Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (1964)

Alternatieve titels: Dr. Strangelove, Dr. Vreemdelust of: Hoe Ik Mijn Twijfel Overwon en de Bom Leerde Liefhebben

mijn stem
3,83
2047 stemmen

Verenigd Koninkrijk / Verenigde Staten
Komedie / Oorlog
95 minuten

geregisseerd door Stanley Kubrick
met Peter Sellers, George C. Scott en Sterling Hayden

Op het hoogtepunt van de Koude Oorlog raakt de Amerikaanse generaal Jack Ripper zijn verstand kwijt, en stuurt hij een groot aantal vliegtuigen richting de Sovjet Unie om het land met kernwapens plat te gooien. De Amerikaanse president regelt een ontmoeting met zijn adviseurs, waar hij van de Sovjet-ambassadeur hoort dat er, als de wapens afgevuurd zullen worden, een automatisch apparaat in werking gesteld zal worden dat al het leven op Aarde vernietigt. Het is dus zaak om de vliegtuigen terug te roepen, wat echter moeilijk wordt aangezien niemand de juiste communicatie-codes weet.

581 BERICHTEN 63 MENINGEN
zoeken in:
avatar van Wataru
5,0
4
General "Buck" Turgidson: "Hmm... Strangelove? What kind of a name is that? That ain't no Kraut name is it, Stainesey?"
Mr. Staines: "He changed it when he became a citizen. Used to be Merkwürdigliebe."
General "Buck" Turgidson: "Well, a Kraut by any other name, uh Stainesey?"

President Merkin Muffley: "How is it possible for this thing to be triggered automatically and at the same time impossible to untrigger?"

General "Buck" Turgidson: "Ahem... The Duty Officer asked General Ripper to confirm the fact that he *had* issued the go code, and he said, uh, "Yes gentlemen, they are on their way in, and no one can bring them back. For the sake of our country, and our way of life, I suggest you get the rest of SAC in after them. Otherwise, we will be totally destroyed by Red retaliation. Uh, my boys will give you the best kind of start, 1400 megatons worth, and you sure as hell won't stop them now, uhuh. Uh, so let's get going, there's no other choice. God willing, we will prevail, in peace and freedom from fear, and in true health, through the purity and essence of our natural... fluids. God bless you all" and he hung up."

Dr. Stranglove werd geproduceerd net na de Cubaanse Rakkettencrisis, een crisis waarin de wereld op de rand van een atoomoorlog kwam te staan. Dr. Strangelove is daarom geen film maar een metafoor, een metafoor voor niet alleen een tijdperk, een tijdperk waarin de angst voor een derde wereldoorlog alles overheersend was in de internationale politiek en waaraan met een druk op de rode knop een einde aan de wereld gemaakt kon worden maar ook hoe militaire macht en seksuele onmacht aan elkaar gelieerd zijn. Men zou dus tot de conclusie kunnen komen dat dit geen materiaal voor een komedie zou opleveren, en in de eerste instantie werd het script voor de film dan ook als een rechttoe, rechtaan thriller geschreven. Na verloop van tijd begon Stanley Kubrick echter in te zien dat het onderwerp van de apocalyps veel beter benaderd kon worden vanuit het provocerende standpunt van de zwarte komedie. Kortom komedie in de apocalyps. Het eerder genoemde rechttoe, rechtaan script werd door hem en de screenwriter Terry Southern (Easy Rider, The Cincinnatie Kid) omgewerkt tot het script dat uiteindelijk voor de productie van de film werd gebruikt. Southern kreeg van Kubrick de opdracht om personages komische zinnen te laten zeggen maar zodanig dat ze hun geloofwaardigheid niet verloren. Het resultaat is dat de film vol met komische en tegelijkertijd toch geloofwaardige dialogen zit, uitgesproken door figuren waarvan je je constant afvraagd hoe die uberhaupt op die belangrijke posities zijn terechtgekomen en zo de levens van miljoenen burgers kunnen beïnvloeden. Het is geen sinecure om te melden dat Southern hier meer dan geslaagd in is.

Kubrick laat in Dr. Strangelove op magistrale wijze duidelijk zien hoe beslissingen op het allerhoogste niveau genomen worden door bepaalde komische eigenschappen van politici en generaals tot een bepaalde grens uit te vergroten en laat op deze wijze de waanzin van het rationele idee van MAD (Mutual Assured Destruction – Gegarandeerde wederzijdse vernietiging) zien dat tot de meest krankzinnige uitkomst moet leiden.

Een ander belangrijk aspect van Dr. Strangelove zijn de subtiele en soms niet zo subtiele verwijzingen naar seks en vooral de seksuele (on)macht van de personages, of we het nu hebben over Major Kong’s beroemde ritje op de bom, de “vrijscene” aan het begin van de film, of het vooruitzicht van veel seks in de mijnschachten, de film zit vol verwijzingen naar seks. Sterker nog, de gebeurtenissen in de film worden in gang gezet doordat een van de generaals last heeft van impotentie en dit volledig verkeerd interpreteert. Het is alsof Stanley Kubrick hiermee wilde aangeven dat enorme militaire macht gepaard gaat met een even grote seksuele impotentie.

Er zijn niet veel sets in Dr. Strangelove, maar de War Room met de groene pokertafel met het enorme radarbord op de achtergrond maakt een onvergetelijk indruk.

Scherpe en komische dialogen, een uitstekende regie, het kennen van de historische context, indrukwekkende sets en memorabele momenten zijn belangrijke fundamenten waarop een film steunt maar zijn nutteloos als er geen acteurs zijn die de film kunnen dragen, en dit geld vooral voor een dialooggedreven film als Dr. Strangelove.

Kubrick heeft een uitstekende ensemble van acteurs bijeengebracht die de sterren van het firmament spelen. De uit zijn pensioen teruggekeerde Sterling Hayden zet een heel geloofwaardige gestoorde Jack D. Ripper neer en George C. Scott is onvergetelijk als de altijd positief ingestelde generaal Turgidson en beide weten dan ook goed tegenspel te geven aan Peter Sellers, maar geen enkele recensie over Dr. Strangelove is natuurlijk compleet zonder een beschrijving van het fenomenale acteerwerk van de laatst genoemde die maar liefst drie rollen speelt en zelfs bijna een vierde (die van Major Kong) had gespeeld.

Kubrick wist altijd het uiterste uit zijn spelers te halen en dat doet hij ook hier bij Sellers (met wie hij reeds in Lolita had gewerkt). Kolonel Mandrake, President Merkin Muffley (gebaseerd op de vraag wat als Adlai Stevenson de verkiezingen in 1956 had gewonnen) en vooral Dr. Strangelove zijn alle drie niet alleen fenomenale prestaties van Sellers maar zijn ook gegrift in de populaire cultuur. In Dr. Strangelove leverde Sellers waarschijnlijk zijn allerbeste prestaties en het is daarom jammer dat hij daarvoor geen Oscar kreeg.

Regelmatig wordt de vraag gesteld of Dr. Strangelove zwarte komedie of satire is. Sommige zullen zeggen dat het een zwarte komedie is met elementen van een satire en weer anderen zullen beweren dat de film een lange satire is. Wat het in ieder geval niet is, is een slapstick en Kubrick heeft zeer wijs besloten om de buitenaardse wezens en het beroemde taartgevecht aan het einde van de film eruit te halen en het plostelinge einde werkt zoals dat er nu is, is dan ook fenomenaal. Hoe het ook zij, Dr. Strangelove is een tijdloos document uit die waanzinnige periode de we de Koude Oorlog noemen en waarmee Kubrick ons op satirische wijze toont hoe beslissingen op het hoogste niveau worden genomen.

Dr. Strangelove is verplichte kost voor iedereen die veel vertrouwen heeft in politici en generaals en regeringen in het algemeen want na het zien van deze film zal daar niet veel meer van over zijn.

avatar van Knisper
4,0
0
Zeer overtuigend en scherp. Bovendien filmisch erg sterk en modern. Knap hoor, zo vroeg in de jaren '60.

avatar van IH88
4,5
0
“Gentlemen, you can't fight in here! This is the War Room.”

“Mein Führer! I can walk!”

“Fluoridation is the most monstrously conceived and dangerous communist plot we have ever had to face.”


Schitterend. Dr. Strangelove is een absurde film zoals alleen Kubrick die kan maken. De film is een scherpe satire met een aantal geniale vondsten en heerlijk donkere humor. Vooral de scènes in de "War Room" zijn geniaal.

De scènes in het vliegtuig en in het kantoor van generaal Jack D. Ripper leveren ook een aantal schitterende scènes op. Vooral de muntjes/colamachine scene is fantastisch. Peter Sellers verdient alle credits voor het spelen van drie geweldige personages. Maar ook George C. Scott is waanzinnig als oorlogszuchtige generaal. Dr. Strangelove verdient nog vele herzieningen en kan alleen maar in waardering stijgen.

avatar van Wataru
5,0
1
De regisseur Oliver Stone en de Russische president Vladimier Poetin hebben samen naar Dr. Strangelove gekeken. Stone interviewt Poetin naar aanleiding van zijn documentaire reeks "The Putin Interviews" die volgende maand uitkomt:

Vladimir Putin Watched 'Dr. Strangelove' with Oliver Stone.

avatar van TornadoEF5
3,0
0
Een beetje meer een soort van pamflet dan echt een film. Ik vond de discussies in de overlegzaal (wat is het juiste woord?) een pak boeiender dan bijna alle andere scènes. Ik denk dat de film wel een beetje te veel eer wordt aangedaan door de controverse en de toenmalige omstandigheden. Er zit hier en daar wel humor in (maar ook zeker niet opvallend veel). Wat ik wel fijn vind, is dat deze film ook de Verenigde Staten onder de korrel durft nemen, want hun rol is zeker niet miniem.

avatar van Wataru
5,0
0
TornadoEF5, de film zou eerst als een serieuze film worden gemaakt maar daar werd uiteindelijk tijdens het maken van het script door Kubrick van afgezien omdat tijdens dat proces steeds naar voren kwam hoe komisch de situatie eigenlijk wel niet was. Dat was ook de reden waarom Kubrick aan Terry Southern (script) vroeg personages zo te laten spreken dat ze komisch klonken en toch hun geloofwaardigheid bleven behouden. De film is doorspekt met humor variërend van het kinderlijke gedrag van general Buck Turgidson, de namen van de personages, het gedrag van Dr. Strangelove, (een prachtrol van Peter Sellers overigens), en de uitspraken die verschillende personages doen.

In mijn eigen recensie heb ik de vraag gesteld of de film zwarte komedie of satire is. Je zou kunnen zeggen dat Dr. Strangelove zwarte komedie is met elementen van satire.

Deze film legt op komische wijze bloot hoe politici en generaals (en dus regeringen) irrationele besluiten kunnen nemen, en dat zorgt er tevens voor dat deze film tijdloos is.

avatar van macrobody
4,0
0
Een juweeltje uit het zwart wit tijdperk. Ik had niet eens door dat Peter Sellers naast de rol van Dr. Strangelove en de majoor ook nog de rol van de president speelde. Knap gedaan van Sellers. En in eerste instantie dacht ik dat het een serieuze film was maar al snel werd duidelijk dat het hier om een komedie ging. Het was soms zo absurd dat het je aan het lachen maakt, maar eigenlijk is het heel beangstigend omdat het in werkelijkheid zo absurd is!
Neem nou de huidige president van de USA en ik quote "Trump said he might use nuclear weapons and questioned why we would make them if we wouldn’t use them"
En de hele hetze tegen de Russen is weer aan het oplaaien door de valse media berichten. Poetin is misschien niet de ideale schoonzoon maar er zitten wel meer hersens in dan die clown aan de andere kant van de oceaan die aan de knoppen mag zitten.

avatar van Fisico
4,5
2
geplaatst: bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Wow, onder de indruk van dit pareltje van Stanley Kubrick die op een satirische en humoristische wijze eventjes de draak steekt met de Koude Oorlog en het thema onder de aandacht brengt. Door het creëren van absurde personages, satire en vreemde situaties slaagt Kubrick erin het onderwerp rond nucleaire oorlogsvoering bij de keel te grijpen en de aandacht van de kijker vast te houden. Het doel is onvoorwaardelijk bereikt, meer dan ooit, meer dan op welke andere wijze ook: (bvb in een politieke serieuzere thriller). Het doet me in dat opzicht ook denken aan The great dictator met Charlie Chaplin of misschien niet geheel hetzelfde met La vita è bella.

Wanneer de Amerikaanse generaal Jack D. Ripper (What’s in a name?) de idee oppert om vooruitziend en besluitvaardig te zijn, gaan de militaire poppetjes aan het dansen. De Koude Oorlog wordt meteen gebombardeerd tot een heuse hete nucleaire oorlog. Het levert een aantal boeiende en humoristische situaties en dialogen op. 3x Peter Sellers in één, je moet het maar doen, maar wat een prestatie van die man!

De president, een vleesgeworden marionet van het legerkabinet, staat erbij en keek ernaar wanneer ook andere generaals de idee wel genegen zijn om de Sovjets eindelijk eens op hun plaats te zetten. Het verlies van miljoenen (Amerikaanse) burgers is niet meer dan een fait divers en wordt aanzien als een aanvaardbaar risico. Als blijkt dat de Russen een automatisch totaal self destruction wapen hebben bij een aanval, raak het Pentagon in paniek. Het Pentagon tracht de situatie nog te keren door de bommenwerpers neer te halen, maar eentje ontspringt de dans. Deze absurde situaties en plotwendingen wordt overgoten met een humoristisch satirisch sausje. Het resultaat is een topfilm met dialogen en acteerprestaties van een erg hoog niveau. Hoewel alles een beetje met de haren getrokken is, word je compleet meegezogen in het verhaal.

En dan moet de ronduit fantastische intrede van Dr. Strangelove nog geschieden. Een intrigerend personage dat wellicht in diverse latere films als voorbeeld diende (in één of andere James Bond, Dr. Loveless in de afschuwelijke Wild wild west met Will Smith of Professor X van de X-men reeks). Toevallig kan het niet zijn.
Zijn monoloog is hilarisch, zijn aanspreking tav. de president voor führer is grappig en zijn handelingen (alien-handsyndroom) zijn leuk. Zijn voorstel is tegelijk krankzinnig als geniaal. Ideeën die ook later gekopieerd werden in bepaalde blockbuster-rampenfilms. De verwijzingen in de film naar seks zijn subtiel (en zijn iets uitgesprokener bij Dr. Strangelove zelf). De eindscène is prachtig, en alweer ervoer ik de dualiteit tussen hemels mooi en afgrijselijk: diverse nucleaire paddenstoelen ondersteund door de mooie soundtrack van Vera Lynn. Prachtig slot!
Ook dat muziekje dat een paar keer naar voren kwam bij de bommenwerpers, vond ik erg geslaagd.

Het enige minpuntje is misschien de soms nietszeggende tussenscènes in de bommenwerpers waarbij naast het draaien aan knopjes en doorgeven van cijfertjes niet geheel veel gebeurde.
Interessant is ook om op te merken dat de film (jammer genoeg) erg actueel is en blijft. Het zal misschien allemaal niet zo’n vaart lopen, maar er moet maar één gek zijn die … Het vriespunt van de Koude Oorlog van de jaren 60 en verder is misschien nog niet bereikt, maar de huidige malaise met Noord-Korea en/of Rusland voorspelt niet veel goeds.

3,5
0
geplaatst: bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Bizarre film; het ene moment denk je naar een politieke oorlogsfilm te kijken; het andere moment zie je iemand op een raket naar beneden vliegen of hoor je citaten als no fighting in the war room. Neem daar nog een personage als Dr. Strangelove bij, en je hebt een bijzondere intrigerende film. Ik moet hem wellicht nog eens een 2de keer zien om alles ten volle te begrijpen, maar voorlopig 3.5*

avatar van Ted Kerkjes
4,0
1
Wataru schreef:
Regelmatig wordt de vraag gesteld of Dr. Strangelove zwarte komedie of satire is. Sommige zullen zeggen dat het een zwarte komedie is met elementen van een satire en weer anderen zullen beweren dat de film een lange satire is.
De zwarte komedie en de satire sluiten elkaar niet uit, lijkt me. Satire is niets anders dan komische maatschappelijke kritiek, en je kunt op zwartkomische wijze maatschappelijke kritiek leveren. Kortom: het kan gemakkelijk allebei: zowel de satire als de zwarte komedie.

avatar van Wataru
5,0
1
Daar heb je een punt Ted Kerkjes; ze hoeven elkaar niet uit te sluiten natuurlijk. Satire wordt gebruikt om komische wijze kritiek te leveren op bepaalde zaken in de maatschappij terwijl zwarte komedie de draak steekt met zaken waarop een taboe rust. In geval van Dr. Strangelove kun je zeggen dat Kubrick satire bedrijft als het gaat om de militaire en politieke leiding en het besluitvormingsproces terwijl het gedrag en dialoog van bepaalde individuen als zwarte komedie kan worden gezien.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.