Dracula (1931)

Zwart wit...ik ben er geen fan van dus moest in het begin even doorbijten.

Voor 1931 is Dracula toch wel erg goed neergezet, net als het gotische sfeertje en de decors. Het gebruik van licht en donker als er een closeup van Dracula is , is toch wel goed gevonden. Dat je hem niet ziet "bijten" of zijn vampiertanden en dus de "moorden" maar zelf moet invullen vond ik helemaal niet zo storend omdat zijn hele houding en blik al genoeg zei.

Minpuntjes zijn het trage verloop, eng, spanning of ook maar een beetje horror kon ik niet vinden moet ik eerlijk toegeven, en was het dus erg braaf allemaal. Toch leuk om eens te kijken.

"Doorbijten" is leuk in deze context

Een klassieke verfilming van de klassieker Dracula van Bram Stoker. Niet mijn favoriete genre, dus dit is pas de eerste verfilming van dit verhaal die ik heb gezien. De film valt zeker niet tegen. Het acteerwerk is wat theatraal, maar wel in orde. De vertolking van Bela Lugosi als Dracula is best iconisch geworden en dat valt wel te begrijpen, want hij vertolkt de rol op overtuigende wijze. Verder is de aankleding ook behoorlijk sfeervol. Veel spannende momenten spelen zich buiten beeld af, maar dat vond ik niet zo bezwaarlijk. Het plot is onderhoudend, al stelt het einde wel licht teleur omdat er wel erg snel naar een ontknoping wordt toegewerkt. Al met al is deze klassieker zeker een kijkbeurt waard.

Het begin van de film in en rond het kasteel met de mist, de spinnewebben en spookachtige vampiermaagden in Transsylvanië heeft een geweldige gotische dus mysterieuze, duistere sfeer en daarmee grote klasse maar Dracula reist al snel naar Engeland en na een indrukwekkende storm op zee daar aangekomen is de film weinig meer dan het toneelstuk waarop de film ook is gebaseerd zonder veel sfeer. Bovendien is deze Dracula helemaal niet eng: dankzij deze film is Dracula getransformeerd tot een ‘gentleman’ en hij zou dan wel een dierlijke, waanzinnige en hypnotische blik hebben die de anderen in de film de stuipen op het lijf jaagt maar ik als kijker zag die niet. Hier wreekt zich de vooruitgang – het is de eerste sprekende Dracula-film na de stomme, expressionistische Nosferatu – die niet meer met maskers werkt, welke maskers expressief zijn en je verbeelding prikkelen, maar de acteur het werk moet doen hetgeen een onmogelijke taak is als je een bloeddorstige ondode vampier moet uitbeelden. Het einde in de catacomben heeft weer wat sfeer maar eindigt nogal abrupt nadat de koelbloedige Von Helsing eenvoudig de staak door het hart van Dracula heeft geslagen.