La Dolce Vita (1960)

Leuk dat iedereen deze film opeens gaat bekijken . Ik wil 'm eigenlijk ook wel weer eens zien. Ben het erg met Goodfella eens; het sfeertje in deze film is geweldig. Een soort zomers, decadent, Zuid-Europees sfeertje waar the Talented Mr. Ripley alleen maar van kan dromen. Het verhaal is nu eenmaal te mager, dus daarom geen topper in mijn ogen. Misschien bij herziening...

Deze film viel me, na 8½ weer, erg tegen. Ik vond hem erg traag, te traag eigenlijk en te lang. Ik heb deze film dan ook, verspreid over vele dagen, met moeite uitgekeken en ik kan dus niet echt zeggen dat ik me 'vermaakt' heb. De klassieke status van deze film ontgaat me dan ook volkomen. 2*

Ik heb La Dolce Vita gisteren gezien, enorm genoten, ik dacht dat iedereen dat zou doen, en nu blijkt de helft hem saai en te lang te vinden. Terwijl die film toch spettert van begin tot einde! Ik was aan het scherm gekluisterd, toen hij gedaan was vond ik het vreemd dat alles rond mij in kleur was, en niet in het prachtige zwart-wit van deze film. En dan zwijg ik nog over de schitterende personages en de leuke muziek. Er zijn blijkbaar veel ongevoelige mensen op deze wereld.

na het briljante la strada en het geweldige 8 1/2, is dit een lichte tegenvaller.

hoewel de film bol staat van de symboliek, maatschappelijke kritiek en interessante verhoudingen, is de film wel erg traag. ik heb gelezen dat meer dat vinden en misschien zijn 'we' wel verpest door al het popcorn vermaak uit hollywood. toch had ik van verveling bij zijn twee eerder genoemde films allerminst last.

ach, ik me best voorstellen dat dit zo'n klassieker is en het is eigenlijk ook wel verplichte kost voor elke filmliefhebber.

tussen de 4 en 3,5 sterren en dat is mede omdat de laatste 20 min. van de film erg veel goed maakt.

Fellini toont ons het society-leven. Prachtige beelden van Rome en eindelijk een van de beroemdste scenes uit de filmgeschiedenis in zijn context gezien. Vitaal als al zijn films die ik tot nu toe zag, maar, wellicht meer dan bij zijn andere films, met een triest onderlaagje. Het zoete leven is een pleister op de pijn van het leven. Zoiets. Visueel een genot en geniale muziek.

Iets minder magisch en meeslepend trouwens dan de meeste andere Fellini's die ik zag. Zijn bekendste film is in Fellini's geval zeker niet zijn beste (vind ik dan), maar toch absoluut de moeite waard.

3.5*

Gisteren achteneenhalf gekeken. Die wist me ook niet echt te overtuigen, maar ik had wel het gevoel dat er meer in zat dan ik bij een herziening eventueel uit zal halen. Dit zal bij deze film wel hetzelfde zijn, maar het is voor mij duidelijk dat Fellini mij absoluut niet ligt. Waar bij 8,5 nog gegrapt wordt dat hij niks te vertellen heeft, heeft hij ook in 1960 niet veel te vertellen. Misschien heb ik het gevoel niet op. Ik heb deze film vrij snel gekeken nadat ik uitgeslapen was en zelfs ondanks mijn uitgeruste status vielen mijn ogen keer op keer dicht.

Ik hou het voorlopig op 2,5*

Veel van Fellini heb ik nog niet gezien; een documentaire over hem en Amarcord zowat in zijn geheel. Amarcord is prachtig, en zou ik graag eens helemaal willen zien. La Dolce Vita begint vlot en leuk met de beroemde actrice en de prachtige fontein scene, maar zakt daarin in en komt daarna nooit meer tot leven. Het camerawerk, Rota's muziek, de sublieme cast.. Het mag niet baten, want mijn interesse was ik nagenoeg al kwijt na het segment met Ekberg. 2 sterren

Zij maakte de film juist interessant. Ik heb genoten van haar ontwapendheid, haar prachtige, intuïtieve verschijning en haar drang om wat van Rome te zien. De film begon eigenlijk pas toen zij van het vliegveld werd afgehaald. Naast de prachtige fonteinscène, tevens afgebeeld op een van de mooiste dvd covers ooit, wil ik nog een paar andere scènes aanhalen die ik prachtig vond. Het seightseeing gebeuren met Ekberg voelde onbevleugeld aan, omdat ze immers net een kind leek dat evolueerde van een egocentrische kleuter naar iemand die de wereld wou ontdekken. Ze slaagde helemaal in haar rol, alles aan haar was elegant. Van het moment dat ze de kerktrappen beklom en ze de kreet: oh la la slaakte tot en met het moment dat ze contact met de weerwolven zocht of zich ontfermde over een schattig poesje. Meer positiefs dan de verschijning van Anita Ehkberg heb ik eigenlijk niet te melden.

Mijn 6de Fellini is de 1ste grote tegenvaller. Nu weet ik dat Fellini niet altijd even gestructureerd te werk gaat en niet altijd evenveel hecht aan het vertellen van een verhaal. Vaak zijn zijn films doorweefd met sfeerschetsen van een bepaalde tijdsperiode in een stad ( Roma/Amarcord ) of bevatten zij surrealistische tintjes ( Otto e Mezzo ). Helaas in deze film, niets van dat alles. Waar de sfeerschetsen in eerdergenoemde films wel werken omdat er een bepaalde levendigheid vanaf straalt en er niet constant dialogen worden gevoerd, maar eerder impressies worden gegeven van mensen die onderling praten, wel praten maar dat in grotere groepen en vooral op straat doen, worden de dialogen hier veel meer van man tot man gevoerd, waardoor de dialogen meer op de voorgrond plaatsvinden en het lijkt alsof het allemaal een geforceerd filosofisch tintje moet bevatten. Nou vond ik La Strada en Nights of Cabiria ontzettend ontroerend, maar dat kwam vooral voort uit de situaties die er plaatsvonden, niet door lappen vol met tekst. Daar slaat Fellini hier dus de plank mis, hij wil de mensen uit de showbizz een spiegel voorhouden maar zijn boodschap komt niet echt over met al dat gefilosofeer, het was allemaal erg saai en langdradig en maakte dat de personages steeds irritanter werden i.p.v. medelijden opwekkend. Absoluut dieptepunt was voor mij het moment dat Ekberg zomaar uit het oog werd verloren en men ineens oversprong naar een Madonna - verering tafereel.

De film richt zich dus veel te veel op de inhoud en boet naarmate de film vordert dus steeds meer in aan vorm. Alhoewel de uiteindelijke climax wel aardig was, toch had er makkelijk een uur geschrapt kunnen worden. De muziek was overigens redelijk, maar kon niet tippen aan de muziek in de andere Fellini `s. 2,5*

Leuk filmtopic om door te lezen. Wat een diversiteit aan reacties. Net zo divers als de bonte beeldenverzameling die La Dolce Vita is.

De grote vraag bij deze film luidt: saai of niet saai? In mijn geval is het antwoord duidelijk: niet saai! Integendeel zelfs, ik vind het een zeer boeiende film. Niet altijd even goed misschien, soms te druk en te chaotisch, maar toch; boeiend.

Juist het eerste halfuur vond ik overigens het beste, echt van hoog niveau. De helicopters die hun schaduwen werpen op Rome, met de meute kinderen die als paparrazzi in de dop meerennen. Later de mysterieuze Maddelena in prachtig zwart-wit. Of het super gestileerde ziekenhuis, fantastisch. Overigens moet de mooiste scene dan nog komen, namelijk die met Ehkberg op de Sint-Pieter.

Daarna heeft de film toch wel wat mankementen. De vele feestjes bijvoorbeeld met de blikkerige muziek. Het voegt niet altijd wat toe, doet soms zelfs afbreuk. Ook een nadeel vind ik het gebrek aan een lijn. Niet eens zozeer in het verhaal maar vooral in de thematiek, die nauwelijks lijkt te ontwikkelen. We komen helemaal nergens en het einde zegt mij gewoon niets. Of alleen: wtf?

Maar al die tijd blijf je zien dat dit de film is van een grote regisseur. In cameravoering, in een dialoog of een locatie-keuze. Boeiend dus. La Dolce Vita is buitengewoon boeiend. 3,5*

Na het (voor mijn part wat te) kolderieke Amarcord was ik wat sceptisch over Fellini, maar deze prent kan ik wel waarderen! Dus ik geef de moed niet op en neem me voor ook zijn andere films te gaan zien en Amarcord een keer opnieuw.

Ondanks de lange lengte van de film bleef het geheel zeer onderhoudend en over het acteerwerk ben ik zeer te spreken.

De hier al eerder gememoreerde ruzie tussen Marcello en Emma is een hoogtepunt, evenals de eerdere autorit naar de Mariaverschijningsplaats. Gaaf hoe ze de tegenstribbelende Marcello een ei en een banaan voert! (tja, al die Italiaanse macho's zijn en blijven moederskindjes!).

Prachtig ook hoe Fellini de ontzettend irritante paparazzi-fotografen en even irritante zich vervelende jetsetfiguren neerzet (en het contrast met bijvoorbeeld het hoertje waar Marcello en Maddalena (?) 'koffie gaan drinken').

Tegen wil en dank wordt Marcello meegesleurd in het domme wereldje van de jetset en het lijkt erop dat hij de kans om hieraan te ontsnappen in de laatste scene mist?

Terecht een meesterwerk! (en om nog even (op zijn Fellini's?) plat te eindigen: alleen al de indrukwekkende voorgevel van Anita Ekberg is het kijken van deze film waard!)

p.s. Zien nog meer mensen de gelijkenis tussen die diskjockey Sander Lantinga en Marcello Mastroianni???

Vooruitlopend op de uitzending van aankomende zaterdag (ned 2) heb ik vandaag deze film maar eens herzien.
Film begon goed met de schitterende sfeervolle muziek van Nino Rota maar zakte na de fonteinscene van Ekberg en Mastroianni behoorlijk in, hij werd soms verschrikkelijk saai. Sommige scenes hadden beter gewoon weggelaten kunnen worden, ze gingen helemaal nergens over.
Na de fonteinscene zijn de volgende scenes nog het vermelden waard;
De scene van de hysterische massa nadat er een wonder was gebeurd. Kinderen hadden namelijk de maagd Maria zien verschijnen. Ik moet altijd weer rollebollen van het lachen als ik zie dat dat domme achterlijke katholieke volk buiten zinnen raakt door dit soort onzin. Geen wonder dat er destijds zoveel italianen op de communistische partij stemden.
De scene van het spokenjagen. Beter kon de innerlijke leegheid van de rijken niet uitgebeeld worden. Was dat niet wat de filosoof Schopenhauer bedoelde dat de vijand van het menselijk geluk van de rijken is dat zij ten prooi vallen aan de verveling.
De scene van de zelfmoord van Steiner De verwende rijken werden nu even tot nadenken gedwongen, wat helaas maar kort duurde.
De slotscene op het strand. Mastroianni ontmoette weer het meisje van de strandtent, de enigste persoon in deze film die uitstraling had, maar Mastroianni helemaal afgestompt door zijn leegheid, herkende haar gewoon niet meer. Ik vond dit persoonlijk de beste scene van de hele film.
Kort samengevat; Bij herzien vond ik "La dolce vita" nogal een saaie film, die te lang duurde, maar als Fellini wilde laten zien dat het leven van de rijken nu eenmaal niet boeiend is, dan moest deze film - daarin schuilt een paradox - gewoon saai zijn.
De soundtrack in deze film vond ik niettemin schitterend. (5,0*)Hij paste uitstekend bij de sfeervolle beelden die wij van het Rome van de beginjaren zestig te zien kregen.

Waardering 4,0* dankzij oa de geweldige soundtrack.

Mijn eerste Fellini.

Ik moet zeggen dat het mij uitstekend bevallen is. Natuurlijk, erg lange speelduur maar deze film was zo voorbij. Fellini weet op een schitterende manier het high-society wereldje te schetsen, met een ferme laag tragedie. Met natuurlijk op kop dat heerlijke personage Marcello, briljante Mastroianni. Van de schitterende openingscene tot één van de mooiste eindshots ooit, was dit puur filmgenot. 4*

Wel heel veel dronken feestjes...

Moet zeggen dat het enige wat me echt wist te boeien Fellini's stijl was en de schitterende fotografie. Die hele fascinatie met vrouwen en het leven van een beroemdheid komt in mijn ogen veel beter over in Otto e Mezzo waar er veel minder aandacht aan wordt besteed dan hier. Hoe dan ook enkele iconische scenes die he geheel zeker de moeite waard houden.

Wie van de Italiaanse sfeer houdt en geen rechttoe rechtaan-verhaal kan verdragen, komt met La Dolce Vita aan zijn of haar trekken. Marcello struint allerlei feestjes af, maakt contact met verschillende vrouwen en observeert de diverse taferelen die zich aldaar afspelen. Ondertussen schemert Fellini's visie op de zaken des levens door.

Enfin, het levert een niet heel gevarieerde film op, maar vervelend was het zeker niet. Het had af en toe wel leuke scenes. Die grootste scene waarbij dat meisje een Madonna-verschijning heeft, vond ik bijvoorbeeld wel mooi en indrukwekkend. Fellini had overigens de scenes best wel door elkaar kunnen husselen en dan had je nog steeds zowat dezelfde film gehad, bedenk ik me nu .

Hoe Fellini hier het hele paparazziwereldje eens goed ten spot zet in die mirakelscène vind ik op z'n minst magistraal. Ik vraag me af wat Fellini zou denken moest hij de beelden hoe het er vandaag aan toegaat zou kunnen zien.

Ik denk dat dit zowat de bekendste film moet zijn van Fellini dus ik schrok een beetje toen ik de iets wat lage score zag en na de film gezien te hebben schrik ik er iets minder van. La Dolce Vita is een film vol emotie waar de problemen des levens iedereen overkomen. Het bracht veel gevoel op me over, iets waar Fellini uiteraard meester in is. Samen met de stijlvolle zwart-wit shots vormen ze de basis van deze film. Marcello Mastroianni is op die basis een toegevoegde waarde. Een acteur met zeer veel uitstraling past perfect in z'n films.

Traag? Zeker, maar eerder op een ontspannen manier dan een saaie manier. Al zaten er ook mindere stukken bij. Vooral naar het einde toe gaat die sfeer weg voor saaiere stukken omdat je een klein gevoel hebt van het allemaal wel al gezien te hebben. Daarvoor toch puntenaftrek.

3,5*

Mijn 4e Fellini en en waar ik Otto E Mezzo maar matig vond, Amarcord juist erg goed, zweeft La Dolce Vita daar ergens een beetje tussen in. Allereerst is daar hoofdrolspeler Marcello Mastroianni die eigenlijk altijd goed acteert en dat hier wederom doet. Verder is de muziek in de film wel aardig, maar is het vooral de contatnte afwisseling tussen boeiende en veel minder boeiende momenten in de film hetgene dat ervoor zorgt dat ik deze film wel aardig vind, maar niet goed. Persoonlijk vond ik de eindscene wel sterk, maar ook erg mooi was het moment dat Marcello's vader ineens verscheen en ze daarna wat gingen drinken in een club in Rome. Verder is de film natuurlijk wel erg stijlvol en kriojg je als kijker op een best wel leuke manier een goede kijk in de wereld van de paparazzi. Jammer dus dat de film een aantal mindere momenten kent en mede daardoor misschien ook onnodig lang aanvoelt.

3.0*

Prachtige film.

Het begin met die helikopters ziet er al mooi uit met dat landschap. Ook de scene wanneer Anita Ekberg in de Trevi fontein loopt is werkelijk een klassieke/schitterende scene. Sowieso is Rome een prachtige stad natuurlijk. La Dolce Vita is een mooie film die zeker niet vergeten mag worden in de (Italiaanse) film historie. 5,0.

Wow wat een verrasing zeg! Mijn eerste Fellinni is dit, en ik moet zeggen dat mijn verwachtingen niet al te hoog lagen. Maar deze film heeft me he-le-maal verrast. Ik heb Otto e Mezzo ook nog liggen, dus die zal ik binnenkort ook zeker gaan kijken.

La Dolce Vita is dus echt een geweldige film gebleken. Ik moet nog even bijkomen van wat ik de afgelopen 166 minuten heb meegemaakt. Echt heerlijke cinema! Een plot moe je niet echt in de film zoeken, want we zien Marcello Mastroianni gewoon van de ene na de andere gebeurtenis gaan. En dat zijn voornamelijk feestjes.

De film barst van de klassieke scenes, zoals de beroemde fonteinscene, maar ook het spokenjagen, dat maria was ''verschenen'' gebeuren, en de briljante eindscene zijn het vermelden waart.

Verder is de muziek ook erg mooi, en ademt de film sfeer, sfeer en nog eens sfeer. Geweldig cinomatigrafie, en acteerprestaties waren onovertroffen niveau. Geweldig om te zien hoe Marcello Mastroianni van het ene feestje naar het andere feestje gaat. Zijn rol is misschien wel een van de beste ooit. Hij weet als geen ander de ''rokende charmeur'' neer te zetten.

Jammer eigenlijk dat Anita Ekberg maar een redelijk kleine rol heeft. Ze doet het dan ook uitstekend. De vijf sterren zijn binnen, en nog even een nachtje slapen of ik de film ook mijn top tien binnengooi. Erg grote kans van wel.

Echt belachelijk dat de film niet in de top 250 staat. Ik heb de hele speelduur zitten genieten van de mooie plaatje die Fellini me voorschotelde. Ik ben erg blij dat ik de film op dvd heb, want ik zal La Dolce Vita nog zeker erg vaak bekijken.

5*

Ik had bijna gezworen om nooit meer wat van Fellini te zien na het afgrijselijke La Strada. Verder alleen 8½ gezien van Fellini, die een enkele sterke scène bevat, maar verder weinig boeide.

Die eerste zag ik in 2009 en 8½ in 2008, in 2010 is La Dolce Vita dan op mijn pad gekomen. En deze beviel mij wel. Pas na een uur dient de eerste mindere scène zich aan, de scène waarin twee kinderen maagd Maria zouden hebben gezien. Meteen ook de minste scène uit de hele film, eigenlijk de enige scène die mij totaal niet wist te boeien.

Verder toch behoorlijk genoten. Waar ik Mastroianni bij La Notte nog houterig noemde, doet ie het hier fantastisch. De fonteinscène is al zo vaak genoemd, maar ik noem hem nog maar eens, ook de scènes met Marcello's vader zijn erg leuk. Ik moet wel bekennen dat ik het geroemde einde wat vond tegenvallen, de sfeer begon langzaam uit de film weg te ebben. De soundtrack is wel goed en past perfect bij de sfeer van de film.

Een Fellini per jaar, we zullen zien wat de man volgend jaar brengt. 3.5*, grotendeels toch voor het ijzersterke eerste uur. Vooral de scènes met Sylvia waren heerlijk om te volgen.

Helaas niet dé film waarop ik hoopte, maar bij vlagen best mooi. Moet eerlijk zeggen dat de film me (op een aantal momenten) niet bijzonder is bijgebleven, nadat ik 'm zag, vorige week ergens.

Het zijn vooral de sfeer, Mastroianni en een paar schitterende scénes (ja, de fonteinscéne) die ervoor zorgen dat ik deze film zeker weer eens uit de kast ga halen. Was vreselijk moe tijdens het kijken en had eigenlijk gewoon niet aan deze La Dolce Vita moeten beginnen. Want hij duurt lang.

Na 'Amarcord' is dit pas mijn 2e Fellini. De volgende wordt waarschijnlijk '8½'. Ik denk dat het verhaal in deze film best interessant is om te volgen, áls ik er (de volgende keer) wél de kracht voor heb.

Wel aardig.

Toen ik deze beschrijving las werd ik benieuwd. Playboys, filmsterren, hoeren, nachtclubs... ik had wel zin om even underground te gaan. Maar eigenlijk is het allemaal niet zo boeiend, we volgen gewoon wat verschillende mensen en krijgen een kijkje in 'n andere wereld via Marcello.

Er zit een prima sfeer in door de aankleding, muziek en decors. Schitterend wil ik het niet noemen want daarvoor was het toch iets te basic. Het oude kasteel bijvoorbeeld waar ze spoken probeerden op te roepen had gerust wat mooier in beeld gebracht kunnen worden. Het zwart/witte is wederom niet storend maar een beetje kleur was ook welkom geweest.

Na het feestje wordt er 's morgens een vis gevangen en kort daarna eindigt het. Ik vind het net lijken of er nog een vervolg op moet komen.

Naar mijn idee duurt La Dolce Vita onnodig lang. Veel plottwists komen er niet en persoonlijke veranderingen hoeven ook niet uitgediept te worden.


Niet veel mis mee, maar het had allemaal wat indrukwekkender gemogen.

Mijn tweede Fellini en ik heb er een beetje hetzelfde gevoel bij als Otto e Mezzo. Een zeer geslaagde film, die misschien af en toe iets vlotter had gemogen. Maar ik ben zeker onder de indruk van de film. Vooral de sfeer vind ik echt geweldig in La Dolce Vita. Dat is allemaal zeer goed naar voren gebracht. En het verhaal kent een mooie zijtakken. Waar ik vooral gewoon geboeid was door het karakter van Marcello, mede dankzij natuurlijk de acteur die het uitstekend deed. Want voor mij draaide het gewoon om hem en zijn ontwikkeling. Want zoals al meer gezegd, het verhaal zelf is niet zo heel speciaal. Verder vond ik de score erg prettig en natuurlijk zijn de nodige schone dames ook niet verkeerd om te zien. Ik kijk uit naar de volgende Fellini, alleen hopelijk dan een wat vlottere.

4*

In La Dolce Vita schetst Federico Fellini een prachtig beeld van Rome in zijn goede economische jaren na de val van het Mussolini regime. We volgen de charmante columnist Marcello die een - op het oog - schitterend bestaan leeft in het nachtleven van Rome. Echter leid hij onder dat bestaan een leeg leven, dat wat eigenlijk zijn grootste angst is.

De structuur van La Dolce Vita valt erg op. Er zijn 7 hoofdstukken, een proloog, een intermezzo en een epiloog. In deze structuur hebben we elke keer te maken met nacht, dag en zonsopgang. In elk deel van de film volgen we Marcello in zijn leven als playboy. In elk hoofdstuk zit wel een vrouw die hij begeert. Zo zijn er de dames op het dak, Maddalena, Emma, Sylvia, Nico (leuke rol van latere zangeres Nico) en Jane. Emma is zijn vriendin die hij erg aan het lijntje houdt. Zij houdt van hem en is volledig toegewijdt aan hem, hij kan niet liefhebben en zoekt zijn heil elke nacht bij een andere vrouw. Dit zorgt ervoor dat het gedrag (en zo ook hun relatie) van Emma destructieve vormen begint aan te nemen. Maddalena lijkt op een gegeven moment zijn echte liefde te zijn, maar zoals ze in de film al zei: ''I Will Always Be a Whore.'' Dit bewijst ze letterlijk wanneer ze in één van de mooiste scenes van de film in de lege villa vrijdt met een man, terwijl Marcello zijn liefde voor haar uitspreekt. Sylvia is ook een zeer kleurrijk personage die zo gek als een deur is, maar onder de duim word gehouden door haar vriend Robert. In een nachtelijke escapade - die Marcello tamelijk frustreert - komt ze dan ook volledig los, samen met Marcello. Dit levert misschien wel de mooiste scene van de film op, in de fontein.

Buiten de vrouwen alleen al om, leid Marcello een zeer leeg bestaan. De film symboliseert het verval van het grote Rome. Jonge carrieremakers die nergens van opkijken (denk aan de paparazzo's) en het lege bestaan van het uitgaan. Vooral spiritualiteit komt aan bod in de film. Zo ook hier het verval van Rome en Italië. Gesymboliseert in de eerste scene van de film met het vervoeren van het Jezusbeeld. Alsof Rome nog in zijn oude Christelijke staat is, echter flitst de film dan naar het hedendaagse uitgaansleven dankzij de beterende economie. Ook het omgaan met het geloof speelt een rol. Was Italië nog altijd een zeer belangrijk gelovig land, dan is dat nu helemaal voorbij. Het beeld word zonder respect vervoert. Ook de scene in de kerk is hier een voorbeeld van wanneer Steiner gewoon buiten kerkdiensten wat mag tokkelen op de orgel. Italië past zich aan aan de nieuwe manier van leven, massaconsumptie.

Ook de zeven zonden en de zeven sacramenten zijn duidelijk te vinden. Vooral als je het vergelijkt met de zeven hoofdstukken. Hoogmoed, lust, hebzucht, vraatzucht... Ze zijn allemaal terug te vinden. Ook zijn er sacramenten te vinden in het verhaal, bijvoorbeeld in de scene waarin iedereen tegen beter weten in de kinderen gelooft, dat de heilige Madonna terug is gekeerd en dat de kinderen haar kunnen zien.

Marcello's vader is ook een zeer interessant personage, vooral omdat Marcello net zoals zijn vader begint te worden. Bijna altijd van huis, altijd weg, even charmant en vader valt ook goed bij de vrouwen. Echter worden die lusten hem zowat fataal, wat ook weer Marcello's mogelijke lot tekent. Vooral het personage Steiner is interessant. Hoe hij door middel van poëzie laat weten wat hij vind van Rome en de rest van de wereld. Dat de wereld vervalt in zijn economische vooruitgang. Dat kunst en geloof vrijwel niet meer belangrijk zijn in het nieuwe aristocratische wereldje, het beangstigd hem. Hij is bang voor het lot van zijn kinderen. Toch kwam het als een schok toen Steiner zijn kinderen vermoord bleek te hebben. Kippevel toen Marcello Steiners vrouw moest inlichten, wederom met die vreselijke paparazzo's.

Om een lang verhaal kort te maken, ik ben zeer onder de indruk van deze Fellini film. La Dolce Vita zit vol met subtiele details, maar vooral met drama, komedie en romantiek. Marcello is een zeer interessant, charmant en kleurrijk personage, maar aan de binnenkant is het toch een zeer leeg personage die op het eind in het huis van Ricardo op een oudere leeftijd al op instorten staat. Gewoon een oude dronkenlap zonder enig gevoel van schaamte of waardigheid. Het lot van een ambitieuze yup in Rome wellicht. La Dolce Vita bezit geweldige symboliek, goed acteerwerk, een geweldig script en een magnifieke regie. Een plaats in mijn top 10 moet ik La Dolce Vita dan ook wel geven. 5*

Als niet-katholiek zeg ik: dat zou best eens kunnen. Wat so wie so opvalt in deze film is dat die onzalige combine van journaille, societysterren, wouldbe-kunstenaars en andere culturele snobs - die hun 'belang' alleen aan elkaar ontlenen - parasiteert op alles dat eens heilig was en in hun gulzige hunkering naar het zoete leven, in hun grijpen naar dat heilige, alleen maar bereikt dat dat heilige.. ontheiligd wordt.

Met de welhaast als 'running gag' fungerende bloedhonden van de society-pers weet Fellini op soms schitterende wijze het komische (de helikoptervlucht van het Jezusbeeld; de 'intocht' van Ekberg), het tragikomische (de Maria-verering) en het gruwelijke (de aankomst van de weduwe van Marcello's vriend) van dit alles in beeld te brengen.

Het verband tussen genoemde scènes lijkt mij evident, en wat dat betreft vond ik de verontwaardigde opmerking van maxcomthrilla:

tamelijk grappig.

In de afwisseling van scènes die afgeladen zijn met vaak uitbundige, maar zich voornamelijk vervelende mensen, tegenover de weidse leegheid en desolaatheid van die waarin slechts enkele personages figureren, komt de 'lege drukte' van dit wereldje, dat onmachtig is om nog betekenis te geven aan het leven, en de cultuur waaruit zij voortkomt nog te begrijpen, prachtig tot uitdrukking.

De figuur van Marcello lijkt gevangen in een net van tegenstrijdige emoties, waarin hij, in zijn zoektocht naar iets om van te houden en te aanbidden, zich niet kan losmaken van de door hem als verstikkend ervaren liefde van zijn vriendin, zijn twijfelende ambitie om schrijver te worden opgeeft na het zien van de doodlopende weg van de door hem bewonderde Steiner, en de wenken van het eenvoudige serveerstertje niet meer begrijpt.

Waar kijkt die dooie vis toch naar? Nou, Marcello heeft het oog in ieder geval al weer gericht op de kont van de zoveelste vrouw.

De raakvlakken met die andere grote Italiaanse film uit 1960, Antonioni's l'Avventura, zijn natuurlijk opvallend, maar interessanter nog misschien is de vergelijking met Otto e Mezzo. Waar Marcello verloren lijkt, worstelt Guido, en komt hij boven. En Fellini ook.

La Dolce Vita is zo'n film die iedereen kent (dankzij alle Italiaanse restaurants die er naar genoemd zijn en alle toeristen die in de Trevifontein Anita Ekberg achterna willen gaan), maar slechts weinigen echt gezien hebben, lijkt me. Op aanraden van mijn opa, die Fellini, naast Bergman, dé meester van de cinema vindt (Hitchcock, Spielberg, Scorsese en Fassbinder zijn ook wel aardig, maar kunnen bij lange niet tippen aan Fellini en Bergman. Die beeldvoering! Dat gebruik van licht!), heb ik hem dan toch maar eens gekeken. En met gemengde gevoelens onthaald.

We worden meegenomen door Marcello, een journalist die stukjes schrijft voor een bedenkelijke krant en ons rondleidt door het 'zoete leven' van de bourgeoisie van Rome, die schijnbaar niets anders te doen heeft dan cocktails drinken, de liefde bedrijven, naar rare shows in rare nachtclubs gaan, rond te rijden door de stad en hun ego te etaleren. Marcello slaat dit allemaal maar gade vanop een zekere afstand, hij zou eigenlijk liever deftige journalistiek bedrijven, maar gaat toch voort met deze job.

De beeldvoering en het gebruik van licht zijn inderdaad adembenemend, in prachtig, sfeervol zwart-wit. Het probleem zit in de structuur van de film. Die is opgebouwd uit anekdotes, net zoals Marcello's stukjes. In het begin hoop je nog dat hier een Pulp Fiction-achtig spel met de chronologie achter schuilt, maar dat blijkt niet zo te zijn. Hierdoor gaan deze anekdotes, die niet allemaal even boeiend zijn, vervelen. De passage van de Amerikaanse ster (die ons leert dat er in drieënvijftig jaar nog niets veranderd is), het stukje met het meisje in het café waar Marcello zit te typen en het einde op het strand zijn schitterend en steken met kop en schouders boven de rest uit. Ook de presentatie van de anekdotes had wat creatiever mogen zijn. La Dolce Vita is dus een uitstekend beeld van een apart wereldje, maar mist een kloppend hart, een cohesie, een volgehouden spanning.

In La Dolce Vita is Marcello (Marcello Mastroianni) het centrum waarrond de andere personages als satellieten draaien. We leren hem beetje bij beetje kennen via zijn ontmoetingen en zijn sociale omgeving. Het is geen action driven maar een character driven narrative.

Marcello is een antiheld die enkel oppervlakkig genot nastreeft. Zijn ambitie om een ernstig schrijver te worden heeft hij laten varen. In plaats daarvan wordt hij boulevardreporter en publiciteitsagent - beroepen voor mensen die gefascineerd zijn door beroemdheid maar zelf niet kunnen zingen of acteren.

Hij fladdert van de ene naar de andere vrouw: een rijke nymfomane (Anouk Aimée), een filmster (Anita Ekberg), een hoer, een ex-model (Nico van The Velvet Underground & Nico), een serveerster... Aan zijn verloofde Emma (Yvonne Furneaux) wil hij liever ontsnappen. In geen geval wil hij opgesloten raken in een kleinburgerlijk leventje. Hij wil meezwieren op de golven van het zoete leven.

Zijn mannelijke contacten tonen hoe hij zelf in de toekomst zou kunnen worden. Wordt hij een ouwe zuiplap en rokkenjager zoals zijn vader, een ijverig riooljournalist die zijn beroep nooit in vraag stelt zoals Paparazzo of een ernstig kunstliefhebber met vrouw en kinderen zoals Steiner (Alain Cuny)?

De wanhoopsactie van Steiner, die zijn twee kinderen en zichzelf om het leven brengt, is een dramatische omwenteling. Omringd door decadentie leek hij het enige wijze personage met een stabiel leven. Bij een tweede kijkbeurt krijgt de scène waarin hij zijn kinderen toedekt in hun bed iets lugubers. Hij zei dat hij bang was voor zijn toekomst en die van zijn kinderen, zinspelend op de dreiging van de atoombom. Wanneer ze het zijn vrouw willen vertellen, is zij gevleid door de aanwezigheid van de camera's en waant ze zich even een filmster.

Fellini bekritiseert de oppervlakkigheid en sensatiezucht van de moderne samenleving, maar tegelijk is hij niet gevoellloos voor de bekoringen ervan. Een merkwaardig moment van vervreemding is wanneer ze binnenshuis opnamen van dierengeluiden beluisteren in plaats van zelf de natuur in te trekken.

Te midden van de jachtige oppervlakkigheid blijft het katholicisme aanwezig: het kerkorgel, de mirakels, de hoer die zegt: "Ik doe boete voor mijn eigen zonden en die van iedereen anders."

Fellini creëert originele beelden door twee dingen te combineren die normaal niet samen horen: een helikopter en een Christusbeeld; de Trevifontein en de boezem van Anita Ekberg.

De muziek van Nino Rota roept herinneringen op aan draaiorgels en rondtrekkende circussen.

She looked like she stepped out of La Dolce Vita

Het is vanwege deze zin uit Motorpsycho Nitemare van Bob Dylan dat mijn interesse voor Felini startte. Ik en Federico, het is echter een match die nog niet helemaal op het punt staat. Ik had me eens aan 8 1/2 gewaagd, maar dat bleek nogal een misser te zijn. Ik meed de regisseur, maar zijn segment in Boccaccio '70 kon me dan wel weer bekoren. In het gedacht dat ik toen ik 8 1/2 zag te jong was schafte ik me twee films van hem aan (deze en Giulietta degli Spiriti) om eindelijk eens een deftig beeld van de regisseur te kunnen maken.

Het was vandaag weer zo'n druilerig weer dus dat is de ideale moment om een lange film op te zetten en met La Dolce Vita was ik daar wel mee aan het juiste adres. Een speelduur van net geen 3 uur leek me op voorhand iets teveel van het goede te zijn, maar een film die over een journalist gaat die zich exclusief toelegt op de riante levensstijl van de rich & famous.. Dat kan wel een broeierig werkje worden. Jammer genoeg zorgt La Dolce Vita niet voor uitsluitsel met betrekking tot mijn waardering van Felini. Nu moet ik daar wel bij zeggen dat ik sowieso al niet echt te vinden ben voor dit soort fragmentarische films, maar vreemd genoeg weet de Italiaan nooit echt hetzelfde niveau te houden. Marcello met zijn vader, de stukken met Sylvia en het optreden in de Cha Cha bar is Felini overduidelijk op zijn best. De geestenjacht op het kasteel en de dronken tirade van Marcello naar het einde toe is dan weer compleet de andere kant op.

Felini weet zijn vrouwen wel te kiezen. De ontwapende schoonheid van Anita Ekberg was me in Boccaccio '70 al opgevallen, maar hier is ze zowaar nog meer op haar plaats. Felini maakt er een soort van Marilyn Monroe (ze maakt zelfs een soort van dezelfde opmerking rond de vraag wat ze in bed draagt) van en de scènes met Marcello Mastroianni behoren tot het beste van de film. Over Mastroianni gesproken, die is zoals gewoonlijk wel op dreef. Zeker naar het einde toe is hij degene die het geheel nog draaglijk weet te houden. De afgestompte blik waarmee hij op het strand zit... Het is een mooi eindshot. Sowieso een cast waar weinig op is aan te merken. Ik hou wel van dat overdreven Italiaanse acteren, zeker de vrouwen kunnen er wel wat van, en dat komt hier overvloedig aan bod.

Het zou Felini's toegankelijkste film moeten zijn, maar dat betwijfel ik. Het is vooral een film waar ik niet goed mee weet wat ik er mee aan moet. De ene moment schudt de regisseur de ene na de andere geweldige scène uit zijn mouw terwijl ik 5 minuten later bijna lig te doezelen omdat het me niet meer interesseert. Ik vraag me af of de klik er ooit gaat komen.

3*

La Dolce Vita. Fellini. Ik heb er lang tegenaan gehikt, na conflicterende gevoelens bij 8½ en La Strada. Net als die films is La Dolce Vita onbetwist een klassieker, een kunstzinnig en intellectueel meesterwerkje. Maar. Ik merk dat ik af en toe moeite heb om de aandacht erbij te houden.

Er zijn een hoop klassieke scènes, sommige zijn uitermate schitterend in beeld gebracht. De innerlijke strijd van karakters, de opgehouden schijn en wat er achter façades schuil kan gaan worden meesterlijk door Fellini naar de oppervlakte gebracht. Maar. Drie uur kan lang duren bij Fellini. En dat gevoel drukt behoorlijk.

Toch, er is hoop. Ik had hem al eens gelezen in zijn Great Movies boek, maar net na de film nog even herlezen, de uitstekende review van Roger Ebert over deze film. Het schijnt een van zijn lievelingsfilms geweest te zijn, maar interessanter dan dat feitje zijn de laatste 2 alinea's, waarin hij beschrijft hoe zijn waardering en interpretatie van de film veranderd zijn in de loop der jaren en decennia.

Ik kan me uitstekend voorstellen dat ik deze film bij herziening 4 of mee sterren zal geven. Tot die tijd moet ik eerlijk zijn en blijf ik door de vooralsnog immer vervliegende aandacht hangen op 3,5 ster, al neig ik wel naar 4. Ik heb een prachtig koffietafelboek van Fellini in de kast overigens. Misschien toch maar eens inkijken en gaan lezen.

To be continued, I suppose...

Fellini fascineert mij enorm. Dit komt voornamelijk omdat ik zijn filmtaal niet spreek en daardoor niet gelijk doordring tot de kern van zijn films. Echter zijn deze doortrokken van symboliek en diepere lagen. Door mijn huiswerk een beetje te doen en langzaam aan steeds meer inkijk krijg onder die bedwelmende oppervlakte, begin ik dan toch steeds meer waardering te krijgen voor Fellini's manier van communiceren. Bij La dolce Vita heb ik dit nog sterker dan bij Otto e Mezzo, al staan beiden op mijn lijst van toekomstige herzieningen.

Mijn eerste Fellini.

Een film met een boeiend onderwerp en met vol prachtige momenten. Dit alles verteld in een aantal verhalen die los van elkaar lijken te staan, maar toch een rol spelen in het groter geheel. Vanaf het bruisende begin met de helicopter tot aan het sterke einde op het strand is het genieten geblazen. Marcello is ondanks zijn slechte kanten best interessant om te volgen. Hij heeft zijn droom om een serieuze schrijver te worden opgegeven en neemt ons mee langs veel decadente feestjes, sex en heel veel boozing. Het contrast met wat kalmere scenes is erg mooi. De scene van het feestje in het appartement van de kunstliefhebber is een prachtig moment tussen alle drukte in. Maar ook de scene waar hij rustig probeert te schrijven aan het strand is erg mooi. Een van de mooiste en meest iconische momenten in de film is natuurlijk Anita Ekberg en de fontein. Schitterend. Toch zitten er ook mindere momenten in de film die je aandacht wat laten verslappen. Gaf me toch wel een beetje het gevoel dat die drie uur misschien net iets te lang zijn.

Alles versterk door de manier waarop alles gefilmd is. Erg mooi gebruik van licht en het zwart/wit. Elk shot is een kunstwerkje. De opzwepende muziek, het lawaai. Alles is perfect en geeft precies de juiste sfeer weer die La Dolce Vita wil uitstralen. Acteerwerk is ook een genot om naar te kijken. Iedereen is erg goed, maar het is Mastroianni die de show steelt en boven zichzelf uitstijgt.

Een heel erg fijne kennismaking met het werk van Fellini.