Manhunter (1986)

Behoorlijk.

Manhunter draagt de Michael Mann-stempel, zoveel is zeker. Dat is naar mijn bescheiden mening iets positiefs. De film ziet er goed uit; erg herkenbaar, met in het oog springende kleuren tegen veelal klinische decors. Verhalend is dit inderdaad duidelijk een inspiratiebron geweest voor Silence of the Lambs, al hebben we hier met een andere slechterik te maken.

Mann brengt het aanvankelijk sfeervol. Het politiegedeelte is wat minder m'n ding, maar dat reken ik hem niet echt aan. Wat ik hem wél aanreken is dat hij de film op een gegeven moment écht op de rails krijgt, om dan een aantal onbegrijpelijke muziekkeuzes onder cruciale scènes te plaatsen. Dat is echt vreemd. Synthesizers in een jaren '80-film? Natuurlijk. Geen probleem, ik vind dat dat, mits juist gebruikt, sfeerbevorderend kan werken. Maar om er dan opeens van die kleffe popliedjes bij te flikkeren? Dat werkt toch nooit in serieus bedoelde politiethrillers?

Vreemd en spijtig. Want ik heb op zich best genoten van Manhunter. Visueel aantrekkelijk, sfeervol en met een cast die redelijk tot goed acteert is dit een aangename andere kijk dan de mij reeds bekende Anthony Hopkins-reeks.

3

Het verhaal van Lector is later natuurlijk al veel beter gedaan, toch vond ik de unieke sfeert bij Manhunter ook goed gedaan. Die harde muziek die soms overheerst op spannende momenten, ik kon er wel wat mee. De jaren tachtig maar ook zeventig ademen daarmee nog erg sterk door in deze thriller. Die verloopt wel volgens het boekje, inclusief markante speurderskwaliteiten door de FBI agent van dienst. De creepy killer krijgt ook zeker zijn momenten, maar Lector is helaas een wat bleke vertoning vergeleken met Hopkins. Toch zet Manhunter er genoeg vaart en spanning achter om in combinatie met de duistere klanken een huivering los te maken.

Bij herziening op Blu-ray groeit de film alleen maar verder. Opvallend is hoe anders hij qua vorm en sfeer is dan The Silence of the Lambs, terwijl beide films inhoudelijk veel overeenkomsten hebben. Door het gebruik van locaties, kleurpalet, belichting en muziek krijgt deze film echter een heel eigen, veel killere sfeer. Ook ligt het tempo wat lager. Dat werkt uitstekend, omdat Michael Mann, meer dan The Silence of the Lambs, de nadruk legt op de innerlijke gesteldheid van de profiler in plaats van op het onderzoek zelf. Die kille, bijna klinische benadering past daar perfect bij.

Daarnaast beschikt de film natuurlijk over een sterke bad guy en een overtuigende vertolking van Hannibal Lecter. Hoewel die niet helemaal het niveau haalt van de iconische interpretatie van Anthony Hopkins, blijft het een zeer geslaagde invulling van het personage.

Dikke 4* en daar komt bij 4k ooit vast een halfje bij.

De 4K is in aantocht van Studiocanal als "Manhunter: Final Cut", een vier disc versie, incl. een cd met de score.

Hoewel het plot bijna identiek is als deze van The Silence of the Lambs heb ik daar tijdens het kijken van deze film weinig last van ondervonden.

Vooral omdat de sfeer van deze film toch anders is. Met de veel gebruikte popmuziek (wat niet altijd even goed uit de verf kwam), het visuele met de koele kleuren en een aantal knappe nachtelijke scènes zorgen ervoor dat het gevoel in deze film anders is als in The Silence of the Lambs.

Al is deze Manhunter nu niet echt een spannende film. In het eerste deel was er wel nog een zeker onderhuidse spanning aanwezig. De moordenaar is nog niet in beeld geweest en de voortdurende overpeinzingen van Will Graham zijn best boeiend, maar eens de identiteit van The Tooth Fairy bekend gemaakt wordt voor de kijker verwatert de spanning toch stevig. Ook de inbreng van Hannibal Lecktor is wat povertjes in het geheel.

3*

Manhunter 4K Blu-ray United Kingdom | blu-ray.com

Wat een film is dit toch. Dat prachtige openingsshot op het strand is wat mij betreft een van de mooiste openingen die ik gezien heb. Petersen vind ik geweldig als getroubleerde FBI agent die terug wordt gehaald voor een laatste klus. De stilering van Mann en de bijrollen van Farina, Cox, Allen en Noonan. Ik vind bijna alles geweldig aan deze film. Het laatste half uur vind ik iets minder sterk, maar hij herpakt zich met het sterke slot weer onder leiding van In-A-Gadda-Da-Vida.