Meningen

"If you can dodge a wrench, you can dodge a ball."

Geweldige, erg leuke sportfilm met in de hoofdrol de meest vernederende sport ooit. Trefbal. Kan voor een leuk verhaal zorgen en dat doet het dan ook met verve. Twee sportscholen krijgen het met elkaar aan de stok en vechten dat uit zowel in het wereldje zelf als in de trefbal zaal. Vaughn en Stiller zijn een leuk duo en behoorlijk tegen elkaar opgewassen waarin Stiller toch de overhand heeft met het personage wat hij er van heeft mogen maken. Krijgt een aantal geweldige momenten. Ook de rest van de cast doet het leuk in hun geweldige en soms erg grappige personages. De film staat bol van fysieke en verbale grappen. De training voor het toernooi is fantastisch en Patches O'Houlihan is een van de beste personages voor een film bedacht ooit. Wat een uitspraken heeft die man. Verder is het verhaal precies zoals je verwachten kan van een Underdog film maar speelt het erg leuk uit. De wedstrijden zelf worden leuk in beeld gebracht en precies zoals je kan herinneren hoe het spel er ook op school aan toe ging/gaat. De teams en hun verschijning is eveneens geweldig. Een van de beste en meest grappige sport films ooit.

Dog Days.

Een film die zich hoofdzakelijk op een bepaalde locatie afspeelt zijn er al veel van gemaakt, maar is nooit zo meeslepend als Dog Day Afternoon. De setting is erg leuk gevonden. Op een erg warme dag plegen de fantastisch spelende Pacino en Cazale een overval. De hitte voel je door je beeldbuis heen. De wanhoop die de mannen doorgaan is dat ook. Verhaal/uitgangspunt is interessant en ook niet iets wat je destijds in een Hollywood film vaak zag. De climax is ook werkelijk zenuwslopend en tevens erg wrang. Samen met de personages voel je je verraden en wanhopig, en voel je je erg slecht als Cazale wordt neergeschoten . Toch erg jammer dat we deze acteur moeten missen. Had nog zoveel moois kunnen laten zien, iets wat hij op dat moment ook al had gedaan.

Een prima horrorfilmpje.Eindelijk weer eens een leuke weerwolven film na An American Werewolf in London/Paris.Het acteerwerk is dik in orde en ook de effecten zien er goed uit.Het is gewoon heel goed vermaak, maar niet meer dan dat.

3.5*

Eerg leuke film.

Doet vaak aan Shaun of the Dead denken, al vind ik die net even wat beter. Vooral qua humor is het niet altijd even hoogstaand. Veel geslaagde grappen, maar ook een aantal mislukte. Qua gore zit het wel goed. Komt aardig wat gehak voorbij, en het bloed vliegt daarbij in het rond. Erg leuke toevoegingen op de vrouwlijke zobmbies, die elk hun eigen unieke ding hebben. Een tandarts, een kapper en een bruid passeren oa. de revue. Dyer doet het erg leuk, maar het is de rest van de cast die het toch net even wat leuker doet. Verder verloopt het verhaaltje lekker soepel, en is het daardoor een heerlijk vlot filmpje geworden.

Voor ik aan Dogville begon wist ik totaal niet wat ik kon verwachten,ik had hier geen reacties gelezen,of de achterkant van de dvd gelezen,ik heb zelfs nog nooit een trailer van de film gezien.Het kwam dus voor mij als een complete shock dat er totaal geen decors/huizen in deze film zaten.

Zoals ik al had gezegd begon de film voor mij als een totale shock omdat er alleen huizen als omlijningen in de film zaten,het was dus ook moeilijk in de film te komen in het begin, maar ook ontzettend moeilijk om aan het eind uit die "state of mind" te komen.Het gevoel van onwennigheid verdween eigenlijk helemaal toen de tweede chapter begon, dat kwam ook mede door de voice-over van John Hurt wat een heerlijke stem heeft die man.Echt een hele goede verteller.Je vergeet eigenlijk helemaal dat er helemaal niets is om je als kijker op te focusen, en in je hoofd begin je de huizen/decors gewoon helemaal voor je te zien.

Het is echt fenomenaal hoe Lars van Trier, maar vooral de acteurs zo veel kunnen doen met zo weinig.Dit lijkt me ook een uitgelezen kans voor acteurs/actrices om te kunnen laten zien hoe goed ze echt zijn.En dat doen ze ook stuk voor stuk zetten ze een briljant spel neer en nemen je helemaal mee in hun dagelijkse leven.Zelfs de kinderen doen het uitstekend.

Verhaal technisch zit Dogville echt perfect in elkaar zo compact en intens verhaal,samen met het concept van deze film krijg je als kijker een ervaring om nooit weer te vergeten(of heel snel weer te vergeten als je de film niet goed vind natuurlijk).Het verhaal word lekker rustig en op z'n gemakkie verteld, in het begin is het nog allemaal leuk en aardig en vind je het als kijker allemaal fijn dat Grace zo door de dorpelingen in hun "comunity" word opgenomen. maar dan wordt de sfeer steeds grimmiger en kom je als toeschouwer in een neerwaartse spiraal terecht waarbij je echt de kant van Grace kiest ipv de dorpsbewoners en bij het einde was ik dan ook gewoon helemaal ontdaan, dat ze het hele dorp laat uitmoorden. Dat had ik niet verwacht en het koste mij dan ook enkel moeite om dat in me op te nemen en dat te verwerken.

Dogville laat je zien hoe de ware aard in mensen naar boven komt door een uitzonderlijke situatie.
de goede regie, het goede script , het spel van de acteurs,het mooie camera werk en dito belichting en natuurlijk de prachtige muziek en voice-over van John Hurt maken dit een hele bijzondere filmervaring.

4.5* met een hele grote kans op de verhoging naar 5 bij herziening.

Mijn eerste Fellini.

Een film met een boeiend onderwerp en met vol prachtige momenten. Dit alles verteld in een aantal verhalen die los van elkaar lijken te staan, maar toch een rol spelen in het groter geheel. Vanaf het bruisende begin met de helicopter tot aan het sterke einde op het strand is het genieten geblazen. Marcello is ondanks zijn slechte kanten best interessant om te volgen. Hij heeft zijn droom om een serieuze schrijver te worden opgegeven en neemt ons mee langs veel decadente feestjes, sex en heel veel boozing. Het contrast met wat kalmere scenes is erg mooi. De scene van het feestje in het appartement van de kunstliefhebber is een prachtig moment tussen alle drukte in. Maar ook de scene waar hij rustig probeert te schrijven aan het strand is erg mooi. Een van de mooiste en meest iconische momenten in de film is natuurlijk Anita Ekberg en de fontein. Schitterend. Toch zitten er ook mindere momenten in de film die je aandacht wat laten verslappen. Gaf me toch wel een beetje het gevoel dat die drie uur misschien net iets te lang zijn.

Alles versterk door de manier waarop alles gefilmd is. Erg mooi gebruik van licht en het zwart/wit. Elk shot is een kunstwerkje. De opzwepende muziek, het lawaai. Alles is perfect en geeft precies de juiste sfeer weer die La Dolce Vita wil uitstralen. Acteerwerk is ook een genot om naar te kijken. Iedereen is erg goed, maar het is Mastroianni die de show steelt en boven zichzelf uitstijgt.

Een heel erg fijne kennismaking met het werk van Fellini.

Mijn 2e Kitano ben ik een beetje met een verkeerde verwachtingen begonnen.Ik wist totaal niet wat ik er van kon verwachten en had er ook verder nog niets over gelezen.Ook had ik een iets minder "zware" film verwacht, en was daarnaast ook wat moe.Ik weet nu iig wat ik de volgende keer kan verwachten.

Een film waar ik dus heel moeilijk echt in kon komen door mijn verkeerde verwachtings patroon.Af en toe had ik echt zoiets van "Ik zet hem zo uit".Toch bleef ik stug volhouden met het kijken en kreeg later iets meer de smaak te pakken en zo kreeg ik dus toch nog iets heel moois voorgeschoteld.De verhalen, voor zover die er inzaten bleven mij eigenlijk vrijwel aldoor wel boeien, maar het mooiste verhaal vond ik toch wel die van de twee 'geliefden' die door een rode draad met elkaar verbonden waren.Die andere 2 zouden me bij herziening misschien wel iets beter bevallen.De themas die door de film heenzitten kwamen redelijk goed over op mij en daar kon ik, ondanks dat ik er toch niet echt helemaal inzat wel wat mee.Op het einde als die 2 voor het restaurant staan en zij zich wat kan herinneren kreeg ik toch wel even een brok in mijn keel.Prachtig gedaan jammer ook dat het, nu ze elkaar weer hadden gevonden, zo tragisch moest eindigen .

De beelden die je te zien krijgt zijn stuk voor stuk erg mooi.De kleuren die daarbij gebruikt worden zijn dat ook, van heel somber tot erg kleurrijk.Goede regie en een schitterende soundtrack van Hisaishi.
Daarnaast is Dolls zeker een film die kan groeien in waardering.

Voorlopig toch nog een 3.5*

Heerlijke rollercoaster ride.

Het begin is wat jammer, daarmee wordt er toch net wat te veel van het verloop van de film weggegeven. Wat volgt is wat drama over jongeren die rijken beroven om er zelf beter op te worden omdat ze een kut leven hebben. Als ze eenmaal het huis betreden gaat dat niet op een geheel tactvolle manier en zet je je vraagtekens of de man ook doof is en niet alleen maar blind. Toch staat dat nergens de fun van Don't Breathe in de weg. Lang is geweldig als blinde oorlogsveteraan die de jongeren een lesje leert. Een wreed kat en muis spel begint. Alvarez weet zeker in dit gedeelte de spanning enorm op te voeren en ook een behoorlijke poos vast te houden.

Alles wordt er aan gedaan om die spanning zo goed mogelijk naar de kijker over te brengen. Fraai camerawerk, mooie belichting of eerder gebrek aan licht, fijne muziek en echt een geweldige sound design. En die is hier heel erg belangrijk. De film was echt niet zo goed geweest, hadden Alvarez en zijn team daar minder aandacht aan geschonken.

Het keerpunt in de film die menig kijker verbaasde, was voor mij een iets minder moment in de film. Het idee is goed, de uitwerking is om genoeg vraagtekens bij te zetten. Ik heb dan weer veel meer met de meedogenloze Lang die de jongeren opjaagt en ze een voor een wil vermoorden. Het einde was me dan weer niet meedogenloos genoeg. Had van mij toch iets naargeestiger mogen eindigen. Het voelt nu wat braaf aan en hierin gaat Alvarez helaas niet all the way in zijn ideeën.

Spannend en claustrofobisch. Goed geacteerd, geregisseerd en geschoten. Sterke film.

Vrijdag ook eens herzien, of beter gezegd opnieuw gezien, aangezien de directors cut werd uitgezonden. Op sommige vlakken is de film wat verbeterd, maar op andere vlakken prefereer ik toch de originele versie boven de dc. Je hebt echt het gevoel naar een heel andere film te kijken.

Jammer dat er teveel nadruk op de uitleg van het verhaal wordt gelegd. Het hele mysterie wat ik goed vond aan de originele versie is daardoor een beetje verdwenen, hoewel er nog wel wat ruimte word overgelaten voor de eigen interpretatie van de kijker. De film duurt in deze vorm ook wat te lang, en sommige stukjes zijn overbodig weer in de film gezet, een mooi voorbeeld hiervan is het hele gedoe rond het boek en het gesprek met zijn vader. Ook de muziek is wat aangepast op momenten. Zo is het nummer uit het begin, wat ik geweldig vond, compleet verander. Geld ook voor andere momenten, of waar het iets naar de achtergrond is gedrukt om de dialogen beter te horen. Gelukkig zijn ze van de muziek van een van de beste momenten uit de film afgebleven de bus intro scène . Ook wat verbeteringen erin, zo is het geluid tegenover de ov enorm verbeterd en nog wat kleine dingetjes.

Genoeg over mijn mening tussen de twee versies, nu over de film.
Kelly weet op een geweldige manier het verhaal van de film aan ons te vertellen door de samensmelting van beeld en muziek. Vaak wordt een bepaalde uitleg van een scène ook al in de tekst van het desbetreffende liedje gezongen. Erg mooi gedaan. Ook heeft hij een mooi tempo voor de film gekozen, alles gewoon lekker uit laten spelen. Verhaal heeft ook een erg goed uitgangspunt, daarnaast spreekt het hele tijdreizen en het parallelle universum mij gewoon erg aan. De manier waarop Kelly dit verteld blijft ongeëvenaard. Ook met de personages zit het wel snor. Niet iedereen is even interessant om te volgen, maar ieder hebben ze een doel binnen het verhaal. Ook zijn de verwikkelingen en het drama goed in beeld gebracht en wordt het nergens echt cheesy of een middelmatig tienerfilmpje.

Verhaal blijft ook interessant door de kleine beetjes informatie die je beetje bij beetje krijgt. Het blijft dan ook de gehele speelduur boeien, en je wilt weten wat de volgende stap is. Naar het einde toe wordt het steeds interessanter en spannender. Wat gaat er komen, komt alles nog goed. Alles komt tesamen in een geweldige climax die je niet snel zult vergeten. De scene erna met Mad World eronder is er ook een om nooit weer te vergeten. En zo zit de film vol met geweldige momenten en briljante vondsten qua beelden, verhaal en muziek.

Acteerwerk is erg goed. Gyllenhaal zet een top prestatie neer, en dat geld ook voor de rest van de cast. Van de grote rollen tot de kleine. De film heeft een perfecte cast. Filmtechnisch ziet het er ook al goed uit zeker gezien het budget wat voor handen was. Leuk om de directors cut een keer gezien te hebben, maar mijn voorkeur gaat toch echt uit naar de originele versie. Darko maakt zeker een grote kans op een verhoging, maar daar wil ik eerst de ov weer een keer voor herzien.

4*

Goede film, met een sterk uitgangspunt, en boeiende vraagstukken.

Hoever kun je gaan als je dit soort situaties tegenkomt. De regisseur speelt goed in op de situaties van de laatste tijd ivm. de agressie tegen hulpverleners. Daarbij weet hij het verhaal op verschillende manieren te vertellen. Wat vind je er zelf van. In de film wordt dit erg goed in twee scènes weergegeven. Je kan het verhaal zo vertellen dat je Max een held vind, en je kunt het verhaal zo vertellen dat je niet het niet vind kunnen wat Max gedaan heeft. De film blijft tot het slot de wraak die Max wil nemen erg interessant. Massen speelt zijn rol erg overtuigend, maar vooral Gijs Scholten van Aschat is wel erg goed op dreef. De film is fantastisch geschoten, waarin visueel vooral het zwart wit gedeelte erg stijlvol is. De muziek werkt fantastisch. Alleen het einde werkte mij een beetje tegen in het geven van een hogere waardering. Vond het niet goed passen in het geen wat we daarvoor hebben gezien. Wel weer goed is het laatste shot waarin Hassouni Massen reanimeerde, je weet niet of Max nu gestorven is of niet .

Ja beter dan ik had verwacht, vooral omdat Nederlandse films mij vaak niet echt liggen, op een aantal uitzonderingn na. Toch krijg ik steeds meer waardering voor dit soort films.

Zo slecht dat het weer leuk wordt? Dat is niet altijd het geval in Doom Asylum. Bedoeld slecht of is dit een "student-experiment" geweest met een paar vrienden? Dat vraag je jezelf de hele tijd af tijdens het kijken. Het acteerwerk is slecht, de cinematografie is lelijk. De editing, de sets en de make-up. Het is het allemaal net niet of helemaal niet. Toch heb ik me best vermaakt met hoe belachelijk Doom Asylum eigenlijk is. De erg slechte one-liners en dialogen tot de ok tot slechte make-up. Alles heeft wel zijn charme. Maar echt goed is Doom Asylum echt niet.

Voor het goede verhaal,wat veel van andere films is gejat(invloeden vooral van Escape from New York en Mad Max 2 en een vleugje Resident Evil), hoef je deze film niet te gaan kijken.Wil je een 2 uurtjes entertained worden zit je zeker goed.De film bevat een paar erg leuke (actie) scenes en wat vreemde momenten,ga je weg uit de stad(erg leuk gedaan) zit je ineens in de middeleeuwen(waar het wat minder boeiend begnt te worden.En dan dat einde,foei.

Ja die was idd erg nice

Ik heb me er erg mee vermaakt.

3.5*

This is the strangest life I've ever known.

Een hele tijd geleden The Doors al eens gezien. Toen wist ik niet zo goed wat ik er mee aanmoest. De film laatst aangeschaft omdat ik het eens tijd vond voor een herziening. En ik moet zeggen dat het een van de meest intense herzieningen is die ik tot nu toe heb meegemaakt.

Toen ik de film voor de eerste keer zag, was dat gewoon op tv. Ik kan zeggen dat de film door de reclames verpest wordt. Nu op dvd in een keer gezien, en het komt The Doors alleen maar ten goede. Nu ben ik niet meteen een fan van de band, maar sommige nummers zijn en blijven echt geweldig. Voor een biopic over een bepaald muzikant zit de film ook tjokvol met de vaak briljante nummers van The Doors. Dit maakt de film al zeker de moeite waard om eens te bekijken. Wat mij gewoon erg aanspreekt is het mysterie rondom Morrison, in zijn leven en zijn dood. Stone heeft de film goed uitgebalanceerd. Tussen de gekte van de concerten hebben we ook de nodige rustpunten, die het leven van de zanger iets duidelijker maakt. Een briljant dichter die de muziek gebruikt om zijn boodschap aan de wereld duidelijk te maken.

In het begin van de film zien we Morisson nog als verlegen jongen die aan de film academie studeert en daar ook niet wordt begrepen. Langzaam ontpopt deze verlegen jongen zich tot een god op het podium. Dat eist zijn tol. Zorgvuldig word de aftakeling van de gejaagde zanger in beeld gebracht. Sex, drugs en Rock & Roll wordt zijn levensstijl, maar hij vergeet nimmer de boodschap die hij wil overbrengen. Hij wordt alleen nog steeds verkeerd begrepen. De nummers die Stone met zijn team heeft gekozen voor de film, brengen al een deel van die boodschap over. Het is dan ook meteen duidelijk dat de film door fans van de band is gemaakt.

De film is niet bedoeld voor alleen fans die de band aanbidden, maar ook niet fans worden geholpen in het begrijpen van de zanger. Het verhaal wordt goed en rustig verteld. Iedereen weet natuurlijk waar de film heenleid, maar gek genoeg denk je daar bij het kijken geen enkel moment aan. Aan het einde maakt het dan ook een erg diepe indruk. Dit komt ook door de schitterende prestatie van Kilmer die een tour de force aflevert. De gelijkenis in uiterlijk en in stemgeluid helpt daarbij ook enorm veel. Maar ook de rest van de cast doet het uitstekend. Of het nu om kleine rollen gaat of om kleine bijrollen. Iedereen helpt mee om een ode te maken aan The Doors en aan Jim Morrison.

De manier waarop Stone de film geschoten heeft is fenomenaal. Niet zo experimenteel en druk als bijv. Natural Born Killers, maar af en toe wel een weirde shot. Het lijkt alsof je de gehele film aan het meetrippen bent, en de vaak hypnotiserende muziek en teksten helpen daarbij ook weer veel mee. Van de kleine intieme concerten tot de grote stadion concerten, van de gekte onderweg tot de rustpunten waarin we Kilmer met Ryan zien. Alles ziet er erg mooi uit. Mooi gebruik van kleur en een sterke editing.

Door mijn fascinatie voor de overleden zanger The Doors nog een kans gegeven, en ik ben blij dat ik dat gedaan heb wat toch wel een van de mooiste herzieningen is geweest sinds een hele lange tijd. Een stemverhoging lijkt me dan ook dik verdiend.

3* --> 4.5*

Leuk. Vooral het eerste uur is geweldig.

De eerste helft van de film is duidelijk het beste. Het hele nerd aspect is leuk gedaan en ook het gegeven dat ze gewoon de dingen doen die zij willen doen zich daarbij niets aantrekken van wat de rest van hun denkt. Waar de conventionele nerd films de hoofd personages willen veranderen en geen nerds meer willen zijn willen ze dat hier wel. Een aantal leuke en vlotte dialogen en een heleboel referenties naar de jaren 90 inclusief een geweldige soundtrack komen voorbij. Komt ook omdat de cast erg fijn is. Helaas zakt het in de tweede helft wat in en wordt het een stuk minder interessant qua verhaal en verwikkelingen om tot een wel heel moralistisch slot te komen. Lag er hier net iets te dik bovenop en dat het dan ook nog eens luid wordt uitgesproken had voor mij niet echt gehoeven. Haalt de film behoorlijk naar beneden.

Erg sterk eerste uur, een wat zwakker tweede deel en een einde wat de film voor mij een klein beetje de das om deed.

O ja, zou zo een CD kopen van Awreeoh kopen, of zoals Malcolm zegt downloaden.

Double Jeopardy zonder Jeopardy.

Film wil nergens echt spannend worden. Op de een of andere manier is het allemaal wel erg voorspelbaar en weet je op voorhand wel hoe een scene gaat eindigen. Zoals bijvoorbeeld de opzet van het levend begraven . Er wordt al erg veel van te voren weggegeven. Erg jammer, zo kan de film zich niet onderscheiden van de rest van de films in dit genre die veel beter qua opzet werken. Af en toe nog een goede scene ergens tussendoor en het goede spel van Judd en Greenwood en zelfs Jones op de auto-piloot redden deze film van een totale ondergang.

Een wonderschoon stukje filmmagie.

Wat een emoties vuurt Kieslowski op je af in anderhalf uur tijd. Samen met Weronika/Véronique krijg je een hoop om te verwerken tijdens het kijken. Het verhaal wordt gebruikt als leidraad. Een erg mooi verhaal moet ik zeggen, over twee mensen die zo met elkaar verbonden zijn dat ze alles ervaren van een ander zonder zich daar bewust van te zijn. Vooral Véroniques zoektocht naar een diepere betekenis achter haar gevoelens is erg mooi in beeld gebracht. Maar ook Weronika's verhaal is van zeer groot belang voor het verloop van de film. Verhaal is nu niet meteen heel makkelijk en zul je waarschijnlijk nooit helemaal begrijpen. De leidraad is in ieder geval prachtig.

De film speelt vooral erg veel in op de emoties van de kijker. Dit wordt op een aantal manieren bereikt. De beelden zijn werkelijk schitterend. Dit is visueel een van de mooiste films die ik heb gezien. Echt elk shot is fantastisch, maar dan ook echt elk shot. Het gebruik van kleur is erg belangrijk en past perfect bij elke scene. De prachtige score van Zbigniew Preisner zorgt dat al die emoties op de juiste manier binnenkomen. Enkele scenes worden daardoor nog sterker dan ze al zijn. Ik had het echt zwaar bij enkele momenten. Zo mooi. Het geluid speelt ook een belangrijke rol. Het klinkt allemaal geweldig. Motoren die voorbij razen, drukke straten, stille ruimtes, de regen die genuanceerd op de achtergrond in het begin klinkt. Heerlijke sound-design.

Belangrijkste van de film is toch wel Irène Jacob. Wat zet zij een enorm sterk spel neer hier. Oprecht, met zeer veel liefde en emotie gebracht. En ze is ook nog eens heel erg mooi. Zonder haar was de film niet zoal hij nu is geworden. De perfecte actrice voor deze film. Beide rollen gaan haar enorm makkelijk af. Daarin mogen haar tegenspelers ook zeker niet vergeten worden. Hoewel die niet heel veel aan bod komen, zijn ook zij perfect gecast.

Ik ben compleet weggeblazen door deze prachtige film. Mijn eerste kennismaking met het werk van Kieslowski en het is meteen raak.

Vermakelijke film, die zeker in de laatste 20 minuten erg sterk is. Voor de liefhebbers van gore zeker een must.

Ware het niet voor die laatste minuten is dit zeker geen hoogvlieger. Het verhaal komt wel erg traag op gang. Een beetje karakter ontwikkeling die niet goed uit de verf komt, want je krijgt totaal geen feeling met de personages. Qua verhaal een origineel uitgangspunt en ook hier wordt wel erg weinig mee gedaan. Nazi zombies zijn opzich een leuk idee, en de mythe erachter houd je wel wat in spanning. Helaas verzand de film dan in een standaard tiener slasher. Het is afwachten wie er de eerste gaat worden en wie er overleefd. De film heeft gewoon teveel tijd nodig om tot dat punt te komen en is tot de eerste geweldige gore moment weinig boeiend. Maar dan komt de film los en wordt het een waar spektakel voor de fans van gore.

Bloed en ingewanden vliegen je om de oren. Zeker de kettingzaag/hamer en sikkel met bijhorende foute muziek is erg fijn met daarna nog de amputatie Helaas weinig echte originele kills, maar zeker erg vermakelijk. Het einde is dan weer een beetje zwak en zie je van mijlenver aankomen. Veel knipogen naar genre genoten als bijvoorbeeld Evil Dead 2 en andere zombie films. Helaas is de humor op de meeste momenten erg misplaats en is de timing daarvan helemaal bagger. Dit komt in een Dead & Breakfast en Undead wel goed uit de verf en maken die films net even wat beter. De muziek was ook bagger en teveel aanwezig. Moffelde ook de geluidseffecten totaal naar de achtergrond. Een vervelende soundtrack met veel bagger muziek. Toch heb ik me niet verveeld bij de film en maken de laatste 20 minuten veel goed.

3*

Voor een half jaar geleden nog gezien, en na QOS weer helemaal in de mood om alle Bond films nog eens allemaal te bekijken, en ook mijn kijk op de andere Bond films hier op MM te belichten.

Na Casino Royale toch wel mijn favoriet.De hele Bond wereld word hierin sterk geintroduceerd.Nog niet met de vele actie scènes, maar zowaar in een heerlijke spy-thriller avontuur met daarin een beetje actie in verwerkt.Jammer dat er in de latere Bond films zoveel aandacht en budget wordt verspilt aan groots opgezette actie momenten en daarbij niet echt meer de focus ligt op het spionage idee.Ik begin langzamerhand ook wel een beetje een fan te worden van de films.Connery is toch wel de beste Bond IMO, maar daar verschillen de meningen heel veel over.Hij is de perfecte belichaming van de Britse geheim agent en brengt met zijn vertolking veel charisma in de film over, die door de latere acteurs bijna niet te evenaren is.

Het verhaal wordt erg leuk gebracht in Dr. No en legt zoals ik al zei niet zo zeer de nadruk op de actie maar op het op onderzoek uitgaan van James.Dat is iets wat ik erg sterk en leuk aan deze film vind.James Bond die echt dingen in de film moet ontdekken, iets wat je in de Connery/Young films steeds ziet terugkomen en recentelijk weer een beetje terug te vinden is in CR.De karakters zijn stuk voor stuk goed uitgewerkt en lijken allemaal een verhaal te hebben binnen deze film.

De introductie van Andress is prachtig natuurlijk, maar het is de man die erg weinig in beeld komt die ik het meest boeiende vond en meteen de toon zette voor vele Bond villains.Ik heb het natuurlijk over het titel karakter himself.Zijn introductie word goed uitgezet want je ziet hem eingelijk maar zo'n 20 minuten aan het eind verschijnen.Maar de hele tijd blijf je benieuwd naar dit personage en zijn verhaal.

De prachtige locatie's in de film trekken ook veel aandacht naar zich toe en is ook een voortzetting in de gehele reeks.Het wulpse Jamaica word erg warm in beeld gebracht.Door de gerastaureerde beelden komt dit nog mooier over dan de versies die bijv. op tv. worden vertoond.De goede regie is ook sterk aanwezig en het camerawerk is erg goed.Ook hulde voor de muziek.

De actie die er wel inzit komt helaas vaak houterig over en qua editing is het ook niet altijd even mooi gedaan.

4*

Samen met Spartacus de minste van Kubrick van de films die ik van deze geweldige regisseur heb gezien.

Spartacus had vooral het probleem dat Kubrick niet final cut had en productie problemen. Waar ik bij Dr. Strangelove vooral op stuit is dat de humor mij simpelweg niet ligt. Heb na 2 herzieningen nog altijd het idee dat het wat geforceerd overkomt. Het beoordelen van Dr. Strangelove als film is dan ook erg moeilijk. Je kunt het redelijk objectief beoordelen of benaderen. Maar ik heb het gevoel dat Kubrick een spelletje speelt met de kijker en deze zelf laat uitmaken wat hij of zij van de film vind. Bewust of onbewust maar het werkt wel om je in verwarring te brengen.

Zoals gezegd ligt de humor mij niet. Toch blijft er genoeg over om van te genieten. Helemaal in beeld gebracht en narratief zoals allen Kubrick dat kan. Beeldvoering in combinatie met de muziek is erg goed. Vooral aan het eind met het nummer van We'll meet again is fantastisch. Verder komen andere typerende stijl elementen van Kubrick voorbij waarbij ook zijn wat vreemde kijk op het slechte in de mensheid voorbij komt. Dat is ook terug te vinden in het camera werk en mise en scene. Ook de vormgeving van de wereld is genieten geblazen. De sets van Ken Adam, die ook een grote invloed had op het design van vele Bond films, zien er werkelijk fenomenaal uit.

Als de humor je totaal niet ligt blijft er genoeg te genieten in Dr. Strangelove. Gewoon een typische Kubrick. Leuk? Voor mij niet. Goed? Zeker. Daarom toch een halve ster verhoogd.

Wat een acteurs had Universal destijds onder contract.

Ook Bela Lugosi zet een klassiek monster perfect neer. Het lijkt wel alsof de acteurs door Universal waren aangetrokken alsof zij het wisten dat alleen zij dit soort rollen met verve konden spelen.

Dracula is een erg sfeervolle film. Wat een fijne belichting. Mooi contrast met schaduwen en licht. Daarbij zet Karl Freund een sterk staaltje cinematografie neer. De film is in visueel opzicht dan ook zeker geen straf om te kijken.

Het klassieke verhaal van Bram Stoker wordt perfect verteld. De regie is in goede handen bij Browning, al komt zijn onervarenheid met talkies en de Duitse expressionisme invloeden wel goed over, ook het acteerwerk is van een hoog niveau. Erg fijne sfeer. Al prefereer ik in alles wel Drácula (1931) boven deze Dracula die parallel zijn opgenomen.

Gezien de vele positieve recensies hier, had ik er nogal wat van verwacht. Helaas is de terugkeer van Raimi naar zijn roots mij toch echt zwaar tegengevallen.

Iedereen zegt dat Raimi's terugkeer naar de horror erg geslaagd is en durft deze film zelfs in één adem met Evil Dead te noemen. Wat mij betreft ook de enige horrorfilm van Raimi, want ED II was ook meer een slapstick comedy dan horror, maar toch nog erg geslaagd, om nog maar te zwijgen over het vreselijke Army of Darkness. Het verhaal is vrij simpel, een zigeuner vrouwtje spreekt een vloek uit over iemand, en die gaat haastig opzoek naar middelen om die vloek op te heffen. Dit belooft wat te gaan worden dacht ik bij de parkeer garage scène helaas verkiest Raimi al snel weer de slapstick boven de echte naargeestige horror die volop aanwezig was in ED.

Ok er zitten nog wel een aantal leuke schrik momenten in, maar echt heel spannend of eng vond ik het nergens worden. De spanning wordt nergens echt goed opgebouwd. Geluid in een horror is hierin heel belangrijk. Krakende geluiden, dingen die klapperen en dat soort dingen wil ik horen. Dat wordt in Drag Me to Hell ruw verstoord door de veel te aanwezige en bombastische score van Christopher Young. Een verkeerde keuze gewoon van Raimi. Hiermee verpest hij veel van de sfeer en komen de echte scares niet goed tot zijn recht. De muziek was trouwens verder wel dik in orde alsmede de make-up desing. De manier waarop Raimi het geheel in beeld brengt doet af en toe nog wat aan ED denken, maar verder wel een erg standaard Hollywood horror filmpje.

Af en toe een leuk moment maar verder heel ergerlijk om naar te kijken en kan echt niet tippen aan ED. Het einde was trouwens ook erg voorspelbaar.

1.5*

Tja, The Dreamers. Opnieuw een niet zo'n goede ervaring met Bertiolucci na Novecento en het matige Stealing Beauty. Niet dat ik nooit meer iets wil proberen van deze regisseur want er zijn nog een aantal titels waar ik nog erg benieuwd naar ben.

Het begin (het eerste half uur) is nog wel aardig, de filmkijker kan zich misschien goed indentificeren met Matthew omdat we zijn liefde voor de cinema delen. Jammer dat er voor een acteur is gekozen die verder geen uitstraling heeft, en er een beetje als een zoutzak bijloopt. Pitt brengt zijn karakter gewoon niet goed over en het is dan ook moelijk om een bepaald gevoel bij hem te krijgen, laat staan dat hij je meesleept in het saaie verhaal. Na een klein half uur draaide het voor mij al de soep in. Ik kon er weinig mee. Leuk vond ik wel de verwijzingen naar de klassiekers en de muziek was ook fantastisch. Eva Green deed het ook goed. De driehoeks verhouding was oninteressant en het was dan ook dik anderhalf uur doorbijten om tot het einde te komen. Ook de boodschap kwam op mij niet echt over. Wat probeert de regisseur ons nu te vertellen, wat moet ik uit deze film halen? Ik weet het niet. Ook kon ik geen broeierige sfeer ontdekken zoals velen hier aanhalen. Het laat mij iniedergeval met een erg onvoldaan gevoel achter, jammer....

1.5*

I am the law.

Ik ben best wel een fan van de 1995 versie. Vooral de cartooneske aanpak spreekt me daar erg in aan. Toch werkt deze wat serieuzere aanpak net wat beter. Vooral te danken ook aan Urban's input voor het karakter van Judge Dredd.

Verhaal is niet erg origineel meer natuurlijk en toont wel erg veel vergelijkingen met Serbuan Maut (2011). Toch is het genoeg als kapstok om er een onderhoudend geheel van te maken. Vooral visueel ziet het er goed uit, al had ik wel wat meer Slo-mo scenes willen zien. Dredd is rauwer en harder dan zijn voorganger met Stallone en ook dit komt de film ten goede. Verder heeft de film nergens echt moeite om op gang te komen en verloopt het allemaal zeer soepel en snel. Actie is er genoeg en is verzorgd in beeld gebracht. De muziek van Paul Leonard-Morgan ligt ook best fijn in het gehoor en past perfect bij de film, strakke regie en editing, mooi camerawerk. Ook credits trouwens aan de sound design van Freemantle die laatst terecht een Oscar heeft gewonnen voor Gravity.

Heel erg duidelijk wie en grote invloed op De Palma heeft gehad. De stijl is dan ook bijna hetzelfde. Qua opbouw, verloop en zelfs naar het einde toe typisch Hitchcock op de De Palma manier. Waar sommige regisseurs er absoluut niet mee weg komen kan De Palma dat heel goed vooral omdat hij zich er bewust van is. Dressed to Kill bevat een heerlijk geschift verhaal, Fantastisch camerawerk, leuk acteerwerk en prachtige muziek. De Palma's regie is ontzettend sterk. Echt zo'n film waar je gaandeweg steeds meer plezier in krijgt.

Refn begint toch wel een van mijn favoriete regisseurs te worden. Briljante man eigenlijk.

Best gewaagd om een soort film als deze te maken. Of het wordt een succes of je gaat gigantisch op je bek. Gelukkig is het dat eerste geworden. Een sfeervol geheel is Drive geworden. Goed spel van de acteurs, een ijzersterke regie en werkelijk verbluffend mooi geschoten. Aktierijk is het niet, maar toch spat op elke sceonde van de film de actie van het scherm. En dan nog die muziek . Krijg meteen al weer zin in een herziening,

Dat laatste shot was echt een WOW moment. Erg grote verassing deze Drive Angry 3D

Niet alleen het laatste shot zorgde er voor dat mijn waardering zo hoog is, de rest van de film is een brok entertainment. De film is duidelijk met heel veel plezier gemaakt en dat is aan Drive Angry af te zien. Het verhaal is best leuk gevonden. Alhoewel het in het begin wat vaag wordt gehouden wordt er wel naar gehint op wat nog volgen gaat in het verhaal. In het tweede gedeelte van de film wordt wel duidelijk wat je aanvankelijk al dacht. Hoewel het verhaal dan verder niet hoogstaand is en echt diepgaand blijft het wel degelijk vermaken.

Drive Angry is gewoon een grote achtervolging film. Dit versterk door een aantal geweldige actiescènes met geweldige muscle cars. Die Chevelle . Heb dat altijd al een prachtige auto gevonden. Maar ook de Charger mag er zeker zijn. De achtervolgingen zijn spectaculair in beeld gezet en zorgen echt voor een adrenaline rush. De 3D effecten komen hier goed tot zijn recht. De 3D wordt echter niet alleen als gimmick gebruikt, maar houd de gehele film stand. Of het echt van toegevoegde waarde is, daar verschillen de meningen duidelijk in. Toevoeging op de belevenis van Drive Angry heeft het zeker. De setting in het zuiden is ook erg mooi gedaan. Komt erg broeierig over en zet de perfecte sfeer neer.

Naast een aantal geweldige achtervolgingen krijgen we nog een paar ingenieuze shoot-outs te zien, waarbij die in de hotelkamer er wel echt uitsprong. Tevens wordt dit gedeelte op een erg coole manier door Cage ingeleid. Maar ook de rest van de shoot-outs mogen er zijn. Die laatste is ook al zo geweldig. Alle actiescènes zijn bruut en erg geweldadig in beeld gebracht. Het bloed en de lijken vliegen je om de oren, net als de explosies en de rommel die daarbij vrijkomt. Daarin merk je pas echt de belevenis van een 3D film.
De film is een grote achtbaanrit met een moordend tempo. Hoewel de film toch ruim anderhalf uur duurt, leek hij echt te kort. Ik wilde meer en meer. Puur entertainment dit.

Cage draagt de film, en laat hier een coole vertolking zien. Perfect gecast, maar dat is ook de rest. De man die de show steelt is echter Fichtner. De man nog nooit zo bezig gezien. Een waanzinnige rol die perfect bij hem past. Stijlvol en met veel humor zet hij zijn personage neer. Heard doet meer dan het vrouwelijk schoon in de film zijn en laat een goede vertoling zien. Wel jammer dat Morse's rol zo klein is.

Technisch ziet het er goed uit. Mooie effecten, waarbij de tankwagen er toch wel wat te nep uitziet. Maar dat is maar een kleine smet op het geheel. Cameravoering is goed. Toch wel credits voor de geweldige soundtrack. De nummers zijn perfect gekozen, maar ook de score is goed. Dan het geluid. Ja, ik kan niets anders zeggen dat het een mooie audioervaring was. Ik heb wel eens beter gehoord, maar dit klonk bij de actiescènes echt geweldig. Lekker opgepompt en kraakhelder.

De film heeft mij heel erg kunnen vermaken. Dat eindshot zorgde net voor dat halve puntje meer. Toch wel een goed herstel na een wat te zoetsappig Hollywood einde . Een glansrol voor Cage en Fichtner.Tarantino had nog wat kunnen leren van Lussier tijdens het maken van Death Proof. minder gewauwel en meer actie.

Mooie turbo charged auto's, een hoop bloed Cage en Fichtner op dreef, mooie vrouwen, leuk verhaal, en erg veel actie. Ik kan niets anders zeggen dan topvermaak!

Een van mijn favoriete Disney films.

Dumbo is wat kleiner van schaal in vergelijking met voorgaande grote producties Pinocchio en Fantasia. Het heeft een prachtig en heel simpel en lief verhaaltje verteld in een vrij korte speelduur. Dit verhaal en de manier waarop de animaties zijn gemaakt gaan onder je huid zitten en weten telkens weer juist op alle emoties in te spelen. En die animaties zijn enorm belangrijk in Dumbo aangezien er heel weinig dialoog aanwezig is en alles door de ogen en doormiddel van de geweldige animators verteld moest worden. De animatie is echt perfect en ziet er vandaag de dag nog steeds erg mooi uit. Jammer dat we deze techniek vandaag de dag maar weinig meer zien. Door dit soort filmpjes krijg je steeds meer respect voor wat deze mensen kunnen.

Dumbo is en blijft een prachtig gemaakte film met een perfecte vertelling van het verhaal.

Kar Wai Wong's eerste poging in de wereld van martial arts voor het meesterwerk The Grandmaster.

Beide Leungs spelen de sterren van de hemel en Leslie Chueng speelt de hoofdrol perfect. De regie is helemaal geweldig. Het is ook perfect geschoten en belicht door Christopher Doyle. Kijk alleen al naar de scene met de vogelkooi. Schitterend. Ook de geweldige locaties dragen veel bij aan de sfeer van het geheel.

De actie scenes zijn gechoreografeerd door Sammo Hung en zien er goed uit. Af en toe wel wat overzichtelijk en heel anders in beeld gebracht dan in de conventionele martial arts films. Komt vooral door Doyle's manier van filmen. Verhaal is erg goed. Vaak droomachtig en poëtisch verteld.

Geweldige film van en met Sammo Hung.

Dat de ietwat stevige man zulke moves had, had ik niet verwacht.
Een erg leuke film door de vele humor die erin is verwerkt, die soms heel geslaagd is de stotterende parachutist en zo af en toe ook een minder geslaagde grap ertussendoor.
De drama die erin is verwerkt komt nooit echt goed uit de verf en de muziek is best slecht.Maar dat mag de pret niet drukken.

Eastern Condors bevat een heel aantal goede en leuke actie scènes.Gewoon genieten geblazen van de gevechten, schietpartijen en ontploffingen.Daar moet de film het ook van hebben en daarin is de film meer dan geslaagd.Het beste moment is het sliot accoord van de film.Geweldig gedaan, en zorgde af en toe echt voor een 'WOW' gevoel.Het geremasterde geluid was een genot om aan te horen, zeker in de one-to-one gevechten.

Deze film heeft me zeker benieuwd gemaakt naar meer werk van Hung.

4*

Ter land, ter zee en in de lucht.

Nolan, een regisseur die zich aan veel verschillende genres waagt om er dan zijn geheel eigen draai aan te geven. De koning van de blockbusters die net een stapje verder gaan en echt nog iets vraagt van het publiek. Oplettendheid, iets voelen, geprikkeld worden om na te denken bij een film. Nolan maakt meer dan alleen simpel popcorn vermaak. Alleen dat is al een reden om uit te kijken naar een nieuwe Nolan film. Wat daaraan ook nog eens bijdraagt is dat Nolan alleen maar op film wil opnemen, weinig gebruik maakt van visual effects in de actie en een zo hoog mogelijke kwaliteit in beeld en geluid wil. Hij weet als geen ander hoe IMAX op een juiste manier te gebruiken.

Ook in Dunkirk straalt het vakmanschap er van af. De film ziet er echt geweldig uit en klinkt ook fantastisch. Je hebt echt het gevoel alsof je op het strand aanwezig bent en op evacuatie aan het wachten bent. In elke scene is de passie voor het project voelbaar. Helaas is het verder toch wat leeg. Weg is die karakter ontwikkeling die zo prominent aanwezig is in andere Nolan films. Je volgt een aantal mensen, en dat is het eigenlijk. Je krijgt totaal geen emotionele connectie met de personages. Daardoor voel je totaal niet met ze mee als ze het zwaar hebben of zelfs in een schaars moment van rust die Dunkirk biedt. Toch is er wel iets wat erg goed werkt in Dunkirk. En dat is de spanning die constant aanwezig is. En dat is dan vooral te danken aan Zimmer's onconventionele score, en wat Nolan en zijn editor in post-production hebben gedaan met de film. Want het is natuurlijk geen Nolan film als het alleen maar zomer blockbuster materiaal bevat. Ook een goede keuze is de korte speelduur. Een langere speelduur had die spanning zeker niet ten goede gekomen.

Verder is het duidelijk dat Nolan na al die films die veel actie bevatten, nog steeds niet een echte actie regisseur is. Zijn actie scenes zien er nog steeds erg houterig uit en vaak maakt hij net iets te vroeg een cut waardoor het nogal onoverzichtelijk wordt. Naast dat is er op technisch vlak gewoon niets aan te merken en ziet het er gewoon goed uit. Ook fijn dat Nolan ook veel aandacht schenkt aan sound design. Voor een audiofiel is dit echt genieten.

Zoals bij bijna elke Nolan film, ook hier gemengde gevoelens. Nergens echt meesterlijk. Ik wacht nog steeds op een film waarin Nolan full-out Nolan gaat. Met Following en The Prestige zat hij er echt heel dicht bij. Maar ik weet zeker dat hij nog beter kan. Wel is het weer erg goed en vermakelijk. Als Nolan's films iets hebben, dan is het wel een hoge herkijk waarde. Ook Dunkirk gaat hier nog vaak opgezet worden.

Ella: Woow! That eyepatch is bad-ass.

Jack: Thank you.

Ella: Are you missing an eye.

Jack: I am.

Ella: Wow.

Zo droog.

Geweldige low budget exploitation film. Een soortgelijke insteek als Bitch Slap (2009) , maar dan nog minder serieus gebracht dan in genoemde film het geval is.

Een ex soldaat/loodgieter, een blanke indiaan en een geflipte drugsbaron met rare neigingen. Dit alles in een mix vol vreemde beelden, knotsgekke scenes en ongepaste dialogen. Kortom, erg veel te genieten voor exploitation fans. Timing is heel erg off, maar daar ligt ook de grote kracht van de film. Allemaal bedoeld om het geheel nog onconventioneler te maken dan de rest van de films uit dit genre. En hoewel de timing nogal off beat is, komen er toch enkele goede en snedige dialogen voorbij.

Acteerwerk, tja, is genoeg voor een film als dit en gezien het budget nergens echt heel erg slecht. Best ok dus allemaal. Geld ook voor de make up effecten. Vooral in de erg toffe climax en richting het einde gaat dat team helemaal los. De effecten zouden niet misstaan in een big budget film. Ook de muziek keuzes die voornamelijk van Spindrift komen zijn een geweldige keus om nog meer bij te dragen aan de sfeer van de film wat veel western invloeden kent.

Erg vreemde film, maar werkt wonderbaarlijk goed. Plot is natuurlijk al geniaal, script zit lekker in elkaar en heeft genoeg elementen voor een geheel eigenzinnig product. Beeldvoering en effecten zijn gezien het budget bovengemiddeld goed. Ja, erg vermakelijke film.