Meet Me in St. Louis (1944)

Tja, bij dit soort films moet je de prijs betalen om graag zoveel mogelijk echte klassiekers te willen zien.

Dit is niet echt iets waar je op zit te wachten als je zelf nog jong voelende kerel uit de 21ste eeuw.

Maar goed, typisch weelderige Minnelli productie, een en al oudbolligheid uiteraard, met een stralende Judy Garland die altijd de idelae schoondochter speelt, terwijl ik persoonlijk vind dat ze altijd iets ordinairs heeft, evenals haar dochter Liza Minnelli.

MGM wist beslist wat het deed toen het jong muzikaal talent Judy Garland en child-star-favorite Margaret O'Brien in deze charmante, familiale musical dropte.

Eigenlijk ben ik niet zo'n liefhebber van zo al te brave familiefilms, maar voor deze moet ik toch buigen.

Dat de muziek daar voor een heel stuk tussen zit is wel waar.

Judy is om in te bijten als ze een drietal songs van het duo Hugh Martin en Ralph Blane introduceert, songs die absolute evergreens werden.

Zeer oubollig. Komt ook mede doordat het verhaal zich in 1903 moet afspelen maar ondanks dat is er niets mis mee. Het valt nog best wel mee eigenlijk. Maar de sets van de straten, liedjes, Garland en de aankleding maakt er wel een degelijk, lief filmpje van. 3,0.

Meet me in St. Louie, Louie

Vicente Minnelli weet er met deze musical in ieder geval een kleurrijk geheel van te maken. Mooie felle kleuren gaan gepaard en met een vrij deftige aankleding. Het verhaaltje is redelijk en draait vooral om de vraag of er wel of niet verhuist zal worden naar New York. De afloop hiervan weet je in feite al zodra de film begint. In musicals is het verhaal meestal ook van ondergeschikt belang en draait het om de zang en de nummers. Ik moet eerlijk zeggen dat de eerste drie kwartier nog redelijk veelbelovend waren. Judy Garland speelt haar rol vol enthousiasme en legt er veel charme in. Ook de liedjes zijn best aardig.

Maar op een gegeven moment valt Minnelli wel enigszins in herhaling. Of het niveau nu werkelijk daalt is moeilijk te zeggen, maar feit is wel dat ik het in de tweede helft allemaal minder leuk vond dan in de eerste drie kwartier. Hoewel Garland het goed doet, is de rest van de cast toch wel een stuk minder. Daarnaast is het soms wel erg mierzoet wat we allemaal te zien krijgen. Het past goed bij het tijdsbeeld en de boodschap, die de film wil uitdragen, maar ik vond het persoonlijk wat teveel van het goede.

Meet me in St. Louis is een klassieker in het genre, maar heeft toch wel enkele gebreken. Het is vrij oubollig en mierzoet, maar weet dankzij een erg sterke Garland en goede eerste helft mij toch nog redelijk wat kijkplezier te geven, al is het dankzij een matige tweede helft uiteindelijk niet voldoende om aan de goede kant van de score uit te komen.

2,5*

Hmm, nogal oubollige musicalfilm, maar toch redelijk vermakelijk. Dat heeft vooral te maken met de personages. In de hoofdrol speelt een naïeve Judy Garland, die bijgestaan wordt door een ontzettende lul van een vader, die kleine blaag Tootie met haar lugubere plaatjes en al die ander typische bijkarakters. De film loopt wel lekker door ondanks wat liedjes, die nog best aardig om te zijn. Vincente Minnelli maakt de film verder nog leuker om te zien met kleurrijke decors. Al met al kan ik hier (ondanks dat musical niet mijn genre is) toch wel een voldoende aan geven.

Tootie: I can't get hungry till it gets dark.

Katie: Dinner is at 5:30. You can eat blindfolded.

In de eerste helft van deze film komen meer van dergelijke ad rem kwinkslagen voor. Helaas zijn die veel minder te vinden in het tweede deel. Dat neem niet weg dat dit een heerlijke familiefilm is. Romantisch en vrolijk én met mooie liedjes en prachtige, kleurrijke settings. Hoewel Judy Garland natuurlijk de hoofdrol voor zich opeist, is het toch de kleine bengel Margaret O’Brien, die de show steelt.

Puur entertainment. Er zijn meer van zulke films uit de jaren ’30, ’40 en ’50 en ik kan ze vrijwel allemaal van harte aanbevelen!

Erg fijne film.

Ik moet zeggen dat Garland hier veel meer van zich laat zien dan in Oz. Durf te zeggen dat ze hier ook veel beter speelt. De film is een beetje een vreemde mix tussen heel veel verschillende soorten genres. En het werkt erg goed. De situaties komen heel erg echt over. Zeker in Esther en John's eerste romantische perikelen als ze de lichten uitdoen. Het ongemakkelijke straalt er werkelijk vanaf. Met het acteerwerk zit het sowieso wel goed. De vader is erg goed en leuk gespeeld. Zeker in een van de laatste scenes. Ook een sterke scene na het "Have Yourself a Merry Little Christmas", brengt tranen in je ogen. De twee kleinere zusjes zijn ook een erg leuke toevoeging. Komen erg grappige scenes uit voort.

Voor een musical zitten er eigenlijk vrij weinig liedjes in. Maar ze zijn allemaal erg goed. Fotografie is erg fijn en de kleuren spatten werkelijk van je scherm. Fantastisch gebruik van de Technicolor techniek. Maar ook in set design en kostuums blinkt de film uit. Mooi vormgegeven.

Meet me in St. Louis is op het eerste zicht zo'n bandwermusical. Films die wel meer in Hollywood werden gemaakt, bijna om de liedjes te promoten, ipv een sterke film te maken. Maar Vincente Minnelli weet wat hij doet en als vakman zorgt hij voor een kleurrijke warme musical. Deze is weliswaar voor de liefhebbers van het genre, maar als je er van houdt is het wel een aanrader.

De ster van de film is natuurlijk Judy Garland, al is de opvallendste figuur misschien wel de jonge Margaret O'Brien. Zelden dat een kindster zo naturel en leuk overkomt. Ze speelt met gemak de meeste andere acteurs naar huis.

Deze film komt nog wel te kort om een echte topfilm te worden. Een klein beetje drama of iets meer verhaal had wel gemogen. Maar verder is er weinig op aan te merken. Misschien iets te zoet soms, maar dat kan toch ook wel smaken denk ik dan.

Fijne film met een eenvoudig plot die geheel gedragen wordt door de personages. Het volgt een gezellig gezin uit St. Louis begin vorige eeuw. Hun dagelijkse bezigheden gaan niet veel verder dan pianospelen, zingen, de oudere meisjes die verliefd zijn op de buurjongen en genieten van hun stadje. Met zo'n eenvoudig plot heb je dus goed ontwikkelde personages nodig, doordachte dialogen en leuke subplotjes, en dat zit hier wel goed. Het verhaal heeft de nodige humor, mede te danken aan de wat lugubere trekjes van Tootie die bijvoorbeeld haar poppen begraaft. De film heeft ook veel aandacht voor hoe Halloween begin vorige eeuw werd gevierd, wat de film extra leuk maakt. Een mooie film. 3,5*

Erg vroege Minnelli.

Toch wel een monument als het gaat over klassieke musicals. Daar valt Meet Me in St. Louis zeker onder, al is deze dan wel eentje in het rijtje familieperikelen, niet zozeer artiestenperikelen. Een iets andere niche binnen het genre.

Altijd gek om een klassieke film te zien die zelf nog eens 40 jaar teruggaat in de tijd. Dat levert in dit geval toch wat aparte zaken op. De onverharde wegen tussen de mooi aangelegde tuintjes zien er erg gek uit. Ook de Halloweentradities zijn nog maar moeilijk te plaatsen. Stoelen verbranden en bloem in mensen hun gezicht gooien? Misschien iets typisch St Louis?

Het plotje is flinterdun en stelt weinig voor, de film teert eigenlijk vooral op luchtigheid en opgewektheid. Je zou het misschien niet zeggen doorheen al het drama heen, maar elke zucht wordt makkelijk opgelost, terwijl de zwaardere zuchten ook op het einde een passende finale krijgen.

110 minuten is wel aan de lange kant en over het geheel gezien is er buiten de luchtige sfeer maar erg weinig wat mij trekt. Maar als TV-verlichting op kerstavond is het wel een erg passende film.

1.5*

Zoetsappig escapisme zonder al te veel diepgang. Er wordt doorgaans meer aandacht besteed aan set design en kostumering dan aan karakterontwikkeling, hetgeen extra in de verf wordt gezet door het gebruik van Technicolor. Dit is een bijzonder kleurrijke film, waarin de kleuren rood en geel zodanig fel zijn dat ze zelfs na afloop nog even op het netvlies staan gebrand. Het verhaal speelt zich af rond de 'turn of the century' en focust op een welgestelde familie in St. Louis. Bereid je dus voor op veel stijve en ongemakkelijke romantiek tussen Southern Belles & Beaus, waarbij de Beaus terughoudend zijn en de Belles wel veel fantaseren over liefde, maar door de wetten van de etiquette geen initiatief mogen nemen. De voorspelbare afloop en al het melodrama dat hieraan was gekoppeld wordt helaas nooit echt interessant. Ondanks de simplistische plot straalt de film een zekere charme uit die ik enkel kan toeschrijven aan de overtuigende cast. Vooral karakteracteur Harry Davenport (vaak getypecast als grootvader) heeft een aangename rol. De grootste boosdoeners zijn in mijn ogen de zang- en dansscènes. De liedjes mogen dan wel bekend zijn, ze dragen niets bij tot het geheel en komen vaak kinderachtig en klakkeloos over. De zang wordt soms op lompe wijze gedubd, waardoor er problemen ontstaan met lip sync. Ook de pogingen tot humor falen nagenoeg altijd. In feite is het enige dat op de lachspieren werkt de weerzinwekkende froufrou van Garland. Visueel is het een snoepje, inhoudelijk een bord spruiten. (Ik hou niet van spruiten).

In 1944, toen Minnelli en Freed begonnen met het filmen van 'Meet Me in St. Louis,' had Amerika reeds 2 jaar oorlog gevoerd. In dat jaar bestond het Amerikaanse militaire personeel uit maar liefst 11.623.468 troepen, drie keer zoveel als in 1942. In 1944 zouden Amerikaanse troepen een ongekend aantal slachtoffers moeten verwerken. Gezinnen zouden vaders, zonen en broers verliezen. Vrouwen traden massaal toe tot de beroepsbevolking. Het dagelijkse leven in het hele land was dramatisch

veranderd. Voedsel, gas en kleding werden gerantsoeneerd. Populair entertainment demoniseerde vaak de vijand, maar net zo vaak diende het als ontsnapping uit de oorlog en de zorgen. Dit was de culturele geschiedenis van MGM in 1944, het mag dus ook geen wonder zijn dat deze film het mierzoete en overdreven familiale benadrukt. We zullen nooit weten hoeveel mensen zich hier konden aan vastklampen tijdens de momenten dat er altijd wel iemand "overzee" was om te vechten. We zullen nooit weten hoeveel soldaten bittere tranen lieten in o.a. de Ardennen ( het Ardennenoffensief was toen in volle gang) na het bekijken van Judy Garland bij het zingen van "Have yourself a merry little Chrismas". Het is uiteindelijk in die context dat je dit verhaal moet bekijken. Begrijpelijk dat het nu wat "klef" overkomt, maar toen was het ongetwijfeld een steun en toeverlaat voor veel amerikanen. Het mag dan ook geen wonder heten dat deze film overladen is met oscars. Los van het feit dat het een musical is zoals er dertien in een dozijn zijn, is hij op de juiste moment mét de juiste sfeer losgelaten om het publiek. En dat betekende jackpot voor MGM ofwel een knap staaltje van marketing "avant la lettre". Gelukkig kunnen we op BBC terugvallen om dit soort vehikels nog eens vanonder het stof te halen, want de zenders in de lage landen zien hier, ten onrechte, geen meerwaarde meer in.

Een interessante link hierover vind je hieronder: Op-Ed: 'Have Yourself a Merry Little Christmas' resonates in 2020 - eu.buckscountycouriertimes.com

.

Het suikergehalte is eigenlijk te hoog, maar ik vind de film toch iets te goed gemaakt om echt vervelend te worden. Zit een prettig ritme in, een enkel leuk liedje en nog best aardige humor hier en daar.

Ook vergeleken met andere zoete musicals uit die tijd wordt het echter nooit een hoogvlieger, simpelweg omdat echt grote hoogtepunten ontbreken.

Is het niet wonderbaarlijk dat elke keer als ik Judy Garland hoor zingen er vlinders in mijn buik verschijnen?

Meet Me in St. Louis is een echte feelgoodfilm. Ik bedoel, hoe kun je naar al die wervelende jurken, opzwepende muziek, knallende kleuren en pakkende liedjes kijken en niet de hele tijd een glimlach op je gezicht hebben? De hele cast is geweldig met kleine Tootie, Rose en de hele familie en liefdesinteresses. Garland steelt de spotlight in elke scène waarin ze zit, maar overschaduwt de rest niet. Dat is nog eens een prestatie.

Zoals ik al zei is deze film een lust voor het oog. De kostuums zijn niet van deze wereld. De grootse musicalnummers en uitgebreide long takes zijn adembenemend. Niet alleen dat, maar ook de kleine momenten zijn perfect gefilmd, gekadreerd en gepaced.

Mijn enige klacht is dat het verhaal een beetje te zwak is om 115 minuten aan film te dragen en daarom voelde ik me een beetje teleurgesteld aan het einde in dat perspectief.

Ik wil deze film bedanken voor het feit dat het Have Yourself A Merry Little Christmas in ons kleine leven heeft gebracht.

4*