Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (1964)

Originele film!

scenes werden mooi opgebouwd en werden naar het einde toe grappiger (denk aan de telefoonscenes)

dr. strangelove speelt geen grote rol maar zijn ideeën op het laatse van de film waren zo absurd dat het geniaal was. De personages in 'the war room' waren op hun eigen manier een mooie weergave van hedendaagse politiekers.

Neen ik heb ook niet echt moeten lachen.

Oké, de film was niet slecht, maar zeker ook niet goed. Sommige scènes duren erg lang en zitten meestal vol grappen die (bijna) niet leuk zijn. Het zwart-wit stoorde me ook af en toe. Maar wat ik wel leuk vond, waren sommige absurde dingen. Ook een aantal one-liners waren zeker geslaagd.

Zoals:

*Gast in de rolstoel*

I can walk!

*Cheesy liedje volgt en film is gedaan*

2*

Gewoon nog een keer kijken dan valt je meer leuks op.

alsof zij daar iets aan kunnen doen...

Zonet op 35mm mogen bewonderen, blijft een sterke prent maar wat stoorde ik me toch aan het Strangelove karakter. Domme spastische trekjes en het Mein Fuhrer-gedoe stonden me behoorlijk tegen.

Van 5* naar 4*.

De meest maatschappijkritische film die ik tot dusverre heb gezien van Stanley Kubrick. De meester zet de Amerikaanse legerleiding zo voor het blok dat het eigenlijk ook wel eng wordt. De soms panische angst die men tegen het ‘rode gevaar’ had, maakt het stiekem nog best reëel. Je zal maar over een generaal beschikken die ineens besluit triggerhappy te zijn met nucleaire bommen.

Dr. Strangelove is vanaf het begin al een lekker bizarre film. Misschien wel de perfecte klucht over de koude oorlog. Cowboys in B52’s, wat moet ik er om lachen als ik er aan terugdenk. De film barst van de idiote types. Dr. Strangelove biedt geen lachen-gieren-brullenhumor, maar vooral vermaak in de absurde situaties. Inderdaad behoort het telefoongesprek tot een van de hoogtepunten van de film, maar ook de soms compleet absurde dialogen zijn fantastisch! Dr Strangelove vind ik een van de makkelijkste films die ik van Stanley Kubrick ken. Een klassiekertje!

Een van de betere films van Kubrick die ik tot nu toe gezien heb. Het is geen komedie waarbij je over de grond rolt van het lachen, maar de humor is heel subtiel en ironisch. Dat past oom het best bij het onderwerp van de film. Een scene viel voor mij qua humor een beetje uit de toon. Namelijk het telefoongesprek. Waarin bijna de hele film de humor er subtiel inzit is jij hier naar mijn mening te gezocht.

De telefoonscène die je te 'gezocht' vind is anders volledig door Peter Sellers geïmproviseerd.

Dat zou best kunnen, maar ik vind het iets te makkelijk in tegenstelling tot de andere humor.

Tamelijk overschatte film van een overschatte regisseur. De generiek met de tankende B-52 en de zweverige muziek is prachtig. Peter Sellers speelt Dr. Strangelove ook wel leuk. Maar verder vond ik het flauwe satire die een nogal plat beeld opdringt: Amerikanen zijn allemaal bange, domme mensen. Een beetje rancuneuze en voorspelbare reactie dus van Kubrick op de communistenjacht uit de jaren vijftig, waarbij hij door zijn film Spartacus ook op de zwarte lijst stond.

Vanmorgen herzien en ik kan 'm nu stukken beter waarderen dan 8 jaar geleden.

Na meer zwartwit films te hebben gezien, beter mijn aandacht bij de dialogen te hebben gehouden, kan ik niet anders dan mijn vorige berichten als onzin bestempelen en opwaarderen naar 4 sterren.

Kubrick stelt nooit telleur.

In de tijd van de koude oorlog, communisme, kernmachten en complotten (fluoride in drinkwater wordt als voorbeeld aangehaald) was de film best actueel. Nu ook nog wel, maar met andere landen en/of andere dreigingen. Het gegeven is humoristisch uitgewerkt, zoals wetenschappers en wereldleiders die gesprekken voeren op kleuterniveau of excessief schietgeweld waarin iemand rustig kan rondlopen zonder geraakt te worden. Absurd dus.

Een interessante film, doch een beetje té overdreven in de humor (deed mij aan Monty Python denken, maar dan serieuzer), waardoor het voor mij niet echt beklijft. Ook de specifieke gegevens en onderwerpen zijn m.i. gedateerd en spreken mij daarom niet meer aan.

De humor hierin kon ik niet ontdekken. Het was soms wat flauw, al met al wel vermakelijk al duren sommige scene's net te lang.

Ik weet ondertussen al dat Kubrick graag zijn eigen mening en visie op onderwerpen geeft en deze film is daar geen uitzondering op. Wat in eerste instantie een politiek drama moest zijn is door de ziel van Kubrick omgetoverd tot een satirisch stuk over de Koude Oorlog. De subtiliteit zorgt er voor dat deze film niet vervalt in luchtige onzinnigheden, maar sommige scènes werden nooit echt duidelijk. De grappige scènes waren vooral dat telefoongesprek met de premier van Rusland of die droge opmerking toen die officier die Coca Cola automaat moest kapot schieten. Om eerlijk te zijn waren er soms ook lege momenten, maar ironisch genoeg verveelde ik me nooit echt. Maar heel erg onder de indruk was ik niet echt.

Velen vragen zich af, inclusief mezelf , waarom Kubrick hemelsnaam de film heeft genoemd naar Dr. Strangelove als betreffend personage helemaal niet zo een grote rol speelde. En om eerlijk te zijn was ik niet echt onder de indruk van wat hij allemaal deed. Ook niet die geautomatiseerde hand, want dat is het in feite. Andere, en belangrijkere, personages wisten me meer te overtuigen, zoals General Buck Turgidson (George C. Scott) en Group Capt. Lionel Mandrake (Peter Sellers). Voor een zwart-wit film uit de jaren '60 vind ik het eigenlijk nog allemaal goed uit zien. En daarmee bedoel ik niet dat iedere zwart-film er slecht uitziet, maar bij een aantal niet gekleurde films zie je toch wel hoe oud ze wel niet zijn.

Voor de rest is het een degelijke film, maar niet echt hoogstaand zoals andere films uit zijn hand wel zijn.

Weer laat Kubrick zien dat hij de meester is. Er was geen enkel saai moment in deze film; ofwel ik lachte, of ik zat op het puntje van mijn stoel. Het thema is erg boeiend en het verhaal origineel. Heerlijk hoe in het eerste telefoongesprek tussen de strenge Amerikaanse president en de dronken Russische premier Dimitri de hele zaak gebagatelliseerd wordt. Het acteerwerk bekoorde me en vooral Peter Sellers deed het erg goed. Jammer dat Dr. Strangelove aan het eind zo overdreven is neergezet met de arm waarover hij de controle is verloren. Dat was zeker een minpuntje. Ik ergerde me helemaal niet aan het feit dat hij weinig in de film voorkwam, omdat hij voor mij een oninteressant personage was.

Met de drie verbonden verhaallijnen was er meer dan genoeg afwisseling. Twee van deze lijnen zijn vooral komisch, namelijk die in 'the war-room' en die van Generaal Jack Ripper en Captain Mandrake. In die eerste wordt duidelijk dat gewoon de Amerikaanse én de Russische leiders stuk voor stuk gekken zijn. Bij de derde verhaallijn, die in het vliegtuig, wordt de spanning erg goed opgebouwd. Wanneer zij de bom toch afvuren is dat toch wel een beetje een kick-momentje, zeker met de piloot die boven op de bom en zwaaiend met zijn pet de dood tegemoet gaat.

Ik heb me heel erg vermaakt met deze film, en het is alweer een Kubrick die me niet teleursteld. Een 4.5*

Dit is een beroemde film. Ik ben geen vanzelfsprekende fan van Stanley Kubrick. De film is uit 1964 en in zwart/wit. En het onderwerp is de koude oorlog. Kortom, ik had eigenlijk helemaal geen hoge verwachtingen van deze film. Ik was dan ook erg aangenaam verrast om een erg leuke, zij het ook erg melige, komedie te zien te krijgen. En ik heb dan ook vaak moeten lachen. Erg amusante film. Zeker ook, gezien zijn leeftijd.

De Kubrick-herzieningen #6: Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb

Daar is ie dan: het grote meesterwerk. Nou heeft Kubrick daar meer van, maar Dr. Strangelove is altijd mijn absolute favoriet geweest. Het was de eerste Kubrick zag en ook degene die ik verreweg het meest van hem gezien heb. Dit was als ik het goed heb de zevende keer (weinig films die daar ook maar bij in de buurt komen en nog veel en veel minder die er overheen gaan). Daardoor is het niet verrassend dat ik de film ook gewoon erg goed ken. Niettemin was het nu zeker vier jaar geleden dat ik hem voor het laatst zag. Komen er na zoveel jaren nieuwe dingen aan het licht bij een herziening?

Nee. Oké, een paar details waren me nog niet opgevallen, maar dat zijn ook echt details. Ze maken de film iets leuker, maar zijn op zichzelf nauwelijks de moeite om hier speciaal te noemen. Dr. Strangelove heeft nog weinig verrassingen voor me. Van alle films uit mijn top 10 was dit degene die ik het langst niet gezien had, maar niettemin stond ik ervan te kijken hoeveel van de dialogen ik nog bijna mee kon praten. Voor veel films is het dodelijk om ze te vaak te bekijken, niet omdat ze dan slechter lijken, maar omdat ze een bepaalde frisheid moeten behouden om je bij de les te houden. Dat zegt verder niets over de kwaliteit van de film, maar gewoon over onze ervaring ervan. Een schitterend uitzicht verliest ook zijn kracht als je er elke dag naar kijkt. Wel vervelen mindere films sneller dan de meesterwerken.

Waarom dit hele stuk? Omdat Dr. Strangelove zich eens te meer als meesterwerk heeft bewezen, want hij is voor mij nog steeds ontzettend boeiend na zeven kijkbeurten. Het blijft voor mij de ultieme satire: nietsontziend, onpartijdig (weinig satires lijken te begrijpen dat iets hun meer kwaad doet dan partij kiezen), scherp en verrassend accuraat. Met dat laatste bedoel ik hoe logisch Dr. Strangelove eigenlijk in elkaar zat. Het is slechts een licht-absurdistische komedie, want Kubrick heeft ontzettend veel research gedaan naar hoe een werkelijke kernoorlog zou verlopen, waardoor bijna alle details kloppen en degene die niet kloppen net van genoeg van een absurd laagje voorzien zijn zodat het niet storend is dat we merken dat ze verzonnen zijn. Er zit een zekere logica achter de redenaties van alle personages en je ziet zelden een komedie die zo goed uitgedacht is. In feite heb ik het altijd als een vrij serieuze komedie ervaren, waarmee ik bedoel dat de dreiging achter de humor voelbaar is. Vergis je niet, Kubrick was doodsbang voor de bom en er straalt iets naargeestigs van de film af. Zowel van het uiterlijk (de donkere, futuristische set van Ken Adams' War Room met name) als van het verhaal zelf, dat geen hoop biedt. Wat dat betreft is het extra interessant dat ik vlak voor Dr. Strangelove de films Threads zag, een bijzonder geloofwaardige en angstaanjagende film over de nasleep van een nucleaire holocaust. De eerste keer dat ik Dr. Strangelove zag vond ik het net zoveel een thriller als een komedie, doordat ik de spanning van het naderende einde van de wereld voelde. Ik wist niet of ik moest lachen of beven van dat vliegtuig dat alle problemen overwon en zijn doel bereikte met zijn kernwapen. Bij de herzieningen is dat thrillergevoel nooit teruggekeerd, maar de wanhoop is er niet minder om.

Een deel van de reden dat Dr. Strangelove niet alleen veel satires overtreft, maar ook beter de tand des tijds doorstaat dan de meesten is dat de humor vrij subtiel blijft. Ik heb de film eigenlijk nooit echt hilarisch gevonden. Dubbel liggen van het lachen deed ik zelden (de telefoonscène is de belangrijkste uitzondering, die blijf ik ontzettend grappig vinden). Dit is geen kritiek op de humor, integendeel. Veel momenten, zoals Rippers eindeloze speeches over lichaamssappen en Turgidson die de grenzen uiteenzet van wat een acceptabele uitslag is van een nucleaire oorlog is en wat niet, zijn grappig in een wat meer ingehouden manier en ze zijn briljant geschreven en vertolkt. Zelfs Sellers houdt zich in als de president (een slappeling, maar wel de enige in de War Room die menselijk reageert) en de Britse Mandrake (ook meer een slappe held dan een gek persoon; ik zat me zelfs af te vragen waarom Sellers Mandrake was en niet Ripper, wat achteraf meer voor de hand lag; al is Sterling Hayden geweldig als Ripper en Sellers even geweldig als Mandrake). Het enige in de film dat werkelijk over-the-top gaat is Dr. Strangelove. Het valt me hier op dat dit personage voor velen de zwakke schakel is. Het meer nadrukkelijke komische spel ligt niet iedereen (en nee, dat heeft niets met de tijd waarin het gemaakt is te maken, want op die manier vet komisch spelen zie je ook gewoon in veel huidige komedies), maar ik heb het altijd een bijzonder leuk karakter gevonden. Kubrick was zich er overigens van bewust dat Strangelove zelf uit de toon viel; hij wilde het personage als iets buitenaards hebben, als iets surrealistisch, uit een wilde droom. Dat heeft hij gekregen en het is meteen een mogelijkheid voor Sellers om zich uit te leven.

Dr. Strangelove de film is nog steeds Dr. Strangelove zoals ik me hem herinner: Kubricks beste en het perfecte bewijs dat de regisseur geweldig is met humor, iets wat hij te weinig inzette (alleen Lolita en A Clockwork Orange maken er verder nog veelvuldig gebruik van, maar echte komedies zijn dat ook weer niet). Regisseurs met zijn ambitie en intelligentie kiezen meestal meer voor het maken van serieuze films dan grappige en Dr. Strangelove toont aan wat een gemis dat eigenlijk is. Foutloos is het niet. Zo heb ik altijd al gevonden dat de ontvangst en ontcijfering van de aanvalscode op het vliegtuig wel erg veel aandacht krijgt en ook de latere scènes als het vliegtuig zijn doel nadert duren te lang en halen de rek wat uit de film (al waren zie scènes wel spannend toen ik het nog als halve thriller ervaarde). Maar dan nog staat het merendeel als een huis. De film zal nu wel weer een aantal jaartjes in mijn kast blijven staan, maar dat geldt voor alle favorieten.

5*

Gentlemen, you can't fight in here! This is the War Room

Ik beschouwde Dr. Strangelove altijd als één van Kubrick's minder bekende films. Kan eventueel wel aan mij liggen maar ik had geen enkel idee waar de film eigenlijk over moest gaan terwijl ik dat bij het overgrote deel van zijn oeuvre wel weet. Het leek me ook een vreemde eend in de bijt te zijn want ik kon Kubrick eerlijk gezegd niet associëren met een volbloed komedie dus ik was hier in ieder geval wel erg benieuwd naar.

Maar ik heb het gevoel dat ik een andere film heb gezien dan de meesten hier. Dr. Strangelove is op zich een redelijke film maar mag zich in werkelijk geen enkel opzicht meten met hetgeen wat ik voor de rest van de regisseur heb gezien. Komt voornamelijk omdat er een aantal vervelende personages aan te pas komen die blijkbaar heer en meester zijn in het lang rekken van scènes. Zo duurt bijvoorbeeld de checklist van de Texaanse piloot aan het begin van de film veel te lang naar mijn zin en konden ook de schijnbaar legendarische scènes zoals het telefoongesprek tussen Amerika en Rusland me niet zo bekoren. Is er dan niets goed aan Dr. Strangelove? Neen, dat wil ik zeker en vast ook niet zeggen want er zitten wel een aantal leuke scènes in en het uitgangspunt van de Koude Oorlog spreekt me op zich wel aan maar het ontbrak gewoon enige vorm van spanning. Misschien moet je de tijd zelf hebben meegemaakt om hier ten volle van te genieten, ik ben daar in ieder geval te jong voor. Daar komt dan ook nog eens bij dat Kubrick qua design hier enorm uit de bocht gaat. Nu verwacht ik geen hoogstaande effecten bij een film van bijna 50 jaar oud maar als ik het zelf niet had gezien dat dit van dezelfde regisseur is als 2001, ik had het niet geloofd.

Het merkwaardigste aan de film moeten de drie rollen zijn van Peter Sellers. Een acteur die legendarisch is geworden via zijn Pink Panther rollen waar ik ooit twee films van heb gezien. Sindsdien heb ik me voorgenomen om daar een kilometer van weg te blijven dus het moge duidelijk zijn dat ik niet zo wild sta van Sellers. Hij leek zelf veel plezier te hebben in de verschillende rollen maar ik begon me op het einde een beetje te irriteren aan Strangelove zelf. Dan kwam hij een stuk beter tot zijn recht als president. James Earl Jones is trouwens ook altijd een pluspunt, wat hou ik toch van die man zijn stem! Doordat het meeste van de aandacht naar Sellers gaat lijkt de rest van de cast een beetje ondergesneeuwd te worden maar George C. Scott weet op zich als Buck Turgidson nog wel wat leuke momenten te scoren.

Geen lachen, gieren en brullen komedie maar op zich nog redelijk onderhoudend wegens een paar goede momenten. Het is echter tot nu toe by far het minste dat ik van Kubrick heb gezien (2x 4* en 4x 4.5*) en dat is toch wel zonde. Zal hem vast en zeker nog wel eens terug opzetten maar voor nu maar een nipte score.

3*

Ik vrees dat je daar heel wel gelijk in kunt hebben.

Een dreigende kernoorlog was, zo kort na de Cubacrisis, wat de mensen dagelijks bezig hield.

Deze satire hakte er nogal in.

Belachelijk dat deze niet in de blu-ray box van Stanley Kubrick zit... Moet hem nu weer apart kopen...

Eerste wereld problemen?

Exact!

Heb je wel Fear and Desire in goede beeldkwaliteit?

Shining

Full Metal Jacket

Lolita

Barry Lyndon

Clockwork Orange

Eyes Wide Shut

2001

Meer niet, opzich wel alle toppers maar mis er toch een paar...

Ik kan wel begrijpen wat sommigen aantrekt in deze film. Ik vond het vooral aardig om een paar geweldige clichés op een rijtje te zien, hoewel deze film waarschijnlijk voor een groot gedeelte verantwoordelijk is voor die clichés. Ik noem de ijzervreter met sigaar, de droge Engelsman, de cowboy piloot, de oorlogsgekke generaal, en natuurlijk de titelpersoon als gekke wetenschapper. Zijn tic met de rechterarm vond ik opmerkelijk: In mijn vriendenkring gebruikelijk als we het over iemand met nazisympathieën hebben, maar het komt dus uit deze film.

Echter, daar houd het een beetje voor mij op, want juist omdat ik het als erg clichématig ervaar, slaagt de film als comedy maar half. Maar dit laatste komt ook omdat de film niet bepaald coherent aanvoelt: de aanwezigheid van enkele vrij normale personages (vooral bijpersonages, maar toch ook de president) zorgt ervoor dat de clichématige typetjes echt te stom voor woorden overkomen op mij. Vooral Turgidson is dusdanig overdreven dat het flink gaat irriteren, al kan Strangelove er ook wel wat van. Ik moet overigens bekennen dat ik niet doorhad dat hier één acteur drie rollen speelde, maar goed, daar heb ik wel vaker last van helaas.

Wel soms verrassend mooie zwartwit beelden, maar even vaak ook gewoon saai en soms zelfs erg knullig. Met name de beelden van het vliegtuig zien er wel erg blue screen-achtig uit. Muziek is me niet echt in positief opzicht opgevallen, maar ook niet echt in negatief opzicht, op de muziek bij de vliegscènes na, die op een gegeven moment ook ging irriteren.

Aardig om een keer gezien te hebben, vooral omdat ik nu wat beter begrijp waar bepaalde referenties binnen onze cultuur vandaan komen, maar verder niet bepaald bijzonder. 2*.

Ik kom er écht niet uit of je nou serieus bent of niet

Toevallig gebeurde het gisteren voordat ik die film zag nog. Ik had het met twee muziekvrienden over de dirigent Thielemann, aan wie antisemitische uitspraken toegeschreven worden, maar die ook zo'n Hitler uitstraling heeft met o.a. zijn kapsel, dat als hij in het concertgebouw optreedt en de trap afkomt, ik een neiging moet onderdrukken om mijn rechterarm op te tillen. Ik zal het ooit wel hebben overgenomen van iemand die deze film heeft gezien.

Hm. Erg wisselvallig en uiteindelijk gewoon niet goed.

Nergens hardop moeten lachen, toch wel cruciaal voor een komedie. Snapte wel dat er genoeg subtiele humor in zat, die af en toe wel werkt. Generaal Ripper was erg leuk met zijn conspiracy-gedachten maar verder is de humor zowat onbestaande. Die 'Mein Fuhrer'-grap, of de arm die constant omhoog wil, ronduit ergerlijk.

Verder valt er ook echt niks te beleven en is de film vaak saai. Alle scènes in de bommenwerper hadden er zo uit gemogen van mij, voegde niks toe. Ook visuals en soundtrack komen nergens uit de verf.

En dus is de eindafrekening niet positief. 2*

Opmerkelijk slechte Kubrick film.

Ten eerste: ik vind Kubrick een meester van de cinema en hij staat dus heel erg hoog in mijn ambte. Maar eerlijk is eerlijk: hier ben ik niet over te spreken.

De film is gewoon zoooo saai: ongelofelijk lange dialogen tussen de personages over dingen waar ik geen bal van snapte. Peter Sellers speelt de hoofdrol en hij is natuurlijk een briljant acteur maar door het waardeloze script kan hij niet werken met het materiaal. Dat gezegde: het scenario is heel erg slecht. Ook is de film voor een groot gedeelte een slechte satire, maar er zaten wel wat grappige stukjes in, gelukkig.

Ook mistte ik hier de briljante camerastandpunten en cinematografie die we van Kubrick gewend zijn. Het zag er allemaal erg saai uit dit keer.

Wel bevat de film een aantal leuke karikaturen en metaforen. Maar dit werkt natuurlijk niet zonder een subliem geheel.

1,0

"over dingen waar ik geen bal van snapte" --> kijk,weer zo iemand die zijn eigen onbenul afreageert op een film.