Manhunter (1986)

... Influenced by modern painters such as Kandinsky, Mann challenges viewers to see, rather than read. Manhunter is about visualising and experiencing the darkest domains of modern alienation affecting so many of its characters. When Graham finally achieves his dark epiphany of identifying with Dollarhyde, he sees a vision of the slaughtered Mrs. Leeds looking at him with mirrors in her eyes and mouth. He identifies with the demon inside of him, a demon from the dark world occupied by a serial killer fascinated by family home movies. But Graham overcomes his demonic dragon. He disavows its full implications and cognitively identifies clues contained within the screen rather than becoming unconsciously fascinated by the images themselves. ...

Manhunter - archive.sensesofcinema.com

Met de nadruk op : "a psychological drama focusing on the traumatic odyssey of Will Graham "

&

"Manhunter is about visualising and experiencing the darkest domains of modern alienation affecting so many of its characters" = Antonioniaans ...

Oneindig veel beter dan The Silence of the Lambs , maar waarschijnlijk is de film te zwaar voor het grote mainstream-publiek ...

Vind de verbanden die je legt wel aardig, maar ben niet echt overtuigd. Is wel erg dunnetjes. Vind ik dan.

Vind sowieso die dramatische reis en de vervreemding meer een middel om het verhaal te vertellen dan dat het een doel op zich is, terwijl dat bij Death in Venice juist omgekeerd is.

Ach ja , dat kan en dat mag . En je kunt ook gewoon eigenwijs blijven doen en jezelf voor de gek houden , maar er zijn echt verschillende analyses hierover geschreven .

Je doet hiermee alleen Mann tekort en dat is niet erg ( hij overleeft het wel ) ...

Kom, denk niet dat ik degene ben die mezelf voor de gek houdt. Heb de films gezien die je aanhaalde en die hebben helemaal niets met deze film van doen. Laat ik het dan zo maar zeggen.

Als alle analyses die hier over geschreven zijn zo slap zijn als deze, bekrachtigt dit je punt ook niet echt. Het zegt ook niets over de verbanden die jij aanhaalt, dat zet je er zelf namelijk bij.

"One of the ways Manhunter is more than just a serial killer film is through its interest in the construction and interpretation of images and associated questions of vision and visuality. In fact, its fascination with the pleasure of images and the dangers of looking ..."

Michael Mann - Manhunter

"Thus, one of Manhunter's themes, the proximity of death and wish fulfillment, is expressed through the use of a single colour."

Michael Mann and Edward Hopper - latrobe.edu.au

"Manhunter is about the pursuit and capture of a serial killer but this film is clearly more than just a crime story. It is also a meditation on images, vision, visuality, and the photographic. It has been called Michael Mann's Peeping Tom (1960) and it involves a similar kind of voyeurism, a similar kind of intoxicating and deadly engagement with images that is so central to Michael Powell's film. Images in Manhunter work on a number of levels. They function narratively as motivation, memory, evidence and clues. They are part of the fabric of the film, as material objects in the world. But most compellingly, they are present as highly expressive, often disturbing, formal compositions, emotively complicated by the way they intersect with the sound design.

One of the most distinctive features of Mann's style is to be found in his highly expressive compositions -- in particular, the way in which figures are positioned in metaphoric spaces. Mann is a master of place and location, of architecture and urban landscapes. His films are full of empty houses, lonely hotel rooms, endless oceans, dark and wet city streets at night, industrial sites, and flickering lights in panoramic vistas. These spaces have been carefully selected for their poetic and metaphoric resonances. Sometimes two people are positioned in these spaces - together but spatially separate. Quite often there is just one person alone. Manhunter's FBI agent Will Graham is a good example of this kind of solitary figure in Mann's cinema. His task of solving the crimes and his unorthodox method of placing himself into the mind-set of a killer, takes him on a journey that is both spatial and emotional.

...

"

Michael Mann's cinema of images - latrobe.edu.au

"The film is itself a mirrored narrative, dividing its attention between Graham and Dollarhyde and then, in its final third, letting Graham recede so Dollarhyde can take center stage."

reflections, doubles, and doppelgängers

2de view

Toch wel een zeer onderschat meesterwerk van een thriller, soms zat het acteren wel zwak of sterk, en valt mij ook wel wat zeer domme film fouten op (verdwenen plas bloed?). Maar Michael Mann regisseert prachtig, houd het realistisch en niet zo hollywood cheap scare zoals bij de nieuwe versie van Red Dragon. Tom Noonan als de Toothfairy was zeer goed in de film, ook al is hij niet lang in de film, je voelt de sympathie toch wel wat voor hem op het einde. Mijn favoriet moment in de film is wel de climax, als Graham op "In-A-Gadda-Da-Vida" bij de Toothfairy binnenspringt,

Half puntje erbij 4,5*

Hier ben ik het helemaal mee eens, wat was dit slecht! 1,5 ster.

Helemaal oneens, muziek was geweldig en paste 100%, het was gewoon niet een film voor jullie.

Michael Mann, wat bezielde je om die verschrikkelijke muziek onder deze film te zetten?! Heb je geen oren, hoor jij niet wat ik hoor? Hoe kom je erbij een (overigens behoorlijk knullig gefilmde) seksscène tussen een seriemoordenaar (!) en een blinde vrouw die niets van zijn 'hobby' afweet, te begeleiden met een of ander melig popliedje?! Kijk, voor zulke dingen heb je dus een testpubliek, zo eentje dat net als ik met de vingers in de oren zit te kijken, 'Dit meen je niet...' mompelend! Nog iets: waarom zit je hoofdpersoon de hele tijd tegen zichzelf te praten, is d'r soms iets mis met hem? O, en je decors vind ik ook behoorlijk lelijk. En daarbij is je hele film ook totaal niet spannend, eigenlijk - nou ja, afgezien van die ene scène waarin The Toothfairy een gesprekje heeft met onze vriend de journalist; leuk detail, dat netkousje over zijn hoofd getrokken. Brian Cox doet het trouwens ook best aardig als Hannibal Lecktor (niet Lecter; Lecktor), al is 'ie maar verdomd weinig in beeld. Maar de belangrijkste les, meneer Mann: een fatsoenlijke muzieksmaak is onontbeerlijk bij het maken van een fatsoenlijke film; dit geklooi kost je punten!

2,0*

Heartbeat is cheesy, maar voor de rest valt het nog mee met die muziek.

Je moet wel weten dat Mann een pionier was in het gebruik van popmuziek bij beelden. Als eerste in de tv-wereld maakte hij bij elke aflevering gebruik van bestaande popmuziek. Het gebruik van die songs was essentieel voor de serie. Beeld en muziek waren haast evenwaardig. Vaak wordt Miami Vice dan ook vergeleken met een videoclip.

Verder vind ik dat Mann een meer dan uitstekende muzieksmaak heeft en deze meestal ook perfect gebruikt. Denk aan de muziek van Heat, Collateral, the Insider, Miami Vice en Thief (van Tangerine Dream). Zeker het wat meer atmosferische / ambient electronic werk gebruikt hij telkens prachtig... Denk aan 'God Moving over the Face of the Waters' van Moby bij de climax van Heat... Kippenvel!

Visueel is Manhunter trouwens ont-zet-tend geniaal; een waar kunstwerk. Plus, inhoudelijk is hij ook een stuk gelaagder dan die andere Hannibalfilms (lees xgogax' berichten).

En je moet niet vergeten dat deze film uit de eighties komt, toch vaak een decennia geassocieerd met veelal foute popmuziek.

Alle muziek in de film vond ik eigenlijk wel veels te overheersende synthesizertroep. Ik heb niks tegen synthesizers, maar dit is allemaal zo gedateerd dat het haast pijnlijk wordt. Het ergste is dat de muziek je er constant aan herinnert dat je 'n film aan het kijken bent, in plaats van dat het mooi samen lijkt te gaan met de beelden. Daar waar popmuziek werd gebruikt vond ik het elke keer weer storend, of Mann dan een pionier of niet is geweest op dat gebied doet me dan ook weer weinig.

De beste en spannendste momenten van de film was dan ook wanneer er geen muziek werd gebruikt - de eerder aangehaalde scène met de journalist, bijvoorbeeld. Daar bewijst Mann dat hij heus wel een goeie scène ineen kan zetten.

Over de muziek in zijn andere films kan ik nu even niets zeggen, het is te lang geleden voor me om me daar nog iets zinnigs van het herinneren.

Verder, kun je me misschien uitleggen wat er visueel zo geniaal aan is? Ik heb even xgogax' berichten op deze pagina doorgelezen, maar er stond in mijn beleving niet echt iets concreets in. Misschien is dat wel zo bij de links die hij geeft, maar gezien deze film me niet zo heel erg kon boeien (zoals je aan mijn score kan zien ), heb ik weinig behoefte diepgravende analyses over Manhunter te gaan lezen. Een paar voorbeeldjes zouden wel waardeerd worden

Het is even geleden dat ik deze film zag, met concrete voorbeelden kan ik dus niet komen, maar ik vond de cinematografie werkelijk adembenemend.

De stijl is 'clean', modern en gestileerd, met veel gebruik van wijde kaders, vaak symmetrisch als een schilderij. Manns voorkeur voor moderne architectuur komt hier ook duidelijk naar voren; heel veel glas, symmetrische lijnen etc. Deed me een beetje denken aan L'Avventura van Antonioni op dat vlak.

Verder vond ik de belichting en het (vaak symbolische) kleurgebruik geweldig dromerig en sfeervol.

Slappe hap.

De muziek is té overdreven aanwezig, erg storend. Zoals Karl van H. ook al aangeeft, die popnummers brengen je eerder uit de film dan erin.

Er loopt een killer rond en de politie moet hem stoppen. Niet veel bijzonders dus, en de manier waarop dat hier gebeurt is allerminst boeiend.

Visueel vind ik het ook maar saai en het camerawerk + de kadrering konden beter. Het leek soms wel op een Mr. Bean aflevering, zo eenvoudig was het. Neem nou dat gevangenisje van Lecktor, dat was gewoon lachwekkend.

Er was een shot waarbij we door een deur heen keken. Links en rechts had je een strook wit en dat zag er echt niet uit. Ook herinner ik me een shot op de parkeerplaats waarbij er uitgezoomd werd en toen sprongen we via een fade naar een stukje verderop. En er was een scène waarbij de televisie van Graham zo'n 2/3e van het beeld besloeg. Dit zijn allemaal keuzes die ik niet echt kan waarderen.

Eigenlijk hou je alleen de cast over, maar die kan niet veel goedmaken.

American flag.

Saai.

Gisteren herzien en was toch wat minder dan ik had verwacht.

De tandenfee stond ten onrechte in mijn geheugen gegrift als een verschrikkelijke creap.

Nu wil ik niet direct zeggen dat zijn rol niets voorstelt maar er zijn wel tig voorbeelden van betere killers.

Ook deed de muziek de film inderdaad weinig goeds. Verder vond ik de film ook gewoon te traag, niet spannend genoeg en te lang duren.

Dus blijft er voor mij niets meer over dan een standaard 80's Misdaad/thrillertje.

3*

Ik vond to live and die in L.A. bijv. beter met daarin ook een betere rol van Petersen

Na een herziening valt het me op wat voor interessant personage Will Graham wel niet is. Door de afstandelijke stijl van de film komt hij als nogal 'emotieloos' over en blijven voor velen de diepere lagen van zijn karakter onopgemerkt: de manier waarop hij zich vereenzelvigt met moordenaars, is echter zeker diepzinnig en grimmig te noemen. Waar deze mogelijkheid tot identificatie in inferieure thrillers juist als geniaal aspect van de protagonist wordt voorgesteld, is het hier zeer problematisch: Graham worstelt met zijn eigen psyche en raakt gealiëneerd van zijn gezin. Zoals Hannibal Lecktor opmerkt: "The reason you caught me, Will, is: we're just alike." In gelijkaardige films is dit een inhoudsloos slagzinnetje, hier betekenisvol en verontrustend.

Gave film.

Niet direct spannend en thrillerachtig zoals je in de andere 'Hannibal'-adaptaties kunt verwachten, eerder een audiovisuele zoektocht en karakterstudie tegelijk dan een bloedstollend verhaal. Prachtig die blik van Graham en zijn duidelijke vorm van begrip en sympathie en innerlijke strijd omtrent de seriemoordenaar. Zijn ratio en woede winnen het uiteindelijk wel.

De film is ook tamelijk fragmentarisch en rommelig om je alleen maar op het verhaal te focussen. Het is ook voor mij wel begrijpelijk dat ze dit boek nog een keer verfilmd hebben met Hopkins, voor het publiek, want dit is nou niet echt wat je verwacht als je alleen maar Silence of the Lambs kent.

Visueel ook heel sterk, vooral qua editing erg mooi, maar ook sommige shots en slow-motions waren heel sterk. Op het einde zat ik naar een Peckinpah te kijken had ik het idee, zelfde stijltje. Veel mooie locaties ook, vooral het eerste uur. Zwakte daarna net wat af vond ik. De muziek echter was in het begin erg sterk (lekker mysterieuze synth), maar werd steeds een beetje minder, tot je tegen het einde steeds meer cheesy 80's hitjes te verwerken kreeg.

Einde is erg sterk, bloedstollend zelfs qua sfeer, spannend is de film niet. Was ik ook wel op voorbereid.

4*

Blijft voor mij de beste film met Hannibal Lecktor al heeft Hannibal Lecktor maar een kleine rol in deze verhaal

Zeker een goeie film, ontdekte nu pas dat deze bestond en dat Red Dragon die ik in 2002 in de bioscoop zag een remake van deze is. Die zou ik nog eens moeten terugzien om te vergelijken welke van de 2 de betere is..

Manhunter vond ik in ieder geval zeer de moeite om te zien. Het is een Michael Mann film en ik herkende veel van z'n Miami Vice stijl in deze film: locaties, sfeer, muziek. Ook enkele personages daaruit (Lombard, Brenda, etc) en het geweldige nummer Heartbeat van Red 7 aan het einde dat eveneens voorkomt in de aflevering Nobody Lives Forever.

Het verhaal stak goed in elkaar en zo kent de zoektocht naar de moordenaar veel spannende momenten en psychologische spelletjes.

Het beste moment van de film vond ik vanaf wanneer Graham komt aangelopen en door het raam springt en de rest wat daarop volgt.

Ook een heel bijzondere scene was de blinde vrouw die de slapende tijger streelt, dat maakte op e.o.a. manier veel indruk.

Zonder veel meer uit de doeken te doen zou ik zeggen: zeker eens kijken!

4 sterren

Weer eens herzien in mijn geplande Mann herzieningen en het laatste halfje omhoog. Zowel visueel maar ook narratief kent Manhunter zijn gelijke niet. Een erg briljante misdaadfilm waar de character development zo enorm gelaagd is, ook enorm veel visual cues die Mann weggeeft en natuurlijk zijn magnifieke cinematografie. Hier al zie je de potentie van Mann, wat zeg ik; hij laat hier al zien dat ie tot de allergrootsten cineasten hoorde. Ook al moest ie dat nog bewijzen destijds.

Ook een ijzersterke cast. Petersen vind ik een erg aangenaam acteur en Cox overtreft Hopkins natuurlijk op elk vlak. Het blijft wrang dat Manhunter niet de waardering krijgt die het verdient en voor velen altijd in de schaduw blijft staan van SotL, al weten kenners wel beter. Geweldige BD transitie trouwens. De Hopkins films ook gelijk maar gaan herzien en wat een kwaliteitsverschil met Manhunter, daar wordt je gewoon eng van.

Lang geleden, maar meteen zin om te herzien

Sterke film van Micheal Mann.

Manhunter kenmerkt zich door een sterk verhaal met een prettige ongrijpbare sfeer en sterke, overtuigende acteerprestaties! De matige score hier verbaast mij enigszins omdat het een toegankelijke film is die evengoed, of zelfs beter is dan bijvoorbeeld een Silence of the Lambs. Daarnaast vind ik de visuele stijl erg mooi wat absoluut van toegevoegde waarde is voor de sfeer in deze film. 4.0*

Na een lange adempauze (lees: series) pak ik nu het filmlint weer op, te beginnen met de Hannibal reeks, waarvan Manhunter het eerste deel vormt. De eerste grote film voor Michael Mann, die zijn stempel flink heeft afgedrukt op deze prent. En dan vooral in de grafische zin van het woord. De slow-motion camerabewegingen, het kleurenspel en sterke montage brengen Manhunter op visueel vlak veel pluspunten, maar tegelijkertijd vergaloppeert Mann zich met de zwakke scores; de geforceerd opgebouwde spanning en het werkelijk dra-ma-tisch uitgewerkte slotakkoord. Het had niets meer met de film te maken, het was de persoonlijke vete die Mann per se op zíjn film wilde loslaten - zoals hij dat later in zijn carrière nog vaker zou doen. Wel, daar is hij in geslaagd, maar de twijfels die ik toch al over de film had werden daardoor onherroepelijk.

Vergeet Thief (1981) niet!! Nog vóór Miami Vice wist Mann met die film ook al veel indruk te maken.

Manhunter is overigens een écht stijl-icoontje van Michael Mann. Deze eerste verfilming naar de boeken van Thomas Harris over Hannibal Lecter, is een regelrechte topper.

Het verhaal wordt weliswaar bijna ondergeschikt gemaakt aan de o zo typerende regie-stijl van Mann, maar is in dit geval te accepteren, omdat het de film z'n charme geeft.

De combinatie van beelden, de score (en laat die nou voortreffelijk zijn én een essentieel onderdeel van de film uitmaken), de cast (Brian Cox als Lecter doet Hopkins praktisch verbleken, ook al zit ie er maar voor een paar momenten in), etc.etc.etc.....

De vergelijkingen met de remake zijn te begrijpen, maar kom op jongens!! Manhunter is gewoon een erg goede film en staat ondanks zijn leeftijd (ja, het heeft die typische jaren '80-stijl...nou en!!! het is een film uit die tijd!!), nog steeds als een huis. Punt!

Mja de hele aanloop is maar weinig bijzonder, een langgerekt politie-onderzoek, afgewisseld met mierzoete man-vrouw momentjes. Met als hoogtepunt het kleffe aan elkaar geplakt staan, preuts gedrapeerd in een laken, veel te gekunsteld, gepositioneerd en belicht. Erg opzichtig allemaal, zoals ook Graham die meerdere malen clichématig inzichzelf praat of iets tegen een tv roept, de gesprekjes met Lecter, alles waaruit we moeten opmaken dat hij zó opgaat in de dader dat hij zich ermee vereenzelvigt ten koste van zijn gezin (het type gezin waar de dader juist weer op kickt). Weinig subtiel uitgewerkt... zeker niet als het cartoonesk overkomt ('I will get you goddammit!').
"Karakterstudie" tja.....

Vind de muziek ook maar out of element. Momenten die niet spannend bedoeld zijn (Graham rent weg van de gevangenis, hij krijgt een ideetje voor het onderzoek, etc.) hebben een zenuwachtige score en vice versa, de paar spannende momenten worden voorzien van popmuziek, vreemde keuzes. Wel nog ergens een geweldig sfeervol nummer tussendoor gehoord.

Taaie hap dus tot dan toe, op de visuele effecten na, maar gelukkig komt er een duidelijke omwenteling, zo ongeveer wanneer de dader in beeld komt. Gave introductie en uitstraling (alhoewel ook dit weer zo geboetseerd vormgegeven, het uiterlijk).

En de blinde vrouw niet te vergeten, vooral de scene met de tijger is magistraal. Of hun eerste avond/nacht samen in zijn huis; een dikke lading onderhuidse spanning en eindelijk een oprecht overkomende persoonlijke worsteling met gevoelens (zonder woorden). Niet van Graham dus bij wie het zo bewierookt wordt, maar van de dader.... mooi gedaan, zowel symbolisch (blind versus de visuele fixaties) als audiovisueel (in het huis), dat redt de eer dan nog. Alleen jammer dat tot aan die momenten het grootste deel van de rit er al op zit. Doe mij dan maar het meer op spanning gerichte Silence of the Lambs, rent zichzelf niet zo voorbij.

Ik heb 'm dan eindelijk gezien, maar ik vond 'm echt niet beter dan Red Dragon. Ook Lektor niet, kon echt niet tippen aan Hopkin's Lecter. Ik vond de film langdradig en erg saai. Dollarhyde werdt wel aardig neergezet, maar ook niet al te best. Ik ben een groot fan van de Hannibal reeks, en heb zelfs alle boeken gelezen. Anthony is Hannibal Lecter. Geen discussie mogelijk.

Ik weet niet meer hoe het precies bij Red Dragon zat, maar in Manhunter is Lecktor's verleden eerder irrelevant aan de rest van de plot. [/quote] door: Yeyo.

Onzin, Manhunter is een verfilmd boek dat Red Dragon heet, en in dat boek speelt hannibal een grote bijrol in het geheel. Vooral in het hoofd van graham, maar hij komt ook veel meer echt in beeld, is bij Manhunter aan de kant geschoven. En trouwens Lecter en Dollarhyde hebben contact, Lecter geeft zelfs Graham's thuis adres. De 2002 verfilming is een exacte kopie van het boek. De doorlichting van Lecter's cel wordt in Manhunter als een vluchertje behandeld, in werkelijkheid was daar heel wat voor nodig, zie Red Dragon 2002.

Manhunter kan echt niet tippen. Mooi in beeld gebracht allemaal, maar nee. En Graham overdrijft zijn gave teveel in deze film, dat in zichzelf schreeuwen slaat nergens op, wie doet dat nou, behalve een gek, De Graham uit het boek sprak tegen zichzelf, maar het bleef bij mompelen.

Als halverwege deze film de herinneringen van de remake Red Dragon weer opborrelen, wist ik het eigenlijk al. Michael Mann is een prima regisseur. Een paar maanden geleden heb ik met veel plezier naar The Keep gekeken. Maar Manhunter is een saaie brok ellende. Er zitten enkele leuke vondsten in en men mag niet vergeten dat dit dan de aftrap is van de doldwaze avonturen van Dr. Hannibal Lector, maar het is toch wel schrijnend dat ik op den duur vergeten was dat dit over een moordenaar gaat. Er wordt toch verdraaid weinig moord en doodslag gepleegd.

In alles vond ik de remake beter, behalve de soundtrack. Die was heerlijk geheimzinnig en zou goed bij het verhaal kunnen passen. De momenten waarop de hoofdpersoon tegen de kijker praat zijn onbedoeld grappig. Ik had geen idee wat ik er mee moest. Het acteerwerk is verder best redelijk. Weinig bijzonder, maar ook weinig op aan te merken. Brian Cox is daarbij ook geen verkeerde Hannibal Lector, maar hij legt het toch af tegen Anthony Hopkins en zijn mysterieuze en kwaadaardige aanpak. Het enige dat gevaarlijker is dan de tandenfee (tandennicht volgens de ondertitelaar van RTL7………) is de film zelf. Die was dodelijk saai. Wat een ongelooflijk slap einde ook.