Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (1964)

Tja, ik ben geen historisch genie, man. Ik vind het ook wel een beetje de taak van een filmmaker om een thema inhoudelijk interessant te maken. En daarom vind ik het een verschrikkelijke film. Het is saai en oninteressant geschreven. Iets wat ik van Kubrick niet gewend ben.

Erg leuke en vermakelijke film waarin de spot wordt gedreven met de hoofdrolspelers van de koude oorlog. Ik heb in deze film meer gelachen dan in de comedies die we laatste tijd voorgeschoteld krijgen dus snap de reacties van mensen niet die zich afvragen of dit wel een comedie is. Het personage Dr Strangelove vond ik eerlijk gezegd wat minder en de laatste scenes met de hitlergroet zelfs vervelend. Het leukste personage is voor mij toch echt Mandrake, ook gespeeld door Peter Sellers. De telefoonscene is er 1 uit een reeks grappige dialogen. Verder blijft deze film over de hele rit van hoog niveau en begint mijn bewondering voor het werk van Kubrick alleen maar toe te nemen. Een 8,5

Die as op het pak van dr. Strangelove als 'ie voor het eerst in beeld komt

Het heeft me niet kunnen bekoren, vreemde film. Met een enkele keer een lach moment!

Tja, vreemd. Dr. Strangelove is inderdaad op vele vlakken best wel een vreemde film. Maar ja ik kan me vooral voorstellen dat Dr. Strangelove gemaakt is in een bijzonder vreemd tijdperk. Landen beconcurreerde elkaar tot dreigend aan toe; de Koude Oorlog was in volle gang en er is zelfs een moment geweest dat er sprake was van een uitbarsting van een derde Wereldoorlog, die maar net op het nippertje is voorkomen. Ik kan me voorstellen dat Dr. Strangelove voor zijn tijd heel erg controversieel was dankzij haar destijds actuele inhoud, maar vooral een opfrissing was rondom het thema hiervan.

Deze film aan het kijken bij Geschiedenis mbt het Koude Oorlog-thema. Wat een prachtige film !

Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the bomb
alternatieve titel: Dr. Strangelove

Gentlemen, you can’t fight in here! This is the war room!

Als filmmaker heeft Stanley Kubrick laten zien dat hij veel kon: hij kon spanning creëren, hij kon via beelden strak een verhaal vertellen en hij wist bepaalde thema’s op een onorthodoxe manier neerzetten. Maar met Dr. Strangelove liet hij zien dat hij iets kon wat hij eigenlijk vrijwel na afloop van deze film nooit meer deed: je doen laten lachen.

Het fantastische scenario is briljant uitgewerkt en brengt een aantal aparte, vreemde personages tot leven. Op het begin wordt meteen al gezegd: deze personages zijn niet gebaseerd op mensen die echt bestaan, levend of dood. Dit is natuurlijk ook niet zo, maar ze komen wel heel erg dicht bij de werkelijkheid. Ook bepaalde scènes waarin allerlei orders, noodplannen en commando’s wordt gegeven zijn overduidelijk een deel van de hysterie die in het echt heeft geheerst op militair en politiek vlak.

Cinematografisch is Dr. Strangelove fantastisch. De film is opgenomen door Gilbert Taylor en hij weet alles fantastisch neer te zetten met de camera. Ook de situaties doen beperken tot drie locaties werkt helemaal geweldig. Elke locatie wordt wel gedragen door de beelden en de mensen. The War Room ziet er prachtig dankzij shots waarin de hele ruimte zichtbaar met de mensen om de grote tafel, bovendien is er ook nog de briljante rol van George C. Scott als Buck Turgidson en die grappige ambassadeur van de Sovjet-Unie. De scènes in de bommenwerper zag er dan weer heel erg krap uit, maar ook die waren erg grappig. Vooral het cowboy-gedrag van T.J. “King” Kong wist constant wel een glimlach op mijn gezicht te toveren. Een meesterscène is wanneer hij op die bom zit en hem zwaait als een stier. Hilarisch. Ook heeft James Earl Jones zijn eerste filmrol in deze scènes, altijd leuk natuurlijk. Tenslotte hebben we ook nog de legerbasis waar Sterling Hayden de krankzinnige generaal Jack D. Ripper speelt.

Maar natuurlijk moest ik 1 dingetje apart melden: dat is de rol van Peter Sellers. Of wat zeg ik? Rollen. Niet alleen is Sellers voor mij een fantastische acteur (hij weet mij altijd wel aan het lachen te maken), maar doet hij alle drie de rollen briljant. Elk personage heeft wel iets, waardoor ze allemaal wel hun “eigen dingetje” hebben. Lionel Mandrake heeft één of ander nerveus ticje, zijn rol als president Merkin Muffley is dan weer typisch politiek correct (natuurlijk passende in deze politiek incorrecte film) en dan hebben we natuurlijk ook nog Dr. Strangelove himself. Deze Duitser wordt briljant neergezet, en één van de meest memorabele trekjes in dit personage is zijn kunstarm die constant de Hitlergroet probeert te doen. Damn. Wat is die Sellers toch een briljante acteur.

Ik blijf erbij: Stanley Kubrick is een meesterlijke cineast die cinema tot haar perfectie weet te balanceren. Maar met Dr. Strangelove wist hij mij aan het lachen te maken. En dat deed hij nooit meer… maar het talent had hij. En dat is bewonderswaardig.

Samen met Spartacus de minste van Kubrick van de films die ik van deze geweldige regisseur heb gezien.

Spartacus had vooral het probleem dat Kubrick niet final cut had en productie problemen. Waar ik bij Dr. Strangelove vooral op stuit is dat de humor mij simpelweg niet ligt. Heb na 2 herzieningen nog altijd het idee dat het wat geforceerd overkomt. Het beoordelen van Dr. Strangelove als film is dan ook erg moeilijk. Je kunt het redelijk objectief beoordelen of benaderen. Maar ik heb het gevoel dat Kubrick een spelletje speelt met de kijker en deze zelf laat uitmaken wat hij of zij van de film vind. Bewust of onbewust maar het werkt wel om je in verwarring te brengen.

Zoals gezegd ligt de humor mij niet. Toch blijft er genoeg over om van te genieten. Helemaal in beeld gebracht en narratief zoals allen Kubrick dat kan. Beeldvoering in combinatie met de muziek is erg goed. Vooral aan het eind met het nummer van We'll meet again is fantastisch. Verder komen andere typerende stijl elementen van Kubrick voorbij waarbij ook zijn wat vreemde kijk op het slechte in de mensheid voorbij komt. Dat is ook terug te vinden in het camera werk en mise en scene. Ook de vormgeving van de wereld is genieten geblazen. De sets van Ken Adam, die ook een grote invloed had op het design van vele Bond films, zien er werkelijk fenomenaal uit.

Als de humor je totaal niet ligt blijft er genoeg te genieten in Dr. Strangelove. Gewoon een typische Kubrick. Leuk? Voor mij niet. Goed? Zeker. Daarom toch een halve ster verhoogd.

Beste komedie ooit!!!

Stanley kubrick is een genie !!!

Deze film gaat recht mijn top 10 binnen...

Look führer I can walk.

Ik ga niet akkoord met je Lucas.

In bijna alle Stanley Kubrick films zit er een vleugje subtiele zwarte humor...

Kijk naar A Clockwork Orange, Full metal Jacket en The shining daar zit voldoende humor in hoor waarmee je eens flink kunt lachen

Waar ik het wel mee eens ben is dat Stanley kubrick een meesterlijke Cineast is

Ik kon m'n aandacht er niet bij houden, misschien omdat ik moe was maar de film vraagt ook een hoop geduld die ik niet kon opbrengen. De satire kwam daardoor maar half uit de verf en werd daarmee saai. Ook de cineografie vond ik tegenvallen, had verwacht dat dit bij alle Kubrick films een hoofdrol zou hebben maar dat was hier niet het geval.

Stiekem lagen mijn verwachtingen hoger.

Eigenlijk is het een vrij simpel filmpje. Een gekke generaal lokt een oorlog uit tussen de VS en de SU. De reden daarvan bleef mij volstrekt onduidelijk.

Het hilariteitsgehalte lag laag. Tot aan de introductie van Dr. Strangelove. Dat was een personage, erg sterk gespeelt door Sellers, waar ik wel om kon lachen en eem personage dat wel mijn volle aandacht kreeg. De film bestaat uit veel typetjes, eigenlijk allemaal oninteressant dus.

De scenes van het vliegtuig in de lucht waren tenenkrommend. Jammer, als dat beter gedaan was, door bijv. echte opnames, had ik het sowiezo beter gevonden.

Waarom dan toch een 3.5? De regie van Kubrick mag er zijn. De plaatjes van de War room of het vliegtuig van binnen zijn sterk. Maar ook een 3.5 omdat je deze film wel in zn tijd moet laten. Gemaakt in 1963, hele tijd geleden.

Een herziening zal hem vast goed doen. Hopelijk voor mij het Taxi Driver effect, waardoor hij misschien wel een punt omhoog gaat. Of dit is gewoon niks voor mij, kan ook.

dr. Strangelove

Een zeer goede film, deze dr. Strangelove. De derde film van Kubrick die ik zie en ik ben nu al erg enthousiast over hem als regisseur. Ook met deze film levert hij weer een (klein) meesterwerkje af. De film is erg oud, maar kan nog goed mee vandaag de dag. Valt me tot nu toe toch wel erg op aan films van Kubrick: visueel zijn ze hun tijd ver vooruit. Ook al is deze film opgenomen in het zwart-wit, je hebt nergens het gevoel naar een film te kijken die al meer dan 50 jaar oud is. Visueel is het zelfs erg goed allemaal, vooral hoe bijvoorbeeld The War Room in beeld wordt gebracht. Enigste dat er echt niet uit zag waren de scènes met de vliegtuigen. Behoorlijk knullig en een van de weinige dingen waaraan je merkt dat deze film al aardig oud is. Maar dit zie ik graag door de vingers gezien de leeftijd van de film en de technologische mogelijkheden die uiteraard nog niet zo ver lagen. Ook waren dit telkens maar erg korte scenes.

Het verhaal vond ik erg goed. De film duurt niet lang, maar gebruikt de speelduur ten volle en uiteindelijk heb je ook helemaal niet het gevoel dat de film te kort is. Het wordt allemaal kundig opgebouwd en er zitten enkele sterke scenes en dialogen in. De komedie hierin is niet zoals je het vaak ziet. De humor wordt subtiel in het verhaal en de dialogen verwerkt en een glimlach valt vaak niet te onderdrukken, maar hardop gelachen heb ik nergens. Daardoor is het juist niet zoals in andere komediefilms en dat maakt deze film toch ook weer een beetje apart (wat zeker een pluspunt is). De acteerprestaties waren erg goed. Vooral Peter Sellers (was me niet opgevallen tijdens de film dat hij drie vertolkte, kwam er daarna pas achter) doet het schitterend. Alleen bij Strangelove zelf had ik mijn bedenkingen. Erg goed gespeeld, dat wel, maar niet zo'n geslaagde humor. Ik begrijp ook niet echt waarom de film naar hem vernoemd is, want hij was niet eens een van de meest voorkomende personages. De muziek vond ik goed, vooral dat deuntje wanneer de vliegtuigen in beeld zijn vond ik prachtig.

Kubrick heeft hiermee weer een geweldige film afgeleverd. Krijg steeds meer bewondering voor deze man. Het lijkt wel alsof geen enkel genre hem teveel is, zowel horror (the shining), sci/fi (2001: ASO) als nu dr. Strangelove (komedie). En deze films behoren elk in hun genre toch wel tot de betere films. Kortom, geweldige film die ondanks zijn leeftijd nog lang niet gedateerd is en zeker de moeite waard is om te bekijken.

Moet zeggen deels vermakelijk, paar goede scenes die wel lachen waren maar toch ook scenes waar ik mij soms wat verveelde vooral na het einde toe. Misschien waren mijn verwachtingen te hoog voor mij blijft Kubricks beste nog steeds a clockwork orange. Seller speelde wel zeer goed misschien dat ik het nog eens een herziening moeten geven. Maar voor nu 6/10

Jeetje, die vernederlandste titels zijn soms om te huilen, maar hier maakt men het wel heel erg...

Dr. Vreemdelust of: Hoe Ik Mijn Twijfel Overwon en de Bom Leerde Liefhebben

Heeft iemand een plaatje van de poster?

Hoe zeer ik Kubrick ook bewonder, dit past niet in mijn straatje. Maar dat het de juiste snaar raakt bij velen geloof ik zonder meer. Toch kon er af en toe wel een lachje bij me vanaf. 2*

Dit is je reinste horror, geserveerd met de nodige humor. Geniaal hoe Kubrick deze nachtmerrie opvoert met zwierige flair. Schitterend trouwens hoe deze film op drie fronten uitgesmeerd wordt: het pentagon, de militaire basis en de bommenwerper. Opvallend trouwens hoe realistisch de bestorming van de basis er uit zag. Ook de Amerikaanse haviken waren griezelig echt en vooral akelig geloofwaardig in hun retoriek. Straffe film, geen haartje verouderd, en als toetje nog een fantastische begingeneriek.

Distilleer alle geslaagde satire eruit en je houdt een geweldige sketch over ... van 10 minuten. De onderhandelingen met de onderkoelde president vond ik erg geestig. En ook de shoot-out mocht er wel zijn, gewoon lekker ouderwets knallen.

Wat dan met de overige 85 minuten? Niet dat het saai of vervelend is, integendeel, de minuten vliegen voorbij. Maar de film mist voor het grootste deel wat punch. Soms is het gewoon te voor de hand liggend allemaal ('Peace is our profession'), op andere momenten flauw en kolderiek (de guitige redneck achter de stick in het vliegtuig).

Ook op audiovisueel vlak nogal onevenwichtig. De 'War Room' werd heel sfeervol in beeld gebracht. De zwart/wit beelden kwamen hier volop tot hun recht. Het gros van de andere scenes voelde vooral functioneel aan met als knullig dieptepunt de special effects. Tja, die dateren uit de jaren 60. Qua muziek voegde het oorlogsgeschetter weinig toe, alleen het eindmelodietje ('We'll meet again') werkte aardig door het contrast met de beelden.

2.5*

Na m'n eerdere Kubrick's die ik vrijwel allemaal goed vond toch wat teleurstellend. Het komt misschien door m'n verwachtingen, maar het had het gewoon net niet. Nu is de speelduur dusdanig dat het een prima wegkijker is,

3*

Een paar heel leuke scènes, maar over het algemeen vond ik het niveau niet zo erg hoog en vaak nogal obvious. Lang geleden deed The One Ring hier al eens een verwijzing die nu ook bij mij opkwam: het genre van weinig subtiele cynische, zwarte en soms absurde humor deed mij soms wat denken aan South Park.

PS. Kan iemand mij uitleggen wat ik gemist heb aan de zo vaak geroemde quote van Dr. Strangelove

"Mein Führer, I can walk"? Thanks.

Omdat ik bijna alle films van Stanley Kubrick al had gezien, behalve deze (omdat hij in eerste instantie zwart wit was) ben ik hem toch maar gaan kijken. Wat was dat het dubbel en dwars waard. Deze film zit vol goeie en grappige dialogen, scenes en personages. Vooral in de laatste scene, waarin Dr. Strangelove zijn plannen vertelde, had ik door dat dit toch een meesterwerkje was. Ik zou het graag hoger geven, maar in contrast met andere meester werken geef ik deze vier sterren.

Shiny happy people everywhere: Dr. Strangelove, or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (1964) - The Criterion Collection

Oh mooi, nu op Netflix. Deze stond al een tijd op m'n lijstje.

Ooit aan begonnen, kon toen al de hoge recensies niet begrijpen....Gisteren weer een kans gegeven, en het is gewoon helemaal niks....alleen James Earl Jones met een mini rol en de grote stem gelijkenis met de leuke spelende

Russian Ambassador ....James Earl Jones heeft deze mimiek en stem goed meester gemaakt en later gebruikt voor zijn eigen carriere...voor o.a Star Wars...Als dat het enigste hoogtepunt is van deze film wat me is bij gebleven...rest niet anders dan een dikke 1...

Wéér zo'n klassieker die ik geen plaats kan geven.

Het is allemaal wel oké, maar het bijzondere zie ik maar niet, op de prachtige titel na trouwens. Zal dat het gebrek aan kennis van de koude oorlog zijn? Dat moet haast wel, want de film zelf stelt toch niet zo veel voor?

Waarom kwam die verdomde soundtrack maar niet los? Wachten, wachten en nog eens wachten, maar verder dan een oudewijven-versie kwam het niet.

Teejey

Misschien bevalt hij een volgende keer veel beter. Kijk over 7 jaar nog eens, zou ik zeggen. Soms valt zo'n film veel jaar later heel anders, wanneer je smaak (vaak) veranderd is...

Haha, het spijt me John, vind het zelf ook jammer.

Ik hoop dat deze en vele andere klassiekers me later wel gaan bevallen zoals je zegt maar ik betwijfel het. Misschien in een te latere generatie opgegroeid voor zulke films.

ik weet het niet of dat persé uitmaakt. Maar oudere films zijn niet ieders ding, al gaan volgens mij wel meer mensen de 'oudere meuk' pas wat later waarderen.

En zoals ik altijd zeg: en anders maar niet, that's perfectly fine too.

Komische satirische film met een goede prestatie van Sellers, die zich als meerdere typetjes neerzet. Het is allemaal erg ongeloofwaardig, maar wel bijzonder vermakelijk om naar te kijken. Vooral de scene met het telefoongesprek met Dimitri heeft me kostelijk vermaakt.