• 148.985 films
  • 8.195 series
  • 24.993 seizoenen
  • 547.542 acteurs
  • 323.805 gebruikers
  • 8.487.159 stemmen
Avatar
 
banner banner

La Dolce Vita (1960)

Drama / Komedie | 174 minuten / 180 minuten (première, VS)
3,58 595 stemmen

Genre: Drama / Komedie

Speelduur: 174 minuten / 180 minuten (première, VS)

Alternatieve titels: The Sweet Life / Het Zoete Leven

Oorsprong: Italië / Frankrijk

Geregisseerd door: Federico Fellini

Met onder meer: Marcello Mastroianni, Anita Ekberg en Anouk Aimée

IMDb beoordeling: 8,0 (72.494)

Oorspronkelijke taal: Italiaans

Releasedatum: 6 oktober 2010

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot La Dolce Vita

"The world's most talked about movie today!"

Marcello is een columnist die het 'zoete leven' beschrijft van de high society van Rome. Op zoek naar sappige roddels en schandaalnieuws, stort hij zich elke nacht in de drukte van Via Veneto, waar playboys, filmsterren en hoeren in nachtclubs en bordelen van het leven een feest proberen te maken. Maar in de nachten vol drank en seks sluimert diepe tragiek en verdriet.

imageimageimageimageimageimageimageimage

Externe links

Social Media

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van Antonin

Antonin

  • 111 berichten
  • 412 stemmen

onderschatte film (toch op moviemeter)


avatar van Sir Djuke

Sir Djuke

  • 248 berichten
  • 830 stemmen

'La Dolce Vita' lijkt in het collectieve geheugen te zijn terug gebracht tot de scenes rondom filmster Sylvia (Anita Ekberg), maar de rest van de film is minstens zo gedenkwaardig. Een zevental schijnbaar willekeurig gekozen verhaallijnen (variërend van een mediahype rondom een Madonna-verschijning tot een door de huiseigenaar stilgelegde orgie) worden ingepast tussen een memorabele opening met een over Rome zwevend Christusbeeld en een bizar einde met een aangespoelde monstervis. Verder wordt er veel gedronken en veel gefeest en komen er heel veel mooie mensen in beeld, zoals de later bij de Velvet Underground opduikende Nico.


avatar van tbouwh

tbouwh

  • 5239 berichten
  • 4206 stemmen

Robi schreef:

Waarschijnlijk konden ze in 1960 ook nog niet monteren.

Denk ik ook niet, gezien die douche-scène uit Psycho (1960) ....


avatar van Robi

Robi

  • 2029 berichten
  • 2334 stemmen

tbouwh schreef:

(quote)

Denk ik ook niet, gezien die douche-scène uit Psycho (1960) ....

Die film heb ik nooit gezien. Staat wel op mijn lijstje van films die ik eens moet gaan bekijken. Is die douche-scène ook zo lang omdat ze geen opgenomen beelden wilden/konden weggooien? Want dat is wat ik met die zin bedoelde.


avatar van tbouwh

tbouwh

  • 5239 berichten
  • 4206 stemmen

Douche-scène is niet lang en (in mijn optiek) perfect gemonteerd. Mocht je (letterlijk) álles over de bewuste scène willen weten, deze documentaire is een aanrader. Wel eerst de film opzetten natuurlijk


avatar van shrink

shrink

  • 1776 berichten
  • 2022 stemmen

Trage film zonder verhaal. Het was een hele zit....


avatar van Film Pegasus

Film Pegasus (moderator films)

  • 28770 berichten
  • 4887 stemmen

Een vrij lange film met een overdosis van (figuurlijk) kleurrijke figuren. Dialogen die niet altijd werken en met momenten wel wat saai. Maar Fellini is een topregisseur en trekt de film toch nog omhoog. Prachtige beelden, heerlijke shots om naar te kijken een speels duo met visuele beelden en passende muziek. Het maakt veel goed en het is dan ook jammer dat de film zelf me niet zo echt kon boeien.


avatar van JoeCabot

JoeCabot

  • 2674 berichten
  • 1780 stemmen

Toch eerder een relikwie dan een klassieker.

Enkel op visueel vlak heeft deze film de tand des tijds doorstaan. De panoramische shots zien er bij momenten majestueus uit en de zwart-witfotografie geeft de film een tijdloze look. Anderzijds zien sommige decors er ook wel wat kitscherig uit. Maar goed, al met al een dikke voldoende voor de tableaus.

Tot zover het goede nieuws. Al snel valt op dat een script slechts bijzaak is voor Fellini. Blijkbaar werd deze film vanwege technische beperkingen zonder geluid opgenomen en werden de conversaties pas achteraf in de studio ingesproken. Dat gaf Fellini de kans om een deel van de dialogen pas na de opnames te verzinnen. En dat merk je, want de gesprekken lopen totaal niet synchroon met de lippen van de personages. Fans van de regisseur noemen deze manier van werken “gewaagd” en “rebels”, ik vind het toch eerder amateuristisch. Bovendien: als dialogen toch niet zo belangrijks zijn voor Fellini, waarom propt hij zijn film er dan vol mee? La Dolce Vita bevat veel te veel gelul.

Het acteerwerk is bovendien heel theatraal, waardoor het extra lastig wordt om je in te leven in dit schouwspel. Om het plaatje compleet te maken bestaat de soundtrack grotendeels uit irritant gejengel. Voor de trage begrijper: dit is een film die je maar beter op ‘mute’ kan bekijken. 2.5*


avatar van Roger Thornhill

Roger Thornhill

  • 4803 berichten
  • 1968 stemmen

Fellini liet zijn acteurs altijd vertellen wat ze de vorige avond hadden gegeten of van 1 tot 100 tellen, zodat ze zich beter op hun acteerprestatie konden concentreren (en, zo stel ik mezelf voor, hijzelf meer vrijheid had bij het plaatsen van zijn camera, het kadreren van zijn shot [geen angst voor een microfoon in beeld] en het geven van regie-aanwijzingen). ("In Satyricon heeft [een bepaalde acteur] elk record gebroken en tot 138 geteld. Maar dat was een heel belangrijke scène en een erg lange dialoog.") Dat was nu eenmaal zijn werkwijze; ik ben er zelf inmiddels aan gewend geraakt en stoor me er niet aan, maar voor een ander kan dat inderdaad amateuristisch overkomen en storend werken wanneer je je door een film wilt laten meeslepen. Ik heb het echter nog nooit ergens "gewaagd" of "rebels" horen noemen.


avatar van JoeCabot

JoeCabot

  • 2674 berichten
  • 1780 stemmen

Roger Thornhill schreef:

Fellini liet zijn acteurs altijd vertellen wat ze de vorige avond hadden gegeten of van 1 tot 100 tellen, zodat ze zich beter op hun acteerprestatie konden concentreren (en, zo stel ik mezelf voor, hijzelf meer vrijheid had bij het plaatsen van zijn camera, het kadreren van zijn shot [geen angst voor een microfoon in beeld] en het geven van regie-aanwijzingen). ("In Satyricon heeft [een bepaalde acteur] elk record gebroken en tot 138 geteld. Maar dat was een heel belangrijke scène en een erg lange dialoog.") Dat was nu eenmaal zijn werkwijze; ik ben er zelf inmiddels aan gewend geraakt en stoor me er niet aan, maar voor een ander kan dat inderdaad amateuristisch overkomen en storend werken wanneer je je door een film wilt laten meeslepen. Ik heb het echter nog nooit ergens "gewaagd" of "rebels" horen noemen.

Nja, wat je hier beschrijft draagt natuurlijk bij tot Fellini's cultstatus. Ik denk dat sommige fans dat wel cool vinden, maar ik kan me vergissen. Ik vraag me overigens af hoeveel mensen al gevloekt hebben op de dvd van deze film omdat ze denken dat het om een technische fout gaat.


avatar van De filosoof

De filosoof

  • 1550 berichten
  • 1166 stemmen

Sommige films van Fellini vind ik geweldig maar met nota bene zijn bekendste, La Dolce Vita, kan ik weinig. De film doet me anno 2018 vooral denken aan La Grande Bellezza (2013) - MovieMeter.nl die ook duidelijk een kopie is van c.q. geïnspireerd is op La Dolce Vita maar dan in kleur en net iets fijner om naar te kijken. Maar ook La Grande Bellezza vond ik al saai en het origineel, La Dolce Vita, is alleen maar nog saaier…

Opnieuw gaat het om het decadente jetset-leven van Rome waar in ieder geval het hoofdpersonage Marcello een verveeld, cynisch en ‘verdorven’ leven leidt. Hij zou eigenlijk een serieus literair werk moeten schrijven maar hij verdoet z’n tijd met sensatiejournalistiek, welk werk ‘m echter wel in staat stelt om met alle mooie vrouwen in de wereld het bed te delen want hij zegt tegen alle filmsterren en andere mooie vrouwen dat zij de mooiste schepsels op Aarde zijn waarna al die vrouwen met hem willen trouwen en de liefde bedrijven (La Grande Bellezza toont ons in wezen een oud geworden Marcello die terugkijkt op zijn leven waarin hij eigenlijk een literarair meesterwerk had moeten schrijven maar waarin hij alleen maar heeft gefeest). De film laat een kleine drie uur zien hoe Marcello alle mooie vrouwen versiert (Ekberg van de beroemde fonteinscene blijkt slechts een uit een lange reeks veroveringen van Marcello in de film) en bestaat vooral uit eindeloos slap geouwehoer, qua inhoud variërend van flirten tot flauwe dichterlijke overpeinzingen over het leven tot geruzie met z’n vaste vriendin die er niet tegen kan dat hij niet van haar houdt en met iedereen het bed deelt.

Marcello wil echter geen vastigheid en het thema van de film lijkt te zijn hoe het leven ontspoort in oppervlakkig, leeg en toenemend pervers vermaak als er geen binding meer bestaat met religie, land of mensen. Ongebondenheid – zich vooral uitend in afstandelijkheid, cynisme en het gebruik van anderen voor eigen vermaak – als het moderne vrijheidsideaal. De media en de daarbij horende massahysterie – de wereld van de journalistiek – past perfect bij die moderne oppervlakkigheid, gericht op cheap thrills.

De film doet met zijn thematiek (verveling, leegte, jetset, massamedia) aan veel andere klassiekers uit die tijd van onder meer Wilder en Godard denken (en qua literatuur ook aan bv. The Great Gatsby en zelfs Reve’s De Avonden), maar La Doce Vita heeft voor mij niet de magie van die andere klassiekers. Weliswaar komen vorm en inhoud volmaakt overeen – beide zijn doelloos, het leidt allemaal tot niets (het verhaal heeft geen structuur)– maar elk feestje in het dagelijks leven biedt in wezen dezelfde doelloze gesprekken, geflirt en oppervlakkig vermaak als deze film.


avatar van scorsese

scorsese

  • 9707 berichten
  • 9452 stemmen

Matige film waarin een columnist zich begeeft tussen de jetset van Rome. Van een verhaal is geen sprake hier en ook de flinke lengte maakte dit een moeizame zit. Hier en daar nog wel een mooie scene (waarvan ook een paar redelijk groot opgezet). Het enige wat me enigszins wist te boeien was de relatie van het hoofdpersonage met zijn verloofde. Deze klassieker is niet voor mij weggelegd.


avatar van Onderhond

Onderhond

  • 86035 berichten
  • 10953 stemmen

Iets beter.

Ik zal wel nooit een grote Fellini fan worden, daarvoor vind ik zijn films veel te lawaaierig en opdringerig, op een manier die me gewoon niet ligt. Ook deze La Dolce Vita heeft er regelmatig last van, maar tegelijkertijd zit er ook wel een zekere swingendheid in die me af en toe wel kon pakken.

Zeker geen gehele speelduur lang, deze film had makkerlijk de helft korter gekund. De gesprekken vond ik oeverloos saai, af en toe vond ik de muziek en het gefeest geweldig irritant, maar tussendoor zitten er dan toch enkele afzonderlijke scenes en momenten in die wel de juiste snaar wisten te raken.

Met plattitudes als "de leegheid van de jetset" heb ik verder niet zoveel, dat soort eenzijdigheid is weinig boeiend en is ook deels de reden waarom het mij uiteindelijk toch niet wist te bekoren. Iets té veel irritante personages met een duidelijk doel bij elkaar gebracht. Anderzijds, zonder dat element zou de film echt helemaal nergens meer over gaan. Gewoon geen fan van deze aanpak.

Nog steeds veel te veel geworstel, zeker voor een film die 180 minuten duurt, maar er zaten hier en daar in ieder geval een paar lichtpuntjes in. Da's iets meer dan vooraf verhoopt.

1.5*


avatar van Fisico

Fisico (moderator films)

  • 4497 berichten
  • 3362 stemmen

Mijn vijfde Fellini intussen en behoudens La strada niet overtuigd van deze cineast. Ook niet met zijn misschien bekendste film La dolce vita. Zeer drukke film met feestjes en wilde personages. Een echt plot is niet voorhanden behoudens het liederlijke leven dat hier en daar wordt georchestreerd. Als kijker ben je een toeschouwer, niets meer, niets minder.

Centraal in de film en verpersoonlijking van dit alles is journalist Marcello die zich als womanizer profileert. Ook de paparazzi komen frequent in beeld in de film, als haaien op zoek naar een prooi. Het decadente leven wordt goed in beeld gebracht, maar de vraag is of dat nu is waar het echte leven om draait?

De film is eveneens beroemd geworden (en gebleven) door de scène met Anita Ekberg dansend in de Trevi-fontein. Maar echt overtuigen deed hij me niet. Daar is de 167 minuten en het vrij trage verloop niet vreemd aan. Sfeervol, dat wel, maar het mag toch een tikkeltje meer zijn.


avatar van mister blonde

mister blonde

  • 12028 berichten
  • 4904 stemmen

Meer qua wat? Plot?


avatar van Fisico

Fisico (moderator films)

  • 4497 berichten
  • 3362 stemmen

Het verhaal is inderdaad ondergeschikt aan de visuele pracht die de film te bieden heeft aan decadentie en verloedering.


avatar van james_cameron

james_cameron

  • 4751 berichten
  • 8459 stemmen

Tussen de italiaanse cinema en ondergetekende zal het nooit iets worden, vrees ik. Ook met deze klassieker kan ik weinig. Marcello Mastroianni ziet er cool uit in zijn strakke pak en Rome wordt stijlvol in beeld gebracht, maar de personages en dialogen weten niet te boeien en de plot rommelt maar een beetje door. Hier en daar een treffende melancholische scene, zoals wanneer de vader van hoofdpersoon Marcello op bezoek komt, maar grotendeels is het een aaneenschakeling van pretentieuze momenten en vermeende betekenisvolle symboliek. En waarom kunnen die italianen hun eigen films niet knap lipsyncen? Ook hier oogt en klinkt het weer nergens naar.


avatar van Flavio

Flavio (moderator films)

  • 3675 berichten
  • 4058 stemmen

Na het zien van Martin Scorsese's ode aan de Italiaanse cinema had ik wel weer zin in een Fellini, en La Dolce Vita was al van even geleden. Blijft toch een heerlijke film, die de zwaarmoedige thema's verpakt in luchtigheid. Vrijwel iedereen in La Dolce Vita is diep ongelukkig maar weet dat te camoufleren door op te gaan in het feestgedruis van de Romeinse jetset. Centraal figuur Marcello kijkt neer op zijn werk als roddeljourmalist maar het ontbreekt hem aan lef om volop in te zetten op een literaire carrière, zichzelf van avontuur naar avontuur slepend. De mensen die hij ontmoet zijn onzeker, banaal, zoekende. De verschillende segmenten beginnen nog wel vrolijk: een uitstapje met Anita Ekberg in de Trevi-fontein, senior die op sleeptouw genomen wordt en die zijn oog laat vallen op een Franse danseres, muziek, drank, feest kortom. Maar het eindigt in melancholie, ruzie, geweld.

Er is eigenlijk maar één personage dat ontsnapt aan de malaise, de blonde serveerster die droomt van een baan als typiste. Zij heeft maar een klein rolletje, maar niet voor niets staat zij als een soort baken van hoop in de laatste scène te zwaaien naar Marcello, die inmiddels volkomen cynisch is geworden na het drama met zijn vriend -en voorbeeld- Steiner. Als die op het oog stabiele man kennelijk zo leed dat hij geen andere uitweg zag dan zelfmoord en ook zijn kinderen meenam in het graf, wat betekent dat voor zijn eigen ambities? De oppervlakkigheid heerst, er is meer behoefte aan paperazzi dan aan schrijvers. Het is een wrang einde, zonder dat het deprimeert. Daarvoor blijven de muziek, de dansjes, het uit zoveel kelen schallende Marcello te veel hangen.


avatar van Roger Thornhill

Roger Thornhill

  • 4803 berichten
  • 1968 stemmen

Mooi verhaal, Flavio. Wat dat meisje betreft, jaren geleden vond ik bij De Slegte het dunne boekje La dolce vita / Het zoete leven van ene Bob Wallagh, "geschreven naar de gelijknamige film van Federico Fellini" (Mimosa-reeks nummer 110, uitgeverij N.V. Leiter-Nypels, Maastricht, zonder jaartal, ik kom het nog steeds wel eens op boekenmarkten of in kringloopwinkeltjes tegen). Hoewel het dus gebaseerd is op de film weet ik niet in hoeverre Wallagh ook de beschikking heeft gehad over Fellini's script en de mogelijke karakteriseringen en overdenkingen daarin, dus ik durf niet te zeggen in hoeverre het strookt met Fellini's intenties wanneer Wallagh de volgende scène op het einde van Marcello's verblijf in het strandcafé beschrijft:

        "Diezelfde morgen pakt hij zijn koffer en sluit hij zijn schrijfmachine. Hij kijkt medelijdend naar de paar vellen papier die hij beschreven heeft. Hij heeft iets beters gedaan dan een boek schrijven. Hij heeft het gepresteerd een meisje onaangetast te laten. Dat is een winstpunt." (pagina 92)

        Nogmaals, ik weet niet of Marcello's overtuiging dat hij iets goeds heeft gedaan (of in ieder geval iets laakbaars achterwege heeft gelaten) ook in Fellini's script staat, maar binnen het kader van de roman (die ook de slotscène met het "droommeisje" bevat) is het een mooi hoopvol moment dat aansluit bij jouw interpretatie van dat éne personage dat aan de malaise ontsnapt.


avatar van clubsport

clubsport

  • 2457 berichten
  • 6114 stemmen

Kan me goed vinden in de recensie van Scorsese , langdradig en weinig boeiend , nee met Fellini heb ik niet zoveel .


avatar van TMP

TMP

  • 1531 berichten
  • 1501 stemmen

Van Fellini had ik alleen gezien. Die film beviel mij niet en daarna heb ik niets meer van Fellini gekeken. Aangezien ik onlangs La Grande Bellezza van Sorrentino heb gezien en ik las dat die film lijkt op La Dolce Vita, heb ik deze toch maar eens gekeken. De gelijkenissen zijn wel duidelijk zichtbaar, zowel qua setting in Rome als qua thema. Toch beviel deze film mij beduidend minder. Sterker nog, deze film beviel mij helemaal niet. Een verhaal is er nauwelijks, interessante personages zijn er helemaal niet en de dialogen bestaan veelal uit eindeloos geneuzel. De dialogen lopen ook helemaal niet synchroon met de beelden, hetgeen niet enorm storend is, maar ook niet sterk overkomt. Schaarse hoogtepunten zijn de fraaie zwart-witbeelden van Rome, met name van de Sint-Pieter en de Trevifontein. De scènes met Sylvia (vertolkt door Anita Ekberg) en de vader van Marcello zijn nog wel enigszins de moeite waard, maar de rest kon mij echt totaal niet boeien. En dan duurt deze film met een speelduur van maar liefst drie uur echt enorm lang. Ik heb regelmatig gekeken hoe lang ik nog te gaan had en heb de film uiteindelijk maar in twee delen gekeken.


avatar van trebremmit

trebremmit

  • 2839 berichten
  • 1291 stemmen

Nooit geweten dat het woord paparazzi zijn oorsprong heeft in deze film. Weer wat geleerd.

Verder vond ik deze Fellini weer vervelend, mooie beelden dat wel, maar ik verveelde mij net als de hoofdrolspelers mateloos.