Meningen

Het filmdebuut van Andy Griffith, Lee Rimick, Rod Brasfield, Charles Irving en Anthony Franciosa. Laatstgenoemde had speciaal voor deze film een lucratiever aanbod om in The Vintage te verschijnen afgewezen. Voor Alexander Kirkland, Marshall Neilan en Percy Waram was dit de laatste film. In 2008 werd “A Face in the Crowd” door de United States Library of Congress toegevoegd aan de National Film Registry van de Verenigde Staten.

Na een afwezigheid van vier jaar, maakte Patricia Neal een comeback in Hollywood. Haar veelbesproken affaire met de destijds getrouwde Gary Cooper, zorgde voor een stroomversnelling. Evenals haar daaropvolgende zenuwinzinking. Ze werd door Elia Kazan gecast, nadat hij haar in een productie van “Cat on a Hot Tin Roof” had gezien. Dit toneelstuk regisseerde hij oorspronkelijk op Broadway. Als het op de casting aankwam, selecteerde Kazan mensen uit Nashville. In zijn optiek was Griffith een echte Indiaanse plattelandsjongen, en wordt dat in deze film duidelijk in beeld gebracht. Tijdens de laatste grote scène werd Griffith dronken gevoerd, omdat dit de enige manier was om zijn gewelddadige kant te tonen. Dit in combinatie met een paar afgedankte stoelen om te vernietigen, en de woede in hem omhoog te brengen. In het echte leven wilde hij met iedereen bevriend zijn. Alvorens de regisseur Griffith ontmoette, had hij zijn komische monoloogplaten beluisterd. De bekendste was “What It Was, Was Football”, die begin jaren ’50 constant op zuidelijke radiostations werd uitgezonden. Marlon Brando werd als eerste benaderd voor de rol van Lonesome Rhodes, maar hij wees het aanbod af. Het personage van Lonesome Rhodes was gebaseerd op diverse echte persoonlijkheden, waaronder Arthur Godfrey, Huey Long, Will Rogers en Billy Graham. Om de heerschappij van televisiemedia in Amerika te onderstrepen, nam Kazan verschillende cameo’s op van bekende mediapersoonlijkheden. De bekendste zijn Sam Levenson, John Cameron Swayze, Mike Wallace, Earl Wilson, Walter Winchell en acteur en muzikant Burl Ives.

Elia Kazan en Budd Schulberg deden maandenlang onderzoek in de reclamewereld, en kregen zelfs toegang tot bijeenkomsten van reclamebureaus. Dit om te begrijpen hoe Madison Avenue het denken van het Amerikaanse publiek benadert en vormgeeft. Ze observeerden de politieke arena door naar Washington, DC te gaan. Daar hadden ze de toekomstige president Lyndon Johnson geïnterviewd, en bestudeerden zijn manier van lopen, praten en hoe hij in het openbaar verscheen. Voor Kazan was het filmen op locatie een geweldige ervaring. Hij kreeg de kans om kennis te maken met een gemeenschap van vreemden. Het was een levenservaring in plaats van een werkervaring. Ze ontmoetten de gouverneur van Arkansas, en de burgemeester van deze stad. Overal waar hij in Piggott liep, werd hij gevolgd door een grote menigte. Het was net alsof ze de hele stad hadden bevrijd. Volgens Patricia Neal was de productie te duur om in Hollywood te filmen, waardoor opnames op locatie nodig waren. Het grootste deel van de film werd in Biograph Studio’s opgenomen. Dit gebouw werd in 1912 door het American Mutoscope & Biograph Company gebouwd. De studio werd door de jaren heen diverse keren verkocht, en brandde in 1980 volledig af. Schrijver François Truffaut was een groot liefhebber van deze film. Voor hem was de onaantastbare geest en de kracht belangrijker dan de structuur. In zijn optiek was zachtheid, verlegenheid en verdovende neutraliteit de meest gebruikelijke fout in ‘eerlijke’ films. Volgens Truffaut is “A Face in the Crowd” gepassioneerd, verheven, fel en even onverbiddelijk als “Mythologies” van Roland Barthes.

Anno 2023 nog steeds een actueel thema, die een kritische blik werpt op het manipulatief gedrag van de media. Een sterke film, die zijn tijd ver vooruit was. Mooie rollen vertolkt door Andy Griffith en Patricia Neal. Daarnaast uiteraard professioneel in beeld gebracht door regisseur Elia Kazan.

3,5 *

Een matige thriller, die binnen vijf dagen tijd werd opgenomen. Dit was de eerste langspeelfilm, die sinds de opening in Tyler Perry Studio's werd gefilmd. Tevens was dit de laatste film voor Cicely Tyson. De actrice overleed op 28 januari 2021 op 96-jarige leeftijd. Mehcad Brooks en Phylicia Rashad waren eerder samen te zien in Just Wright. Crystal Fox en Cicely Tyson verschenen eerder in Mama Flora's Family.

Halverwege de rit kreeg ik het gevoel dat dit een degelijke thriller kon worden, maar helaas heeft het einde roet in het eten gegooid. Het personage Grace slaat de hersenen van Shannon in met een honkbalknuppel, en de beste man blijkt het gewoon overleeft te hebben. Jordan Bryant slaat Sarah in de boeien, geeft haar de opdracht om te blijven staan terwijl hij zijn vrouw Jasmine te hulp moet schieten, en verwacht vervolgens dat ze netjes zal gehoorzamen. Uiteraard maakt Sarah van deze domme actie gebruik om te ontsnappen, zodat de liefhebbers wellicht hoopvol kunnen uitkijken naar een sequel. Zo zijn er meerdere dingen onlogisch. Jordan is als agent in het begin getuige van een zelfmoord. Later brengt hij zijn vrouw Jasmine naar dezelfde locatie, maar blijkbaar gaan er geen alarmbellen bij hem rinkelen. Zodra er immers een zelfmoord heeft plaatsgevonden, zou je normaal gesproken een rapport moeten opmaken en de bewoners spreken. In deze film blijkbaar niet. Je wordt als kijker geacht om deze logica even te vergeten. Als je uiteindelijk de hele rit hebt uitgezeten en alles goed in je hebt opgenomen, dan merk je richting het einde dat het script veel gaten bevat. De plotwending vond ik vergezocht, en wordt helaas niet volledig uitgewerkt. Best wel zonde voor een film met een aardig begin. Achteraf gezien is ook deze Netflix-productie helaas een zooitje.

2,0 *

Een hoge rating op IMDB, maar de werkelijkheid pakt anders uit.

Deze documentaire schetst het beeld van een 95-jarige femme fatale, die er duidelijk andere idealen op nahoudt dan haar familie. Zo ziet ze haar eigen kleinzoon als een minnaar, en kan ze diens partner niet accepteren. Ondanks haar eigen turbulente leven, lijkt ze zich geen beeld te kunnen vormen van de impact die dit met name op haar zoons heeft gehad.

De documentaire won 5 prijzen, en ontving 3 nominaties. Redelijk onderhoudend, maar verre van geweldig.

2,5 *

Nicole Kidman speelt de 20 jaar oudere love interest van Zac Efron in deze romantische komedie. Dit met wat leuke verwijzingen naar haar Australische achtergrond en Margot Robbie. Hoewel Efron nog nooit met Robbie heeft samengewerkt, was Kidman met haar te zien in Bombshell. Kidman en Efron waren eerder samen te zien in The Paperboy. Voor regisseur Richard LaGravenese was dit zijn eerste film na 10 jaar afwezigheid. Tussen 2015 en 2024 was hij grotendeels als schrijver en producent actief.

Op papier is de casting misschien geweldig, maar in de praktijk pakt het helaas teleurstellend uit. Er is geen enkele sprake van chemie tussen Kidman en Efron. De film moet grotendeels teren op Joey King en Kathy Bates.

2,0 *

Tijdens de vertoning van "The Headhunter's Calling" op het Toronto International Film Festival in Toronto, Canada op 14 september 2016, verklaarde Gerard Butler op de rode loper dat hij veel plezier had door aan dit project te werken. Hierdoor wilde hij graag weer in Toronto wonen. Butler bracht als tiener de zomers door in Toronto toen hij voor zijn vader werkte. Zijn ouders waren gescheiden, en zijn moeder woonde aan de overkant van een vijver in een souvenirwinkel aan Queen's Quay. Butler was niet alleen actief als hoofdrolspeler, maar was tevens werkzaam als uitvoerend producent. Mark Williams maakte hiermee zijn regiedebuut. Scenarioschrijver Bill Dubuque was twaalf jaar lang een corporate headhunter. Hij schreef het verhaal voor de film in november 2012 onder de titel "The Headhunter's Calling." Deze titel bleef tot eind januari 2017 van kracht. Begin februari 2017 hernoemde distributeur Voltage Pictures de film tot "A Family Man." Gerard Butler en Dustin Milligan waren eerder samen te zien in Butterfly on a Wheel. De film brengt Alfred Molina en Willem Dafoe voor het eerst sinds Spider-Man 2 weer bij elkaar. Later verschenen ze in Spider-Man: No Way Home.

Het verhaal is vrij simplistisch. Het hoofdpersonage moet doorgaans belangrijke keuzes maken, die invloed kunnen hebben op zijn carrière en zijn gezin. We zien de nodige strubbelingen, verwijten, emoties, liefde en warmte voorbij komen. Deze film moet het met name hebben van de sterke acteerprestaties. Geen uitblinker in zijn soort, maar zeker niet slecht.

3,0 *

Een TV-film van regisseur Craig R. Baxley die zijn carrière begon in de jaren '80. Zo was hij o.a. verantwoordelijk voor een aantal afleveringen van de populaire TV-serie "The A-Team." Acteurs Neil Patrick Harris en Johnny Galecki hebben eveneens een succesvolle carrière opgebouwd. Zo kreeg Galecki vanaf 1992 bekendheid door zijn rol als David Healy in de komedieserie "Roseanne ", en kennen we hem inmiddels beter als Leonard Hofstadter uit "The Big Bang Theory."

In deze film worstelen de acteurs met problemen binnen de familiekring. Wat ging er allemaal vooraf aan de tragische gebeurtenis, waarbij de ouders zwaar verminkt werden?

3,0 *

Een redelijke komische film met zwarte humor.

Regisseur Crispian Mills is misschien beter bekend als de leadzanger van Kula Shaker. Tevens is hij de zoon van Hayley Mills. De film geeft eveneens een duidelijke boodschap mee, maar zal alleen geschikt zijn voor liefhebbers van Britse zwarte humor.

2,5 *

Een leuke familiefilm met hier en daar wat spannende momenten.

De rol van Nonnie Parker zou oorspronkelijk vertolkt worden door Honeysuckle Weeks. Zij werd vervangen door jonge Reese Witherspoon. Zij ontpopt zich tot krachtige vrouw die samen met 2 anderen moet zien te overleven in de woestijn. Dit om te ontkomen aan een bende stropers. Samen met acteur Ethan Embry was ze later te zien in Sweet Home Alabama (2002). Daarnaast kreeg Witherspoon speciale taalles in Afrika. De film liep wat vertraging op, nadat regisseur René Manzor met een aantal crewleden werd ontslagen. Mikael Salomon nam op advies van Steven Spielberg diens plek in.

Het geheel had hier en daar nog wel wat avontuurlijker gemogen. Mooie woestijnbeelden maken deze film nog meer realistischer, en zorgt voor een onderhoudend entertainment.

3,0 *

De omgeving wordt mooi in beeld gebracht, maar dat is ook het enige pluspunt.

2,0 *

Een romantische oorlogsfilm die goed genoeg was voor 2 Oscars en 1 NBR Award. Tevens was dit de 1e roman van Ernest Hemingway die werd verfilmd. Het verhaal speelt zich af van februari tot 4 november 1918.

Ruth Chatterton, Claudette Colbert en Eleanor Boardman kwamen in aanmerking voor de rol van Catherine Barkley, maar deze werd uiteindelijk toegewezen aan Helen Hayes. In haar biografie heeft Hayes later toegegeven dat ze verliefd was op Gary Cooper. John Cromwell zou oorspronkelijk deze film hebben geregisseerd, maar hij werd vervangen door Frank Borzage. Cromwell's afwezigheid leidde ertoe dat Fredric March eveneens afhaakte voor de hoofdrol van Lt. Frederic Henry. Het personage van Tom Ricketts is helaas nooit in deze film voorgekomen. Sommige theaters kregen 2 versies aangeboden. Het grote verschil was de afloop van de film, waarin het personage van Hayes stierf of blief leven. Hemingway was uiteraard not amused. In 1957 verscheen een nieuwe verfilming onder leiding van Charles Vidor en John Huston. In 1966 werd er een remake gemaakt die als miniserie werd uitgebracht.

De romantiek ligt er dik bovenop, maar alles bij elkaar heb ik toch wel genoten van deze verfilming.

3,0 *

Vol verwachting ging ik mij aan deze versie wagen na A Farewell to Arms (1932). Het resultaat is op het randje een voldoende!

Rock Hudson liet voor deze films andere projecten zoals Sayonara (1957) en Ben-Hur (1959) aan zich voorbij gaan, en had hier achteraf veel spijt van. Menig critici waren ontevreden, en ook producent David O. Selznick besloot na deze flop geen films meer te produceren. Tevens was Selznick de belangrijkste oorzaak voor het opstappen van de oorspronkelijke regisseur John Huston. Tijdens een conflict werd Huston ontslagen, en moesten diverse andere crewleden het eveneens ontgelden. Charles Vidor maakte de film af.

De 152 minuten zijn een overbodige lange rit. De oorlogsfragmenten zijn goed in beeld gebracht, maar het verhaal teert grotendeels op de romance tussen Rock Hudson en Jennifer Jones. Hudson kreeg van Selznick en Universal 17,000 $ per week betaald voor zijn diensten. Op bepaalde momenten begint het "Oh, darling "-gekreun van Jones irriterend te werken. Echter blijft de chemie tussen beide personages redelijk boeien. Dit in combinatie met wat mooie fragmenten die deze moeizame film overeind houden.

3,0 *

Uit 1972 om precies te zijn. "Atunci i-am condamnat pe toti la moarte." Staat alleen niet hier op deze site. Voor de rest heb je gelijk m.b.t. de aanpassingen. Ik weet ook dat Gérard Depardieu destijds in een brief te kennen gaf, dat hij het leuk vond om deze film met andere acteurs in Roemenië te mogen maken. Tijdens de première in 2013 waren de meeste acteurs en regisseur Bogdan Dreyer in Roemenië afwezig. Ik kan me hier wel iets bij voorstellen.

2,5 *

In de stijl van Four Weddings and a Funeral (1994), verschijnt deze Engelse komedie waar eveneens een schaap in voorkomt. Het resultaat is voldoende.

De film werd geregisseerd door Stephan Elliott. De regisseur maakte o.a. de succesvolle komedie The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert (1994). Deze film werd destijds samen met Muriel's Wedding (1994) een Australische hitkomedie. Elliott heeft een korte cameo in zijn film. Het script van Dean Craig is onderhoudend genoeg, en Olivia Newton-John levert een knappe prestatie. Niet alleen als de losbollige moeder, maar ook als zangeres voor de soundtrack. Grease (1978) was overigens de 1e film die Craig ooit kreeg te zien, waarin Newton-John de hoofdrol van Sandy vertolkte. De titel van deze luchtige komedie diende als een soort onopzettelijke spoof op A Few Good Men (1992). Beide films hebben echter verder niets met elkaar gemeen.

In de stijl van The Hangover (2009), is deze film wel het bekijken waard. Voor de echte liefhebbers is er goed nieuws, want de opnames voor een sequel zijn momenteel in volle gang. Tot nu toe is regisseur Mark Lamprell aan het project verbonden, en heeft Dean Craig wederom het script voor z'n rekening genomen. Maar of we hier op zitten te wachten.......?

3,0 *

Een uitstekende rechtbank-thriller met het beroemde citaat: "I want the truth! You can't handle the truth! "

Het script van Aaron Sorkin was oorspronkelijk gebaseerd op een waargebeurd verhaal in Guantanamo Bay. Dit alles m.b.t. een zogenaamde "Code Red " waar het grotendeels in deze film om draait. De zaak bleef onopgelost. Tevens heeft de zus van Sorkin in het verleden een soortgelijk incident meegemaakt in Guantanamo Bay. Dit resulteerde in deze uiteindelijke versie. De cast is bijzonder sterk met grote namen zoals Tom Cruise, Jack Nicholson, Demi Moore, Kevin Bacon en Kiefer Sutherland. Tijdens het bekijken van de scène waarin Tom Cruise het personage van Jack Nicholson imiteert, kreeg ik al snel een vermoeden dat dit pure improvisatie was. Achteraf bleek dit te kloppen, want dit stond niet in het script. Het idee om een liefdesscène tussen Cruise en Moore te Creëren, werd eveneens geschrapt. Linda Hamilton, Elizabeth Perkins, Helen Hunt en Jodie Foster kwamen eerder in aanmerking voor de rol van Joanne Galloway.

Regisseur Rob Reiner levert een sterke film af. Zijn schoonzuster Maud Winchester speelt de rol van Aunt Ginny. Het was eveneens Reiner die Wolfgang Bodison zijn acteerdebuut liet maken. Bodison was korte tijd hiervoor actief als locatiescout voor de film. Oplettende kijkers kunnen een korte verwijzing zien naar Reiner's voorgaande thriller Misery (1990). Ook Joshua Malina maakte zijn acteerdebuut. Korte cameo's waren er voor de moeder van Kevin Pollak, Aaron Sorkin en Cuba Gooding jr. Laatstgenoemde verscheen later naast Tom Cruise in Jerry Maguire (1996). Jason Alexander zou de rol van Sam Weinberg vertolken, maar was helaas niet beschikbaar wegens zijn verplichtingen aan de TV-serie "Seinfeld."

Alles bij elkaar opgeteld een uitstekende film met geweldige acteerprestaties, en onvergetelijke scènes.

4,0 *

Ruim zes jaar na A Few Best Men, verscheen deze matige sequel met dezelfde mannelijke hoofdrolspelers. Het eerste deel vond ik al niet zo sterk. De humor in dit vervolg is erg flauw, en is meer een kruising tussen Weekend at Bernie's, Death at a Funeral en Psycho.

2,0 *

Een film met alleen maar mannelijke hoofdrolspelers.

Ik moet toegeven dat het een heel aparte manier van filmen is, maar niet iedereen zal dit kunnen waarderen. Zelf had ik veel moeite om deze film helemaal uit te zitten. Vooral omdat het een wazig verhaal blijft.

2,0 *

Een redelijke dramafilm die het leven toelicht van 2 boksers. Het verhaal is simpel, maar alles behalve saai. Onderhoudend genoeg om te blijven volgen.

2,5 *

De film zweeft bij mij tussen redelijk en goed.

De gebeurtenissen zijn uiteraard mooi gevonden, maar worden gaandeweg ook wel wat voorspelbaar. Een combinatie van acteerprestaties en zwarte humor zorgen echter voor een onderhoudende film. Je blijft je eveneens afvragen hoe het een en ander gaat aflopen.

3,0 *

Het vervolg op A Town without Christmas (2001).

Peter Falk vertolkt wederom de rol van engel Max. Zijn aanwezigheid blijft bescheiden, en het verhaal bevat meer van hetzelfde. Toch weet deze kerstfilm veel warmte over te brengen. Vooral omdat meer drama werd toegevoegd.

De trilogie werd afgesloten met When Angels Come to Town (2004).

2,5 *

Je hoeft niet direct van paarden te houden om deze film te waarderen, maar het helpt wel.

De film komt redelijk op gang, maar richting het einde wordt het allemaal voorspelbaarder. De mislukte poging om wat humoristische dialogen tussen 2 verslaggevers van de wedstrijd te creëren, zwakt het alleen maar verder af. Toch is dit een onderhoudende familiefilm om eens een keertje te bekijken.

2,5 *

Persoonlijk heb ik nooit veel gehad met John Cleese in de TV-serie "Fawlty Towers ", maar deze film is een grote uitzondering. Voor de acteur groeide deze zelfs uit tot z'n lievelingsfilm!

De cast zorgt voor een hilarische komedie met o.a. John Cleese in de hoofdrol. Zijn personage Archie Leach was overigens de echte naam van voormalig acteur Cary Grant. Ook Cleese's echte dochter Cynthia Cleese speelt in deze film zijn dochter. Michael Palin levert een sterk staaltje acteerwerk als de klunzige stotteraar Ken Pile. Palin had al enige ervaring met stotteren, omdat zijn vader hieraan leed. Deze geweldige komedie kent echter wel een tragische gebeurtenis. In 1989 werd de film vertoond in Denemarken. Een bioscoopbezoeker genaamd Ole Bentzen heeft zich letterlijk doodgelachen. Dit tijdens de scène waarin Ken 2 frietjes in z'n neus krijgt gedouwd. Bentzen moest hierbij denken aan een soortgelijke gebeurtenis die hij een paar jaar eerder met z'n familie meemaakte. Zo sloot hij een weddenschap af waarbij ze bloemkool in hun neus stopten, en vervolgens hun wortelen moesten opeten zonder dat de bloemkool eruit viel. Het lachen werd Bentzen's hart fataal. Hij overleed na een hartstilstand. Bentzen's zoon heeft dit later bevestigd. In de Verenigde Staten werd deze scène voor TV zelfs geschrapt. Ook Jamie Lee Curtis kon haar lach amper inhouden tegenover Kevin Kline. Hierop moest ze wanhopig haar gezicht met een kussen bedekken. Kevin Kline had moeite met de Italiaanse taal, en smeekte John Cleese om hem vloeiend Frans te laten praten. Cleese stond er echter op dat hij Italiaans moest spreken. Kline besloot hierop in een wanhopige poging het lied "Volare " te zingen.

Het was de laatste film voor regisseur Charles Crichton. Samen met Cleese was hij voor zowel de regie als het script verantwoordelijk. De film werd 3 keer genomineerd voor een Oscar, maar alleen Kevin Kline ging met deze filmprijs naar huis. Echter was de film goed genoeg voor meerdere filmprijzen. In totaal werd hij 15 keer genomineerd, en won 9 prijzen. In 2006 werd de film uitgeroepen als één van de 50 beste komedies ooit gemaakt. In India kreeg hij in 2005 een zeer slechte remake onder leiding van Mahesh Manjrekar. Deze originele versie uit 1988 blijft ongetwijfeld een grote aanrader!

3,5 *

Een slechte amateuristische B-film, die in maart 2018 tijdens de sneeuwstorm "Beast From the East" in het Verenigd Koninkrijk werd opgenomen.

Regisseur Marc Price suggereerde dat de bemanning ten volle zou profiteren van de elementen, en beweerde dat de sneeuw aanzienlijk zou bijdragen aan de productiewaarde. De film werd binnen 12 dagen tijd opgenomen, terwijl Price met de postproductie van Nightshooters bezig was. Kaitlyn Riordan, James Groom, Phil Deguara en Richard Sandling waren eveneens in deze film te zien.

Verdere achtergrondinformatie zal ik jullie besparen, want ik kan mij niet voorstellen dat iemand deze film in zijn/haar favorieten heeft staan. Het script is uitermate slecht, de actie is matig en van spanning is er al helemaal geen sprake. Het verhaal is ontzettend traag, en het acteerwerk is lang niet altijd even goed.

1,0 *

Een slechte horrorfilm uit India met diverse elementen uit The Grudge (2004).

Echt spannend wordt het nergens, en de film is het beste te omschrijven als een romantisch drama.

2,0 *

Een matige thriller/horrorfilm met een mager verhaal.

De oorspronkelijke titel van de film was "Flight 75 ", en zou eerst op 31 augustus 2012 uitkomen. 7500 Is in de vliegterm een code die gebruikt wordt tijdens een kaping. Een groot deel van de vrouwelijke cast hebben in diverse andere horrorfilms gespeeld. Zo was Amy Smart o.a. te zien in Mirrors (2008) en Jamie Chung in Sorority Row (2009). Voor Jamie Chung was dit overigens de 2e horrorfilm waarin ze stierf.

Het verhaal probeert soms luchtig over te komen door Nicky Whelan's personage zo irritant mogelijk te maken. Dit tot grote ergernis van haar medepassagiers. Voor de rest is de spanning in zijn geheel matig aanwezig, Ook de ontknoping is verre van origineel.

2,0 *

Een redelijke actiefilm met Chuck Norris in de hoofdrol.

De acteur stond pas aan het begin van z'n carrière, en dit was zijn 3e hoofdrol in een film. Zijn zoon Mike Norris en jongste broer Aaron Norris verschijnen in een korte cameo. Bill Wallace is de tegenstander van Norris. Hij stond beter bekend als de bodyguard van John Belushi, en de man die diens lichaam aantrof na een drugsoverdosis. G.W. Bailey maakte zijn acteerdebuut. Hij werd in de jaren '80 beter bekend met Police Academy (1984).

Regisseur Paul Aaron nam het stokje over van Ted Post. Hiermee regisseerde hij z'n 2e film. Hij was samen met Ernest Tidyman eveneens verantwoordelijk voor het script. Ondanks alles besloot Aaron dit later te herschrijven. Tidyman overleed kort na het afronden van de opnames. Ook Keanu Reeves leverde een belangrijke bijdrage aan de film. Zoals sommigen misschien weten, is Reeves de stiefzoon van Aaron. Enter the Dragon (1973) was in die tijd de lievelingsfilm van Reeves. De oplettende kijkers kunnen in deze film een korte verwijzing zien naar Reeves.

De eindscène bleek niet zo makkelijk te zijn. De opnames vonden op een koude januari-nacht in California plaats. Beide acteurs stonden met een ontbloot bovenlijf en op blote voeten te vechten. Na een paar minuten filmen kregen ze de mogelijkheid om zich bij het vuur op te warmen.

Helaas niet de beste Norris, maar ook niet slecht.

2,5 *

Een geweldige film met Marlene Dietrich en Jean Arthur in de hoofdrol. Beide actrices hadden hun middelbare leeftijd bereikt bij het maken van de film. Dit in tegenstelling tot John Lund. Hij was ongeveer 37 jaar jong.

Dietrich wilde aanvankelijk niet meespelen, omdat ze weigerde haar personage een nazi-verleden mee te geven. Regisseur Billy Wilder bleef aandringen, en kwam haar met een hoger salaris tegemoet. Verder maakte hij de belofte dat Dietrich's nummers geschreven zouden worden door haar oude vriend en componist Friedrich Hollaender. Dietrich was persoonlijk niet onder de indruk van haar tegenspeelsters. Zo heeft ze zich destijds negatief uitgesproken over zowel Arthur als Lund. Wilder liet op zijn beurt weten dat hij met 2 lastige actrices moest werken.

Ondanks de spanningen tussen Dietrich en Arthur, komt dit de film alleen maar ten goede. Opnames duurde ruim 1 maand, en de kijkers worden geconfronteerd met een in puin liggend Berlijn. De nasleep van de Tweede Wereldoorlog hebben eveneens voor wat spanningen op de set gezorgd. Sterke acteerprestaties, aardige humor en volop romantiek. Genomineerd voor 2 Oscars, maar helaas nooit gewonnen.

3,5 *

Een romantische dramafilm met een vleugje humor. Zo valt deze film het beste te omschrijven.

De opnames vonden plaats tijdens een echte St. Petersburg romance tour. Helmut Schleppi maakte hiermee zijn regiedebuut. De film werd tevens opgedragen aan Dirk-Jan Bijker die in 2001 op 55-jarige leeftijd overleed.

Voor de rest is er maar weinig bekend over deze film. Over het einde ontstond ook wat verwarring. Zo verbleef Jake met Angela in Rusland, en waren Anna en Josh weer teruggevlogen. Ondanks alles kijkt de film aardig weg, en zorgt voor een voldoende.

3,0 *

Een amusante komedie met een paar leuke momenten.

Voor mij persoonlijk was het verhaal niet zo heel erg voorspelbaar, maar is een romance tussen Will en April onvermijdelijk. Desondanks blijft er genoeg over voor een onderhoudende filmavond. Mede dankzij de overtuigende cast, en lekkere zwarte humor.

3,0 *

Met dit 6e deel was men van plan om de stekker uit de franchise te trekken. Dit bleek uiteindelijk niet helemaal het geval te zijn.

Dit was voor New Line Cinema de éérste film die in 3D werd opgenomen. Peter Jackson werd aangesteld om een scenario te schrijven. Dit werd uiteindelijk niet gebruikt. Ook het script van Michael Almereyda werd van tafel geveegd. Deze zou oorspronkelijk inhaken op A Nightmare on Elm Street: The Dream Child (1989). Rachel Talalay was ontevreden, en besloot uiteindelijk om deze klus samen met Michael De Luca te klaren. Zelf nam ze plaats in de regisseursstoel. Ze werd hiermee de enige vrouwelijke regisseuse uit de hele franchise. Volgens bronnen heeft ze hierbij steun gekregen van Aron Warner, nadat ze tijdelijk ziek werd.

De cast werd wederom matig samengesteld. De bekendste bleef uiteraard Robert Englund. Lisa Wilcox verdween zonder enige uitleg, en nieuwe personages maakten hun opwachting. Acteur Breckin Meyer maakte zijn éérste bioscoopfilm, nadat hij voorheen enkel in TV-series en TV-films was te zien. Travestie-artiest Divine zou eveneens een korte rol vertolken, maar overleed helaas op 7 maart 1988. Cameo's waren er o.a. voor Johnny Depp, Alice Cooper, Roseanne Barr, Tom Arnold en Robert Shaye.

In deze versie werd wat meer humor toegevoegd. De horror blijft matig, en het succes zwakte na deel 4 langzaam af. Toch verscheen Robert Englund nog 2 keer als Freddy Krueger in New Nightmare (1994) en Freddy vs. Jason (2003). Tot slot verscheen er nog de matige remake in 2010 onder de titel: A Nightmare on Elm Street (2010). Dit 6e deel werd 4 keer genomineerd.

2,0 *

Het filmdebuut van Denise Coffey.

Een luchtige komedie met een dunne verhaallijn. Het script is nogal vlak, maar de aanwezigheid van Agnès Laurent gaat niet onopvallend voorbij. Redelijk onderhoudend, maar geen uitblinker in zijn soort.

2,5 *