Manhunter (1986)

Veel beter dan Red Dragon vond ik.

Mann's regie, Spinotti's camerawerk en de muziek zorgen voor een veel betere sfeerzetting.

William Petersen vind ik sowieso wel een goede acteur, jammer dat hij nooit echt is doorgebroken.

De eerste keer dat ik deze film zag was een jaar of 15 geleden op de BBC, viel me toen ontzettend tegen, maar toen ik hem een jaar later weer zag vond ik hem een eens fantastisch en dat ben ik altijd blijven vinden.

Het is natuurlijk wel een typische Mannfilm uit de jaren 80.

Eigenlijk net als hoe hij Miami Vice maakte, dus met veel nadruk op de vormgeving, koudaandoende bijna steriel uitziende apartementen, typisch voor hem kleurgebruik en alles begeleid door hardklinkende popmuziek, die regelmatig conversatie's en gedachtengang vervangt.

Je moet hier van houden, zoals je ook van MVice houdt of niet houdt en eigenlijk is deze film dan ook niet met Red Dragon te vergelijken omdat de filmstijl zo van elkaar verschilt, maar persoonlijk vind ik deze beter!

Zo wie zo vind ik inderdaad Petersen stukken geloofwaardiger dan Norton die niet op zijn plaats leek.

Wat mij betreft: 4 sterren!

Hoe meer films ik van Michael Mann zie, des te meer ik van deze regisseur begin te houden. De sfeer die door z'n films waart, in dit geval gecreëerd door schitterende ambient-muziek, is iets wat je normaal niet ziet in dit type films, maar bij Michael Mann op een of andere manier toch een ideale combinatie blijkt. De soundtrack van Manhunter schijnt overigens vrij zeldzaam te zijn. Heb een beetje research gedaan en niet echt iets kunnen vinden, behalve een oude LP met (voor mij althans) allemaal onbekende namen. Dat maakt het natuurlijk wel wat charmanter allemaal. In ieder geval, die dromerige muziek levert samen met de geweldige fotografie talloze schitterende shots op die er wat mij betreft voor zorgen dat ik me deze film nog lang zal herinneren.

We zouden haast gaan vergeten dat dit de eerste film over Hannibal "The Cannibal" Lecktor (!) is, dit keer eens niet gespeeld door de legendarisch vervelende of vervelend legendarische - 't is maar hoe je het bekijkt - Anthony Hopkins. Hannibal's screentime is beperkt, maar Brian Cox overtuigt toch meer dan de soms tot overacting gedreven Hopkins. Spijtig genoeg kan hij, samen met de andere acteurs, van de eerste tot de laatste perfect gecast, niet verhinderen dat Manhunter een echte topper wordt. Daarvoor loopt er inhoudelijk teveel mank. Hoewel alles overtuigend gebracht werd, heb ik nergens het thriller-gevoel ervaren. Weinig spanning, maar in de plaats daarvaan een haast gevoelloos beschrijven van feiten en gebeurtenissen. Heel anders dan bijvoorbeeld dat mysterieuze en akelige sfeertje in Silence of the Lambs.

Maar laat dit enige minpunt u niet ontmoedigen om dit cinematografisch spektakel een kans te geven. Het is tevens de eerste Hannibal-film waarrond later een trilogie verfilmd zou worden met Red Dragon als remake van Manhunter.

Het script is niet bijster origineel maar de visuele touch van Michael Mann en zijn voortreffelijke muziekkeuze (!) tillen Manhunter ver boven gemiddeld niveau uit. Deze man weet hoe je spannende en vooral ook coole films moet maken!

Vooral het fijne 80's sfeertje maakt deze film de moeite waard. Het begin aan het strand en daarna de nachtscène met op de achtergrond de kabbelende oceaan, zeer sterk begin. Helaas is Cox minder goed als Hannibal dan Hopkins. Ook is de dreiging niet altijd helemaal geloofwaardig. Verder is het einde wel erg sfeervol maar totaal niet spannend, doe mij dan maar het einde van Red Dragon.

3,5*

Sfeervolle eighties prent met een zinderende finale. Toch is Manhunter ook niet feilloos: zo vind ik de momenten waarop Graham luidop tegen zichzelf/De Tandenfee tekeergaat redelijk knullig. Niettemin komt het talent van Mann vaak genoeg bovendrijven om dit genietbaar te houden. Ik zit ergens tussen 2,5 en 3 in.

Na vaak gehoord te hebben dat Manhunter een onderschoven kindje is geworden dankzij de bekende films met Hopkins wou ik hem zelf eens bekijken, zeker doordat Mann de regisseur was. De eerste teleurstelling waar ik me overheen moest zetten tijdens het kijken was dat het plot praktisch identiek is aan The Silence of the Lambs (nee, niet Red Dragon, want die zag ik nooit). De manier waarop Lecktor gebruikt wordt, het onderzoek, de screentime van de schurk, tot aan de eindconfrontatie toe: verhaaltechnisch gezien gewoon een kopie. Jammer. Ik ken de boeken van Harris niet, maar als beide films lijken op hun literaire voorbeeld denk ik niet dat de man veel inspiratie had.

Gelukkig verschilt de regiestijl wel als dag en nacht. Manns wereldje is haast de tegenpool van die van Demme. In plaats van de groezelige, grauwe stijl, herkennen we hier Manns handtekening: de koele kleuren, de moderne bouwwerken, de filters, het gebruikt van popmuziek. Stilistisch is dit een meesterwerk, met name als we kijken naar de art-direction. Ik vond Lekter cel in Lambs al interessant, maar die van Lecktor hier is gewoon nog gaver. Deze film bewijst waarom Mann een van de meest interessante hedendaagse regisseurs is op visueel gebied. Manhunter is niet Manns beste film, maar waarschijnlijk wel zijn mooiste.

Helaas is de film op andere punten iets minder boeiend. Ik noemde de popmuziek al. De score is vrij briljant, maar de liedjes werken niet altijd. Dat nummer tijdens de laatste scène, die ook over de aftiteling loopt is niet goed te praten. Gelukkig was het 't einde, want het is echt een gigantische sfeerbreker.

Ook jammer is dat de film helaas niet echt spannend is. Aanvankelijk dacht ik daar anders over. Het eerste half uur voelde ik toch een soort onderhuidse gevoel naarboven kruipen van de beste thrillers, maar op een gegeven moment verdween dat. Ik denk dat Manns afstandelijkheid en koelheid wel goed uitpakt bij films die wat meer karaktergericht zijn, zoals Heat en Public Enemies, maar niet zo geschikt is voor een wat sensationelere thriller als deze. Dat het begin het beste werkt is denk ik omdat het aanvankelijk ook meer een karakterstudie lijkt te worden, want Mann besteed veel tijd aan de innerlijke bewegingen van Will Graham. Echter wordt daar steeds meer van afgeweken, door zich te concentreren op een aantal subplots rond andere personages, met name Dollarhyde en verliest de film zijn psychologische spanning. De karakteropbouw die op het begin de goede kant opgaat, blijft helaas onderontwikkeld en hangen in een aardige poging. Petersen doet zijn best, maar trekt het niet helemaal.

Toch is er na dit begin nog wel het een en ander te genieten, met name Lecktors telefoontje en de scène waarin Reba de adem van een tijger mag voelen. Toch helpen ze niet het knagende gevoel weg te halen dat het allemaal net iets krachtiger kon, zelfs al is dit een bovengemiddelde film. Ik weet nu niet eens welke film ik beter vond: Lambs of deze. Ze hebben beiden sterktes en zwaktes, maar ik moet toegeven dat het simpelere, maar vermakelijkere Lambs wellicht toch meer gedenkwaardig zal blijken.
3,5*

Heb deze film jarenlang een beetje met de nek aangekeken, als inferieure voorloper van the Silence of the Lambs. En dat inferieure is ook niet helemaal onterecht, maar dat zegt meer over laatstgenoemde. Dat zit hem met name in de sfeer, de acteerprestaties en enkele geweldige keuzes die Demme maakte (o.a. het verhalen richten op Hannibal).

Maar ook Manhunter is een ijzersterke thriller. Prachtig in beeld gebracht en verhalend heel goed. Af en toe vliegt de film wat uit de bocht (de muziekkeuzes zijn zo nu en dan walgelijk), maar overal is dit een zeer solide product, waar je je ogen niet van af kunt houden. Veel sterke scenes, ook hier sterke acteerprestaties (hoewel ik Petersen dan weer niet zo sterk vind, de rest wel) en ontzettend veel vaart. 4 bescheiden sterren.

Dit lijk je Mann te verwijten, of begrijp ik je nu verkeerd?

Ik stel jouw ruimzichtigheid vaak wel op prijs, maar af en toe sla je m.i. door. Tenzij je 't me misschien kunt uitleggen.

Michael Mann, wat bezielde je om die verschrikkelijke muziek onder deze film te zetten?! Heb je geen oren, hoor jij niet wat ik hoor? Hoe kom je erbij een (overigens behoorlijk knullig gefilmde) seksscène tussen een seriemoordenaar (!) en een blinde vrouw die niets van zijn 'hobby' afweet, te begeleiden met een of ander melig popliedje?! Kijk, voor zulke dingen heb je dus een testpubliek, zo eentje dat net als ik met de vingers in de oren zit te kijken, 'Dit meen je niet...' mompelend! Nog iets: waarom zit je hoofdpersoon de hele tijd tegen zichzelf te praten, is d'r soms iets mis met hem? O, en je decors vind ik ook behoorlijk lelijk. En daarbij is je hele film ook totaal niet spannend, eigenlijk - nou ja, afgezien van die ene scène waarin The Toothfairy een gesprekje heeft met onze vriend de journalist; leuk detail, dat netkousje over zijn hoofd getrokken. Brian Cox doet het trouwens ook best aardig als Hannibal Lecktor (niet Lecter; Lecktor), al is 'ie maar verdomd weinig in beeld. Maar de belangrijkste les, meneer Mann: een fatsoenlijke muzieksmaak is onontbeerlijk bij het maken van een fatsoenlijke film; dit geklooi kost je punten!

2,0*

Slappe hap.

De muziek is té overdreven aanwezig, erg storend. Zoals Karl van H. ook al aangeeft, die popnummers brengen je eerder uit de film dan erin.

Er loopt een killer rond en de politie moet hem stoppen. Niet veel bijzonders dus, en de manier waarop dat hier gebeurt is allerminst boeiend.

Visueel vind ik het ook maar saai en het camerawerk + de kadrering konden beter. Het leek soms wel op een Mr. Bean aflevering, zo eenvoudig was het. Neem nou dat gevangenisje van Lecktor, dat was gewoon lachwekkend.

Er was een shot waarbij we door een deur heen keken. Links en rechts had je een strook wit en dat zag er echt niet uit. Ook herinner ik me een shot op de parkeerplaats waarbij er uitgezoomd werd en toen sprongen we via een fade naar een stukje verderop. En er was een scène waarbij de televisie van Graham zo'n 2/3e van het beeld besloeg. Dit zijn allemaal keuzes die ik niet echt kan waarderen.

Eigenlijk hou je alleen de cast over, maar die kan niet veel goedmaken.

American flag.

Saai.

Gisteren herzien en was toch wat minder dan ik had verwacht.

De tandenfee stond ten onrechte in mijn geheugen gegrift als een verschrikkelijke creap.

Nu wil ik niet direct zeggen dat zijn rol niets voorstelt maar er zijn wel tig voorbeelden van betere killers.

Ook deed de muziek de film inderdaad weinig goeds. Verder vond ik de film ook gewoon te traag, niet spannend genoeg en te lang duren.

Dus blijft er voor mij niets meer over dan een standaard 80's Misdaad/thrillertje.

3*

Ik vond to live and die in L.A. bijv. beter met daarin ook een betere rol van Petersen

Gave film.

Niet direct spannend en thrillerachtig zoals je in de andere 'Hannibal'-adaptaties kunt verwachten, eerder een audiovisuele zoektocht en karakterstudie tegelijk dan een bloedstollend verhaal. Prachtig die blik van Graham en zijn duidelijke vorm van begrip en sympathie en innerlijke strijd omtrent de seriemoordenaar. Zijn ratio en woede winnen het uiteindelijk wel.

De film is ook tamelijk fragmentarisch en rommelig om je alleen maar op het verhaal te focussen. Het is ook voor mij wel begrijpelijk dat ze dit boek nog een keer verfilmd hebben met Hopkins, voor het publiek, want dit is nou niet echt wat je verwacht als je alleen maar Silence of the Lambs kent.

Visueel ook heel sterk, vooral qua editing erg mooi, maar ook sommige shots en slow-motions waren heel sterk. Op het einde zat ik naar een Peckinpah te kijken had ik het idee, zelfde stijltje. Veel mooie locaties ook, vooral het eerste uur. Zwakte daarna net wat af vond ik. De muziek echter was in het begin erg sterk (lekker mysterieuze synth), maar werd steeds een beetje minder, tot je tegen het einde steeds meer cheesy 80's hitjes te verwerken kreeg.

Einde is erg sterk, bloedstollend zelfs qua sfeer, spannend is de film niet. Was ik ook wel op voorbereid.

4*

Zeker een goeie film, ontdekte nu pas dat deze bestond en dat Red Dragon die ik in 2002 in de bioscoop zag een remake van deze is. Die zou ik nog eens moeten terugzien om te vergelijken welke van de 2 de betere is..

Manhunter vond ik in ieder geval zeer de moeite om te zien. Het is een Michael Mann film en ik herkende veel van z'n Miami Vice stijl in deze film: locaties, sfeer, muziek. Ook enkele personages daaruit (Lombard, Brenda, etc) en het geweldige nummer Heartbeat van Red 7 aan het einde dat eveneens voorkomt in de aflevering Nobody Lives Forever.

Het verhaal stak goed in elkaar en zo kent de zoektocht naar de moordenaar veel spannende momenten en psychologische spelletjes.

Het beste moment van de film vond ik vanaf wanneer Graham komt aangelopen en door het raam springt en de rest wat daarop volgt.

Ook een heel bijzondere scene was de blinde vrouw die de slapende tijger streelt, dat maakte op e.o.a. manier veel indruk.

Zonder veel meer uit de doeken te doen zou ik zeggen: zeker eens kijken!

4 sterren

Weer eens herzien in mijn geplande Mann herzieningen en het laatste halfje omhoog. Zowel visueel maar ook narratief kent Manhunter zijn gelijke niet. Een erg briljante misdaadfilm waar de character development zo enorm gelaagd is, ook enorm veel visual cues die Mann weggeeft en natuurlijk zijn magnifieke cinematografie. Hier al zie je de potentie van Mann, wat zeg ik; hij laat hier al zien dat ie tot de allergrootsten cineasten hoorde. Ook al moest ie dat nog bewijzen destijds.

Ook een ijzersterke cast. Petersen vind ik een erg aangenaam acteur en Cox overtreft Hopkins natuurlijk op elk vlak. Het blijft wrang dat Manhunter niet de waardering krijgt die het verdient en voor velen altijd in de schaduw blijft staan van SotL, al weten kenners wel beter. Geweldige BD transitie trouwens. De Hopkins films ook gelijk maar gaan herzien en wat een kwaliteitsverschil met Manhunter, daar wordt je gewoon eng van.

Mja de hele aanloop is maar weinig bijzonder, een langgerekt politie-onderzoek, afgewisseld met mierzoete man-vrouw momentjes. Met als hoogtepunt het kleffe aan elkaar geplakt staan, preuts gedrapeerd in een laken, veel te gekunsteld, gepositioneerd en belicht. Erg opzichtig allemaal, zoals ook Graham die meerdere malen clichématig inzichzelf praat of iets tegen een tv roept, de gesprekjes met Lecter, alles waaruit we moeten opmaken dat hij zó opgaat in de dader dat hij zich ermee vereenzelvigt ten koste van zijn gezin (het type gezin waar de dader juist weer op kickt). Weinig subtiel uitgewerkt... zeker niet als het cartoonesk overkomt ('I will get you goddammit!').
"Karakterstudie" tja.....

Vind de muziek ook maar out of element. Momenten die niet spannend bedoeld zijn (Graham rent weg van de gevangenis, hij krijgt een ideetje voor het onderzoek, etc.) hebben een zenuwachtige score en vice versa, de paar spannende momenten worden voorzien van popmuziek, vreemde keuzes. Wel nog ergens een geweldig sfeervol nummer tussendoor gehoord.

Taaie hap dus tot dan toe, op de visuele effecten na, maar gelukkig komt er een duidelijke omwenteling, zo ongeveer wanneer de dader in beeld komt. Gave introductie en uitstraling (alhoewel ook dit weer zo geboetseerd vormgegeven, het uiterlijk).

En de blinde vrouw niet te vergeten, vooral de scene met de tijger is magistraal. Of hun eerste avond/nacht samen in zijn huis; een dikke lading onderhuidse spanning en eindelijk een oprecht overkomende persoonlijke worsteling met gevoelens (zonder woorden). Niet van Graham dus bij wie het zo bewierookt wordt, maar van de dader.... mooi gedaan, zowel symbolisch (blind versus de visuele fixaties) als audiovisueel (in het huis), dat redt de eer dan nog. Alleen jammer dat tot aan die momenten het grootste deel van de rit er al op zit. Doe mij dan maar het meer op spanning gerichte Silence of the Lambs, rent zichzelf niet zo voorbij.

Hier doe je het voor! Want zo nu en dan kijk je eens een film die je verwachtingen - voor zover die er waren - zwaar overtreffen. Werkelijk machtige film deze 'Manhunter' en Michael Mann's allerbeste.

Meeslepend, constant aanwezige spanning, mysterie, kippenvel, sfeer (!) en bij vlagen echt angstaanjagend eng deze film. Dit zijn uiteraard allemaal elementen die je als kijker moet ''voelen'', anders beleef je de film niet, of nauwelijks. Niet genoeg in ieder geval. Maar dat maakt niks uit, ieder z'n ding.. wat ik wél weet is dat deze film mij het scherm in trok en me niet weer los liet.

Fuckers, wat een soundtrack! Damn, waarom heeft niemand mij deze film ooit aangeraden? Mann zorgt ervoor dat de onwijs sterke cameravoering ondersteund wordt door een niets minder dan magistrale soundtrack; van de instrumentale, duistere synth, tot de (nu al) verslavende nummers; 'Heartbeat''.. 'The Big Hush'.. jazeker! Ik hou van de 80's, altijd al gedaan en Mann zorgt weer voor de nodige positieve energie op dat vlak. Yes! En dan is dit nog maar bijzaak in deze bijzondere film.

Nou ja, ''bijzaak''.. het is natuurlijk wel een belangrijk onderdeel van de uitwerking van dit spannende verhaal. Lecktor, Graham en de Tooth Fairy, prachtig drieluik. Erg meeslepend om te zien hoe Graham steeds verder wegzakt in z'n obsessie met de moordenaar. En eerlijk is eerlijk, ik had Cox niet zo sterk verwacht als Lecktor, maar die is gewoon vies eng. Klasse. Gewoon genieten geblazen dit.

Op zo'n beetje alle vlakken, Naast de personages, de muziek en de uitwerking van het verhaal is 'Manhunter' ook visueel zeer indrukwekkend, de film kent een érg sterk staaltje camerawerk en een paar bijzonder fraaie shots (Graham op het laatst door dat raam bijvoorbeeld). Dit en - veel - meer.

Dat Mann me dit nog moest flikken, na z'n tegenvallende laatste films. Die stijl beviel met gewoon niet, dit bevalt me dus écht wel. Deze film zal nog wel even in m'n hoofd blijven rondspoken.

Meesterlijke Mann.

Een van de betere thrillers uit de jaren ‘80 is deze verfilming van het beroemde boek ‘Red Dragon’, dat met het ‘vervolg’ groter succes zou bereiken. Een dusdanig groot succes dat zelfs tot een ‘remake’ van deze film zou leiden met de letterlijke titel van het boek. Lecktor wordt hier echter gespeeld door Cox i.p.v. Hopkins en ondanks de geweldige performance van laatstgenoemde is deze psychopaat ook behoorlijk huiveringwekkend.

De gehele benadering van Mann is anders dan de latere insteek. Hier is de adem van de destijds populaire TV-serie 'Miami Vice' nog duidelijk voelbaar, met die typische jaren ‘80 sfeer en de plotseling de kop opstekende synthesizerdeuntjes. Grappig is dan ook het tijdens de titelrol ingezette ‘Heartbeat’ dat een andere compositie maar dezelfde titel kent als de hit van Don Johnson. Eveneens uit 1986. Een vreemd feitje.

Noonan is bijzonder griezelig als de seriemoordenaar die gestopt moet worden. Het schijnt dat hij zich op de set afzonderde om zijn collega’s ten tijde van het filmen meer angst in te boezemen. Een bijzondere tactiek. Voeg dit samen met de prima Petersen, het stijlvolle camerawerk, sterke dialogen, sfeervolle settings en een vernuftig in elkaar gestoken verhaal en men krijgt een meesterlijk filmpje. Het ietwat abrupte einde zal niet iedereen goed smaken, maar Mann bewees zich eens te meer een meesterlijke regisseur te zijn.

Geweldig

Ooit in een ver verleden heb ik Manhunter gedeeltelijk gezien. Maar dat is zo lang gelden, dat ik mij er verder weinig tot niets van kan herinneren. Gisteravond werd het dan eens tijd om deze film “echt” te zien.

Het verhaal is redelijk bekend aangezien ik de Hannibal Lecter trilogie met Hopkins al gezien heb. Of je het nu wilt of niet, je gaat toch altijd een beetje vergelijkingen maken, omdat dezelfde personages hier ook weer terugkomen. Laat ik het dan ook maar gelijk zeggen. De vergelijking met Silence of the Lambs gaat Manhunter niet winnen, maar hij is zeker beter dan de twee andere films uit die trilogie. Ik ben vooral onder de indruk van Brian Cox. Net als Hopkins weet hij ook een uitermate sterke acteerprestatie af te leveren. Hij zet daarmee een boeiende en uiterst gevaarlijke psychopaat neer.

Michael Mann weet trouwens ook een lekkere jaren tachtig sfeertje te creëren. Veel typische nummers komen voorbij, al moet ik wel zeggen dat hij soms ook wel een klein beetje de plank misslaat op dit gebied. Op sommige momenten, vooral bij de scènes dat het wat spannender lijkt te gaan worden, haalt dit juist wat van de opkomende spanning weg. Sowieso vond ik de film qua spanning enigszins tegenvallen. Alleen in de scènes met Tom Noonan, die ook sterk speelt komt de spanning soms goed opzetten. Noonan is sowieso redelijk angstaanjagend en onvoorspelbaar, wat hem ook erg dreigend maakt. Petersen zet een degelijke hoofdrol neer, maar haalt het niet bij de badguys.

Manhunter is al met al een fijne wegkijker. Mann is goed in het scheppen van sfeer en levert fijn en stijlvol camerawerk af. Geen topper, maar zeker een bovengemiddeld goed filmpje.

3,5*

Onlangs "Red Dragon" gezien en me nu ook eens aan deze gewaagd. De films zijn redelijk gelijklopend, al zitten er toch ook wel verschillen in.
Deze versie is veel minder expliciet qua beelden. De bloederigste stukken laten ze meestal niet zien.
Sommige scènes in deze film vond 'k toch iets minder uitgewerkt of het kwam niet echt spontaan over. 'k vond het in "Red Dragon" toch overtuigender gebracht. Ook een betere intro, in "Manhunter" wordt je er echt wel in gedropt. Het einde vond 'k ook relevanter in "Red Dragon" (met het adres dat Hannibal had opgezocht hebben ze niet zoveel gedaan in Manhunter, terwijl in Red Dragon er op het einde toch nog iets wordt mee gedaan).
Het grootste minpunt vond 'k wel de muziek, typisch jaren '80 en zo voelde de film wel wat gedateerd aan.
Qua cast vond 'k het wel gelijkwaardig, enkel Hannibal vond 'k ietsje minder, maar hij is zeker ook niet slecht.
Als 'k moet kiezen tussen de twee, kies 'k toch voor "Red Dragon". 'k vond hem toch iets beter uitgewerkt en Hannibal heeft er ook een grotere rol in. Desondanks toch blij dat 'k deze eindelijk eens gezien heb.

Gifgroene lettertjes en meteen een dikke synth dreun. Onmiskenbaar jaren tachtig. Wanneer dat gepaard gaat met slow motions tijdens een griezelige pov opening, is de toon gezet. Niet die van een film waarin bloedvergieten e.d. centraal staat. Manhunter is veel meer een thriller waar naast forensisch onderzoek de psyche van een reeds getraumatiseerde FBI agent wordt afgepeld. Om The Tooth Fairy te achterhalen kruipt Graham meer en meer in diens huid om zo één te worden met zijn grootste nachtmerrie.

En dat met een andere seriemoordenaar achter het stuur. Koel gespeeld door Petersen en Cox, maar de eigenlijke blikvanger is Manns sfeerrijke regie. Fotografie en kleurgebruik staan volledig in het teken van de gemoedstoestand van de film en zijn hoofdrol. Idem voor de muziek, totdat enkele popsongs opduiken. We bedekken het maar onder de mantel der liefde, want Noonan zet ondertussen een behoorlijke creep neer en de scène met de tijger is even mooi als beangstigend. De oplichtende ogen maken het af.

Eerst en vooral moet ik zeggen dat ik eerst Red Dragon bekeken heb. Vorig jaar las ik dan het boek en gisteren ben ik er eindelijk toegekomen om Manns adaptatie te bekijken.

Deze is zowel op visueel als op muzikaal vlak erg knap gemaakt, ok de 80s soundtrack hoeft er niet per se bij, maar het draagt perfect bij aan de fijne tijdsgeest waarin deze film is gemaakt en doet ook denken aan dat andere geslaagde 80s project van Mann.

Brett Ratners versie (een erg sterke film in een verder vrij teleurstellend oeuvre) is erg donker in beeld gebracht wat meteen het eerste contrast stelt met het kleurrijke Manhunter. De acteurs zijn in beide films goed op dreef, hoewel ik Petersen meer in de rol vind passen dan Norton. Brian Cox' Lecktor is minstens even indrukwekkend als Hopkins zijn versie (hoewel ik intussen Mads Mikkelsen als de ultieme Hannibal the Cannibal beschouw), maar de Tooth Fairy vind ik dan weer sterker in Red Dragon. Tom Noonan is een grotere creep dan Fiennes, laat daar geen twijfel over bestaan, maar Mann besteedt veel te weinig aandacht aan zijn villain en diens obsessie met zijn moeder en het schilderij in kwestie. De relatie met Reba komt ook helemaal uit het niets en gaat veel te vlug, terwijl dit in het boek mooi wordt opgebouwd. Ook de climax van de film wordt volgens mij veel te vlug afgehaspeld. De brand en de geveinsde dood van Dollarhyde, waar in deze verfilming niks van te zien is, was namelijk ontzettend sterk beschreven in het boek en prima geadapteerd in Red Dragon.

De ultieme film zou dus Manns Manhunter, met de climax van Ratners Red Dragon zijn.

Hopelijk krijgen we dit seizoen iets in deze trand te zien in de tv-reeks!

Moet zeggen vermakelijke 80's trhiller van Mann. Film ademt een goede sfeer uit gans de film. Cast was ook goed. Alleen vind ik Hopkins wel beter spelen als Lector. Vind persoonlijk ook de remake red dragon nog beter en nog spannender. Al bij al goede film maar voor mij persoonlijk minder dan de remake.

"It's just you and me now, sport. And I'm going to find you, God damn it."

Lang getwijfeld maar uiteindelijk toch besloten om eerst deze te kijken en daarna pas Red Dragon.

Het acteerwerk is helemaal in orde. William Petersen is een prima hoofdpersoon maar Brian Cox is toch wel een heel stuk minder als Anthony Hopkins. Zijn versie van Hannibal mist de hele uitstraling die hij in latere films heeft. Stel dat Hopkins hier al in gespeeld zou hebben zou het waarschijnlijk de beste van alle Hannibal films zijn geweest. Frankie Faison die de cipier speelt in de inrichting van Lecktor (in de andere films Lecter) is de enige acteur die in alle Hannibal-films speelt.

De hand van Michael Mann is duidelijk herkenbaar. Prachtige beelden en erg goede cinematografie. Heerlijk al die typische 80s locaties. Dan ook nog de mooie Analoge Synthesizers waar Mann zo dol op is. Erg sterke soundtrack van The Reds en Michel Rubini, die de film een goede spanning en sfeer weten mee te geven.

Het verhaal is goed. De rol van Hannibal is wel erg klein in het verhaal, nog veel kleiner als in The Silence of the Lambs. Een sterke en spannende thriller. Alleen aan het einde, tijdens de actie, is de editing wat minder. Maar dat zie ik door de vingers.

Al met al een erg sterke film van Mann, samen met The Keep een van zijn beste. Ben benieuwt of Red Dragon dat kan evenaren.

Matig.

Ik kan Mann's muzieksmaak echt niet rijmen met de film die hij poogt te maken. Het is allemaal nogal droog en kill in beeld gebracht, maar die muziek is toch een potje kitsch? Sowieso meestal niet zo'n heel slim idee om popmuziek als soundtrack te gebruiken, maar Mann maakt het hier toch wel erg bont.

Verhaaltje is verder redelijk uitgewerkt, al moet de film het toch vooral van momenten hebben. Die werken soms (de tijger, de eerste ontmoeting met Lecktor), soms ook helemaal niet (de introductie van de moordenaar is toch eerder lachwekkend dan creepy).

Film duurt ook wel wat te lang, maar daar had ik me vooraf al op ingesteld. Middenstuk is te lang gerekt, waardoor daar de aandacht wel aardig begon te verslappen. Ook het acteerwerk is niet bepaald van hoog niveau, zowat de hele cast schiet tekort.

Vond het een weinig bijzonder filmpje, maar zo heel veel meer verwachte ik ook niet van deze Mann. Doet ondertussen vooral redelijk oubollig aan en kent te weinig hoogtepunten om de interesse vast te houden.

2.0*

Manhunter draagt duidelijk het signatuur van Mann, met prachtige electrische en nachtelijke sfeerschepping, zoals hij later ook nog in Heat of Collateral zou overdoen. Wie hier echter een spannende serial killer film verwacht, komt er mogelijk bedrogen uit. Een profiler moet zich inleven in de Tooth Fairy om hem in een race tegen de klok te pakken voor hij opnieuw een gezin afslacht bij volle maan. De film gaat meer voor uitdieping en inzicht in het psyche van een moordenaar en laat de actie achterwege. Eén erg slechte scène : die met de jogger die verkeerdelijk overmeesterd wordt. Erg verplicht nummertje waarbij ik er niet aan twijfelde dat het eraan zat te komen. Positief was dan weer de crush van de serial killer voor een blinde vrouw . Dat maakt de badguy dan toch menselijker dan in veel andere films. Dr. Lector komt weinig aan bod maar net genoeg om weer een lelijke streek uit te halen . Hoogtes en laagtes, bij mij zal dit geen blijver zijn en ik heb er misschien teveel van verwacht, maar hoort toch bij de betere in het genre.

Uitstekende film waarin een agent wordt gevraagd een profiel te maken van een seriemoordenaar. Deze film betekende de kennismaking met één van de meest bekendste filmpsychopaten (Hannibal Lector). Maar de film staat ook zonder die kennismaking met dat personage op eigen benen. Een spannend plot dat goed in elkaar zit en vooral allemaal strak en sfeervol in beeld gebracht. Verder ook goed acteerwerk van de hele cast.

Wat blijft het toch een fijne film.

Mann zet in Manhunter een fantastische sfeer neer en maakt er een heel ander type thriller van die normaal gesproken zou verwachten met het bron materiaal. Hij maakt er een wat slowburner onderzoek van. Graham's langzame progressie om in de state of mind van de moordenaar te komen is goed gedaan. Lecktor's probeersel om Graham van de wijs te brengen en zijn gedachten heerlijk onder woorden brengt. De Tooth Fairy die hier erg sterk wordt neergezet. De cast levert hier een schitterende bijdrage. Allen zijn ze heel erg goed. Hoewel Cox als Lecktor niet heel veel screen time heeft, maakt hij hier toch een behoorlijke indruk.

Net als in Thief, is in Manhunter erg goed te zien wat de latere Michael Mann stempel zou gaan worden. Het prachtige camerawerk, de ambient score, belichting en het gebruik van het verhaal en vooral van de personages en hoe hij die neerzet is fantastisch. Hij maakt er hier ook een soort van karakterstudie van. Hij laat ons de menselijkheid achter degenen zien die achter Tooth Fairy aanzitten, maar het beste van de film is toch wel de karakter uitdieping van laatst genoemde. Erg mooi gedaan hoe hij hier wordt neergezet. Je krijgt een erg goed beeld hoe hij in elkaar steekt en ook een soort van feeling krijg je voor hem. Die scene met de tijger is werkelijk schitterend gedaan. Maar ook door wat Graham in een van de laatste scenes over hem zegt maakt de antagonist zoveel sterker. Verhaal technisch is het zeker niet helemaal perfect. Maar wordt ruimschoots goedgemaakt door de rest van de elementen die Manhunter bevat. Heerlijke soundtrack ook met geweldig gebruik van Iron Butterfly's In-A-Gadda-Da-Vida

Mann begint onderhand een van mijn favoriete regisseurs te worden

Michael Mann's Manhunter (1986) was een logische must-see nadat ik in een vroeger stadium reeds de Hannibal-klassieker (The Silence of the Lambs) en het tweelingbroertje van Manhunter (Red Dragon) zag. Deze film baseert zich op hetzelfde verhaal als Red Dragon, en volgt grotendeels dezelfde verhaallijn. Er zijn echter ook wel een aantal verschillen: zo representeert Red Dragon bijvoorbeeld gebeurtenissen die in Manhunter alleen in retrospectief verteld worden (Lektor die Graham aanvalt en verwondt of helemaal niet verteld worden (het alternatieve einde van Red Dragon). Daarnaast geniet Manhunter de zegening van een fijne 80s-sfeer en, niet onbelangrijk, is Anthony Hopkins eens een keer niet de alom gevreesde kannibalistische hoofdrolspeler.

Manhunter is vooral sferisch enorm sterk. Door het gebruik van muziek en score wordt een knappe broeierige sfeer neergezet, die ik positief herkende van Collateral (2004). Het is sterk gedaan van Mann, want de plotverloop kon toch op minder verrassingen rekenen. Red Dragon kende wat mij betreft nog een aantal strakke climaxen, terwijl het in Manhunter vooral bij spanningsopbouw blijft. Uiteraard speelt het in dit verband wel mee dat de belangrijkste plotontwikkelingen al tot mijn parate kennis behoorden.

Cox is een heel aardige Lektor, maar benadert toch niet de magie die Hopkins vijf jaar later zou vertonen. De Graham van Manhunter vond ik dan wel weer sterk; net als in Red Dragon kon de obsessieve zoektocht van de eenzame rechercheur op meer van mijn interesse rekenen dan het tragische verhaal van de Tooth Fairy.

Manhunter was leuk om te zien en vooral de regie kon op memorabele pluspunten rekenen. Terugkijkend vind ik deze film echter net iets minder sterk dan de re-make uit de zeroes (dat ik dat nog eens zou zeggen van een film...)

Een solide 3,5*

Ook ik heb eerst Red Dragon gezien vooraleer ik gisteren Manhunter onder de loep nam. Het verbaasde me - ik keek naar de film met weinig achtergrondinformatie - dat deze film erg veel gelijkaardige scenes telde als in Red Dragon. Alleen het einde verschilt wat meer.

De sfeer druipt van het scherm. Samen met de muziek wordt het gevoel en spanning opgedreven daar waar de echte actie achterwege wordt gelaten. Dr. Lecktor (andere schrijfwijze) komt niet zo veel aan bod, maar ik werd niet echt omver geblazen door zijn vertolking. Ligt dit nu aan Hopkins en vergelijk ik onbewust met deze mythische figuur die HIJ neerzet of is de rol Brian Cox op zichzelf staand sowieso ondermaats? Ik ben er niet uit.

De relatie met de blinde vrouw en de rol van de riooljournalist vond ik ook hier ondermaatser en minder diep uitgewerkt.

Ook Fiennes vond ik beter tot zijn recht komen als Tooth Fairy dan de acteur in Manhunter. Ik schat Red Dragon dus net iets hoger in. Het werd ook beter afgewerkt en slaat net iets meer aan bij de kijker. Qua quotering zet ik ze beiden op dezelfde hoogte omdat Manhunter het origineel is met het oorspronkelijke concept.

Een nogal langdradige film die echte spanning mist. De muziek is ook niet altijd wat het moest zijn. Dit is zo'n film die ik volgens mij morgen al vergeten ben. De film is net onderhoudend genoeg om te blijven kijken maar de speelduur had ook korter gemogen. Petersen speelt hier op de automatische piloot en dan hebben we nog de Tooth Fairy Tom Noonan die nergens weet te overtuigen. Cox deed het nog het beste van allemaal. Enigste echt goede punt is waarschijnlijk nog het camerawerk.