Meningen

Ik vreesde eigenlijk dat dit een hele lange versie van de pokerscene uit Casino Royale zou zijn, oftewel, best goed maar boeit dat een hele film? Maar ik heb me vergist, dit is een meesterlijke thriller over een groep die via een diepgaande denkwijze met wiskunde de kans op winnen met Blackjacken in Las Vegas enorm vergroten.

De film begon redelijk rustig en opbouwend, maar vanaf een drie kwartier werd de film erg gaaf en vermakelijk. Ik had niet gedacht dat een film over kaarten zo spannend zou zijn. Het acteerwerk was prima, erg overtuigend en al het neon en de erg overdreven luxe in Las Vegas gaf de film een leuke sfeer. Ik heb me er echt goed mee vermaakt, aanrader is het zeker.

4*

Geinige wegkijker, maar meer is het absoluut niet. Daarvoor is het een te grote herhaling van zetten die we in tientallen andere soortgelijke films al hebben gezien en zijn de hoofdpersonages te kleurloos. Af en toe moest ik wel even kort lachen, maar echt leuke grappen zitten er niet in. En dat moraal op het einde kwam me wel mijn neus uit. Iedereen moet zijn bestemming in het leven zelf kunnen kiezen, blabla. Beter laten ze dit soort wijsheden gewoon eens lekker weg. De romance met dat ene meisje was trouwens ook wel vergezocht. Ik zet liever nog eens The Hangover (1) of Project X op voor een geslaagde komedie over een uit de hand gelopen avond. Maar 21 and Over is helemaal niet verkeerd hoor, goed genoeg voor een avondje vermaak.

Kleine 3* dan maar.

Behoorlijke actie-thriller met een uitstekende Chadwick Boseman in de hoofdrol in een niet al te origineel maar best boeiend verhaal over corruptie. Visueel sterk, prima geluid, een goede soundtrack en met een behoorlijk tempo waar gelukkig nog wel hier en daar de nodige spanning te vinden valt. Meer dan dat is het ook niet, gewoon degelijk vermaak.

3*

Wat is het een sterke film geworden zeg! Het concept is op zich vaker voorgekomen, dat een verhaal aan de hand van flashbacks en toekomstmomenten wordt verteld. Daardoor moet je regelmatig even nadenken maar uiteindelijk heb je 1 verhaal dat op elkaar aan sluit. Ik vond het een erg sterk verhaal, wat volledig over een fataal autoongeluk ging en alles wat daar aan vooraf ging en wat er nadien gebeurde. Mede ook dankzij sterk acteren van oa Sean Penn, Naomi Watts en de voor mij tot ik deze film keek onbekende Benicio Del Toro die echt een sterke rol had. Misschien ook wel de meest interessante van allemaal.

De film zet je later in de film nog eens op het verkeerde spoor, wat uitdagend is. Niet alles was wat het leek.

Kortom, een meer dan goede film is het geworden.

4*

Toegeven, deze film had door het plot en de 2 niet overmatig getalenteerde acteurs een enorme prutfilm kunnen worden, maar opvallend genoeg valt het allemaal reuze mee en is het zelfs nog best geinig, mede dankzij de redelijke chemie tussen de hoofdrolspelers. Het blijft simpel, flauw en verre van groots, maar toch heb ik me er mee vermaakt. Ik had nog nooit van de film gehoord overigens, maar dankzij het tweede deel kreeg deze eerste ook weer aandacht. De mix van humor en lompe actiemomenten slaat nog best aan. Die limousine-achtervolging vond ik trouwens wel sterk gedaan op het einde.

3*

Best vermakelijk, maar ook niet heel pakkend. Ik ben fan van Tarantino. Elke nieuwe film van hem is weer aftellen tot de release, al vond ik zijn westerns minder. Maar die moet ik misschien nog eens opnieuw zien. Voor mij zijn Kill Bill vol. 1 en Inglourious Basterds zijn beste werken, gevolgd door Pulp Fiction en Once upon a time in Hollywood. De man is veelzijdig, hij maakt bijna elk soort film en altijd met enorm veel liefde voor het genre. Zijn stijl is altijd terug te zien. Artistiek, snoeihard en met briljante dialogen en karakters. Leuk dus om een terugblik te zien, al is het jammer dat zijn laatste film ontbreekt. Vind ik wel een klein smetje, want het voelt dan incompleet.

De verhalen weten me te boeien, zeker als Samuel. L Jackson aan het woord is, maar zeker ook de terugblik op Inglorious Basterd. De passie waarmee men over die film vertelt vind ik schitterend. Wel jammer dat Uma Thurman ontbreekt, zij kreeg tijdens Kill Bill een ongeluk op de set. De docu verzwijgt niks, maar schijnbaar had ze geen behoefte aan haar verhaal. Ook had ik wel meer Tarantino willen horen praten over zijn carrière en zijn toekomst. Maar als ode aan het werk van de beste man is dit gewoon prima, luchtig vermaak. Met gelukkig ook geen overdreven lange speelduur.

3*

Ik had al het vermoeden dat dit de commerciëlere versie van de twee films over de aanslagen op Utoya zou worden en na het bekijken van de film sta ik daar gewoon nog steeds achter. Misschien zijn de films niet helemaal te vergelijken omdat deze over de aanslagen in Oslo/Utoya en de nasleep gaat, terwijl Utøya 22. Juli (2018) volledig over de moordpartij op het eiland gaat. Bij deze 22 July zit alles er na 3 kwartier op (slechts 20 minuten tonen de moordpartij op het eiland, overigens wel intens getoond) en volgen we de revalidatie van een slachtoffer en de rechtszaak tegen Anders Breivik. Goede keuze? Wat mij betreft niet. De film duurt gewoon véél te lang na een erg sterke eerste drie kwartier. Het verhaal van het slachtoffer was niet enorm interessant en het proces van Breivik duurt gewoon te lang. Dat je het toont is best nuttig, maar ik hoef er niet nog eens anderhalf uur naar te kijken. Ik zie ook niet zo de meerwaarde van het diverse malen tonen van de gedachten van Breivik over Noorwegen en Europa. Dat je dat een keertje toont, ok. Maar na een paar keer kennen we het wel. Het geeft de film niet zo veel meerwaarde.

Wel vond ik de speech van die jongen in de rechtszaal redelijk indrukwekkend, al voelde het ook een tikje als te makkelijk scoren als film. Dat gevoel hou ik sowieso een beetje bij de vertelling van Paul Greengrass. De film komt wat te gelikt over. Ik had veel meer met de ingetogen Utoya 22. Juli die ik eerder dit jaar in de bios zag. Daar lag de focus op de slachtoffers en hun enorme angsten en trauma's van die slachting. Daar leefde ik intens mee met de hoofdrolspeler, daar vond ik het zo sterk dat Breivik slechts een schim was die ontzettend veel leed veroorzaakte, maar die geen naam of aandacht kreeg. Dat krijgt hij bij deze Nexflix-versie wel en zoals ik al zei, het geeft de film niet heel veel meerwaarde. Niet dat het een slechte film is, helemaal niet. Het geeft een duidelijk beeld van die dag in Noorwegen en hoe de mensen daar het proces tegen Breivik beleefden. De man wekt zoveel afkeer op dat ik diverse keren tegen beter weten in hoopte dat iemand hem dood zou schoppen. Door de politie op het eiland, door de mensen in de rechtszaal. Echt een van de grootste monsters van deze eeuw. Maar hij verdient verder geen aandacht, laat hem maar anoniem wegrotten in zijn cel, tot hij vergeten en alleen ooit sterft.

Overigens blijft het idioot dat de voertaal van deze film Engels is. Wel Noorse acteurs nemen, maar dan toch voor het commercieel aantrekkelijkere Engels kiezen. Komt niet zo goed op me over, al viel er op de cast verder aan te merken. Het nam alleen wel een aardig deel van de authenticiteit bij me weg.

3*

Vermakelijk vervolg, maar ook erg rommelig, langdradig en eentonig. Op zich verpakken ze het iets anders, maar feitelijk zien we gewoon nog eens deel 1 in een iets ander sausje. Deel 1 was aardig, maar ook verder middelmatig. 22 Jump Street duurt me gewoon wat te lang, zoiets zie ik liever in 85 minuten ipv 100-110 minuten, al vond ik de aftiteling met alle potentiële vervolgfilms wel erg geestig. Het duo Hill en Tatum speelt wederom wel leuk samen, zit best chemie tussen die 2 in, al haalt het het nooit bij de oude duo films van vroeger a la Lethal Weapon. De mix tussen actie en humor is best redelijk verdeeld, al had het dus allemaal wel korter gemogen. Stiekem vind ik de voorganger toch leuker.

2,5*

If they want me back in Washington, they can come and get me.

Ik ben al maanden bezig met het opnieuw kijken van de seizoenen van 24. Momenteel ben ik bij seizoen 7 aangekomen, dus is 24: Redemption weer aan de beurt. Ditmaal heb ik de extended edition voor het eerst gekeken, met een kwartier extra speeltijd. Maar ik had niet het idee dat er echt belangrijke dingen bij zijn gezet. Het neemt wel wat meer de tijd voor een aantal dialogen.

24: Redemption was destijds een zoethoudertje omdat er veel tijd tussen seizoen 6 en 7 zat. Maar het zoethoudertje is wel uitermate vermakelijk. Het valt deels als losse film te zien (Jack in Afrika), maar het politieke deel is een intro om een aantal personages te introduceren. Cherry Jones wordt president Taylor en John Voight is Jonas Hodges, die enorm belangrijk in seizoen 7 gaat worden. Idem voor Hakeem Kae-Kazim als Kolonel Dabaku. Ook komen oude personages als Noah Daniels en Tom Lennox nog even aan bod. Het politieke deel van de film is nog niet al te boeiend, maar dat gaat nog wel komen.

De hoofdrolspelers van deze film is uiteraard Kiefer Sutherland, maar ook Robert Carlyle als Carl Benton, een goede vriend van Jack die Afrikaanse kinderen helpt. Het levert ieder geval een onderhoudend verhaal op over Jack en Carl die een groep kinderen uit handen van oorlogszuchtige rebellen willen houden die de kinderen in willen zetten als kindsoldaten. De film geeft een heldere boodschap aan de kijker af, dat deze problemen bestreden moeten worden. En Jack zou Jack zijn niet als hij een aantal keer flink tekeer gaat tegen zijn vijanden. Het is niet heel origineel, maar het kijkt goed weg en een bad-ass Jack is altijd cool.

Het slot zorgt ervoor dat Jack weer in Amerika uit komt, waar seizoen 7 met hem zal starten.

Ik twijfel vaak tussen 3,5* en 4* voor Redemption, maar ik hou het net als de vorige keer maar op 3,5*

Ik ben heel erg positief verrast over deze prettige, soms ontroerende feel good movie. Ik vind dit genre altijd leuk om te kijken ook al was het verhaal weer enorm voorspelbaar. Je weet na een kwartier al hoe ie afloopt. Maar het deed me weinig, want er werd fris geacteerd en het verhaal was gewoon vermakelijk. Katherine Heigl speelt erg natuurlijk en goed. Ze is niet eens bloedmooi, maar ze is wel aantrekkelijk. Ze is een vrouw zoals er veel zijn en niet een opgemaakte modepop die je vaak in zon film aantreft. Dat was haar zus wel. Knappe meid maar ook de onuitstaanbare egoist.

Kwa humor was de film niet groots, maar daar richtte de film zich ook niet op.

Ik zou de film bijna een 4* willen geven maar rond hem naar 3,5* af omdat het natuurlijk wel allemaal voorspelbaar was.

Komende maand gaat eindelijk de derde film uit de ''28'' reeks draaien waar ik erg naar uit kijk, dus het werd tijd om even de oude delen nog eens op te zetten. Volgens deze site was de vorige kijkbeurt alweer 12 jaar geleden dus ik wist er nog weinig van. De film is low budget en dat zie je ook wel terug aan de productiewaarde. De beelden zijn redelijk grauw en ook vrij druk gemonteerd. Iets wat ik ooit misschien wel leuk vond, maar nu niet bepaald een pluspunt. Datzelfde had ik ook soms met de soundtrack, druk en niet altijd geslaagd.

Maar los van dat is het wel een sterke film geworden met een goede, spannende vibe en een redelijk realistisch plot over een uitbraak van geïnfecteerde mensen. Dat is overigens in flink wat films en series gedaan en geregeld ook veel beter in beeld gebracht dan in deze film, maar voor een film die bijna een kwart eeuw alweer oud is vind ik het zeker niet slecht gedaan. In mijn ogen was 28 Weeks Later wel echt beter, dus ik ga daar komende week ook eens voor zitten. Deze 28 Days Later is een genretopper, maar niet perfect. Wel ruim voldoende.

3,5* (was 4*)

Net als 28 Days Later ook deze 28 Weeks Later opnieuw bekeken, nu volgende maand de derde film eindelijk gaat draaien. Days was best goed, maar ook wel met gebreken. Dit vervolg heeft vermoedelijk flink meer budget gekregen, want alles oogt een stuk fraaier en er zit ook meer spektakel in. Het bombardement of de helikopteraanval maken nog steeds best indruk Dat had deze film ook wel nodig want het verhaal is wat kariger dan de voorganger, maar qua vermaak is het dus net wat beter. Maar echt zeer goed zijn beide films gewoon niet, ze zijn wat rommelig gefilmd en er zijn tig andere films en series met deze thema's die het in mijn ogen net wat beter deden. Maar het blijven twee prima titels en ik kijk echt uit naar de aankomende film.

3,5* blijven staan

Beetje onnodig gemaakte film die niet grappig of boeiend genoeg is. Niet dat het een wanproduct is, maar je hebt er weinig aan als je hem kijkt...

De standaardgrapjes die in films met kinderen zitten zitten ook hier weer.

2*

Prima western volgens het boekje. Op zich zie je geen dingen die andere westerns al niet vaker hebben getoond, maar dat is niet erg. Beeld, geluid en soundtrack zijn uitstekend, het oogt ook allemaal weg overtuigend. Crowe en Bale voldoen, zonder dat ze nu een memorabele rol neer hebben gezet, daarvoor is het allemaal te standaard. Behalve plottwists vond ik ook niet zo sterk richting het einde.

3*

De film stelde me teleur, ik verwacht er veel van.
Vond de film niet eng, niet spannend en er gebeurde te weinig om me echt te boeien. De vampieren vond ik ook niet beangstigend, eerder lomp.
De totale film was op zich best aardig, maar ik vind dit echt zon tussendoortje voor een zondagmiddag.

Ik dacht in het begin aan een vergelijking met de legendarische topper '"The Thing'' omdat de film zich afspeelt in Alaska, onder de sneeuw dus in een heel ver afgelegen gebied waar men ''iets'' ondekt dat hen bedreigd, waarna die dingen er voor zorgen dat alle communicatiemogelijkheden en reddingsmogelijkheden onbruikbaar worden.

Tot zover de vergelijking, want waar The Thing een geniale, angstaanjagende film is, is dit een softe, matte en zelfs regelmatige domme horrorfilm over vampiers. Nou zijn die dingen sowieso niet mijn favorieten in horror, want ik vind ze nogal nep, maar dit sloeg alles. Een stel lui met heel witte gezichten en bloed rondom de mond die ook nog eens zeer irritant schreeuwden....nee, ik vond het niks.

The Hills have eyes 2 is er op zich ook wel mee te vergelijken, maar dan alleen op een andere locatie en met andere monsters. Die film was trouwens ook enorm slecht. Deel 1 was wel goed.


2*

Nog eens opnieuw gekeken na 12 jaar volgens mijn log hier en het was niet helemaal meer die enorm vermakelijke film die ik in mijn hoofd had. Misschien dat ik dit iets ben ontgroeid of misschien is het gewoon een eentonige film, geen idee. Visueel vind ik de stijl die Snyder hier gebruikt nog steeds tof, Butler blijft met zijn harde brulstem vrij stoer en de actie mag er wezen, maar tegelijk is de film enorm plat en inhoudsloos. Alles buiten de actie is gewoon vrij saai en nietszeggend. De film duurt ook gewoon een half uurtje te lang, maar het was alsnog leuk vermaak. Mijn volgende kijkbeurt zal denk ik wel weer zeker 12 jaar duren, die drang is nu wel weer weg.

3* (was 3,5*)

Ik heb dit vervolg op 300 ook maar eens in de bios gekeken. De zaal zat goed vol, maar dat had ik bij de reguliere avondvoorstelling ook wel verwacht aangezien deze film best wel gepromoot is. 300 RoaE is wat minder stoer dan de voorganger, omdat we hier vooral gigantische veldslagen zien, terwijl deel 1 zich richtte op het stoere verhaal van de 300 Spartanen. Toch is dit best een vermakelijk filmpje geworden, met een hoop actie, veldslagen, een prettige soundtrack en een erg lekkere Eva Green die ook nog eens topless gaat. Het kan allemaal slechter Maar het onoriginele verhaaltje, de wat eentonige actie, het te aanwezige digitale bloed en de niet al te interessante cast maken zeker geen hoogvlieger van dit vervolgdeel. Kleine voldoende dus.

3*

Redelijk vermakelijke actiefilm over een Las Vegas heist en dito gevolgen, maar erg goed is de film ook weer niet. Het duurt te lang en na een tijdje heb je het wel gezien, ondanks de cast die het best leuk doet. De humor is bij vlagen geinig en het is ook leuk om nog een jonge frisse Courtney Cox te zien, jaren voordat ze zich liet verspoken bij de plastisch chirurg. Maar deze film had een minuutje of 85 moeten duren, zeker dat middenstuk weet geregeld niet te boeien. De start in Vegas en het slot wel.

2,5*

Ik hou al mijn hele leven van horrorfilms, ook zeker geen moeite met gore, maar ik kan die schijtbagger die Rob Zombie maakt echt bijna nooit uitstaan. Slechts The Devil's Rejects (2005) vond ik tig jaren terug wel tof, maar ik heb ook niet de drang 'm opnieuw te zien. Al zijn andere werk vind ik gewoon waardeloos. Inhoudsloze shit dat wordt ondersteund met vervelend camerawerk, opzichtig veel bloed, tergende kut soundtracks en 0,0 aan inhoud. House of 1000 Corpses (2003) is zijn dieptepunt en dat hij de Halloween franchise heeft verkracht vergeef ik hem al sowieso niet. Dit is wel zijn eerste film in 7 jaar die ik weer eens de kans heb gegeven en ik denk dat ik het hier maar gewoon bij laat. De personages zijn nog wel geinig geflipt, maar verder was het saai en vooral irritant. Ik moet zijn stijl niet. Buiten een aantal smerige kills zit er helemaal niks in de film dat een bestaan rechtvaardigt.

1*

Mooi, eindelijk weer eens een 0,5 ster uitdelen.

Grafisch zag de film er goed uit, maar verder was zo alles ongeveer wel slecht. Acteerwerk, verhaal...ik heb me dodelijk verveeld.

Ik vind superhelden films als Batman, Hulk of Spiderman altijd erg vermakelijk, maar de Fantastic Four zijn zoooo nep.

Deel 1 vond ik al weinig verheffends, maar die was ieder geval nog wel een stuk origineler en beter van verhaal.

Nee, dieptrieste klotefilm was dit.

Ach, dit soort flauwe humor is altijd wel geinig om te kijken. Maar het is wel best cliche en standaard. Een paar aardige grapjes, verder veel wat we al kenden of wat niet grappig was. Het acteerwerk is ook bepaald geen hoog niveau moet ik zeggen.

Toch kan ik er net een krappe voldoende voor geven.

3*

Ik ben momenteel wat van die op seks gerichte komedies van begin deze eeuw opnieuw aan het bekijken en daar hoort The 40 year old virgin ook bij. De tijd vliegt, de film is alweer 20 jaar oud pff. Destijds vond ik de film best geinig, maar niet top. Dat is eigenlijk nog steeds zo, maar andere minpunten vallen me nu ook wel wat meer op.

Wat ik wel goed vind is dat deze film van voor dat treurige woke tijdperk is. Hier worden nog wel wat opmerkingen gemaakt die mensen tegenwoordig stigmatiserend en heel gemeen zouden vinden, boe hoe. Ik mis de tijd dat komedies nog lekker lomp konden zijn. Wat ik wel wat jammer vind is dat er wel veel clichés in het karakter van Andy zitten. In 2005 was een loser schijnbaar nog iemand die graag in de weekenden thuis is, comics leest, beeldjes verzamelt en games speelt. Gelukkig dat daarna series als The big bang theory verschenen en het nerd zijn veel positiever werd neergezet, want dit is wel een beetje dom. Het maakt van Andy een karikatuur in plaats van een karakter waar je iets van gelooft.

Verder weet deze film niet zo goed wat het wil. Het is allemaal niet erg grappig (behalve dat harsen van zijn borstkas haha), maar ook weer niet te dramatisch en ook weer niet heel boeiend. De film duurt met twee uur veel te lang voor een simpel verhaal als deze. Steve Carell doet het wel goed, ik vind hem sowieso een likable en prettig acteur en de bijrollen van zijn collega's waren ook best te pruimen. Maar zijn love story was weer redelijk saai en het plot verloopt volgens het bekende boekje. Ik pers er nog net een voldoende uit, maar wel nipt.

3* (was 3,5*)

Op geen enkel vlak slecht, maar ook op geen enkel vlak echt goed. Beetje lange aanloop naar het hoofdverhaal, waarna we op zich best origineel een verhaal dat volledig onder water af speelt te zien krijgen. Ik vond het aan de andere kant ook rommelig en slechts met momenten spannend. Daarbij vond ik het panische (maar ook wel weer logische) gedrag van de meiden storend en was de veel te harde en aanwezige muziek gewoon echt irritant. Ik miste de rustmomenten op dat gebied. Het slot was wel behoorlijk.

2,5*

Ik vond de eerste 47 Meters Down al weinig bijzonder. Lange tijd saai, daarna weer veel te druk en de dames in de hoofdrol stoorden nogal met hun panische gegil. Nouja, zelfde regisseur bij het vervolg en ook zijn dezelfde klachten meegenomen. En dus heb ik me wederom niet vermaakt. Het blijkt toch nog best een kunst te zijn om een goede haaienfilm te maken, want slechts weinigen hebben me weten te overtuigen door de jaren heen. Slechts het einde was wel aardig, maar tevens zo onrealistisch en gericht op een happy end dat ook dat eigenlijk niet veel werd. Laat de reeks maar mooi doodbloeden. Of naar de haaien gaan. Een vervolg is toch nutteloos; een beetje als water naar de zee dragen. Oké, ik stop ermee

2*

Dit moet weer een episch Hollywood verhaal in Azië zijn, maar ze slaan de plank goed mis. Vrij karig, op alle vlakken en Reeves past hier gewoon niet tussen. Langdradig (2 uur, pfff....doe daar eens een half uur af, wat is dat toch tegenwoordig??) en weinig boeiend. Gelukkig ziet de actie er nog redelijk uit (had overigens wel meer mogen zijn), waardoor het geen complete waste of time is. Maar wel zwaar onvoldoende.

1,5*

Aardig, maar meer ook niet.

Gek genoeg had ik deze film nog nooit gezien, terwijl ik toch graag dit soort films kijk. Al ben ik nooit een echte liefhebber van Eddy Murphy geweest moet ik bekennen. De cop-buddy films doen het vaak wel goed bij me, al is het een kunst om een echt goede te maken. Het allerbelangrijkste blijft toch de onderlinge chemie tussen de 2 hoofdrolspelers. Hier vind ik 48 Hrs niet echt sterk in. Nolte acteert als een zoutzak en Murphy is wel geinig, maar lang niet altijd. Onderling voelde ik niet echt een klik. Vergelijk het eens met bijvoorbeeld Danny Glover en Mel Gibson in de Lethal Weapon reeks. Daar spatte de chemie van het scherm af. Die films waren dan ook briljant, 48 Hrs is slechts aardig. Ook het niet al te boeiende verhaal vind ik een minpunt. Gelukkig kent de film wel een paar mooie momenten, zoals de scene met Murphy in de redneck-bar.

Ook al mag 48 Hrs toen vrij origineel zijn geweest, tegenwoordig zijn er veel betere films in dit subgenre te vinden. Dankzij Eddy Murphy is dit wel een voldoende waard. Benieuwd of deel 2 nog wat te bieden heeft.

3*

Wat een vervelende, langdradige film zeg. Spike Lee, ik ben geen fan van de man zijn werk, al heb ik maar 3 films van de man voor deze film gezien. Ik vind zijn werk pretentieus en wat pusherig. Da 5 bloods is weer zo'n film met een interessant thema, maar dat én belachelijk duurt en nauwelijks impact op me had. Het eerste uur was nog wel behoorlijk, maar duurde te lang. Het tweede deel kent weer een hoger tempo, maar wordt steeds saaier. Er zit wat actie in, maar dat hebben duizend films wel beter gedaan. Ook doet de cast het maar gemiddeld, niemand die op weet te vallen. Spike Lee zou Spike Lee niet zijn als hij zijn black lives matter propaganda er niet doorheen probeert te duwen. Je mag best opkomen voor je eigen volk, maar dit schuurde gewoon. Helemaal dat laatste deel stoort op dat vlak. Zonde van mijn avond.

2*

Heerlijke film!

De film is erg origineel en de uitvoering is gewoon leuk. Ik heb regelmatig een hekel aan Sandler, maar hij speelt echt heel leuk de verliefde suffert die het hart van zijn meisje blijft veroveren.

Van deze film krijg ik een erg goed gevoel. Nergens is de film irritant. De bijrollen van oa haar vader en de mensen in het cafe zijn ook leuk.

3,5*

Briljante film! 1 van de leukste films die ik in tijden heb gezien!
Samuel L. Jackson zet werkelijk een briljante rol neer als cynische, vloekende klootzak die in drugs handeld. Wat is deze film stoer zeg!
De film draait trouwens ook voor een aardig deel over voetbal doordat het verhaal zich in Liverpool afspeelt en ze veel te maken hebben met voetbalhooligans.
Zo is de scene in de Manchester United pub echt fantastisch. Ook de confrontaties tussen Jackson en hooligans is super. De vechtscene met de golfclubs vond ik geweldig. Ook de scene waarin een stel gasten de verkeerde drugs van Jackson krijgen en daardoor hun broek vol schijten was geniaal. En het slot speelt zich af op Anfield Road, het Liverpoolstadion in een wedstrijd tegen Man Utd.
Sowieso is het einde geweldig als de ''slechte'' door de drugs compleet opgeblazen wordt in een V.I.P. box waar zijn bloed de hele kamer rood maakt.
De film heeft veel zwarte, rauwe humor waar ik echt vaak om gelachen heb.
Dit is echt een ideale actie-komedie. Best hard op zijn tijd overigens.

4*

De film begon vrij sterk in de eerste 20 minuten met beelden van de buitenaardse dreiging en daarna het verwoesten van de steden. Visueel vrij goed en even dacht ik dat dit best een toffe film zou worden. Maar helaas kan je de film daarna wel afzetten, want je krijgt dan nog een anderhalf uur slap gewauwel met GTST-achtige niveau dialogen, allemachtig. Het idee van een stel tieners die de film aan het redden zijn valt moeilijk serieus te nemen en wordt al snel vrij vervelend. Gelukkig dat Chloë Grace Moretz nog wel een aardige actrice is (en ze ziet er goed uit, niet geheel onbelangrijk) waardoor de film niet helemaal verpest is, maar wel gewoon goed onvoldoende.

1,5*