La Dolce Vita (1960)

Mijn 4e Fellini en en waar ik Otto E Mezzo maar matig vond, Amarcord juist erg goed, zweeft La Dolce Vita daar ergens een beetje tussen in. Allereerst is daar hoofdrolspeler Marcello Mastroianni die eigenlijk altijd goed acteert en dat hier wederom doet. Verder is de muziek in de film wel aardig, maar is het vooral de contatnte afwisseling tussen boeiende en veel minder boeiende momenten in de film hetgene dat ervoor zorgt dat ik deze film wel aardig vind, maar niet goed. Persoonlijk vond ik de eindscene wel sterk, maar ook erg mooi was het moment dat Marcello's vader ineens verscheen en ze daarna wat gingen drinken in een club in Rome. Verder is de film natuurlijk wel erg stijlvol en kriojg je als kijker op een best wel leuke manier een goede kijk in de wereld van de paparazzi. Jammer dus dat de film een aantal mindere momenten kent en mede daardoor misschien ook onnodig lang aanvoelt.

3.0*

Ik ben toch altijd een beetje sceptisch jegens de grote Klassiekers. Zo heb ik niet heel veel met Fellini en klinkt de stempel 'zijn meest toegankelijke' niet heel aanlokkelijk. Maar ik heb me hier toch een potje van genoten! Lyrische tragiek en levensvreugde. Met schitterende locaties, rollen en een scenario dat tot het einde aan toe klopt (zo was ik even bang dat het zou eindigen met Marcello's totale neergang op het feest, maar het echte einde op het strand maakt de film compleet (het ruizen van de zee verstompt alle woorden en heerlijk om met de schoonheid van dat 'onbevlekte' meisje te eindigen). Vond dit zelfs beter dan Otto e Mezzo - alhoewel ik die echt eens opnieuw wil zien. Hier kan ik makkelijk in verdrinken, zulks geschapen werelden.

Dat stempel draagt de film dan ook ten onrechte. Eerder een van zijn minder toegankelijke zou ik zelfs zeggen.

Daarvoor heb ik er te weinig gezien en of de film ontoegankelijk is vind ik moeilijk te beoordelen. Onderhuids borrelt er nogal wat ja, maar of iedereen dat eruit haalt (en of ik alles eruit weet te halen) is de vraag.

Heerlijke film

Wat vind jij hier ontoegankelijk aan, SB?

Zou met alle plezier deze film willen editen tot 80 min.

Wat overschat allemaal zeg.

Zaten mooie scenes in, maar saai.....

Nu juist het aanslepende vind ik zo mooi aan Fellini's cinema, daaruit bouwt hij zijn typische sfeer op.

Prachtige film.

Het begin met die helikopters ziet er al mooi uit met dat landschap. Ook de scene wanneer Anita Ekberg in de Trevi fontein loopt is werkelijk een klassieke/schitterende scene. Sowieso is Rome een prachtige stad natuurlijk. La Dolce Vita is een mooie film die zeker niet vergeten mag worden in de (Italiaanse) film historie. 5,0.

Wow wat een verrasing zeg! Mijn eerste Fellinni is dit, en ik moet zeggen dat mijn verwachtingen niet al te hoog lagen. Maar deze film heeft me he-le-maal verrast. Ik heb Otto e Mezzo ook nog liggen, dus die zal ik binnenkort ook zeker gaan kijken.

La Dolce Vita is dus echt een geweldige film gebleken. Ik moet nog even bijkomen van wat ik de afgelopen 166 minuten heb meegemaakt. Echt heerlijke cinema! Een plot moe je niet echt in de film zoeken, want we zien Marcello Mastroianni gewoon van de ene na de andere gebeurtenis gaan. En dat zijn voornamelijk feestjes.

De film barst van de klassieke scenes, zoals de beroemde fonteinscene, maar ook het spokenjagen, dat maria was ''verschenen'' gebeuren, en de briljante eindscene zijn het vermelden waart.

Verder is de muziek ook erg mooi, en ademt de film sfeer, sfeer en nog eens sfeer. Geweldig cinomatigrafie, en acteerprestaties waren onovertroffen niveau. Geweldig om te zien hoe Marcello Mastroianni van het ene feestje naar het andere feestje gaat. Zijn rol is misschien wel een van de beste ooit. Hij weet als geen ander de ''rokende charmeur'' neer te zetten.

Jammer eigenlijk dat Anita Ekberg maar een redelijk kleine rol heeft. Ze doet het dan ook uitstekend. De vijf sterren zijn binnen, en nog even een nachtje slapen of ik de film ook mijn top tien binnengooi. Erg grote kans van wel.

Echt belachelijk dat de film niet in de top 250 staat. Ik heb de hele speelduur zitten genieten van de mooie plaatje die Fellini me voorschotelde. Ik ben erg blij dat ik de film op dvd heb, want ik zal La Dolce Vita nog zeker erg vaak bekijken.

5*

Stijlvol geschoten hoor maar toch een flinke teleurstelling. Onwijs saai, mede ook door de veel te lange speelduur. Inhoudelijk niet veel meer dan het afwijzende vingertje van een linkse proleet naar het kapitalisme. Ok, da's niet aardig, laat ik 't dan maar houden op het afwijzende vingertje van een socialist. Hoe dan ook, Fellini windt hier in ieder geval bepaald geen doekjes om zijn plek in het politieke spectrum, evenmin als ik dat nu doe

Als je dit topic leest vind je nogal eens reacties van mensen die Fellini de saaiheid hier vergeven. Ik ben zelf niet zo vergevingsgezind op dat vlak. Niet alles hoeft hap-slik entertainment te zijn, sterker nog daar heb ik een hekel aan, maar dat is ook het andere einde van het spectrum. Mijn inziens kan een goede director iets brengen zonder dat het per se zo ONGELOVELIJK saai hoeft te worden. Dat is mijn inziens juist de kunst. En voor de duidelijkheid, ik heb het hier niet over 'saai' in de definitie zoals Ramon K hem hier eerder bezigde; 'saai' is mijn inziens namelijk zeer zeker GEEN synoniem voor een scene waarin 'weinig gebeurt'. Nee, ik vind het altijd zo pretentieus, alsof je een serieuze boodschap niet kan brengen zonder dat je in een gedwongen saaiheid vervalt. Mijn inziens dus eerder een tekortkoming dan een memorabel aspect.

Mijn eerste Fellini, misschien dat ik Amarcord nog een kans ga geven maar dit smaakte niet gelijk naar meer.

Krappe 2.5 *

Begrijpelijke, maar nogal ongelukkige keuze voor een eerste Fellini. Ik heb het al vaker gezegd, maar ik zou deze film niemand als eerste Fellini aanraden. Een van zijn ontoegankelijkere films.

Moet hem zelf hoognodig herzien trouwens. Zit wel een dikke verhoging in. Zes jaar niet gezien, maar ik denk vaak aan deze film, vaker dan aan sommige Fellini's die ik hoger heb staan.

Denk dat je het einde erg gaat waarderen, starbright!

La Dolce Vita was toch ook mijn eerste Fellinni. Geldt niet voor iedereen dus.

Zoals 'Verhoeven' je een paar comments eerder ook al vroeg: wat vind je hier zo ontoegankelijk aan ?

Omdat La Dolce Vita niet draait om een plot, maar om een onderliggende sfeer die heel erg traag naar boven komt drijven. De film had ook absoluut niet korter gemogen, want de opbouw is heel subtiel en heel zorgvuldig. Een film die voor mijn gevoel niet oppervlakkig te kijken is, maar waar je behoorlijk in moet mee kunnen gaan.

Om met Fellini te beginnen zou ik eerder La Strada of La Notti Di Cabiria kiezen (van zijn vroege films, veel plotgerichter) of Amarcord uit de tweede helft van zijn carriere, ook zonder plot, maar een film die veel opener is. Of desnoods het fragmentarische (maar ontzettend leuke) Roma.

En de fonteinscene is vooral iconisch. Een van de meestgeciteerde en beroemdste filmscenes ooit, maar als losse scene vnd ik het bepaald niet het beste wat Fellini ooit maakte ofzo.

Trouwens: Ik vind dit nauwelijks een politieke film, in elk geval zeker niet uitgesproken. Vooral omdat de film geen antwoorden heeft. Fellini was dan ook politiek weinig uitgesproken (zeker in vergelijking met heel erg veel, zo niet bijna alle, van zijn Italiaanse tijdgenoten). Dat werd 'm in linkse kringen weleens kwalijk genomen. Conservatief Italie moest destijds weinig van de film hebben (hij is zelfs kort verboden geweest in een Italiaanse provincie), maar dat had meer met het in hun ogen amorele en antikatholieke van de film te maken.

Bedankt voor je toelichting. Die fonteinscene, ik begon al te denken aan mij lag En ik snap nu wat je bedoelt met de ontoegankelijkheid; je hebt denk ik wel een punt, ik ontken zeer zeker niet dat ik bij deze film wat moeite had om mezelf te motiveren om er in mee te gaan. Het interesseerde me te weinig om echt moeite te doen denk ik en het zou inderdaad zo maar kunnen dat als ik met een andere Fellini was begonnen ik er anders tegenover had gestaan.

Op je punt over politiek ben ik 't echter niet eens. Ik zat net nog even naar Fellini te googlen en lees toch heel andere dingen over hem dan jij nu aangeeft. Onder andere:

Fellini's July 2008 Visit to Hugo Chavez | venezuelanalysis.com

Ik vind ook echt dat het socialistische 'gedachtengoed' over de hele film heen druipt. Alleen al het beschuldigen van de elite & het kapitalisme van oppervlakkigheid en leegheid, dat zie je toch echt heel vaak bij socialisten.

Overigens, ik zat nog even te filosoferen, ik denk dat dat DEELS ook een verklaring is dat mensen die iets linkser georienteerd zijn op het politieke equilibrium deze film hoger waarderen. Uiteindelijk vinden mensen toch vaak datgene goed wat bij hun eigen gevoel aansluit. Iets van herkenning. Dat is heel menselijk en ik ga nu zeker niet pretenderen dat dat in mijn geval anders zou zijn, sterker nog, ik denk dat die zure socialistische smaak die dit geheel mij gaf tot een wat lagere score heeft geleid. Als ik Fellini's kijk op de elite en het kapitalisme had gedeeld, dan had ik deze misschien wel een (half) puntje meer gegeven. Op het eerste gezicht is dat misschien paradoxaal (dat je politieke voorkeur de kwaliteit van een film zou beinvloeden) maar als je er over na gaat denken is dat allerminst het geval.

Gewoon op chronologische volgorde zijn oeuvre doorlopen. Ik vind 8½ trouwens vele malen ontoegankelijker dan La Dolce Vita.

Vind ze ongeveer even ontoegankelijk, maar La Dolce Vita heeft een veel toegankelijker imago.

Op de politieke kant van Fellini kom ik nog terug. Voor een deel misschien na een hoognodige herziening en voor een deel misschien al eerder.

Ik had bijna gezworen om nooit meer wat van Fellini te zien na het afgrijselijke La Strada. Verder alleen 8½ gezien van Fellini, die een enkele sterke scène bevat, maar verder weinig boeide.

Die eerste zag ik in 2009 en 8½ in 2008, in 2010 is La Dolce Vita dan op mijn pad gekomen. En deze beviel mij wel. Pas na een uur dient de eerste mindere scène zich aan, de scène waarin twee kinderen maagd Maria zouden hebben gezien. Meteen ook de minste scène uit de hele film, eigenlijk de enige scène die mij totaal niet wist te boeien.

Verder toch behoorlijk genoten. Waar ik Mastroianni bij La Notte nog houterig noemde, doet ie het hier fantastisch. De fonteinscène is al zo vaak genoemd, maar ik noem hem nog maar eens, ook de scènes met Marcello's vader zijn erg leuk. Ik moet wel bekennen dat ik het geroemde einde wat vond tegenvallen, de sfeer begon langzaam uit de film weg te ebben. De soundtrack is wel goed en past perfect bij de sfeer van de film.

Een Fellini per jaar, we zullen zien wat de man volgend jaar brengt. 3.5*, grotendeels toch voor het ijzersterke eerste uur. Vooral de scènes met Sylvia waren heerlijk om te volgen.

Even iets anders. In die dagen was het spelen met belichting toch iets heel anders. Toch kwam ik wat vreemde momenten tegen. Marcello bekijkt een schilderij bij een vlammetje. Spontaan zie je het schilderij oplichten.... met een grote schaduw van zijn arm er overheen. In de autoscene met Emma heb ik mij verbaasd over een lichzuil met 15 schijnwerperlampen die de totaal verlaten weg staat te beschijnen. Ook bij de spokenjacht door het kasteel is een zaklantaarn ineens een zoeklicht, keert zich om en schijt in de camera en blijkt een heel petieterig zaklampje te zijn.

Heeft iemand een idee of dit luiheid, onkunde, opzet of een slechte lichtman betreft?

Ik denk eigenlijk meer aan slordigheid. Maar goed, ik snap sowieso niet waarom je zó enorm kritisch naar een film zou kijken.

Helaas niet dé film waarop ik hoopte, maar bij vlagen best mooi. Moet eerlijk zeggen dat de film me (op een aantal momenten) niet bijzonder is bijgebleven, nadat ik 'm zag, vorige week ergens.

Het zijn vooral de sfeer, Mastroianni en een paar schitterende scénes (ja, de fonteinscéne) die ervoor zorgen dat ik deze film zeker weer eens uit de kast ga halen. Was vreselijk moe tijdens het kijken en had eigenlijk gewoon niet aan deze La Dolce Vita moeten beginnen. Want hij duurt lang.

Na 'Amarcord' is dit pas mijn 2e Fellini. De volgende wordt waarschijnlijk '8½'. Ik denk dat het verhaal in deze film best interessant is om te volgen, áls ik er (de volgende keer) wél de kracht voor heb.

Misschien is de film wat aan de lange kant en zijn er scenes die wat minder boeiend zijn, maar bij herziening vond ik het verder helemaal niet saai. Wel heel fraai gemaakt en sfeer- en stijlvol. Fellini is een held. Verhoogd naar 4,5 sterren.

Ik kan zelf niet wachten om deze film hertebekijken. Ben zelden bij de eerste kijkbeurt zo overdonderd als bij deze film.

Wel aardig.

Toen ik deze beschrijving las werd ik benieuwd. Playboys, filmsterren, hoeren, nachtclubs... ik had wel zin om even underground te gaan. Maar eigenlijk is het allemaal niet zo boeiend, we volgen gewoon wat verschillende mensen en krijgen een kijkje in 'n andere wereld via Marcello.

Er zit een prima sfeer in door de aankleding, muziek en decors. Schitterend wil ik het niet noemen want daarvoor was het toch iets te basic. Het oude kasteel bijvoorbeeld waar ze spoken probeerden op te roepen had gerust wat mooier in beeld gebracht kunnen worden. Het zwart/witte is wederom niet storend maar een beetje kleur was ook welkom geweest.

Na het feestje wordt er 's morgens een vis gevangen en kort daarna eindigt het. Ik vind het net lijken of er nog een vervolg op moet komen.

Naar mijn idee duurt La Dolce Vita onnodig lang. Veel plottwists komen er niet en persoonlijke veranderingen hoeven ook niet uitgediept te worden.


Niet veel mis mee, maar het had allemaal wat indrukwekkender gemogen.

Mijn tweede Fellini en ik heb er een beetje hetzelfde gevoel bij als Otto e Mezzo. Een zeer geslaagde film, die misschien af en toe iets vlotter had gemogen. Maar ik ben zeker onder de indruk van de film. Vooral de sfeer vind ik echt geweldig in La Dolce Vita. Dat is allemaal zeer goed naar voren gebracht. En het verhaal kent een mooie zijtakken. Waar ik vooral gewoon geboeid was door het karakter van Marcello, mede dankzij natuurlijk de acteur die het uitstekend deed. Want voor mij draaide het gewoon om hem en zijn ontwikkeling. Want zoals al meer gezegd, het verhaal zelf is niet zo heel speciaal. Verder vond ik de score erg prettig en natuurlijk zijn de nodige schone dames ook niet verkeerd om te zien. Ik kijk uit naar de volgende Fellini, alleen hopelijk dan een wat vlottere.

4*

In La Dolce Vita schetst Federico Fellini een prachtig beeld van Rome in zijn goede economische jaren na de val van het Mussolini regime. We volgen de charmante columnist Marcello die een - op het oog - schitterend bestaan leeft in het nachtleven van Rome. Echter leid hij onder dat bestaan een leeg leven, dat wat eigenlijk zijn grootste angst is.

De structuur van La Dolce Vita valt erg op. Er zijn 7 hoofdstukken, een proloog, een intermezzo en een epiloog. In deze structuur hebben we elke keer te maken met nacht, dag en zonsopgang. In elk deel van de film volgen we Marcello in zijn leven als playboy. In elk hoofdstuk zit wel een vrouw die hij begeert. Zo zijn er de dames op het dak, Maddalena, Emma, Sylvia, Nico (leuke rol van latere zangeres Nico) en Jane. Emma is zijn vriendin die hij erg aan het lijntje houdt. Zij houdt van hem en is volledig toegewijdt aan hem, hij kan niet liefhebben en zoekt zijn heil elke nacht bij een andere vrouw. Dit zorgt ervoor dat het gedrag (en zo ook hun relatie) van Emma destructieve vormen begint aan te nemen. Maddalena lijkt op een gegeven moment zijn echte liefde te zijn, maar zoals ze in de film al zei: ''I Will Always Be a Whore.'' Dit bewijst ze letterlijk wanneer ze in één van de mooiste scenes van de film in de lege villa vrijdt met een man, terwijl Marcello zijn liefde voor haar uitspreekt. Sylvia is ook een zeer kleurrijk personage die zo gek als een deur is, maar onder de duim word gehouden door haar vriend Robert. In een nachtelijke escapade - die Marcello tamelijk frustreert - komt ze dan ook volledig los, samen met Marcello. Dit levert misschien wel de mooiste scene van de film op, in de fontein.

Buiten de vrouwen alleen al om, leid Marcello een zeer leeg bestaan. De film symboliseert het verval van het grote Rome. Jonge carrieremakers die nergens van opkijken (denk aan de paparazzo's) en het lege bestaan van het uitgaan. Vooral spiritualiteit komt aan bod in de film. Zo ook hier het verval van Rome en Italië. Gesymboliseert in de eerste scene van de film met het vervoeren van het Jezusbeeld. Alsof Rome nog in zijn oude Christelijke staat is, echter flitst de film dan naar het hedendaagse uitgaansleven dankzij de beterende economie. Ook het omgaan met het geloof speelt een rol. Was Italië nog altijd een zeer belangrijk gelovig land, dan is dat nu helemaal voorbij. Het beeld word zonder respect vervoert. Ook de scene in de kerk is hier een voorbeeld van wanneer Steiner gewoon buiten kerkdiensten wat mag tokkelen op de orgel. Italië past zich aan aan de nieuwe manier van leven, massaconsumptie.

Ook de zeven zonden en de zeven sacramenten zijn duidelijk te vinden. Vooral als je het vergelijkt met de zeven hoofdstukken. Hoogmoed, lust, hebzucht, vraatzucht... Ze zijn allemaal terug te vinden. Ook zijn er sacramenten te vinden in het verhaal, bijvoorbeeld in de scene waarin iedereen tegen beter weten in de kinderen gelooft, dat de heilige Madonna terug is gekeerd en dat de kinderen haar kunnen zien.

Marcello's vader is ook een zeer interessant personage, vooral omdat Marcello net zoals zijn vader begint te worden. Bijna altijd van huis, altijd weg, even charmant en vader valt ook goed bij de vrouwen. Echter worden die lusten hem zowat fataal, wat ook weer Marcello's mogelijke lot tekent. Vooral het personage Steiner is interessant. Hoe hij door middel van poëzie laat weten wat hij vind van Rome en de rest van de wereld. Dat de wereld vervalt in zijn economische vooruitgang. Dat kunst en geloof vrijwel niet meer belangrijk zijn in het nieuwe aristocratische wereldje, het beangstigd hem. Hij is bang voor het lot van zijn kinderen. Toch kwam het als een schok toen Steiner zijn kinderen vermoord bleek te hebben. Kippevel toen Marcello Steiners vrouw moest inlichten, wederom met die vreselijke paparazzo's.

Om een lang verhaal kort te maken, ik ben zeer onder de indruk van deze Fellini film. La Dolce Vita zit vol met subtiele details, maar vooral met drama, komedie en romantiek. Marcello is een zeer interessant, charmant en kleurrijk personage, maar aan de binnenkant is het toch een zeer leeg personage die op het eind in het huis van Ricardo op een oudere leeftijd al op instorten staat. Gewoon een oude dronkenlap zonder enig gevoel van schaamte of waardigheid. Het lot van een ambitieuze yup in Rome wellicht. La Dolce Vita bezit geweldige symboliek, goed acteerwerk, een geweldig script en een magnifieke regie. Een plaats in mijn top 10 moet ik La Dolce Vita dan ook wel geven. 5*

Als niet-katholiek zeg ik: dat zou best eens kunnen. Wat so wie so opvalt in deze film is dat die onzalige combine van journaille, societysterren, wouldbe-kunstenaars en andere culturele snobs - die hun 'belang' alleen aan elkaar ontlenen - parasiteert op alles dat eens heilig was en in hun gulzige hunkering naar het zoete leven, in hun grijpen naar dat heilige, alleen maar bereikt dat dat heilige.. ontheiligd wordt.

Met de welhaast als 'running gag' fungerende bloedhonden van de society-pers weet Fellini op soms schitterende wijze het komische (de helikoptervlucht van het Jezusbeeld; de 'intocht' van Ekberg), het tragikomische (de Maria-verering) en het gruwelijke (de aankomst van de weduwe van Marcello's vriend) van dit alles in beeld te brengen.

Het verband tussen genoemde scènes lijkt mij evident, en wat dat betreft vond ik de verontwaardigde opmerking van maxcomthrilla:

tamelijk grappig.

In de afwisseling van scènes die afgeladen zijn met vaak uitbundige, maar zich voornamelijk vervelende mensen, tegenover de weidse leegheid en desolaatheid van die waarin slechts enkele personages figureren, komt de 'lege drukte' van dit wereldje, dat onmachtig is om nog betekenis te geven aan het leven, en de cultuur waaruit zij voortkomt nog te begrijpen, prachtig tot uitdrukking.

De figuur van Marcello lijkt gevangen in een net van tegenstrijdige emoties, waarin hij, in zijn zoektocht naar iets om van te houden en te aanbidden, zich niet kan losmaken van de door hem als verstikkend ervaren liefde van zijn vriendin, zijn twijfelende ambitie om schrijver te worden opgeeft na het zien van de doodlopende weg van de door hem bewonderde Steiner, en de wenken van het eenvoudige serveerstertje niet meer begrijpt.

Waar kijkt die dooie vis toch naar? Nou, Marcello heeft het oog in ieder geval al weer gericht op de kont van de zoveelste vrouw.

De raakvlakken met die andere grote Italiaanse film uit 1960, Antonioni's l'Avventura, zijn natuurlijk opvallend, maar interessanter nog misschien is de vergelijking met Otto e Mezzo. Waar Marcello verloren lijkt, worstelt Guido, en komt hij boven. En Fellini ook.

Viel me toch wel enigszins tegen. Ik kon niet zoveel met die zweverige scènes in dat huis van die Steiner en het stuk met de zogenaamde verschijning van de Madonna dat eraan vooraf ging. Daarna krabbelt de film weer heel erg op wanneer Mastroianni zijn vader weerziet om daarna weer in verval te raken in de scènes op het kasteel, zoals de seance. Het afsluitende stuk met een dronken Mastroianni is dan bij tijd en wijle wel weer mooi, maar ook daar vinden de nodige zweverige conversaties plaats.

Nee, ik had hier toch wat meer van verwacht. Vooral na het lezen van de plot op MovieMeter met haar high society, nachtclubs en bordelen had ik gehoopt op mooie sfeerbeelden van Rome. Een beetje zoals Sweet Smell of Success dat van New York schetst. Dat zien we in het eerste uur wel aan bod komen en vervolgens weer wanneer Mastroianni zijn vader tegenkomt, maar buiten dat speelt er bijzonder veel binnenshuis af. En dat vind ik bijzonder jammer, zeker wanneer het gepaard gaat met zweverig gebrabbel.