Meningen

Een standaard cliché verhaal dat al meerdere keren is vertoond. Hooguit weggelegd voor een selectieve doelgroep.

2,0 *

Een typische kinderfilm waar met name jonge meisjes van zullen smullen. Het acteerwerk is erg vlak, maar ik beoordeel hem dan ook als een volwassene.

2,0 *

Het verhaal klinkt interessant, maar de uitwerking is teleurstellend. Een slecht scenario, weinig humor en een matig spel.

2,0 *

Leeftijd is slechts een getal, en deze documentaire bewijst het. De hoofdpersonages zijn heel inspirerend, en willen als normale mensen worden beschouwd. Dit zonder dat ze als helden worden weggezet, die al heel wat hebben overwonnen. Helden zijn grotendeels fictie. Dit terwijl normale mensen meer herkenbaar zijn. Een mooi stukje levensfilosofie.

3,0 *

Bij deze een uitgebreidere recensie van 101 Dalmatians.

De film volgt in grote lijnen het verhaal in de animatiefilm uit 1961.

Echter is Roger in deze versie uit 1996 een maker van computerspelletjes i.p.v. een liedjesschrijver.

Verder wordt de schurk Skinner toegevoegd.

Het grote probleem was om maar liefst 200 Dalmatiër pups te vinden en te trainen.

In totaal werden er 230 pups en 20 volwassen Dalmatiërs gebruikt voor de opnames.

Glenn Close heeft de rol van Cruella eerst moeten weigeren, omdat haar schema met de musical " Sunset Blvd. " in gevaar dreigde te komen.

Haar rol werd vervolgens aan Sigourney Weaver aangeboden die eveneens weigerde.

Nadat Glenn Close klaar was, boden de producenten haar de rol wederom aan.

Deze keer ging ze gelukkig akkoord.

Ondanks Cruella's liefde voor bont in de film, wilde Glenn Close graag gebruik maken van nepbont.

De acteurs en actrices werden voorzien van een laagje biefstuksaus op hun kin.

Hierdoor was het voor de puppies niet zo lastig om in hun gezicht te likken.

Opmerkelijk detail is dat John Hughes met deze film meer verdiende dan ooit tevoren.

Voor de echte liefhebbers van de animatiefilm, is deze versie zeker het bekijken waard.

Dus hate it or love it!!

3,5 *

Stukken minder leuk dan zijn voorganger.

Deze sequel was eigenlijk niet nodig geweest.

2,5 *

Wederom blijft er voor de kids genoeg plezier over in deze sequel.

Glenn Close kruipt voor de 2e keer in de huid van Cruella De Vil.
Na een lange therapie komt ze vrij, en kan ze geen bont meer zien.
Chloë is de eigenaresse van 2 volwassen Dalmatiërs en 3 pups.
De inmiddels volwassen Dalmatiër Dipstick kent Cruella nog uit hun vorig avontuur, en laat dit duidelijk merken.
Ook Chloë heeft geen goed woord over voor Cruella, en denkt dat ze niet volledig is genezen.

De pup Oddball in deze film heeft geen zwarte stippen, maar is wel degelijk een Dalmatiër.
Echter bleek de opgave om alle zwarte stippen te verwijderen niet zo makkelijk te zijn.
Het productieteam maakte o.a. gebruik van make-up, maar niets leek te helpen.
Daarom werd besloten om de stippen één voor één digitaal te verwijderen.
De pup die Oddball speelt en zich vervolgens over het kopieerapparaat rolt, werd geadopteerd door een trainer.
Hij kreeg de naam " Lala " mee.

Minder leuk dan z'n voorganger, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik me zo nu en dan toch nog vermaakt heb.

3,0 *

Damn, wederom een indrukwekkende documentaire over de aanslagen op het WTC.

Deze documentaire werd o.a. vertoond op The History Channel.

Onlangs heb ik me de complete boxset besteld via internet.

Ik denk dat World Trade Center (2006) één van de weinige films is die slechter werd ontvangen.

De rest van de documentaires en films over 9/11 blijven je bij de strot grijpen.

102 Minutes That Changed America laat 102 minuten pure horror-beelden voorbij komen die door amateurfilmers werden vastgelegd.

Complete chaos in de straten van Manhattan, brandweermannen die vechten tegen de bierkaai en mensen die liever hun dood tegemoet sprongen, dan dat ze levend werden verbrand in de gebouwen van het WTC.

4,0 *

10th & Wolf was niet bepaald slecht, maar ik vond het ook geen topfilm.

James Marsden speelt de rol van Tommy die bij de Marine zit.

Nadat hij in een dronken bui iemand van de MP mishandeld en de jeep van de kolonel steelt, wordt hij gearresteerd.

Tommy komt in aanraking met de FBI die alles op alles zetten om de Italiaanse maffiabaas Luciano Reggio op te pakken.

Zijn neef Joey en broer Vincent zullen hierbij een belangrijke rol spelen.

De film wordt grotendeels gedragen door James Marsden, Giovanni Ribisi en Brad Renfro.

Dennis Hopper en Val Kilmer hebben meer een bijrol.

Op sommige momenten vond ik het acteerwerk van Marsden matig, en hebben we dit soort verhalen al in meerdere films meegemaakt.

Ondanks het feit dat het op een waargebeurd verhaal is gebaseerd, vind ik dit niet bepaald een bijblijvertje.

2,5 *

Het huis dat in de film wordt gebruikt, was te zien in het Channel 4-programma "Grand Designs." Tijdens het bewuste programma werd de bouw van het huis volledig gedocumenteerd.

Persoonlijk ben ik wel een liefhebber van dit soort films met een dergelijke verhaallijn. De pluspunten is het acteerwerk van beide hoofdpersonages, en het mooie huis waarin de film zich afspeelt. De minpunten zit hem in de matige uitwerking van het verhaal. Cathy krijgt meerdere kansen om haar ontvoerder te overmeesteren, maar benut deze vervolgens niet. Ook haar talloze mogelijkheden om te ontsnappen worden simpelweg over het hoofd gezien. Het feit dat halverwege de film duidelijk wordt dat Cathy eveneens verantwoordelijk is voor een moord, maakt dit alles bij elkaar een gemiste kans om het meer geloofwaardiger te maken. Met wat meer zorg had dit een mooi eindresultaat kunnen worden. Voor de rest een redelijke thriller voor een saaie avond.

2,5 *

Darren Lynn Bousman slaat hier de plank volledig mis.

11-11-11 begon interessant, maar weet helaas de aandacht van de kijker er niet bij te houden.

Ondanks een paar kleine schrikmomenten, hoeven we er niets meer van te verwachten.

Mocht je dus straks rond oktober weer een Halloweennight inplannen, dan kun je deze film het beste links laten liggen.

2,0 *

11:11 is een matige film die nog niet eens zo'n heel slecht verhaal heeft.

Alleen de uitwerking is niet bepaald een succes.

De acteerprestaties van Christie Will zijn om te huilen.

Op bepaalde momenten vond ik haar zelfs irritant overkomen.

Laura Mennell heeft grotendeels in TV-series gespeeld, en komt in deze film nog enigszins overtuigend over.

Het einde had inderdaad beter gekund, en laat voor de meeste kijkers een heleboel vragen openstaan.

Alles bij elkaar maar 2,0 * waard.

Ja, super!!

Over deze film is goed nagedacht.

Nadat ik het verhaal van de film had gelezen, wist ik dat het noodzakelijk was om alles goed in me op te nemen.

Het einde was schitterend, omdat alles mooi in elkaar valt.

Dat de tijdstippen niet altijd overeenkomen, is nog niet eens zo heel belangrijk.

Verder is er zo nu en dan plaats voor wat droge humor.

Ook het nummer " Anything " van " Dramarama " blijft lekker.

Mooi gedaan.

4,0 *

Deze troep van Asylum werd uitgebracht op 1 november 2011. Dit om te kunnen profiteren van 11-11-11. Deze werd op 11 november 2011 in de Verenigde Staten uitgebracht.

Zoals we gewend zijn van Asylum, kunnen we ook deze film links laten liggen. Het plot bevat veel gaten, en de acteerprestaties zijn vreselijk. Een groot nadeel is dat dit amateuristisch werk ook nog twee sequels heeft gekregen. Dit onder de titels 12/12/12 en 13/13/13.

1,0 *

Een Russische remake van 12 Angry Men (1957).

Het verhaal blijft in grote lijnen hetzelfde, maar neemt niet alles letterlijk van de originele versie over. Ik ga uiteraard niets verklappen, maar het is briljant gedaan. De 153 minuten zijn misschien langdradig, maar weten uiteindelijk wel de aandacht bij het verhaal te houden.

Acteur Sergey Garmash smeekte regisseur Nikita Mikhalkov voor een rol in diens film. Zijn gebeden werden verhoord, en Mikhalkov stuurde hem een script. Het was de 2e film van Mikhalkov die voor een Oscar werd genomineerd voor beste niet-Engelstalige film. In 1995 wist zijn film Utomlyonnye Solntsem (1994) deze Oscar te winnen.

Niet beter dan de originele versie, maar zeker geschikt voor personen die van films uit een andere cultuur houden.

3,5 *

Onlangs heb ik deze originele versie opnieuw bekeken, en geef ik hem een halve ster extra.

Ondanks eerdere berichten vind ik dit toch een meesterwerk voor die tijd. Regisseur Sidney Lumet koos er bewust voor om de 12 juryleden urenlang in een kamer te laten zitten, en hun teksten steeds opnieuw te laten zeggen zonder deze op te nemen. Een meesterlijke zet om een dergelijk claustrofobisch gevoel op de acteurs over te brengen. Inmiddels zijn alle 12 juryleden al overleden.

Hoewel Henry Fonda zichzelf nooit graag terug zag in een film, gaf hij Sidney Lumet te kennen dat hij geweldig werk had geleverd. Verder was hij eveneens als producent verantwoordelijk, maar dit beviel hem niet al te best. Fonda zag 12 Angry Men (1957) zelf als één van de drie beste waarin hij ooit te zien was. De andere 2 films waren The Grapes of Wrath (1940) en The Ox-Bow Incident (1943).

Jammer genoeg heeft dit meesterwerk nooit een Oscar gewonnen. De recensies waren bij het uitkomen niet positief. Hij werd 3 keer genomineerd voor beste film, beste regie en beste scenario-adaptatie. De film The Bridge on the River Kwai (1957) ging uiteindelijk met 7 Oscars naar huis.

4,5 *

Een uitstekende remake van een klassieker.

Het script kent maar een paar kleine aanpassingen. De elektrische stoel werd in deze tijd niet meer gebruikt als doodstraf. Daarom werd er in deze remake al gerefereerd naar een dodelijke injectie.

De cast doet het uitstekend met o.a. Jack Lemmon in de hoofdrol. Hoewel Lemmon werd genomineerd voor een Golden Globe, was het Ving Rhames die deze in ontvangst mocht nemen. Echter vroeg Rhames aan Lemmon om het podium op te komen om de prijs alsnog aan hem uit te reiken.

Ook deze remake is geslaagd, maar toch blijft de originele versie uit 1957 de beste.

4,0 *

Zoals aangegeven heeft deze kerstfilm zich duidelijk laten inspireren door Groundhog Day. Zelfs de klok van het personage Kate heeft dezelfde stijl als die van Phil uit deze klassieker.

Er gaat niets boven de originele Groundhog Day met Bill Murray. Deze kersteditie weet zodoende dat niveau absoluut niet te bereiken. Anderzijds bevat deze mierzoete kerstfilm nog wat onderhoudende momenten, maar is het concept uiteraard verre van origineel.

2,5 *

Hoewel de verhaallijn bijna exact hetzelfde is als die in Jaws, moet je deze films absoluut niet met elkaar vergelijken.
Jaws is pure suspense en 12 Days Of Terror vertelt het waargebeurde verhaal dat zich in de zomer van 1916 heeft afgespeeld.
Men hoeft dus niet te rekenen op veel bloed en spanning.
In hoeverre de film trouw blijft aan de gebeurtenissen in 1916, is lastig te zeggen.
Het kan natuurlijk puur toeval zijn dat hij dezelfde vergelijkingen met Jaws vertoond, maar ik denk eerlijk gezegd dat er veel meer is toegevoegd aan het verhaal.
Om een voorbeeld te geven: Alice is de ex-vriendin van Alex die vervolgens gaat trouwen met diens beste vriend Stanley.
Laat nu uitgerekend Stanley door deze haai worden opgevreten waardoor de mogelijkheid bestaat dat Alice en Alex weer een relatie kunnen beginnen.

De setting is mooi gedaan, maar het acteerwerk vond ik matig.
Ook het einde kon me niet echt boeien.
Alles bij elkaar opgeteld leuk om eens een keertje te zien, maar meer niet.

2,5 *

Deze claustrofobische film werd binnen 14 dagen tijd op meerdere locaties opgenomen. Volgens een interview met "1428 Elm", gaf regisseur Matt Eskandari te kennen dat de film voortkwam uit zijn eigen angst voor zwembaden en oceanen. In zijn eigen woorden gaf hij te kennen: "Zwembaden en oceanen wekken allemaal een bonafide gevoel van angst voor mij op. Alleen het hele idee om vast te zitten in een zwembad, laat me behoorlijk zweten. Ik besloot om deze angst te gebruiken, en het concept bloeide van daaruit op." Het personage Jonna wordt genoemd als een eerbetoon aan Jona uit het Oude Testament. Beter bekend als een personage dat vastzit in de buik van een walvis. Het personage McGradey wordt vertolkt door Tobin Bell, en werd vernoemd naar het personage Charles Grady uit The Shining. Dit is de favoriete horrorfilm van regisseur Eskandari. Het openbare zwembad in de film heet het "Ketea Aquatic Center." Dit werd genoemd naar de monsters van de zee in de Griekse mythologie.

Over het algemeen ben ik wel een groot liefhebber van claustrofobische films, en ook deze thriller heeft zo zijn momenten. Echter bevat het plot wat gaten, die het voor mij niet tot een geloofwaardige film hebben gemaakt. Anderzijds is het mooi dat de film 85 minuten lang grotendeels door twee personages wordt gedragen. Indien je een liefhebber bent van een thriller met veel actie, dan is dit niets voor jou. Voor de rest is hij redelijk onderhoudend.

2,5 *

De bakkerij van het personage Eva verscheen in diverse films van Hallmark als een locatie in New York City, maar in feite is het een echte bakkerij in het centrum van Salt Lake City, Utah. In deze film krijgt het personage van Aaron O'Connell basketbaltickets voor de NBA. In de Hallmark-film With Love, Christmas krijgt hij eveneens basketbaltickets voor de NBA.

Een luchtige romantische film van Hallmark voor de kijkers die iets anders willen dan de standaard Kerstfilms.

3,0 *

Naast WCW World Heavyweight Champion David Arquette, speelt drievoudig WWF-wereldkampioen en één keer TNA-kampioen Mick Foley ook een rol in deze film. Het personage Mikey heeft het woord "Carpe Diem" op zijn arm getatoeëerd. Hoewel de uitdrukking "pluk de dag" betekent, wordt dit meestal gebruikt om roekeloze mensen op een vleiende manier te beschrijven. Zijn personage past zodoende precies bij deze tatoeage.

De film is redelijk onderhoudend met een laag budget. Dit afgewisseld met zwarte humor.

2,5 *

Een aardige en meeslepende documentaire, die ook een heleboel vragen oproept. Met name of een verlenging van een gedwongen opname wel of niet terecht is.

3,0 *

In de jaren '30 en '40 was er in het middelbare schoolvoetbal in Texas niets groters, dan de Masonic Home Mighty Mites. Dit bestaande uit een groep weeskinderen die door ontberingen en dood met elkaar waren verbonden. Deze jongeren waren het sterkste voetbalteam dat er was. Ondanks het feit dat ze minstens 30 pond per man wogen. Ze begonnen met niets, maar binnen een paar jaar speelden ze voor het staatskampioenschap op het hoogste niveau van het voetbal van Texas. De opnames vonden plaats in Weatherford, Fort Worth, Alvarado en Cleburne, Texas. De ingangsscène van de bioscoop werd gefilmd in het historische Ridglea Theatre op Camp Bowie Blvd. in Fort Worth. Het personage Miller (vertolkt door Bailey Roberts) schreef een boek over zijn ervaring als wees, en hoe hij deel uitmaakte van een iconisch team. Martin Sheen en Robert Duvall waren eerder samen te zien in Apocalypse Now. Beiden hebben respectievelijk de generaal Robert E. Lee vertolkt in Gettysburg en Gods and Generals. Luke Wilson en Jake Austin Walker waren beiden te zien in Stargirl. Daarnaast speelden Luke Wilson en Vinessa Shaw beiden in 3:10 to Yuma. Treat Williams en Robert Duvall werkten eerder samen in The Pursuit of D.B. Cooper. Rooster McConaughey vertolkt de rol van Pop Boone. Hij is de oudere broer van de Oscar-winnende Matthew McConaughey.

Een aardige film waarin geloof, hard werken en vastberadenheid het leven kunnen veranderen. Vooral als het aankomt op verbinding en samenwerking. Blijf vooral richting het einde naar de aftiteling kijken. Met name als je geïnteresseerd bent in een stukje geschiedenis.

3,0 *

Gistermiddag heb ik deze nog eens herbekeken, en heb de film met een halve ster verhoogd.
Ondanks het onrustige camerawerk blijft er nog voldoende actie over om van te genieten.
Zoals eerder werd aangegeven zitten er veel elementen uit Speed (1994) in deze film.

Acteur John Cena had in een interview laten weten dat hij last heeft van hoogtevrees.
De scène waarbij hij met een touw naar beneden moest springen, voelde zo ongemakkelijk voor hem dat hij bijna had besloten om te stoppen met de film.
Verder was Cena meegelopen met de New Orléans Police Department om zijn eigen stunts uit te kunnen voeren tijdens een achtervolging.
Een opmerkelijk detail is dat regisseur Renny Harlin zijn meest waardevolle acteurs, actrices en crewleden elke dag bedankte voor het filmen met een fles vodka uit Finland.
In het originele script van Daniel Kunka zouden de opnames in Chicago plaatsvinden.
Harlin heeft dit later gewijzigd in New Orleans.
Tot slot is Harlin's zoontje Lucas kort in deze film te zien.

Voor de liefhebbers van Speed (1994) is deze film nog het bekijken waard.
Standaard actie-elementen met een simpel verhaal.

3,0 *

12 Rounds: Reloaded is qua verhaallijn niet meer origineel.

Toch vond ik deze sequel het bekijken waard.

Aan actie geen gebrek, want alles vliegt in een razendsnel tempo voorbij.

Echter is Brian Markinson verkeerd gecast als de vijand.

Hij is goed in het praten met consumptie wat duidelijk zichtbaar is.

De regie van Roel Reiné is goed.

De TV-serie 12 Steden, 13 Ongelukken was voor hem o.a. een springplank om later grotere films te regisseren.

3,0 *

12 Rounds (2009) en 12 Rounds: Reloaded (2013) waren al niet zo heel sterk, en dit 3e deel is helaas geen verbetering.

Ook deze keer wordt er gebruik gemaakt van een bekende worstelaar. WWE-ster Jonathan Good maakte met deze film zijn acteerdebuut, en weet aardig te overtuigen. Persoonlijk was hij in de veronderstelling dat zijn rol niet zo groot zou worden. Hij was daarom behoorlijk enthousiast toen hij te horen kreeg dat hij de hoofdrol mocht vertolken.

Een redelijke actiefilm die met name richting het einde voorspelbaar wordt. Wat mij betreft mogen ze het hierbij laten.

2,5 *

De film is gebaseerd op het non-fictieboek “Horse Soldiers” van Doug Stanton. Het boek vertelt het verhaal van paramilitaire officieren van de CIA, en het personeel van de Amerikaanse Special Forces naast USAF Combat Controllers. Zij werden vrijwel onmiddellijk na de aanslagen van 9/11 naar Afghanistan gestuurd. Een van de gebeurtenissen die in het boek worden behandeld, is de opstand in de Qala-i-Jangi gevangenis. Een van de bloedigste veldslagen in de beginperiode van de oorlog in Afghanistan. Deze gebeurtenis is niet in de film verwerkt. Veel van de soldaten van de US Army Special Forces die in de film te zien zijn, dragen zwarte fleecejacks. In het boek “Horse Soldiers” van Stanton waren de zwarte fleecejacks om de een of andere reden een zeer populair item onder het personeel van de Special Forces. Met name omdat ze bereid waren richting Afghanistan te gaan. Ze waren zelfs zodanig populair, dat de oorspronkelijke voorraad opraakte. De mannen van de Special Forces kochten ze direct van de fabrikant North Face. Hoewel veel van de opnames in de buurt van White Sands Missile Range plaatsvonden, maakten de scènes met militaire kampementen geen deel uit van een daadwerkelijke installatie van het Amerikaanse leger. De constructies werden gehuurd van een particulier bedrijf genaamd AKS Military. AKS leverde ook de militaire structuren voor Transformers. Rob Riggle speelt de rol van de toenmalige luitenant-kolonel Max Bowers, 3e bataljonscommandant, 5e Special Forces Group. Riggle diende eigenlijk direct onder de echte Bowers in dezelfde periode waarop de film is gebaseerd. Volgens Riggle hield Bowers van zijn vertegenwoordiging in de film. Volgens een “National Geographic Adventure”-artikel genaamd “The Legend of Heavy D and the Boys” van Robert Young Pelton uit maart 2002, werd Gen. Abdul Rashid Dostum als volgt geciteerd: “Ik vroeg om een paar Amerikanen. Zij brachten de moed van een heel leger met zich mee.” Pelton was de enige journalist van het Green Beret en CIA-team wiens verhaal te zien is in “Horse Soldiers.” De achternaam van de Oezbeekse generaal Dostum betekent “mijn beste vriend” in het Oezbeeks, en vele andere Turkse en Indo-Europese talen. Michael Peña en Michael Shannon verschenen beiden in World Trade Center. Shannon speelt hierin een voormalige marinier, die op de locatie opduikt om te helpen bij de reddingspogingen. Voor William Fichtner was dit de tweede keer dat hij een lid van Delta Force vertolkte. In Black Hawk Down speelt hij een samengesteld personage, en in deze film vertolkt hij de rol van John Mulholland. Mulholland was zelf stafofficier bij Delta Force ten tijde van de slag in Mogadishu in 1993. Deze gebeurtenis vormde de inspiratie voor het boek en de film. Navid Negahban en Numan Acar verschenen beiden in verschillende seizoenen van Homeland. Beiden waren ook te zien in Aladdin. Deze film was de tweede samenwerking op real-life evenementen tussen Thad Luckinbill, Kenneth Miller en Geoff Stults. De eerste samenwerking was in Only the Brave. Het was tevens de vierde samenwerking tussen Jerry Bruckheimer en Michael Shannon. Shannon speelde in Pearl Harbor, Kangaroo Jack en Bad Boys II. Deze werden allemaal geproduceerd door Bruckheimer. Twee daarvan werden geregisseerd door Michael Bay. Dit was de tweede film van Bruckheimer die door Warner Bros. Pictures werd uitgebracht. De eerste is Kangaroo Jack. Hoewel deze film werd geproduceerd door Castle Rock Entertainment. In de film zijn Chris Hemsworth en Elsa Pataky een koppel, maar ook in het echte leven zijn ze getrouwd en hebben samen kinderen. Het lied dat de Special Forces-soldaten in de Chinook-helikopter zingen met de tekst: “…Silver wings upon their chests…”, heet “The Ballad of the Green Beret” van Sergeant Barry Sadler. Tijdens de oorlog in Vietnam werd het nummer populair. De B52’s die de bombardementen uitvoeren zijn van Barksdale AFB, Louisiana. Dit wordt aangegeven door de staartaanduiding “LA” op de bommenwerper. Richting het einde van de film haalt generaal Dostum de moordenaar van zijn familie in. Alvorens hij hem besluit te doden, roept hij de woorden “Ba Mazar.” In het Farsi of Dari betekent dit: “Voor Mazar.”

Het is duidelijk dat de film enkele artistieke, sociale en politieke veranderingen doormaakt, maar grotendeels blijft het een betrouwbare hervertelling van het verhaal. De cast en locaties zorgen eveneens voor een geloofwaardig verhaal. De meeste critici lieten zich nogal negatief uit over deze film, omdat het te voorspelbaar zou zijn. Anderzijds moet men zich wel blijven realiseren dat het hier om een waargebeurd verhaal gaat. Hoewel dit in sommige gevallen ook weer wordt betwist. Wellicht te langdradig, en niet de beste in zijn soort. Desondanks onderhoudend genoeg voor de echte liefhebbers.

3,0 *

Hoewel de titel doet vermoeden dat het om een sequel van 10 to Midnight gaat, hebben beide films niets met elkaar gemeen.

Charles Bronson en Robert Bronzi lijken als twee druppels water op elkaar. Daarom was het voor de makers een ideale gelegenheid om mee te liften op het succes van 10 to Midnight. Het resultaat is echter teleurstellend te noemen.

1,5 *

Heftig, hard, confronterend en geen genade.
Meer dan 2 uur de keiharde werkelijkheid over de slavernij die gelukkig nu overal in de wereld is verboden.

De film vertelt het waargebeurde verhaal van Solomon Northup.
Deze rol wordt uitstekend vertolkt door Chiwetel Ejiofor.
Zelfs voor de acteurs was het filmen niet altijd even makkelijk.
Zo was Michael Fassbender flauwgevallen na het filmen van de verkrachtingsscène.
Brad Pitt trad aan als producent, en zijn rol als acteur is in deze film klein.
12 Years a Slave betekende overigens de 3e samenwerking tussen Pitt en Fassbender.
Zo waren ze eerder samen te zien in Inglourious Basterds (2009) en The Counselor (2013)
De 133 minuten vliegen voorbij, en laten een diepe impact achter.

De film won de zogenaamde ADAM, UPC Audience Award tijdens de film week in Amsterdam.
Merkwaardig genoeg won hij maar 1 keer de Golden Globe, en werd hiervoor 7 maal genomineerd.
Wat mij betreft mag deze film zeker een Oscar verdienen!!

4,0 *