About Genre, is het heel erg bon ton onder de cinefiele goegemeente om te doen alsof satire een noodzakelijk ingredient is van de horrorfilm, of er ook altijd wel lekker over de maatschappij geëmmerd moet worden en zo. Onzin natuurlijk. Meestal maken die schrijvers zich onsterfelijk belachelijk door elke horrorfilm uit de jaren '70 'een allegorie van de Vietnam oorlog' te noemen en dat soort flauwekul. Maar in People under the Stairs is het zo 'impliciet' of 'verzonnen' niet, maar wordt de satire je in de smoel gewreven: gentrification? slecht! reagan? slecht! kapitalisme? slecht! Vrij overbodig allemaal. Sterker nog, satire moet kost wat kost vermeden worden, het is een sluipend gif, de bron van alle kwaad, de erfzonde van de cinema. You coulda been a contender, Cravey, ik zal dan maar Joe Dante nomineren als Grootst Amerikaans Cineast.

Een film die brute horror (zonder al te bloederig beeldmateriaal te gebruiken) mengt met een (duistere) sprookjesachtige en ondeugende sfeer, die beide op een cartooneske manier passeren en die de rauwe bruutheid die de film absoluut bezit minder bruut doet schijnen.

Craven kiest voor het groteske. Voor het extravagante. Voor een stoot humor. Voor de overdrijving. Hij bewaart met deze houding een relativerende afstand tot afgrijselijke gebeurtenissen en situaties. Het is een techniek die er voor zorgt dat heftige zaken als kindermishandeling en kannibalisme in de film worden gereduceerd tot spannend vermaak met een duister randje.

Toch is de film meer dan een jolig griezelavontuur met extreme ingrediënten die slechts suggestief worden aangeduid. De film is ook een gruwelijke film met horroraccenten die wel degelijk ook heel expressief en exploitatiegericht worden ingezet. Let wel. Het is dus zeker geen onschuldige familiefilm. De film heeft door zijn eigenzinnige vorm een nogal misleidend karakter, maar het horrorlabel is wat dat betreft helemaal niet misleidend.

Fijn acteerwerk. Over the top en passend bij de catooneske stijl. Everett McGill en Wendy Robie hebben de leiding. Woest grimassend, wild gebarend en zonder remmingen bepalen zij het tempo en de koers naar de afloop. De koers leidt langs chaotische scènes, slaat soms wat door in de overdrijving en grenst af en toe aan gemakzuchtige en pretentieloze meuk, maar is door zijn eigenzinnige en krankzinnige karakter vooral een amusante rit.

Ja, Wes Craven is hier op dreef.

Was al enorm lang geleden dat ik deze gezien had, dacht zelfs eerst nog niet, maar dat werd snel duidelijk tijdens de film. Een gestoorde familie (broer en zus) die er gruwelheden op na houden in hun huis, zeg maar martel-gevangenis. Normaal zou dit topper kunnen zijn vr mij, om duimen en vingers van af te likken, maar deze film wordt veel te karikaturistisch voorgesteld en verliest hierdoor heel veel van z'n sterkte, nl het brute n gruwelijke, enorme zonde. Ook vind ik dat zwarte joch 'Fool' rete irritant net als z'n kompaan, die gelukkig al seller verdwijnt.

Wes Craven blijft een bijzondere filmmaker. Hij heeft genoeg troep op zijn filmografie staan, maar is door klassiekers als A Nightmare on Elm Street en Scream toch bekend als een ‘master of horror’. Die titel kun je iets minder serieus nemen als je films als Vampire in Brooklyn of Cursed meetelt. Een film die wat mij betreft wél meegeteld kan worden is The People Under the Stairs, op Nightmare na verreweg zijn leukste en beste film. De film is dan weliswaar minder baanbrekend dan zijn grootste hits - inclusief zijn debuutfilms Last House of Hills Have Eyes - maar is wel echt één van de leukste horrorfilms van de regisseur.

The People Under the Stairs is een aangename mix van horror en humor. Het een volledige horrorkomedie noemen gaat wellicht wat ver, maar Craven gebruikt veel slapstick die oprecht goed werkt. De grootste kracht van de film zit ‘m in de cast. Everett McGill en Wendy Robie - die ook een stel speelde in Twin Peaks - zijn perfect gecast en spelen heerlijke over de top rollen. McGill gaat helemaal los met z’n hilarische mimieken en dansjes, maar blijft alsnog intimiderend. Ondertussen is Piper Laurie als Margaret White uit Carrie een subtiele rol in vergelijking met de smakelijk geschifte Wendy Robie in deze film.

Ondanks dat het stelletje McGill en Robie de show stelen zijn de overige acteurs ook prima op hun plek. Brandon Adams speelt een sympathieke hoofdrol en de bijrollen van onder meer AJ Langer, Ving Rhames, Sean Whalen en Bill Cobbs zijn leuk. Subtiliteit hoef je in The People Under the Stairs niet te verwachten, maar in zijn hysterie zit enorm veel vermaak. Craven kan lekker los met zijn grootste fetish; booby traps. Dat die man nooit is gevraagd voor een Home Alone- film is bijna onbegrijpelijk.

4 sterren.

“Burn in hell for gettin' free, and burn in hell for showin' the way!”

Pfoe, best een saaie ‘Craven’ film waar ik wel iets meer van had verwacht. De film brengt een typische sfeer met zich mee en straalt heerlijk de jaren negentig uit maar, werd na een kleine veertig minuten toch wel erg saai en wat eentonig in mijn beleving. ‘Craven’ is nooit mijn favoriete regisseur geweest en dat gaat hij ook niet worden, met zijn leuke horror klassiekers laat hij hier zien dat ook deze man te commercieel kan worden en komt aankakken met een matig horrorfilmpje.

Het verhaal vond ik erg saai om te volgen en het kat en muisspel werd op den duur niet meer zo interessant om te volgen. De film start overigens wel erg leuk, alleen straalt hij wel uit dat het een erge cliché gaat worden. Met ‘Ving Rhames’ had ik nog enigszins vertrouwen in deze film, ik vind dat persoonlijk een leuke acteur. Helaas wordt er te weinig gebruik van hem gemaakt en daar laat ‘Craven’ toch wel wat steken vallen. Ik vond namelijk de rol van ‘Fool’ gespeeld door ‘Brandon Quintin Adams’ namelijk geen reet aan.

De gestoorde familie was in het begin best vermakelijk, het duistere huis en wat deze te bieden had was ook erg interessant om te volgen tot de film (zoals ik al zei) na een kleine veertig minuten in kakt tot een smakeloos papje en mij totaal niet meer wist te boeien. Het kat en muisspel vond ik in het begin wel leuk maar om daar volle zestig minuten in te steken was voor mij toch echt wel te lang. Helaas, een tegenvaller in mijn optiek waar ik toch wel erg naar uitkeek, je kunt natuurlijk niet alles even leuk vinden en waarschijnlijk lagen mijn verwachtingen toch iets anders.

2.0*

Dwaas.

Wes Craven heb ik als regisseur sowieso niet zo hoog liggen. Het valt moeilijk te ontkennen dat hij geen klassiekers heeft afgeleverd en daar zitten zeker enkele winnaars tussen, maar helaas zitten er ook dit soort films tussen. Blijkbaar wel een film met een zekere status, alleen de redenatie waarom ontgaat me volledig.

Niettemin moet ik wel bekennen dat de film kan leunen op enkele lollige ideeën. Zeker dat huis met enkele vallen en traps wordt leuk ingericht en daar scoort de film zeker in de finale wat punten mee. Leuk ook als Craven er met de camera een beetje doorheen vliegt, levert kort even een aantal momenten van claustrofobie op. Deze zijn alleen helaas wel van korte duur.

Verder kan ik er weinig mee. Een groots struikelblok is toch wel het feit dat de personages er weinig van bakken. Als een hond de beste acteur is van de hele bende doe je toch wel iets fout. Zeker de schurken vond ik maar droevige vertoningen, en zo'n apart pakje aantrekken gaat daar niet veel aan bijdragen. De goederikken komen ook nauwelijks over, en dat mysterie van het huis... Tja leuk bedacht, maar indruk maken doet het nergens. Daarvoor toch te weinig treffende sfeer.

Een herhaaldelijk stuk van Craven dat ik niet kan waarderen is dat hij vooral in lijkt te zetten op de komedie van een film, maar daarbij het zichzelf niet kan veroorloven om er wat aardige plaatjes aan toe te voegen. Hierdoor wordt het na enige tijd wel vervelend als de film steeds blijft steunen op de excentrieke personages maar er nooit voordeel mee kan doen. Een leuk idee dat maar terughoudend wordt ingevuld. Dan vond ik Craven een stuk beter bezig twee jaar terug met de film Shocker.

Maf.. Niet Cravens beste maar hij komt er behoorlijk goed mee weg. Het horrorgedeelte valt best mee ... leek me vooral gericht op een jonger publiek dus het blijft allemaal redelijk binnen de lijnen. Wel breed gelachen toen "daddy" met zijn bondage pak door het huis rende. Craven maakt soms vreemde bokkesprongen met zijn humor; vaak lukt dat wel maar even vaak vond ik het ook niks. De poging om bepaalde clichés te willen omzeilen en iets nieuws uit te proberen kon ik wel waarderen. En zo krijg je een derde horror, een derde komedie en een derde schattenjacht in een doolhofachtige omgeving waar trappen, kleppen, kokers en muren voor een ware joyride zorgen...

May they burn in hell!!!

En hier werd ik toch wel even blij van, dit was namelijk de kringloopvondst van de vakantie en had ik hier toch zin in! Zelfs zo zeer dat ik een eerdere zitting vorig weekend afbrak omdat het te laat was en ik te moe en ik voor deze film echt even wilde gaan zitten en genieten. Want een Craven uit zijn goede tijd verdient wel wat aandacht om er gaande weg achter te komen dat ik de film vroeger toch zeker eens gezien had.

De opening is in ieder geval duidelijk met de treurige en armoedige boel veroorzaakt door de huurbaas waarop het plan onstaat die eens wat lichter te maken tijdens een inbraak. En laat het nu van meet af aan bal zijn met de achterdochtige bewoners die niemand binnen, of zelfs maar aan de deur willen hebben, en het is het doorzettingsvermogen van Spence en Leroy waarop het grootste probleem ontstaat namelijk het huis weer uitgeraken vooral als de bewoners weer thuis zijn en de jacht hebben geopend. Maar daar houdt het niet mee op waar de titel van de film verraadt dat er nog heel veel meer aan scheelt in dit huis.

Wat volgt is toch wel een kostelijke film die drijft op veel sfeer, duistere beelden en een beetje humor waar het huis en de bewoners toch voor verrassing op verrassing zorgen en de film een mix up betreft van The Adams Family, The Burps en The Hills Have Eyes met de kleine held Fool die zijn beste beentje voorzet. En zoals reeds gezegd is het een kostelijke film met de foute McGill op volle toeren in een bijzonder jachtkostuum, waar het geheel verder toch gewoon erg leuk en best wel een beetje spannend is. Voeg daar een jonge A.J. Langer aan toe die in de basis al een erg knappe dame is en een kostelijk schmierende moeder in de vorm van Wendy Robie met het nodige aan vermakelijke scènes tot gevolg.

En zo heb je toch heel wat met deze The People Under The Stairs. Is het dan zo goed? Dat is maar hoe je er naar kijkt, want een Oscar gaat het geheel natuurlijk niet winnen maar als sprookjesachtige en duister semi horror met vette karakters en het nodige aan humor voldoet de film wel zeker. Was het de uitstel en een weekje wachten waard? Nou en of!