Meningen

Prima en vermakelijke film met wat elementen waar je een beetje doorheen moet prikken. En verwacht zeker geen Hichiko en Marley & Me taferelen

Om maar meteen met wat storende factoren te beginnen, de film is nogal patriotistisch ingesteld, maar niet op een hele juiste manier. Hier wekt het vooral wat vals sentiment op wat niet geheel goed uit de verf komt. Zeker niet op de begrafenis. Maar wat nog het meest storende aan de film is, is de wel erg bekrompen vader heel erg versterkt met bekend formule werk.

Verder een erg vermakelijk avontuur wat doet terugdenken aan "The Sandlot" en zulk soort films. De relatie tussen Max en Justin is erg leuk opgezet en wordt er ook nog eens beter op met de komst van Carmen en in mindere mate Chuy. Zorgt toch voor wat aandoenlijke en leuke scenes. Plot van de film is erg leuk gebracht maar de makers onderschatten toch wel flink hun publiek af en toe in intelligentie. Zorgt toch voor wat knullige momenten. Verder een toch enigzins verrassend einde Max overleeft het . Alleen die laatste saluut van Justin had voor mij niet gehoeven. Toch een erg vermakelijke film die echter nergens memorabel is en je snel zult vergeten.

Stephen King kan het beter bij boeken schrijven houden. Een regisseur is hij niet. Hij heeft geen gevoel voor filmische timing. Rare shots, af en toe lelijk camerawerk en een editing waar je hoofdpijn van krijgt. Film technisch gezien is Maximum Overdrive erg slecht. De plot is best leuk. De techniek die zich tegen de mensheid keert. Zorg voor een aantal leuke momenten. Bij vlagen een vermakelijke film. Met een betere regisseur had dit zeker beter kunnen uitpakken. Ook jammer dat er zo weinig gebruik is gemaakt van de leuke cast ook.

Prachtig klein filmpje.

Niet een film waarin je medelijden krijgt met een van de personages omdat ze kanker heeft, zoals Rachel zelf ook aangeeft in de film.

Wat als eerste opvalt is de speelse en fijne manier waarop dit geschoten is. Visueel ziet het er toch echt leuk uit. Het gebruik van de wide lenses zorgt voor een gevoel van afstandelijkheid tussen de karakters. Dit wordt versterkt door ze ook ver van elkaar af te laten zitten/staan. Dit is vooral zo bij Rachel en Greg. Naarmate de film vordert wordt het camerawerk intiemer en komen ook de personages steeds nader tot elkaar. Erg mooi gedaan. Ook de verdere cameratrucjes zijn erg leuk.

Maar daar houd het niet op, want aan de basis staat gewoon een erg leuk/lief en goed verhaal. Greg is nogal geïsoleerd en moet min of meer onder dwang vriendschap sluiten met een meisje waar kanker bij is geconstateerd. Het begin van hun relatie is nogal ongemakkelijk maar als de film steeds dieper gaat worden ze erg close en zelfs tot op een punt waarop ze goede vrienden worden/zijn, al zullen ze dat zelf nooit toegeven. Een extraatje in die vriendschap is Earl. De beste vriend van Greg en mede regisseur van enorm slechte Parodiefilms die best veel door de film heen getoond worden en erg leuk gemaakt zijn. De onderlinge relatie zorgt voor erg veel leuke momenten en best droge offbeat humor. Maar tussen alle luchtigheid en humor door is het ook een film die een zwaar onderwerp behandelt en is er ruimte voor de nodige drama die zeer goed uit de verf komt. Door de leuke dialogen wordt het nergens echt te opdringerig of zwaarmoedig.

Toch kent de film wel zijn momenten en laat deze ook op de juiste punten uitspelen. Zo hebben we het erg verdrietig moment in het ziekenhuis . Zoals velen hield ook ik het daar even niet meer. Prachtige scene. Maar ook de momenten daarna zijn even briljant en aandoenlijk. Ook de relatie met ouders en een wat vreemde maar erg toffe leraar komen goed over. Vooral het verhaal van Bernthal en zijn vader is erg sterk.

Het acteerwerk is erg sterk. Naturel gespeeld ook allemaal. De relaties en personages komen allen erg geloofwaardig over. Zeker de jonge cast doet het fantastisch.

De film wordt gecomplimenteerd met een aantal prachtige muziekstukken opnieuw moet ik dan meteen terugdenken aan de ziekenhuis scene . Enige van de hand van Brian Eno. Deze stukken weten telkens de juiste emoties te raken. De verder muziek mag er ook zijn. Het wordt vaak wat vergeten maar hier is echt duidelijk hoe een belangrijke rol de muziek in een film kan spelen. Het camerawerk heb ik al genoemd. Verbluffend goed. Een ijzersterke regie ook en een erg goede editing.

Een beetje "out of the blue" is daar dan het kleine Me and Earl and the Dying Girl. Een film die hoge ogen gooit op de festivals en nu dan eindelijk het publiek bereikt. Het zal niet iets voor iedereen zijn maar zal zeker zijn doelpubliek bereiken. Voor mij is het in ieder geval een van de beste films van 2015.

Heerlijke tragie-komedie met prachtig spel van Hawkes.

Hawkes steelt echt de show en laat een mooi stukje acteerwerk zien. De rest van de cast is ook goed op dreef. De humor en drama komt voort uit kleine dingen, en worden groter opgeblazen door de personages. Centraal staat de eenzaamheid en hoe deze op te vullen. Dit gaat de karakters niet gemakkelijk af, en dat zorgt voor de nodige humor. Vooral het kleine jochie is erg grappig, en de bijbehoorende chat is hilarisch. De film kent een goede balans met de drama. Toch voelt de film nooit te zwaar aan, en blijft het allemaal erg luchtig. Helaas is de film wel wat aan de korte kant. Had graag nog wat meer gezien. Nu voelt het alsof het verhaal nog niet verteld is.

Grool!

Heel leuk. Heel herkenbaar ook, al is het hier natuurlijk nogal gedramatiseerd. De film staat bol van leuke momenten en erg fijne dialogen met enkele geweldige quotes. Verhaal heeft verder niet heel veel om het lijf, maar heeft genoeg elementen om zich te kunnen onderscheiden van veel andere films in dit genre. De film wordt vooral gedragen en beter gemaakt door Lohan, McAdams en hun medespelers. Ook de eerste keer dat ik Tina Fey kon uitstaan. Erg leuke rol. Muziek is erg goed gekozen, al zet het Mean Girls wel een beetje vast in de tijd dat de film uitkwam Het boek heb ik niet gelezen, maar is erg goed herschreven door Fey en kent toch wel enkele memorabele momenten. De boodschap ligt er wel metersdik bovenop trouwens. Al staat dat niet echt in de weg van het vermaak wat Mean Girls bied.

Mijn nieuwe favoriete tienerkomedie.

Erg fijne film.

Ik moet zeggen dat Garland hier veel meer van zich laat zien dan in Oz. Durf te zeggen dat ze hier ook veel beter speelt. De film is een beetje een vreemde mix tussen heel veel verschillende soorten genres. En het werkt erg goed. De situaties komen heel erg echt over. Zeker in Esther en John's eerste romantische perikelen als ze de lichten uitdoen. Het ongemakkelijke straalt er werkelijk vanaf. Met het acteerwerk zit het sowieso wel goed. De vader is erg goed en leuk gespeeld. Zeker in een van de laatste scenes. Ook een sterke scene na het "Have Yourself a Merry Little Christmas", brengt tranen in je ogen. De twee kleinere zusjes zijn ook een erg leuke toevoeging. Komen erg grappige scenes uit voort.

Voor een musical zitten er eigenlijk vrij weinig liedjes in. Maar ze zijn allemaal erg goed. Fotografie is erg fijn en de kleuren spatten werkelijk van je scherm. Fantastisch gebruik van de Technicolor techniek. Maar ook in set design en kostuums blinkt de film uit. Mooi vormgegeven.

Briljant.

Fantastische mix tussen poppen, live action en mannen in pakken. Qua schaal briljant gedaan. Eigenlijk lijken Jacksons' eerdere films alleen maar een voorbereiding op Lord of the Rings. Camerawerk is lekker. Je vind hier veel dingen in terug wat inmiddels trademarks zijn geworden van Jackson.

De humor is volop aanwezig. De meest bizarre scènes werken erg goed, en dat komt vooral door de manier waarop het gebracht is. Alle karakters zijn eigenlijk leuk, maar dat konijn steeg er wel bovenuit. Qua acteerwerk soms net even iets te overdreven, maar dat mag de pret niet drukken.

Blijft een geweldige film van von Trier.

Je kunt het aan von Trier overlaten om je aan het begin van de film zo te imponeren en vast te grijpen om je aan het eind min of meer weer los te laten. Min of meer in de zin van dat de film nog dagen/weken door je hoofd blijft spoken. Het zet een aantal vragen in gang waar je lang over kunt discussiëren. Dan werkt een film pas echt. Als het zo blijft hangen en je hem keer op keer wilt bekijken om te zien of je iets gemist hebt, of nieuwe elementen kunt ontdekken om Melancholia beter te begrijpen.

Het begint allemaal met de geweldige opening. Mooi en tevens onheilspellend in beeld gebracht. Dit versterkt door de beeldvoering en de prachtige muziek. En de film zit vol met dat soort scenes. Allen even mooi. Daarnaast hebben we natuurlijk de drama. Melancholia is best dialog heavy, maar er wordt zoveel gezegd. Dit zonder afgezaagd te zijn en alleen dingen te vertellen die er echt toe doen. Je leeft met de mensen mee. Komt ook door het naturelle spel van alle acteurs die hun beste kunsten laten zien. Dit maakt Melancholia echt. Een vertelling van uitzonderlijke mensen die moeten zien om te gaan met een situatie waarin alles uitzichtloos is.

Melancholia is en blijft een film waarin alles werkt, niets overbodig is, waarin veel wordt verteld en de mensen echt een verhaal hebben. Een zwaarmoedige film maar o-zo mooi verteld door de filmmakers.

En weer een stapje terug van het niveau van Fun and Fancy Free.

De eerste drie filmpjes zijn erg goed. Daarna daalt het niveau aanzienlijk, en wordt het op den duur zelfs erg vervelend. De latere verhaaltjes, animatie in combinatie met de muziek en liedjes deed me dan ook erg weinig. Het zijn vooral de eerste drie filmpjes die een hoog niveau halen. In Once Upon a Time is de prachtige stijl van Mary Blair te bewonderen. Later zou ze meer bekendheid krijgen met vooral haar werk voor Alice in Wonderland. Bumble Boogie is heerlijk experimenteel en de animatie is erg fijn om naar te kijken. Ook Johnny Appleseed is een erg aangename korte film.

Nog steeds in een financieel lastig pakket weet Disney nog steeds niet helemaal terug te keren naar hun vorm van voor de oorlog. Qua animatie is er hier veel moois te zien. Maar ook minder goede animatie heeft de film gehaald. Erg wisselend in niveau, waarin het mindere niveau toch de overhand heeft.

Mooie plaatjes en betoverende muziek maken Memoirs een erg genietbare film.

Verhaal wordt redelijk saai verteld, er zit weinig pit in, en het krabbelt maar een beetje voort. De film duurt ook net wat te lang, en sommige momenten zijn wat overbodig. Eerste helft is best te pruimen. De regisseur laat ons een aantal erg mooie shots zien, en de sfeer zit er ook goed in. De tweede helft begint leuk, maar wordt op den duur wat saai. De romance komt nooit echt goed uit de verf, en ook het vele gezwets werkt niet mee om je volle aandacht erbij te houden. De film geeft je wel een goede kijk in de wereld van de geisha's, toch wel interessant om te zien wat er allemaal aan vooraf gaat. Zal wel geromantiseerd zijn maar dat maakt het er niet minder boeiend van.

Sterk acteerwerk van cast, mooi camerawerk en een leuke eerste helft. Tweede helft is vooral erg saai.

2.5*

Toch wel een fijne knokfilm.

Actie is eigenlijk voldoende aanwezig, maar niet iets wat we nog nooit hebben gezien. Hoewel het lekker rauw en hard is imponeerde het niet zo als een Ong-Bak (2003), Tom Yum Goong (2005) of Kerd Ma Lui (2004). Verder natuurlijk heel degelijk en vlot inelkaar gezet. Verhaal is wat minder, maar wordt minder de nadruk op gelegd, en dat is maar goed ook. Het voldoet volgens de normen die vaak aan een actiefilm gekoppeld worden. De speelduur was wel wat aan de lange kant, en dat zorgt ervoor dat je het op den duur wel wat zat werd. Laatste gevecht maakt dan weer veel goed, maar om daar nog 10 á 15 minuten achter te plakken is wat overbodig. Er was niets qua vertelling meer over en dat maakt dat het einde een wat nare nasmaak achterlaat. Toch een flinke voldoende, en dan vooral voor de toffe actie.

Ik had verwacht dat deze film wel wat meer stemmen zou hebben.

Een vermakelijke western, met een af en toe wat komische noot.De actie scènes zijn volop aanwezig en worder goed in beeld gebracht.Verder niet zo'n bijzondere film en het duurt op sommige momenten net iets te lang, ook erg jammer van de momenten met de auto en het vliegtuig .Gelukkig is daar dan wel de prachtige muziek en kan ik eindelijk een film plaatsen bij L'Arena die in Tarantino's Kill Bill vol. 2 is gebruikt.Goed acteerwerk van Nero en Musante.Palance valt wat tegen, en lijkt zich niet op z'n plaats te voelen.

Al met al een goede Spaghetti western, die gewoon erg vermakelijk is.

3.5*

Heb je ooit een Metallica concert willen bijwonen. Dit is je kans.

Nimród Antal en zijn team weten precies hoe je een ervaring als deze aan het publiek moet brengen. Ik ben zelf niet een heel groot fan van Metallica, maar dat is dus verder geen probleem als je deze ervaring aan gaat. Een ervaring die erg bijzonder in beeld is gebracht. De film (verhaal van DeHaan) wordt perfect samengesmolten met het concert van Metallica. De muziek past perfect bij de beelden. De vertelling loopt daardoor erg soepel. De 3D is een echte toevoeging, al had daar zeker meer mee gedaan kunnen worden om je nog meer in het concert onder te dompelen. En nog een ding. De muziek is hard, erg hard en wordt zelfs nog harder naarmate de film vorderd. I like it

Ik heb niet veel met de stille films, zo is bijv. Modern Times mij ook niet echt bevallen.Maar ik ben altijd wel in om op film gebied zo veel mogelijk uit te proberen, en wie weet zit er een keer een leuke verrassing tussen, helaas is deze Metropolis mij wel tegengevallen.

Het eerste wat bij Metropolis is dat het visueel erg overweldigend is, en zeker voor de tijd waarin de film is gemaakt.Geweldige set design, goede special effects, mooi geschoten.De stad zelf leeft gewoon en is gewoon erg mooi weergegeven.Een goede prestatie om zoiets met miniaturen en een paar spiegels in 1927 te berijken.

Het verhaal deed me helaas niet zoveel en vond ik op bepaalde momenten net iets te lang uitgerekt en halen het tempo wat uit de film.De twee uur durende versie duurde mij op een gegeven moment zelfs te lang.Het acteerwerk....tja, daar kan ik weinig over zeggen want die tijd werdt gewoon meer gedaan met de ogen en een mimiek.Dat stoort sommige mensen misschien niet, maar ik kan daar weinig mee, ik vond de mimiek te veel van het goede, erg overdreven allemaal.Doordat de acteurs een soort van zwarte kringen om de ogen hadden, waardoor het wit van de ogen beter uitkomt, vond ik daar een bepaalde koelheid van af stralen.De muziek wat ook meteen het geluid lijkt te zijn vond ik bij vlagen te bombastisch, al waren sommige themes toch wel erg mooi. Ook vreemd dat de moraal van de film direct al aan het begin van de film geplaatst wordt en daar dan nog twee uur over gedaan moet worden om dat aan de ijker duidelijk te maken

Visueel mooi in beeld gebracht, het verhaal deed me echter niet zo heel veel.De stille film blijkt niet echt mijn ding te zijn.

3*

Miami Vice. Een film die in de jaren is gegroeid. Waar ik in eerste instantie een 3.5 had gegeven is het nu uitgegroeid tot een van mijn favoriete films. In de jaren de film een aantal keren op DVD herzien, en laatst op Blu-ray. Dat heeft me over de streep getrokken. Deze film is gemaakt voor dat medium.

Mann is een pionier geworden in het gebruik van de digitale camera. Samen met Deebe zet hij visueel een overweldigend resultaat neer. Miami leen zich hier dan ook perfect voor. Het contrast tussen op het ene moment schitterend vormgegeven koele nacht scenes en de nacht scenes met een wat warmere look, de belichting van Miami zelf in combinatie met Deebe's belichting, het exotische van de dag scenes en locaties komen perfect over. Daarnaast heerlijk rauw geschoten met een heerlijke grainy look. Mann en zijn team geven perfect de sferen van Miami en andere locaties weer. Bijna poëtisch allemaal. Al is er toch een enkel shot wat een beetje buiten de boot valt. En op Blu-ray ziet het er gewoonweg erg mooi uit.

Net als in Heat zoekt Mann meer het verhaal achter de agenten op ipv. een standaard vertelling over hoe een misdaad wordt opgelost. De emotionele worstelingen komen goed over op de kijker. Dit alles versterkt door de goede vertolkingen van de acteurs waarin Farrell er toch wel bovenuit stijgt. Ook de romance tussen hem en Li Gong werkt perfect. De vriendschap tussen Foxx en Farrell komt ook echt over op het scherm.

Dan hebben we nog de actie scenes. Hoewel die niet erg veel aanwezig zijn spelen ook die een perfecte rol in het geheel. Ook dit is weer rauw en lekker compromisloos geschoten. Zoals we gewend zijn van Mann is de sounddesign ook weer erg goed verzorgd met een track vol fijne ambiances en effecten die je uitnodigen om je volume flink omhoog te zetten en je volledig laten opgaan in de wereld van Miami Vice. Naast de fantastische sounddesign is ook de soundtrack weer fijn. Het werkt allemaal perfect in combinatie met de beelden en scenes, waarin "One of These Mornings" van Moby en Patti LaBelle het beste voorbeeld is hoe je een scene nog beter kan maken dan hij al is. Verder nog een geweldige production/costume design om deze wereld helemaal compeet te maken.

Mann zet met Miami Vice niet de standaard cop flick neer en brengt meer dan dat je in dit soort films kan en mag verwachten. Veel meer. Miami Vice is uitgegroeid tot een love it or hate it film waarin vooral veel fans van de serie op hun teentjes getrapt zijn. Onterecht want met een verhaal als dit kun je vele kanten op en daarop wordt Mann afgestraft omdat hij meer met Miami Vice wilde doen. Ik kan hier iig. keer op keer van genieten.

Erg leuk filmpje. Ik zat een lange tijd net onder de vier sterren, tot het moment in de fabriek en het einde. Fabriek was erg tof gedaan, en het einde gewoon geniaal. Zie je totaal niet aankomen. Moet nog lachen als ik er aan denk. en zo heeft de film nog meer van dat soort (kleine) momenten. Het hoeft niet altijd groots te zijn om leuk te zijn. Visueel ook erg mooi, fijne muziek en goed acteerwerk. Typisch Jeunet, en eigenlijk ook weer niet.

Wow! hoe maak je van een verhaal met zoveel potentie een "snooze-fest". Het is Clooney gelukt.

Wat was Clooney hier van plan? Wat wil hij ons vertellen. Mij werd het niet duidelijk. En dat is jammer, daar Clooney ons heeft bewezen dat hij best een film kan regisseren. Helaas neemt hij niets vanuit die ervaringen mee. Dit is echt een zooitje. Ik vond sommige elementen van dit zooitje dan wel goed. De film ziet er goed uit en klinkt fantastisch. En ik vond, ondanks dat je het van mijlenver al ziet aankomen, het einde een soort van goed.

Een interessante mislukking.

Een erg leuke slasher met slecht acteerwerk een script als draadje om de moorden en het einde aan elkaar vast te knopen, veel bloed, een losgeslagen gek met een kettingzaag, Lichamen in stukjes. What's not to like.

Zoals gezegd is het acteerwerk echt van een belabberd niveau en is het detective verhaaltje er alleen maar om alle moorden aan elkaar vast te breien. Maar in de eerste drie minuten word al snel duidelijk dat het de filmmakers daar niet om te doen is, daar we daar onze eerste kill al krijgen. En de lichamen stapelen zich gaande weg op. Dit onder het genot van de geweldige muziek die de film ondersteund.

Een prachtige editie ook vanuit Arrow. Erg mooie restauratie.

Eastwood is toch wel een kundig filmmaker, hij weet het publiek op de juiste manier om te krijgen met vaak wat vlakke personages.

Freeman speelt weer eens een oude wat wijze man, en Eastwood weer de norse man, daarnaast heb je een karakter die met haar charmes en doorzettingsvermogen het hart van Eastwood te smelten. De standaard ingredienten van de filmmaker/acteur. Niet erg want het werkt wel degelijk. Het verhaal is leuk, en blijft de gehele film onderhouden. In de ommekeer avn het verhaal krijg je toch wel even een brok in je keel. Helaas sleept dat net wat te lang aan, en wordt de emotie een beetje te geforceerd. Had iets genuanceerder gekunt. Nu komt het wat opdringerig over. Niet erg zo af en toe, daar had ik verder ook geen problemen mee, maar het duurt allemaal zo lang. Het blijft echter wel boeien en houd je aandacht vast. De vechtscènes zijn mooi gechoreograffeerd en doen qua stijl vaak denken aan Rocky. Ook erg mooi geschoten allemaal.

Goed gemaakte film, en met veel liefde gemaakt. Dat is er wel aan af te zien. Swank levert een mooie prestatie af, en ook Eastwood en Freeman zijn in hun vertrouwde soort rollen goed bezig. De film wordt net iets te lang uitgerekt om echt een grote impact te maken. Een beetje een gemiste kans om echt een topper te zijn. Voor de rest een mooie film.

"Inglourious Gentlemen"

Neem een groepje mannen, allen met hun eigen vaardigheden, laat ze ver achter vijandige linies gaan en laat ze met een plan komen om wat nazi's te doden met behulp van een krachtig vrouwelijk personage.

Klinkt bekend? Vast wel. Dat spookte de gehele tijd door mijn hoofd. Ministry heeft andere elementen en plot dan The Basterds. Toch voelt het niet fris genoeg of goed bedacht. Het moet zeker een grote inspiratie geweest zijn voor Ritchie.

Toch is dit een heel onderhoudende film geworden. Het heeft een hoop leuke personages, toffe scenes, fijne humor en is groots opgezet zoals je vaak in Bond films ziet. Het acteerwerk is best goed. Het plezier druipt er dan ook vanaf.

Is het een geweldige film? Nee. Het heeft toch zijn tekortkomingen. Zeker in het tempo en om het verhaal onderhoudend genoeg te brengen om je volledige aandacht er bij te houden. Dit had zeker in anderhalf uur gedaan kunnen worden. Buiten dat is dit gewoon een erg vermakelijke film.

Onzettend leuke en maffe film.

Vele leuke momenten volgen elkaar snel op in alweer mijn 7e Kitano.Af en toe heb ik echt in een deuk gelegen om de af en toe gort droge humor.Maar zoals gezegd kent de film verschillende soorten humor en er waren ook momenten bij dat ik het wat minder vond.Tot de Yakuza blijft het leuk, maar helaas wordt het mij tegen het einde toe iets te absurd en vond ik het ook niet meer zo grappig als in het gedeelte daarvoor.De martel scène was idd. enorm grappig.Briljant moment.

3.5*

Je kent het wel. Van die vooroordelen over een bepaalde film. Soms terecht, toch ook vaak onterecht. Van de films die je dan helemaal niets lijken kunnen dan voor een grote verassing zorgen. Eigenlijk het bewijs dat een bepaald soort media, in dit geval film, zo mooi kan zijn. Het vermaakt ons, neemt ons mee naar een bepaalde wereld, leert ons iets, laat ons dingen zien die we nooit voor mogelijk hielden, en weet ons te ontroeren. Vaak hoeven het dan nog niet eens de grote dingen in films te zijn maar zijn het juist de kleine dingen/momenten in die grote producties die wat met je kunnen doen. Een bepaald karakter trekje van een personage, Muziek, geluidseffecten, camerawerk. En als het dan ook allemaal goed werkt samen heb je toch iets heel bijzonders.

En dat is Les Misérables zeker. Ik moet vooropstellen dat ik helemaal niets met musicals heb. De enige musical die ik hooggewaardeerd heb is Moulin Rouge! Films als Sound of Music of Sweeney Todd heb ik helemaal niets mee. Daarom was dit alvast de grote verassing voor 2013 voor mij, want wat heeft deze film mee weten te voeren. Groots is het allemaal. Qua design is het allemaal erg mooi gedaan.Parijs ziet er verbluffend mooi uit, al is de cgi soms net even te aanwezig, sets zien er goed, de kostuums. De aankleding en design is helemaal niets mis mee. Dat wordt alleen nog maar versterkt door het goede camerawerk. Het is al vaker aangehaald, soms net iets te conventioneel maar meer dan degelijk. De momenten die iets gedurfder zijn werken toch erg goed scène met Russel Crowe . Verder toch wel een erg indrukwekkend verhaal over armoede, revolutie, liefde, dood. Eigenlijk bevat deze film alles wel. Dit heel erg goed versterkt door de liedjes. Niet alles werkt even goed, en als de film dan even een boost nodig heeft komt het dan ook echt. Ik ben dan ook echt zwaar onder de indruk van de performence van Anne Hathaway met haar I Dreamed a Dream. WOW! wat een gevoel legde ze daar in.

Cast bestaat uit veel grote namen. Ze doen het niet slecht, al zijn sommigen niet de beste zangers natuurlijk. Dat is te horen, maar toch laten ze een mooi staaltje acteerwerk zien. Jackman deed het zeker niet slecht, al liet zijn zang het meest te wensen over. Ook diep onder de indruk van Crowe trouwens. Laat hier heel iets anders zien dan hij tot nu toe gedaan heeft. Bonham Carter heb ik nooit echt iets mee gehad, dus die liet me dan ook verder koud. Baron Cohen blijf ik gewoon zien als zijn typetjes. Een imago wat hij niet snel kwijtraakt door in dit soort serieuze films mee te doen. Anne Hathaway, tja, verdiend de oscar gewonnen. Oja en Seyfried doet ook mee. Zoals gezegd doen de grote namen het prima, al stelen de wat minder bekende en onbekende acteurs de show. En dan hebben we ook nog eens Samantha Barks als Eponine. Prachtige vrouw om te zien en met haar On My Own weet ze ook de juiste snaren te raken.

157 minuten zijn lang, zeker als er veel gezingen wordt. Maar eigenlijk heeft de lengte mij weinig gestoord. Al zijn er wel een aantal kleine dode momentjes die om de hoek komen kijken, en zijn niet alle liedjes even mooi/goed. Dit wordt echter ruim gecompenseerd met de sterke momenten en erg mooie liedjes. Balans is wat vreemd in de film, maar vang elkaartoch ook wel weer goed op. Visueel dus erg mooi, al had het nog wel wat gedurfder gemogen.

Al met al toch echt genoten van dit bioscoop bezoek, en ik kijk er dan ook echt naar uit om deze op Blu-ray te herzien, waarschijnlijk kan er dan nog wel een halfje bij. Nooit gedacht dat ik het over deze film ging zeggen, een prachtige stukje cinema.

Een erg sterke thriller die je van begin tot eind op het puntje van je stoel, bank of waar je dan ook op zit houd.

Er gebeurt vrij weinig maar de film is ongekend spannend. Heel goed acteerwerk van Bates, maar ook Caan laat zich van z'n beste kant zien. Farnsworth speelt trouwens ook fantastisch en zet een ontzettend leuk en warm karakter neer, net als de vrouw die zijn echtgenote speelt. De film kent enkele spannende scènes die je echt doen nagelbijten, vooral in de momenten wanneer Annie van huis gaat en terugkomt, en Paul er tegen moet "rennen" om onopgemerkt te blijven . De spanning zit hem ook in het karakter van Bates, die langzamerhand alleen maar gekker en gekker wordt, en door haar obsessie gruwelijke dingen doet. Een beetje jammer van het echte einde wat er nog achteraan geplakt is. .

3.5*

Vermakelijke Chuck Norris vehikel. Meer dan vermakelijk is het echter niet.

De tongeu in cheek actie momenten is wat de film gewoon red. Erg leuke actiescènes met een erg stoïcijnse Norris die zonder al te veel moeite de confrontatie met een heel leger aangaat. Verder een aantal leuke scènes waarin het lijkt alsof het bedoeld is om niet al te serieus te zijn. Een beetje een spoof op Rambo en de andere actiehelden uit de jaren tachtig.

Goede film met een opzich goed verhaal,lekker geacteerd door Gary Sinise en Tim Robbins.Wel veel dingen gejat van 2001 maar dat mag de pret niet drukken,er gebeurd genoeg in,ik vond het einde naar mijn mening wel nogal snel gaan,te makkelijk.En wat ook nog gezegd mag worden weer een prachtige score van Ennio Morricone.

al met al een vermakelijke film,goed voor 3.5*.

Een film die zich goed staande weet te houden vandaag de dag.

Alhoewel wel het wel vastzit aan een bepaalde tijd, weet De Palma iets te maken wat net als al zijn andere films erg herkijkbaar is.

Het speelt meer met het spionage aspect dan de actie in de latere delen. De Palma weer een geweldige spanningsboog te maken en vast te houden tot aan het eind. Acteerwerk is goed tot degelijk. Cruise is gewoon Hunt. En ook de rest van de cast weer er wat van te maken.

De film heeft zeker wat gebreken, maar is leuk van begin tot eind.

Niet veel van verwacht. De trailers spraken mij gewoonweg niet aan. Toch blindelings aangeschaft op basis van een aantal meningen hier. Daar heb ik geen moment spijt van gehad.

De film ademt gewoon Abrams. Maar ook Cruise zijn hand is hierin duidelijk zichtbaar. Bird regisseerd zijn eerste live action film, maar lijkt daarin niet veel als leider te kunnen toevoegen. Maar hij houd zich erg goed staande tegen de producers en weet er gewoon een erg toffe actiefilm van te maken. Het evrhaal is voor een 4e deel uit een franchise best ok. Vooral het begin is gewoon te danken aan goed schrijwerk. Best spannend allemaal. Vooral in het Kremlin zit je op het puntje van je stoel. Dan neemt de film een wending en wordt het erg leuk. We gaan naar Dubai, waar we een van de spannendste scènes ooit te zien krijgen. kreeg het af en toe spaansbenauwd bij het Burj hotel. Goed gebruik van de cameras ook om je het gevoel van hoogtevrees te creeëren. Echt goed gedaan. Meteen een van de beste actie momenten uit de reeks. Maar ook de garage is erg leuk gedaan.

Alles is in het werk gezet om zo vernieuwend mogelijke actie in beeld te brengen en dat is goed gelukt. Bird en zijn team hebben er een fantastische rollercoaster ride van gemaakt die de hele tijd vermaakt en spannend is. Ook de humor werkt af en toe erg goed, en maakt dit deel heel anders dan zijn voorgangers.. De casting is ook perfect. Vooral Renner is een erg goede toevoeging geweest. Een acteur die we zeker in de gaten moeten houden. Cruise is gewoon Hunt. Pegg is erg leuk, en ook Patton voegt genoeg toe. De badguy was wel wat magertjes. Had ik toch graag meer van gezien.

Als het niveau van de laatste twee Missions kan worden doorgezet mag er van mij zeker nog een vijfde deel komen.

Na het geweldige Ghost Protocol toch wel een behoorlijke stap terug.

Toch weer een grote blockbuster die de verwachtingen totaal niet waar kon maken. Hetzelfde overkwam Jurassic World en Terminator Genisys ook al. In vergelijking tot Bird's 4e in de franchise stelt dit deel behoorlijk teleur. Er zitten aardige scenes en actie in, maar kan zich qua opzet niet meten met de superieure acie die plaatsvond aan het Burj hotel.

McQuarrie had een moeilijke taak om na het goed ontvangen GP een andere visie op Mission: Impossible te geven. Hij was mede verantwoordelijk voor het script. En daar is meteen al waar de film faalt. De balans is en een echt sterk en solide plot is erg ver te zoeken.

De film opent erg sterk met een geweldige scene. Briljante zet wel om de vliegtuigscene meteen aan het begin te zetten . Daarmee hebben we dan een van de beste momenten uit de film ook al gehad. Wat volgt is een erg lange expositie film met, buiten het team om, bestaat uit erg oninteressante personages, een belachelijk plot, ellenlange scenes die nergens over gaan en de meest on-charismatische en minst dreigende bad-guy uit de recente film geschiedenins. "The Syndicate" zou de ultieme tegenpool van de IMF moeten vormen, maar bestaat vooral uit een zoutzak van een hoofd en een heel stel henchmen die zo uit een Bond film weg te zijn gelopen. Nu moet ik zeggen dat ik de hele film een beetje dat gevoel kreeg. Het voelde erg James Bond aan.

Zoals gezegd verslikt McQuarrie in zijn eigen en mede geschreven door Drew Pearces's script. Zeker tegen het einde in de derde acte gaat het behoorlijk de mist in met de verplichte nummertjes die nog even gevolgd moeten worden en een op dit punt onnodige verhaal ontwikkelingen.

Maar er zijn ook zeker goede elementen te vinden. Zeker het eerste gedeelte is erg solide. Een opera scene die een Hitchcock feel wil weergeven, en daarin ook zeker geslaagd is. De Impossible opgave is ook weer erg leuk waarin Hunt een tijdje mag zwemmen en de Marocco achtervolging is er eentje die de boeken in gaat als een van de meest snelle achtervolging ooit. Misschien nog wel beter dan de veel geadverteerde scene met het vliegtuig die ook al erg goed was. Het eerste gedeelte zorg er voor dat de film toch nog enigszins gered wordt. Ook het terug brengen van iets meer spionage is een goede keuze geweest.

Cruise gaat nog even door op de Jack Reacher manier, en het is vooral Pegg die dan de show steelt. Renner en Rhames komen helaas wat te laat aan bod en wordt er te weinig gebruik gemaakt van hun talenten. Baldwin, een leuke toevoeging, als hij echt wat toe te voegen had. Naast Pegg is het ook Rebecca Ferguson die het erg goed doet. Solide acteerwerk van haar.

Een stuk serieuzer, misschien iets te serieus, in toon dan de 4e toevoeging aan de reeks. De verwachtingen waren hierna te hoog gespannen. Maar hier mist vooral die fun die trouwens ook in de drie delen daarvoor te vinden was en de comic releaf was toch wel erg karig aanwezig. McQuarrie van The Way of the Gun en Jack Reacher is hierin nergens terug te vinden. Gemiste kans.

In tegenstelling tot het eerste deel, houd M:I II zich niet goed staande.

Het tweede deel was een favoriet van mij toen er nog maar twee delen waren. Nu is het vierde deel dat. Ik weet ook niet meer wat ik in deze film zag. Misschien was ik op een leeftijd waarin ik alleen voor de actie ging. Als je de film echt goed bekijkt zul je zien dat de film er enorm lelijk uitziet. De warme en koortsachtige shots zien er echt niet uit. Heel veel "soft focus" shots. Was ook al te zien in de bioscoop dus dat lag niet aan de transfer.

Daarnaast duurt het wel erg lang voor de film echt los komt. Pas echt in de Biocyte scene tot aan het einde is het toch nog leuk. Alles op de typische John Woo manier inclusief een stuk of wat duiven.

Ergens nog leuk maar zeker niet zo goed als dat ik mij herinnerde.

Sterk derde deel.

J.J. Abrams geeft deze serie de vonk die het nodig had. Vooral in het vertellen van het verhaal en de fantastische over the top actie. De film opent op een geweldige intense manier met het op zijn best van zijn kunnen Hoffman. Daarna hebben we geen tijd om echt even bij te komen. De film duikt er meteen goed in met een geweldig tempo en een erg goede mix van een goed verhaal, humor, actie, drama en mooie visuals.

Een film die een goede basis legt voor Bird's nog betere Ghost Protocol.