La Dolce Vita (1960)

Een echte klassieker, die zeker bij de 50 beste films allertijden hoort. Nog een van de meesterwerken uit de gloriedagen van de films. Geeft een prachtig beeld weer van de beau monde in Rome. Bovendien speelt Anita Ekberg er in, wat meer moet ik er nog over zeggen

Had erg hoge verwachtingen van deze film, maar viel ontzettend tegen. Moest mezelf dwingen om hem uit te kijken.

Drie uur zitten zoeken naar een verhaal. Ik begrijp ook wel dat het een film is die een beeld schept maar het had wel wal korter gemogen.

Heb me absoluut niet gestoord aan de lengte..

Prachtige afwisseling van chaotische en rustiger scenes tegen een geweldig decor. Mooi om te zien hoe de meest uiteenlopende (en vaak dus ook veel 'rare') karakters uit de upper-class zich te goed doen in te decadente tenten of op exclusieve feestjes.. De slotscene had wel wat van weg van Omtrent Deedee (hoewel die natuurlijk 'jonger' is)... bizar, maar prachtig. Vier sterren.

La Dolce Vita wordt voor mij nog steeds mooier en prettiger.

Dit was veruit de eerste film van hem die ik zag, ruim voor de grote rits die ik afgelopen herfst zag. Misschien daarom dat La Dolce Vita me in het begin iets minder kon bekoren; wellicht moest ik nog wennen aan zijn magische wereld.

Nu, na die vele andere films van hem te hebben bekeken, kan ik deze film echter vanuit totaal andere oogpunten bezien en vind ik dit een perfecte symbiose van zijn vroegere neo-realistische films en zijn latere weelderige films.

Verder is er al genoeg over deze film gezegd, lijkt me, maar het viel me op dat ik zelf nog nooit iets gezegd heb over deze prachtfilm (en wel over alle andere geziene films van hem).

Om dit berichtje verder nog enige relevantie mee te geven, heb ik een leuke link voor de liefhebbers.

An Interview with Federico Fellini: The Master speaks on life, art and Carlos Castaneda van het altijd uitstekende Bright Lights Film Journal.

Wellicht het beste, én grappigste, interview met Fellini dat je op internet zult vinden. Let op: het interview behelst vier pagina's.

Op pagina drie kom je te lezen over Fellini, Carlos Castaneda en de Film die nooit gemaakt werd. Erg interessant. Ook spreekt hij o.a. over LSD-gebruik.

Verder kwam ik op andere plekken deze aardige quotes van hem tegen:

"Cinema is an old whore, like circus and variety, who knows how to give many kinds of pleasure. Besides, you can't teach old fleas new dogs."

"What is an artist? A provincial who finds himself somewhere between a physical reality and a metaphysical one. … It's this in-between that I'm calling a province, this frontier country between the tangible world and the intangible one-which is really the realm of the artist.”

Verder maar blijven werken aan onze Fellini-liefde. Loont vast de moeite wel.

na het briljante la strada en het geweldige 8 1/2, is dit een lichte tegenvaller.

hoewel de film bol staat van de symboliek, maatschappelijke kritiek en interessante verhoudingen, is de film wel erg traag. ik heb gelezen dat meer dat vinden en misschien zijn 'we' wel verpest door al het popcorn vermaak uit hollywood. toch had ik van verveling bij zijn twee eerder genoemde films allerminst last.

ach, ik me best voorstellen dat dit zo'n klassieker is en het is eigenlijk ook wel verplichte kost voor elke filmliefhebber.

tussen de 4 en 3,5 sterren en dat is mede omdat de laatste 20 min. van de film erg veel goed maakt.

De openingsmuziek van Nino Rota is trouwens geniaal.

Fellini toont ons het society-leven. Prachtige beelden van Rome en eindelijk een van de beroemdste scenes uit de filmgeschiedenis in zijn context gezien. Vitaal als al zijn films die ik tot nu toe zag, maar, wellicht meer dan bij zijn andere films, met een triest onderlaagje. Het zoete leven is een pleister op de pijn van het leven. Zoiets. Visueel een genot en geniale muziek.

Iets minder magisch en meeslepend trouwens dan de meeste andere Fellini's die ik zag. Zijn bekendste film is in Fellini's geval zeker niet zijn beste (vind ik dan), maar toch absoluut de moeite waard.

3.5*

Laat hem groeien, kijk hem over een (half) jaartje nog eens zou ik zeggen, ik weet zeker dat La Dolce Vita dan meer voor je kan betekenen...

Buona fortuna!

Help me er aan herinneren dat ik deze film nog steeds eens op DVD moet kopen, trouwens.

Voor 5 euro bij de blokker!

Snap niet helemaal waarom de rol van Anita Ekberg zo enorm groots is geworden. Zij verbleekte m.i. bij Maddalena en ook wel bij Emma.

nou, verbleken...

Ekberg is toch wel de verpersoonlijking van filmsterren en showbizzmensen met een eng kijkje richting de toekomst. verder gebeurt er wat in de bioscoop of in de huiskamer wanneer zij zich laat zien. Ze straalt wat uit en de enorme impact die ze heeft is geweldig in beeld gebracht. de beroemde fonteinscène is daar het beste voorbeeld van.

Met verbleken doelde ik op hun schoonheid in mijn beleving uiteraard. Ben het wel met je eens dat zij model stond/staat voor het leventje vol sterallures, achtervolgd door paparrazi etc. Overigens gebeurde er in mijn huiskamer meer als de andere vrouwen zich lieten zien. De mysterieuze schoonheid van Maddalena of het bijna hysterische temperament van Emma zijn minstens zo goed in beeld gebracht.

Tijdens een gesprek met Marcello zegt Steiner het volgende:

''We moeten verder reiken dan onze passies, als een geslaagd kunstwerk dat in schitterende harmonie verkeert''. Deze film is een geslaagd kunstwerk, dat in schitterende harmonie verkeert.

4,5*

trage en lange film zie er niet echt een verhaal in maar in een woord gezegd drama

Vreemde film, mooie opnames van aparte scenes.

Abrubt einde. Ik krijg het gevoel dat er veel symbolische en betekenisvolle scenes in de film zitten, maar de betekenis ervan weet ik niet.

Klassieker die nu langdradig is met zn drie uur.

Voor maar 5 euro bij de FRS. Meteen gekocht natuurlijk

Eén van de meesterwerken der meesterwerken, met bovendien misschien wel dé mooiste poster ooit, die de muur van mijn kamer siert. Olé. Grootse fellini. Onbegrijpelijk dat dit niet in top20/top10 aller tijden staat...

Volkomen begrijpelijk, saaie film. Kan iemand mij trouwens een Fellini aanraden die me misschien wel zal bevallen? Vond 8½ ook al erg saai.

Waarom zou je het blijven proberen? Als deze Fellini's je niet liggen dan verwacht ik niet dat je andere werken van hem wel kunt waarderen. Het is niet voor niks 1 van de grote filmische auteurs; zijn stijl is kenmerkend in elk van zijn films. Amarcord is misschien wel wat luchtiger en geschikter voor de mensen die niet echt dol zijn op Fellini, maar als zelfs dat je niet bevalt kun je de zoektocht beter staken. Overigens vind ik 'saaiheid' geen echt goed argument bij het beoordelen van filmkunst. Bij films die louter geproduceerd zijn voor entertainment kan ik me er nog wel wat bij voorstellen. Maar ja, laat ik verder maar mijn mond houden.

Ik vind saaiheid wel een goed argument. Als ik na een half uur zoiets heb van: wanneer is dit afgelopen dan lijkt me dat een goede reden om een laag cijfer te geven. Kunnen saaie films bij jou wel een hoog cijfer halen dan?

Omdat het volgens "kenners" toch een van de grootste regisseurs aller tijden is en ik blijkbaar nogal wat mis. Maar hier...

...was ik al bang voor. Maar goed Amarcord maar een keer proberen.

Oneens. Otto e Mezzo heb ik ook altijd saai gevonden. Dat je dat van La Dolce Vita vind kan ik ook nog wel bij. Niet voor niets heb ik de film nooit meer herzien, na al die jaren.

Maar Amarcord is toch echt van een hele andere orde. Een veel smeuigere film.

Wellicht moet BoordAppel La Strada ook eens proberen. Als het met Amarcord en La Strada niet lukt zou ik het maar opgeven.

Naar mijn mening heeft Ramon K gelijk wanneer hij Boordappel aanraadt zijn zoektocht naar 'de ultieme fellini' te staken. Otto e mezo en la dolce vita zijn geen luchtige films die je ziet als ontspanning, maar naar mijn meing wel ware meesterwerken van de cinema. als je die niet smaakt kan je amacord ev. nog wel 'oke' vinden maar of je er dan écht de grote waarde in zal zien is dan wel zeer de vraag.

Vroeger (ik ben binnenkort pas 23 .) vond ik bijna alle Fellini’s goed/interessant. Heden ten dage vind ik alleen nog La Strada meesterlijk …

Ik heb er (nog) weinig mee, maar ik ben nog jong, dus er is nog hoop...

Een niet saaie Fellini zou al heel wat zijn .

Och, het een sluit het ander niet uit.

Je bent het dus wel eens met mij. Ik noemde Amarcord niet voor niets.

Het zou me eigenlijk verbazen als BoordAppel La Strada WEL zou trekken, maar indien dat het geval is kan ik ook Le Notti di Cabiria aanraden. Die ligt in dezelfde lijn als La Strada. Waarschijnlijk de twee films waarin Fellini op zijn gevoeligst is.

Vroeger (ik ben binnenkort pas 23 .) vond ik bijna alle Fellini’s goed/interessant. Heden ten dage vind ik alleen nog La Strada meesterlijk …

Jezus, dat is sterk! Dus al die Fellini's die je een paar jaar geleden wel als meesterwerk bestempelde hebben die hoge waardering nu al verloren? Overigens vind ik Le Notti di Cabiria het ultieme meesterwerk van Fellini.

Jazeker. Maar dan gaat het niet om een film die puur dient als amusement. Een amusementsfilm haalt veelal zijn kracht uit een interessante opeenstapeling van plotwendingen, grappen en grollen etc. Is die opeenstapeling niet interessant of clichee dan kan ik het begrip 'saai' wel hanteren en een laag oordeel toekennen. Als het om cinema als kunstvorm gaat, dan kan een saaie film van mij best een hoge beoordeling krijgen. Soms worstel ik me echt door scene's heen, soms bekijk ik een saaie klassieker nog een keer en nog een keer enkel om een bepaalde saaie scene te kunnen doorgronden, zijn betekenis te zien en te voelen zodat ik kan zien waarom de film nu werkelijk door vele critici gewaardeerd wordt. Voor velen is dat een rare redenatie maar voor mij is dat vrijwel een must. Wat dat betreft is cinema eigenlijk een te tijdrovende kunstvorm. Als je na 1 keer kijken totaal niets ziet in een wereldberoemd schilderij van Van Gogh dan wil je nog best de tijd nemen om een keertje een gangpad terug te wandelen in het museum en het schilderij nog eens te bezichtigen opdat je er misschien meer in ziet. Film met zijn 90 minuten zal die kans niet zo snel krijgen van het publiek. Daarom gaat er veel langs mensen heen denk ik. Ik zag pas een scene uit een film van Antonioni, waarin de regisseur de leegheid van het bestaan en het gebrek aan communicatie in de samenleving verbeeldde in een scene van zo'n 10 minuten waarin de cameraman een lege straat/wijk observeerde en enkel dat. In principe de saaiste scene ooit, maar ergens intrigeerde deze saaiheid me zo dat ik de film maar meteen besteld heb.

Ingmar Bergman kreeg ooit een opmerking van een journalist over een nieuwe film van hem: "een meesterwerk hoor, maar wel een erg saai meesterwerk". Waarop Bergman antwoordde in de trant van "Dat kan wel kloppen, maar men moet de betekenis van saaiheid in cinema niet onderschatten". (ik heb user FisherKing dat ooit zien quoten, maar ik heb verder geen bron).

Ik ben het daarmee eens. Saaie cinema kan heel erg goed zijn en ik ben bovendien ook een groot voorstander van veelvuldige herzieningen. Soms wordt datgene wat saai was, plotsklaps wondermooi.

Oneens.

En zelden zo'n idioot standpunt gehoord als die quote van Bergman.