La Dolce Vita (1960)

Mike Nichols, regisseur van The graduate, zei: "A movie is like a person. Either you trust it or you don't." Soms komt een vrouw een man tegen die er niet verkeerd uitziet, charmant, grappig en vriendelijk is, maar de feromonen blijken niet te matchen - er is geen klik. En dan begin je je eraan te ergeren. Nare gedachtes komen in je op, zoals: waarom zit er altijd een clown in Fellini's films? Of: Nu heb ik wel genoeg psychologie van de koude grond gehoord. En dat zit er veel in, dames en heren, veel psychologie van de koude grond. Drie uur lang.

Ik had van te voren al erg weinig verwachting van deze film. 1960, zwart/wit, Italiaans en dan ook nog eens drie uur. Maar ja, het is wel een beroemde film. En de scene in de fontein is natuurlijk ook erg bekend. Dus ik wilde de film toch wel eens zien. En een voordeel van een film waar je geen verwachtingen van heb, is dat hij ook niet kan tegenvallen. En inderdaad. De film schetst een leuk beeld van hoe het er in 1960 in Rome in de jetset aan toe ging. Hij is zowaar ook nogal eens op locatie en de auto's zijn erg mooi. Maar als film stelt het echt helemaal niets voor. Het is één van de zeldzame films waar je gerust iets anders kunt doen tijdens het kijken. Want je mist toch niets als je af en toe kijkt. Net als GTST waar ik ook twee keer per jaar een stukje van zie. Verder is 1960 nog de tijd van een rijdende auto die stilstaat voor een bewegende film en waar mensen buiten beeld aan de auto zitten te schudden. Als er een kaars aangestoken wordt, is het hele decor gelijk goed verlicht en ook mooi uitgelicht. En als iemand orgel gaat spelen in de kerk, speelt hij gelijk het hele Toccata in Fuga van Bach. Ook al kan hij geen orgel spelen, want zijn handen spelen wat anders. Maar de doodsteek voor deze film is toch echt de speelduur van drie uur. Waarschijnlijk konden ze in 1960 ook nog niet monteren.

Ik heb 3 uur lang gespannen zitten kijken. Cast, regie, acteerprestaties, locaties, settings, symboliek, episodes, afwisseling, muziek, taal... allemaal geweldig! Maar het was toch wel een lange zit. Een uurtje minder had voor mij ook gemogen. De schitterende scène waar Marcello de echtgenote van Steiner gaat inlichten, had voor mij misschien al een eindscène kunnen zijn. Met het deel dat erop volgde had ik namelijk het gevoel van: begint de film nu opnieuw? De uiteindelijke slotscène was dan wel weer wel erg knap...

Vanavond draait hij in cinematek in Brussel. Zou hem zeker graag is op groot scherm willen aanshouwen.

Mooie, totaal onsamenhangende film (maar dat zijn we van Fellini gewend ).

Ik vond het een intrigerende film maar kon er uiteindelijk vrij weinig van maken. De symboliek die ik hier in de reacties teruglees kon ik tijdens de film echt niet er uit halen.

Om deze film te begrijpen moet je wat intellectuele bagage hebben. Weten waarover je een oordeel hebt. La Dolce Vita is een film zonder verhaal.het is een tijdsbeeld van het toen florerende existentialisme, de eerst tekenen van ontkerking,.Jazz,,rock and roll waren in opmars, aan de deur kloppende linkse groeperingen,expressionisme en voor het eerst in een film dat er openlijk over "vrijen" wordt gesproken. Vergeet niet dat Het Vaticaan Italie en Europa toen nog regeerde. Het is een film die niet wil provoceren,maar alles wat er op dat moment gaande was, wilde tonen. De film is een getuigenis,een tijdsbeeld dus. Is het een film?> Nee,eigenlijk niet. Het is een soort documentaire, waarin Fellini toont dat mensen in culturele en kunstkringen,een antwoord zoeken op nieuw verworven vrijheden..... een tijd waarin voortdurend geroepen werd dat "God "dood is en de mens aan zichzelf overgeleverd is. Het laat de Jetset zien die daar als eerste een antwoord op zoekt.

Deze film is niet goed of slecht,. Deze film is als een journaal uit de jaren zestig. Kunstig verpakt,te lang zeker ,maar boeiend,niet als verhaal maar als kijkje uit een tijd die lang voorbij is en die maar weinigen hebben meegemaakt (zoals ik). Dus als je 22 bent en amper mavo hebt ,moet je deze film overslaan,omdat je hem dan gaat beoordelen )en veroordelen) om verkeerde redenen. Maar als je van mooie auto´s en vrouwen houdt,, en de beroemde fonteinscene,wil zien,kijk dan maar...af en toe zappen.....Heb ik ook gedaan.....en ik ben een intellectueel ....hihihihi.

La Dolce Vita is zo'n film die iedereen kent (dankzij alle Italiaanse restaurants die er naar genoemd zijn en alle toeristen die in de Trevifontein Anita Ekberg achterna willen gaan), maar slechts weinigen echt gezien hebben, lijkt me. Op aanraden van mijn opa, die Fellini, naast Bergman, dé meester van de cinema vindt (Hitchcock, Spielberg, Scorsese en Fassbinder zijn ook wel aardig, maar kunnen bij lange niet tippen aan Fellini en Bergman. Die beeldvoering! Dat gebruik van licht!), heb ik hem dan toch maar eens gekeken. En met gemengde gevoelens onthaald.

We worden meegenomen door Marcello, een journalist die stukjes schrijft voor een bedenkelijke krant en ons rondleidt door het 'zoete leven' van de bourgeoisie van Rome, die schijnbaar niets anders te doen heeft dan cocktails drinken, de liefde bedrijven, naar rare shows in rare nachtclubs gaan, rond te rijden door de stad en hun ego te etaleren. Marcello slaat dit allemaal maar gade vanop een zekere afstand, hij zou eigenlijk liever deftige journalistiek bedrijven, maar gaat toch voort met deze job.

De beeldvoering en het gebruik van licht zijn inderdaad adembenemend, in prachtig, sfeervol zwart-wit. Het probleem zit in de structuur van de film. Die is opgebouwd uit anekdotes, net zoals Marcello's stukjes. In het begin hoop je nog dat hier een Pulp Fiction-achtig spel met de chronologie achter schuilt, maar dat blijkt niet zo te zijn. Hierdoor gaan deze anekdotes, die niet allemaal even boeiend zijn, vervelen. De passage van de Amerikaanse ster (die ons leert dat er in drieënvijftig jaar nog niets veranderd is), het stukje met het meisje in het café waar Marcello zit te typen en het einde op het strand zijn schitterend en steken met kop en schouders boven de rest uit. Ook de presentatie van de anekdotes had wat creatiever mogen zijn. La Dolce Vita is dus een uitstekend beeld van een apart wereldje, maar mist een kloppend hart, een cohesie, een volgehouden spanning.

Ja, ga hier maar eens wat aardigs over zeggen… Mijn eerste Fellini is een teleurstelling. De beste man heeft een mooie stijl, dat moet ik hem nageven. La Dolce Vita heeft prachtige shots. Het probleem is dat het verhaal en het thema me geen seconde interesseren. Het verhaal is ver te zoeken en daarmee is deze film echt veel te lang. La Dolce Vita is haar kracht allang verloren. In 1960 kan ik me goed voorstellen dat een film over vrije seks, vrije wil van vrouwen en zedelijk verval in glamourkringen een ongelooflijk spannend onderwerp was. Ik weet alleen dat zelfs de spannendste feestjes van mijn grootouders hooguit gezellig waren. Ik geef toe dat mijn aandacht na een uur grotendeels zoek was, maar toch heb ik de film uitgezeten.

Naar jouw normen van vandaag. Maar is juist daarom je nostalgie dan niet des te sterker?

Niet wat dit onderwerp betreft. Dan lees ik liever een stripboek van Kuifje.

Waar gaat dit over?

Nostalgie.

La Dolce Vita

Wat kan het leven toch zoet zijn en wat voor een grote voorgevel heeft Anita Ekberg !!!

Zij is echt een hete blondine net als vele andere dames in deze film.

Originele charmante film onderverdeeld in veel episodes die los van elkaar staan maar waar sommige personages meerdere keren in voor komen.

Het enige echte minpunt is dat ik de volle 3 uur er mijn volle aandacht er niet bij kon houden.

Toch heeft deze film veel memorabele scènes. Je ziet dat de regisseur (Federico Fellini) een echte vakman is. 4*

Toevallig zag ik onlangs een film die verscheen kort na La dolce vita: Divorzio all'Italiana van Pietro Germi (trouwens ook verrukkelijk!). Hierin wordt heel uitdrukkelijk verwezen naar La dolce vita, en zie je pas wat het effect ervan moet geweest zijn in die dagen!

In La Dolce Vita is Marcello (Marcello Mastroianni) het centrum waarrond de andere personages als satellieten draaien. We leren hem beetje bij beetje kennen via zijn ontmoetingen en zijn sociale omgeving. Het is geen action driven maar een character driven narrative.

Marcello is een antiheld die enkel oppervlakkig genot nastreeft. Zijn ambitie om een ernstig schrijver te worden heeft hij laten varen. In plaats daarvan wordt hij boulevardreporter en publiciteitsagent - beroepen voor mensen die gefascineerd zijn door beroemdheid maar zelf niet kunnen zingen of acteren.

Hij fladdert van de ene naar de andere vrouw: een rijke nymfomane (Anouk Aimée), een filmster (Anita Ekberg), een hoer, een ex-model (Nico van The Velvet Underground & Nico), een serveerster... Aan zijn verloofde Emma (Yvonne Furneaux) wil hij liever ontsnappen. In geen geval wil hij opgesloten raken in een kleinburgerlijk leventje. Hij wil meezwieren op de golven van het zoete leven.

Zijn mannelijke contacten tonen hoe hij zelf in de toekomst zou kunnen worden. Wordt hij een ouwe zuiplap en rokkenjager zoals zijn vader, een ijverig riooljournalist die zijn beroep nooit in vraag stelt zoals Paparazzo of een ernstig kunstliefhebber met vrouw en kinderen zoals Steiner (Alain Cuny)?

De wanhoopsactie van Steiner, die zijn twee kinderen en zichzelf om het leven brengt, is een dramatische omwenteling. Omringd door decadentie leek hij het enige wijze personage met een stabiel leven. Bij een tweede kijkbeurt krijgt de scène waarin hij zijn kinderen toedekt in hun bed iets lugubers. Hij zei dat hij bang was voor zijn toekomst en die van zijn kinderen, zinspelend op de dreiging van de atoombom. Wanneer ze het zijn vrouw willen vertellen, is zij gevleid door de aanwezigheid van de camera's en waant ze zich even een filmster.

Fellini bekritiseert de oppervlakkigheid en sensatiezucht van de moderne samenleving, maar tegelijk is hij niet gevoellloos voor de bekoringen ervan. Een merkwaardig moment van vervreemding is wanneer ze binnenshuis opnamen van dierengeluiden beluisteren in plaats van zelf de natuur in te trekken.

Te midden van de jachtige oppervlakkigheid blijft het katholicisme aanwezig: het kerkorgel, de mirakels, de hoer die zegt: "Ik doe boete voor mijn eigen zonden en die van iedereen anders."

Fellini creëert originele beelden door twee dingen te combineren die normaal niet samen horen: een helikopter en een Christusbeeld; de Trevifontein en de boezem van Anita Ekberg.

De muziek van Nino Rota roept herinneringen op aan draaiorgels en rondtrekkende circussen.

Het zal inderdaad die houding zijn geweest die zijn films ook zo innemend maakten, en deed verhinderen dat hij een zuurpruim werd..

Mooie recensie, Dievegge.

Dank u.

Heb je iemand bepaald in gedachten, Ferdy?

Nee, niet echt.

Moet ik nu denken dat jij denkt dat ik dacht aan...?

She looked like she stepped out of La Dolce Vita

Het is vanwege deze zin uit Motorpsycho Nitemare van Bob Dylan dat mijn interesse voor Felini startte. Ik en Federico, het is echter een match die nog niet helemaal op het punt staat. Ik had me eens aan 8 1/2 gewaagd, maar dat bleek nogal een misser te zijn. Ik meed de regisseur, maar zijn segment in Boccaccio '70 kon me dan wel weer bekoren. In het gedacht dat ik toen ik 8 1/2 zag te jong was schafte ik me twee films van hem aan (deze en Giulietta degli Spiriti) om eindelijk eens een deftig beeld van de regisseur te kunnen maken.

Het was vandaag weer zo'n druilerig weer dus dat is de ideale moment om een lange film op te zetten en met La Dolce Vita was ik daar wel mee aan het juiste adres. Een speelduur van net geen 3 uur leek me op voorhand iets teveel van het goede te zijn, maar een film die over een journalist gaat die zich exclusief toelegt op de riante levensstijl van de rich & famous.. Dat kan wel een broeierig werkje worden. Jammer genoeg zorgt La Dolce Vita niet voor uitsluitsel met betrekking tot mijn waardering van Felini. Nu moet ik daar wel bij zeggen dat ik sowieso al niet echt te vinden ben voor dit soort fragmentarische films, maar vreemd genoeg weet de Italiaan nooit echt hetzelfde niveau te houden. Marcello met zijn vader, de stukken met Sylvia en het optreden in de Cha Cha bar is Felini overduidelijk op zijn best. De geestenjacht op het kasteel en de dronken tirade van Marcello naar het einde toe is dan weer compleet de andere kant op.

Felini weet zijn vrouwen wel te kiezen. De ontwapende schoonheid van Anita Ekberg was me in Boccaccio '70 al opgevallen, maar hier is ze zowaar nog meer op haar plaats. Felini maakt er een soort van Marilyn Monroe (ze maakt zelfs een soort van dezelfde opmerking rond de vraag wat ze in bed draagt) van en de scènes met Marcello Mastroianni behoren tot het beste van de film. Over Mastroianni gesproken, die is zoals gewoonlijk wel op dreef. Zeker naar het einde toe is hij degene die het geheel nog draaglijk weet te houden. De afgestompte blik waarmee hij op het strand zit... Het is een mooi eindshot. Sowieso een cast waar weinig op is aan te merken. Ik hou wel van dat overdreven Italiaanse acteren, zeker de vrouwen kunnen er wel wat van, en dat komt hier overvloedig aan bod.

Het zou Felini's toegankelijkste film moeten zijn, maar dat betwijfel ik. Het is vooral een film waar ik niet goed mee weet wat ik er mee aan moet. De ene moment schudt de regisseur de ene na de andere geweldige scène uit zijn mouw terwijl ik 5 minuten later bijna lig te doezelen omdat het me niet meer interesseert. Ik vraag me af of de klik er ooit gaat komen.

3*

Je moet Fellini zien als een moment in de filmgeschiedenis, Metalfist. Een momentùm. En wat voor een! Een monumentum! De betekenis en invloed ervan kan gewoonweg niet overschat worden. En dan denk ik met name aan films als 8 1/2 en La dolce vita ! Van La Terrazza (1980), over Nine (2009), tot de nieuwste film van Sorrentino, die pas een Oscar heeft gewonnen, La grande bellezza. Het lijken wel "covers" van Federico...

De film moet ik nog zien en ben wel nieuwsgierig geworden hierna maar......van wie is die heerlijke ophitsende muziek in de trailer??? Wie heeft het antwoord?

Beste Italiaanse film, Fellini's beste, en staat in mijn top 50. Ik houd van deze gekke stijl. Een juist dat stukje sensualiteit, gekheid, levensvreugde en avontuur is wat Italiaanse films leuk maken Amarcord en Le Notti Di Cabria zijn ook uitstekend. Moet alleen 81/2 en La Strada nog graag zien.

La Dolce Vita. Fellini. Ik heb er lang tegenaan gehikt, na conflicterende gevoelens bij 8½ en La Strada. Net als die films is La Dolce Vita onbetwist een klassieker, een kunstzinnig en intellectueel meesterwerkje. Maar. Ik merk dat ik af en toe moeite heb om de aandacht erbij te houden.

Er zijn een hoop klassieke scènes, sommige zijn uitermate schitterend in beeld gebracht. De innerlijke strijd van karakters, de opgehouden schijn en wat er achter façades schuil kan gaan worden meesterlijk door Fellini naar de oppervlakte gebracht. Maar. Drie uur kan lang duren bij Fellini. En dat gevoel drukt behoorlijk.

Toch, er is hoop. Ik had hem al eens gelezen in zijn Great Movies boek, maar net na de film nog even herlezen, de uitstekende review van Roger Ebert over deze film. Het schijnt een van zijn lievelingsfilms geweest te zijn, maar interessanter dan dat feitje zijn de laatste 2 alinea's, waarin hij beschrijft hoe zijn waardering en interpretatie van de film veranderd zijn in de loop der jaren en decennia.

Ik kan me uitstekend voorstellen dat ik deze film bij herziening 4 of mee sterren zal geven. Tot die tijd moet ik eerlijk zijn en blijf ik door de vooralsnog immer vervliegende aandacht hangen op 3,5 ster, al neig ik wel naar 4. Ik heb een prachtig koffietafelboek van Fellini in de kast overigens. Misschien toch maar eens inkijken en gaan lezen.

To be continued, I suppose...

Velen mensen met jou stellen die vraag onder de YouTube video http://youtu.be/2YZjAn0GZfE, maar niemand die er antwoord op geeft. De Soundhound app op mijn telefoon herkent het ook niet en Googelen op 'trailer music La Dolce Vita' geeft resultaat, ook niet met het woord 'percussion' erbij. That means I officially give up

Voor wie het nog niet heeft meegekregen: R.I.P. Anita Ekberg, 1931-2015...

Ik ga een muntje in de Trevifontein werpen...

Fellini fascineert mij enorm. Dit komt voornamelijk omdat ik zijn filmtaal niet spreek en daardoor niet gelijk doordring tot de kern van zijn films. Echter zijn deze doortrokken van symboliek en diepere lagen. Door mijn huiswerk een beetje te doen en langzaam aan steeds meer inkijk krijg onder die bedwelmende oppervlakte, begin ik dan toch steeds meer waardering te krijgen voor Fellini's manier van communiceren. Bij La dolce Vita heb ik dit nog sterker dan bij Otto e Mezzo, al staan beiden op mijn lijst van toekomstige herzieningen.

Mijn eerste Fellini.

Een film met een boeiend onderwerp en met vol prachtige momenten. Dit alles verteld in een aantal verhalen die los van elkaar lijken te staan, maar toch een rol spelen in het groter geheel. Vanaf het bruisende begin met de helicopter tot aan het sterke einde op het strand is het genieten geblazen. Marcello is ondanks zijn slechte kanten best interessant om te volgen. Hij heeft zijn droom om een serieuze schrijver te worden opgegeven en neemt ons mee langs veel decadente feestjes, sex en heel veel boozing. Het contrast met wat kalmere scenes is erg mooi. De scene van het feestje in het appartement van de kunstliefhebber is een prachtig moment tussen alle drukte in. Maar ook de scene waar hij rustig probeert te schrijven aan het strand is erg mooi. Een van de mooiste en meest iconische momenten in de film is natuurlijk Anita Ekberg en de fontein. Schitterend. Toch zitten er ook mindere momenten in de film die je aandacht wat laten verslappen. Gaf me toch wel een beetje het gevoel dat die drie uur misschien net iets te lang zijn.

Alles versterk door de manier waarop alles gefilmd is. Erg mooi gebruik van licht en het zwart/wit. Elk shot is een kunstwerkje. De opzwepende muziek, het lawaai. Alles is perfect en geeft precies de juiste sfeer weer die La Dolce Vita wil uitstralen. Acteerwerk is ook een genot om naar te kijken. Iedereen is erg goed, maar het is Mastroianni die de show steelt en boven zichzelf uitstijgt.

Een heel erg fijne kennismaking met het werk van Fellini.