Meet Me in St. Louis (1944)

De hollywood propaganda machine op zijn walgelijkst. Soms kan ik dat hebben, nu dan weer niet.

Bleh.

Heel erg mooie film in Technicolor en wederom mooie kostuums omdat het zich in 1903/1904 afspeelt. Maar hij was net iets té zoetsappig en 'feel good'. Dat is natuurlijk een beetje de stijl van die tijd, maar dan ligt een musical als 'Singin' in the Rain' me net iets meer. Ik hoopte misschien op net iets meer inhoud.

Het is verder wel gewoon een goede film met een coherente verhaallijn en het titelliedje hang nog steeds in m'n hoofd (het kattengejammer!) en kan me goed voorstellen dat deze voor heel veel mensen heerlijk wegkijkt gemengd met wat nostalgie en ik heb verder ook wel genoten maar daar bleef het bij.

Erg vroege Minnelli.

Toch wel een monument als het gaat over klassieke musicals. Daar valt Meet Me in St. Louis zeker onder, al is deze dan wel eentje in het rijtje familieperikelen, niet zozeer artiestenperikelen. Een iets andere niche binnen het genre.

Altijd gek om een klassieke film te zien die zelf nog eens 40 jaar teruggaat in de tijd. Dat levert in dit geval toch wat aparte zaken op. De onverharde wegen tussen de mooi aangelegde tuintjes zien er erg gek uit. Ook de Halloweentradities zijn nog maar moeilijk te plaatsen. Stoelen verbranden en bloem in mensen hun gezicht gooien? Misschien iets typisch St Louis?

Het plotje is flinterdun en stelt weinig voor, de film teert eigenlijk vooral op luchtigheid en opgewektheid. Je zou het misschien niet zeggen doorheen al het drama heen, maar elke zucht wordt makkelijk opgelost, terwijl de zwaardere zuchten ook op het einde een passende finale krijgen.

110 minuten is wel aan de lange kant en over het geheel gezien is er buiten de luchtige sfeer maar erg weinig wat mij trekt. Maar als TV-verlichting op kerstavond is het wel een erg passende film.

1.5*

Heerlijke feel good musical. Goeie acteerprestaties, fijne muzikale acts, leuke humor tussendoor. Judy Garland standing out. De technicolor voelt aan als candy voor het oog. Deze film moet je niet bekijken als je op zoek bent naar diepgang, des te meer als je een grijze dag wil opvrolijken.

Zoetsappig escapisme zonder al te veel diepgang. Er wordt doorgaans meer aandacht besteed aan set design en kostumering dan aan karakterontwikkeling, hetgeen extra in de verf wordt gezet door het gebruik van Technicolor. Dit is een bijzonder kleurrijke film, waarin de kleuren rood en geel zodanig fel zijn dat ze zelfs na afloop nog even op het netvlies staan gebrand. Het verhaal speelt zich af rond de 'turn of the century' en focust op een welgestelde familie in St. Louis. Bereid je dus voor op veel stijve en ongemakkelijke romantiek tussen Southern Belles & Beaus, waarbij de Beaus terughoudend zijn en de Belles wel veel fantaseren over liefde, maar door de wetten van de etiquette geen initiatief mogen nemen. De voorspelbare afloop en al het melodrama dat hieraan was gekoppeld wordt helaas nooit echt interessant. Ondanks de simplistische plot straalt de film een zekere charme uit die ik enkel kan toeschrijven aan de overtuigende cast. Vooral karakteracteur Harry Davenport (vaak getypecast als grootvader) heeft een aangename rol. De grootste boosdoeners zijn in mijn ogen de zang- en dansscènes. De liedjes mogen dan wel bekend zijn, ze dragen niets bij tot het geheel en komen vaak kinderachtig en klakkeloos over. De zang wordt soms op lompe wijze gedubd, waardoor er problemen ontstaan met lip sync. Ook de pogingen tot humor falen nagenoeg altijd. In feite is het enige dat op de lachspieren werkt de weerzinwekkende froufrou van Garland. Visueel is het een snoepje, inhoudelijk een bord spruiten. (Ik hou niet van spruiten).

Naar een musical kijk je meestal niet omwille van verhoopte inhoudelijke diepgang. Daarvoor bestaan andere geschiktere genres. Zelfs het alom geprezen Singing In The Rain, is qua inhoud niemendallerig met de alomtegenwoordige tandpasta smile van Gene Kelly. Niettemin is het qua musical een werkstuk dat niet te evenaren is. O paradox van de musical.

In 1944, toen Minnelli en Freed begonnen met het filmen van 'Meet Me in St. Louis,' had Amerika reeds 2 jaar oorlog gevoerd. In dat jaar bestond het Amerikaanse militaire personeel uit maar liefst 11.623.468 troepen, drie keer zoveel als in 1942. In 1944 zouden Amerikaanse troepen een ongekend aantal slachtoffers moeten verwerken. Gezinnen zouden vaders, zonen en broers verliezen. Vrouwen traden massaal toe tot de beroepsbevolking. Het dagelijkse leven in het hele land was dramatisch

veranderd. Voedsel, gas en kleding werden gerantsoeneerd. Populair entertainment demoniseerde vaak de vijand, maar net zo vaak diende het als ontsnapping uit de oorlog en de zorgen. Dit was de culturele geschiedenis van MGM in 1944, het mag dus ook geen wonder zijn dat deze film het mierzoete en overdreven familiale benadrukt. We zullen nooit weten hoeveel mensen zich hier konden aan vastklampen tijdens de momenten dat er altijd wel iemand "overzee" was om te vechten. We zullen nooit weten hoeveel soldaten bittere tranen lieten in o.a. de Ardennen ( het Ardennenoffensief was toen in volle gang) na het bekijken van Judy Garland bij het zingen van "Have yourself a merry little Chrismas". Het is uiteindelijk in die context dat je dit verhaal moet bekijken. Begrijpelijk dat het nu wat "klef" overkomt, maar toen was het ongetwijfeld een steun en toeverlaat voor veel amerikanen. Het mag dan ook geen wonder heten dat deze film overladen is met oscars. Los van het feit dat het een musical is zoals er dertien in een dozijn zijn, is hij op de juiste moment mét de juiste sfeer losgelaten om het publiek. En dat betekende jackpot voor MGM ofwel een knap staaltje van marketing "avant la lettre". Gelukkig kunnen we op BBC terugvallen om dit soort vehikels nog eens vanonder het stof te halen, want de zenders in de lage landen zien hier, ten onrechte, geen meerwaarde meer in.

Een interessante link hierover vind je hieronder: Op-Ed: 'Have Yourself a Merry Little Christmas' resonates in 2020 - eu.buckscountycouriertimes.com

.

Vandaag voor het eerst op de televisie ?

Het suikergehalte is eigenlijk te hoog, maar ik vind de film toch iets te goed gemaakt om echt vervelend te worden. Zit een prettig ritme in, een enkel leuk liedje en nog best aardige humor hier en daar.

Ook vergeleken met andere zoete musicals uit die tijd wordt het echter nooit een hoogvlieger, simpelweg omdat echt grote hoogtepunten ontbreken.

Heel leuke familiefilm, mooie decors, mooie songs! Vooral 'the trolley song' en de kerstclassic 'have yourself a merry little christmas'. Judy Garland is uitstekend, maar de jonge Margaret O'Brien steelt de show. Topamusement!

Mooie film sweet like candy... en halloween dat blijkbaar erg anders was toen.

Enige gestoorde in deze familie dat me er erg uit haalde telkens, zijn de 2 jongste meisjes dat zich gedragen als n jongen, en constant praat over dood of over mensen dingen/mensen doden. En dit wordt door iedereen weg gelachen, hoe kan dit goed gekeurd zijn of normaal voor iemand zo jong?

Is het niet wonderbaarlijk dat elke keer als ik Judy Garland hoor zingen er vlinders in mijn buik verschijnen?

Meet Me in St. Louis is een echte feelgoodfilm. Ik bedoel, hoe kun je naar al die wervelende jurken, opzwepende muziek, knallende kleuren en pakkende liedjes kijken en niet de hele tijd een glimlach op je gezicht hebben? De hele cast is geweldig met kleine Tootie, Rose en de hele familie en liefdesinteresses. Garland steelt de spotlight in elke scène waarin ze zit, maar overschaduwt de rest niet. Dat is nog eens een prestatie.

Zoals ik al zei is deze film een lust voor het oog. De kostuums zijn niet van deze wereld. De grootse musicalnummers en uitgebreide long takes zijn adembenemend. Niet alleen dat, maar ook de kleine momenten zijn perfect gefilmd, gekadreerd en gepaced.

Mijn enige klacht is dat het verhaal een beetje te zwak is om 115 minuten aan film te dragen en daarom voelde ik me een beetje teleurgesteld aan het einde in dat perspectief.

Ik wil deze film bedanken voor het feit dat het Have Yourself A Merry Little Christmas in ons kleine leven heeft gebracht.

4*

Dit is een musical en dat zullen we geweten hebben. Dus huppelen we van feestje naar feestje in een beetje het Jane Austin universum achterna waar een echtgenoot vinden de prioriteit is in het leven. Begeleid met de wonderlijke kleuren van Technicolor dansen we van scene naar scene. Sommigen zijn onderhoudend (het verwachte telefoontje uit NY) sommigen zijn iets donkerder dat wat de regels van musical voorschrijven (Halloween, de sneeuwpoppen in de tuin) en sommigen zijn gewoon achtergrond voor het slapen gaan (het feestje ten huize Garland, het kerstbal). Doch het happy end moet kost wat kost er zijn dus daar ook geen verrassingen. Maar al bij al niet slecht zonder echt goed te zijn.