Meningen

Een diepzinnige film die in 1971 behoorlijk wat opschudding heeft veroorzaakt. Nadat hij op het filmfestival in New York werd vertoond, waren de meningen ontzettend verdeeld. Het publiek begon te schreeuwen, en er braken zelfs vechtpartijen uit. De film werd oorspronkelijk in de jaren zestig door regisseur Henry Jaglom als een toneelstuk geschreven. Tuesday Weld was in een paar uitvoeringen te zien. Jaglom kreeg van BBS Productions een bioscoopdebuut aangeboden, en besloot om zijn stuk een filmische behandeling te geven. Hij maakte hiermee tevens zijn regiedebuut. Schrijver Anaïs Nin vond de film een meesterwerk, en noemde Jaglom de goochelaar van American Cinema. Jack Nicholson verscheen gratis in de film als een gunst voor Jaglom. Zijn enige eis was een nieuw kleurentelevisietoestel. Al zijn scènes werden in één dag opgenomen. Eerder werkte hij samen met Jaglom aan Psych-Out, Easy Rider en Drive, He Said. Gwen Welles maakte met deze film haar acteerdebuut.

Deze film klinkt interessanter dan hij in werkelijkheid is. Velen beschouwen dit als een experimentele film. Wat mij betreft had het beter een toneelstuk kunnen blijven.

2,0 *

Een matige horrorfilm zonder al teveel verrassingen. Het soort films die we al vaker voorbij hebben zien komen, en altijd wel een selectieve doelgroep weet te boeien. Dit gecombineerd met bovennatuurlijke krachten, een veel te langdradig script en matig acteerwerk. Deze film leek een beetje te willen voortborduren op het succes van Annabelle en The Shining. Sommige scènes zijn zelfs te belachelijk voor woorden, en staan compleet los van het verhaal. Een duidelijk voorbeeld is het personage Lilath, die zowel April alsmede haar vader probeert te verleiden.

2,0 *

Een aardige sciencefictionfilm naar het gelijknamige boek van Philip K. Dick.

Terry Gilliam wilde begin jaren '90 al een film maken. Ook Charlie Kaufman schreef samen met Emma-Kate Croghan een script, maar verloor uiteindelijk zijn interesse in het project. In 2006 werd de verfilming alsnog een realiteit.

De film is gebaseerd op het persoonlijk drugsverleden van Philip K. Dick. Het was algemeen bekend dat hij hiermee regelmatig experimenteerde. Regisseur Richard Linklater had eerder plannen om de roman "Ubik " te verfilmen, maar besloot op aandringen van Wiley Wiggins zich te wagen aan "A Scanner Darkly." Eerder werkten ze samen aan Waking Life (2001). Alles werd eerst digitaal opgenomen. Vervolgens werd dit geanimeerd door Rotoshop, en werd hiermee het duurste project dat destijds is gemaakt. Rotoshop maakt gebruik van de zogenaamde rotoscooptechniek. Volgens Linklater namen de opnames 23 dagen in beslag, en heeft het hele animatieproces ruim 18 maanden geduurd. Ondanks de kritiek is het resultaat wel mooi gemaakt. Dit geldt ook voor het huis van Arctor. De filmmakers hadden hiervoor ruim 60 huizen bezocht. In 1976 gaf Philip K. Dick een interview bij een radiostation in Californië. Linklater wilde deze opnames gebruiken bij de zelfmoordpoging van Charles Freck, maar deze waren kwalitatief gezien ongeschikt. Uiteindelijk werd de tekst door Leif Anders ingesproken. Na het afronden van de film, kreeg Linklater een kopie van Philip K. Dick's gelijknamige boek "A Scanner Darkly." Dit werd overhandigd door Dick's dochter.

De cast is goed samengesteld. Vooral Robert Downey Jr. en Keanu Reeves leveren prima werk. Downey Jr. maakte gebruik van post-its om zijn teksten op te noteren. Deze werden uiteraard tijdens de animatie verwijderd. Samen met Woody Harrelson was dit hun tweede film na Natural Born Killers (1994). Over actrice Winona Ryder valt eveneens niets negatiefs te zeggen. Na Dracula (1992) werd ze wederom het liefje van Keanu Reeves in deze film.

Het script is nogal vrij ingewikkeld, maar dit blijft juist de aandacht prikkelen. Hoewel ik persoonlijk niet van de literatuur ben, heeft deze film mij toch ruim anderhalf uur onderhouden. In 2006 en 2007 won hij 3 prijzen, en werd 18 keer genomineerd.

3,0 *

Een matige film met Nicolas Cage in de hoofdrol. De acteur kruipt in de rol van Frank Carver, en kreeg zelfs pianolessen. Een opvallend detail, is dat Bailey Coppola de jongere variant van Frank Carver vertolkt. Bailey Coppola is in het echte leven de neef van Nicolas Cage. Dit verklaart de opvallende gelijkenis in de film. De film zou aanvankelijk in februari 2018 in Vancouver worden opgenomen. In eerste instantie werd er gekozen voor de opnamelocaties in Cincinnati, Ohio, maar uiteindelijk werd dit verplaatst naar Kelowna, British Columbia. Het scenario werd geschreven onder de titel "Old Man."

Het grootste probleem is dat Nicolas Cage geregeld in de verkeerde films wordt gecast. Een duidelijk voorbeeld is de matige remake van The Wicker Man. Dit terwijl hij in de juiste films een sterk staaltje acteerwerk levert. Dit hebben we kunnen zien in Face/Off. Deze film had hij beter aan zich voorbij kunnen laten gaan.

2,0 *

Een leuke en geslaagde familiefilm. Dit mede dankzij een kaalgeschoren Jim Carrey, en zijn manier van improviseren. Tijdens zijn ontmoeting met de kinderen, sprak hij de woorden “Wait, give me that last line again” uit. Dit stond niet in het script, maar stelde de acteur in de gelegenheid om het beter te doen. Daarnaast was hij erg enthousiast om met Sir Billy Connolly en Meryl Streep samen te werken. Ook de rest van de cast is goed samengesteld. De destijds jonge Liam Aiken begon tijdens de productie flink te groeien. Hierop moest zijn kostuum continu worden aangepast. Richting het einde van de film, is hij zichtbaar langer dan Emily Browning. Macaber genoeg kreeg de acteur tijdens de première te horen dat zijn huis in brand stond. Christy Carlson Romano zou oorspronkelijk de rol van Violet Baudelaire vertolken. Ook Haley Hudson werd overwogen voor de rol. Casting director Avy Kaufman had diverse balletscholen afgezocht om de rol van Violet in te vullen. Tijdens haar training in de sportschool, zag ze Emily Browning op de televisie voorbij komen. Kaufman besloot om haar auditie te laten doen. De dochter van Meryl Streep was een groot fan van de boeken, en motiveerde haar moeder om de rol van Aunt Josephine te accepteren. De tweeling Kara en Shelby Hoffman vertolken de rol van Sunny Baudelaire. In eerste instantie werd er een drieling gecast, maar het trio had last van plankenkoorts en verlatingsangst. Kara en Shelby Hoffman waren in het echt doodsbang voor Carrey met zijn Count Olaf make-up. Tevens werd er gebruik gemaakt van een CGI-baby, omdat het voor de tweeling te gevaarlijk was. Het dochtertje van animatiesupervisor Colin Brady werd gebruikt voor het ontwerp van Sunny voor de computeranimatie. Catherine O’Hara vertolkt de rol van Justice Strauss. In de tv-serie speelt ze de rol van Dr. Orwell.

In eerste instantie was Tim Burton aan het project verbonden. Dit met Johnny Depp als Count Olaf, en Glenn Close als Aunt Josephine. Nadat Burton het project had verlaten, besloot Depp om eveneens af te haken. Brad Silberling wilde zo trouw mogelijk blijven aan de donkere gotische stijl van Burton, en overwoog zelfs om de regisseur aan te houden als producent. Tijdens de pre-productie werd Scott Rudin aangesteld om de film te produceren, en zou Barry Sonnenfeld de film regisseren. Rudin verliet het project wegens budgettaire conflicten, en stapte Sonnenfeld later eveneens op. Beiden worden echter nog steeds gecrediteerd als uitvoerende producenten. Sonnenfeld werd later de regisseur van de Netflix-serie. Dit was de eerste film van Nickelodeon, die een Academy Award won voor beste make-up en haarstyling.

Persoonlijk ben ik niet van de literatuur, en heb ik de boeken nooit gelezen. Visueel gezien is deze film in elk geval geslaagd. ILM was verantwoordelijk voor meer dan 500 opnamen met visuele effecten. De experts hadden zelfs beelden van het Atlantische orkaanseizoen 2003 bestudeerd, om de orkaan Herman nauwkeurig weer te geven. De film bevat elementen uit de eerste drie boeken “The Bad Beginning”, “The Reptile Room” en “The Wide Window.” De film werd uitgebracht, alvorens de laatste drie boeken van de serie verschenen. Daarnaast werd de film geïnspireerd door Sleepy Hollow en The Night of the Hunter. Oorspronkelijk was het de doelstelling om een vervolg te maken, maar dit kwam nooit van de grond. De film werd opnieuw opgestart als een Netflix-serie met Neil Patrick Harris als Count Olaf. Dit onder de titel A Series of Unfortunate Events. De film werd niet overal positief ontvangen, en stond zelfs in de Watchmojo’s-Lijst met mislukte film franchises. Toch weet deze familiefilm je aandacht vast te houden. Mede dankzij cameo’s van Helena Bonham Carter en Dustin Hoffman. Daarnaast bevat het wat leuke verwijzingen naar o.a. Monty Python.

3,0 *

Een leuke film onder leiding van de Coen brothers.

Het idee was om alleen een film te maken over de blowende zoon Danny, en diens ontmoeting met rabbijn Marshak. Volgens de gebroeders Coen hadden ze de intro verzonnen. Dit staat dus verder los van het uiteindelijke verhaal. Ook de tornado richting het einde van de film, is gebaseerd op feitelijke gebeurtenissen die zich in 1967 in Minnesota afspeelde. De film werd binnen 44 dagen tijd opgenomen.

De cast is prima samengesteld. Marc Maron deed auditie voor de hoofdrol, en Patton Oswalt voor de rol van Arthur Gopnik. Uiteindelijk werden deze plekken ingevuld door Michael Stuhlbarg en Richard Kind. Ook de stem van Warren Keith komt weer voorbij. Eerder was zijn stem te horen in Fargo (1996).

Dit is de tweede film van de Coen brothers voor Working Title Films en Focus Features. Eerder maakten ze de film Burn after Reading (2008). De Coen brothers waren eveneens zelf verantwoordelijk voor de montage.

De film werd 2 keer genomineerd voor een Oscar, won 17 prijzen en werd nog eens 70 keer genomineerd.

3,0 *

Een hartverwarmende tranentrekker.

Het begon allemaal erg braaf, maar halverwege het verhaal krijg je geen spijt dat je deze film hebt uitgezocht. Mede dankzij een sterke Connie Nielsen. Ook buiten de set ging ze zodanig op in haar rol, dat ze continu met een Iers accent bleef praten.

Een absolute familiefilm. Goed genoeg voor 4 filmprijzen, en 8 nominaties.

3,5 *

Michael Caine gaf in 2002 te kennen dat het een mooie kleine film was, maar te klein voor zijn eigen bestwil. Roger Ebert beschreef hem als een kruising tussen Crimes and Misdemeanors en Wall Street. Hoewel het een theatrale film was, werd hij in sommige landen rechtsreeks op video uitgebracht. De film wordt vaak onterecht gezien als het regiedebuut van Jan Egleson. De regisseur was eerder verantwoordelijk voor Billy in the Lowlands en "The Dark End of the Street" uit 1981. Dit was tevens de laatste film voor Barbara Baxley. De actrice overleed op 7 juni 1990 op 67-jarige leeftijd. Tot slot zien we Samuel L. Jackson in een korte cameo verschijnen.

Een redelijke zwarte komedie met een paar aardige fragmenten. Waarschijnlijk vonden de meeste kijkers hem te donker, en raakte de film in de vergetelheid.

2,5 *

Een aardige wegkijker voor de voetballiefhebbers.

De film maakt gebruik van ex-spelers van Raith Rovers FC. Het gaat hier o.a. om Andy Smith, Peter Heatherston en Didier Agathe. Robert Duvall raakte tijdens de opnames goed bevriend met Jimmy Johnstone. Michael Keaton speelt meer een bijrol, en is Kirsty Mitchell zeker het bekijken waard.

3,0 *

Gebaseerd op feitelijke gebeurtenissen die zich in 1978 in Puerto Rico hebben afgespeeld. Het betrof de slachtoffers Carlos Soto Arrivi en Arnaldo Dario Rosado.

De film komt helaas niet echt sterk uit de hoek. Het oubollige uiterlijk past juist prima in het verhaal. Vooral omdat deze zich concentreert op 1978. De cast is redelijk samengesteld. Priscilla Pointer en Amy Irving zijn ook in het echte leven moeder en dochter.

Leuk om eens te bekijken, maar geen topper.

2,5 *

Gebaseerd op de debuutroman van auteur Darcey Bell. Het verhaal was dermate boeiend, dat de filmrechten per direct werden gekocht. Het boek was op dat moment zelfs nog niet eens gepubliceerd. Jessica Sharzer werd ingeschakeld voor het scenario. In het verleden was ze verantwoordelijk voor American Horror Story en Dirty Dancing. Ze was dankbaar dat Paul Feig de film zou regisseren. Om het contrast tussen het enge en het grappige te accentueren, besloot Feig om de film op te nemen als een helder verlichte komedie. De regisseur zorgde ervoor dat de cast de kruising tussen een thriller en komedie in de film konden verkennen. John Schwartzman werd geïnspireerd door de verlichte klaprooskleuren in Blue Velvet, en maakte hier als director of photography gretig gebruik van. In het verleden werkte hij aan grote films als The Rock, Pearl Harbor en Jurassic World. Hij zat samen met Feig op de filmschool, maar dit was de eerste keer dat ze samen werkten.

Feig wist Anna Kendrick te overtuigen om de ingewikkelde rol van Stephanie voor haar rekening te nemen. Kendrick gaf te kennen dat veel vrouwen zich kunnen identificeren met de vriendschap tussen Stephanie en Emily. Dit aangezien Stephanie bereid is om veel misbruik te verdragen, omdat het beter is dan haar eenzaamheid. Blake Lively wilde zich onderscheiden van haar personage in Gossip Girl, en paste haar kledingstijl hierop aan. Ze wilde een iconische look voor haar personage creëren, en liet zich inspireren door de stijl van Paul Feig. Ze omschreef haar provocerend personage als dat van een kat, en was enthousiast om de rol van een slechterik te spelen. Daarnaast hield ze wel van improviseren om haar karakter wat meer geloofwaardigheid te geven, en schroomde er niet voor om Kendrick op haar rug te slaan. De reactie van Kendrick was zodoende alles behalve geacteerd. De hoofdrolspeelsters hadden elkaar na de première van de veelgeprezen film Rocket Science ontmoet. Lively verwijderde tevens haar foto’s op Instagram, en volgde 28 accounts die de naam van haar personage deelden. Dit in aanloop naar de release van deze film. Om de film op CinemaCon in 2018 te promoten, liet de actrice op het podium zien hoe je een ‘perfecte’ martini maakt. Cary Grant diende als inspiratiebron voor het personage van Henry Golding. Linda Cardellini vertolkt de rol van Diana Hyland. Feig werkte eerder samen met haar in Freaks and Geeks, en vond het geweldig om na ruim 17 jaar wederom met haar samen te werken. De rollen van Nicky en Miles worden ingevuld door nieuwkomers Ian Ho en Joshua Satine. Feig was onder de indruk van hun vaardigheden. Kostuumontwerpster Renee Ehrlich Kalfus besloot om echte mama-vloggers op Instagram te volgen. Dit als inspiratie voor de kledingstijl van Stephanie. Daarnaast gebruikte ze Katharine Hepburn, Lauren Bacall en Madonna als inspiratiebron voor het personage van Lively.

De film bevat een goede mix tussen misdaad, thriller en komedie. De acteerprestaties zijn sterk. Het verhaal bevat een kruising tussen Gone Girl en The Girl on the Train. Met name Anna Kendrick ondergaat halverwege een metamorfose. Dit op basis van haar 39 verschillende kostuums. De plotwendingen verschillen sterk van de roman. De film zou oorspronkelijk eindigen met een dansnummer, maar het testpubliek reageerde negatief op dit resultaat. De geknipte scène is als bonusmateriaal terug te vinden op de DVD en Blu-ray. Zelfs Blake Lively drong aan op veranderingen in het script, omdat haar personage zich onder geen enkele omstandigheid zou overgeven. Richting het einde begon de hoeveelheid plotwendingen wat vervelend, verwarrend en onrealistisch te worden. Ongeacht de intentie of het wel of niet opzettelijk was. Deze moeite hadden ze zich kunnen besparen door de film ongeveer een half uur in te korten. Visueel gezien blijft het echter aantrekkelijk om naar te kijken, en is de humor op bepaalde momenten ook te pruimen.

3,0 *

Een knap gemaakte misdaadfilm door Sam Raimi.

Het gelijknamige boek werd uitgebracht door Scott B. Smith. Tussen 1994 en 1996 waren er al plannen voor een verfilming. In die periode hebben er flink wat wijzigingen plaatsgevonden. Ben Stiller zou destijds de film regisseren, en de hoofdrol zou worden vertolkt door Nicolas Cage. Het salaris van Cage begon de film te beïnvloeden, en Stiller stapte op. Het project werd overgedragen aan John Dahl, maar ook hij zou niet lang aan boord blijven. Dahl werd vervangen door regisseur John Boorman. Emma Thompson werd overwogen om de rol van Sarah te vertolken, maar ook dit hield geen stand. Uiteindelijk nam Sam Raimi de plek in van John Boorman, en werd de verfilming in 1998 een feit.

De cast is prima samengesteld. De hoofdrollen zouden oorspronkelijk worden vertolkt door Brad Pitt en Juliette Lewis, maar zij moesten noodgedwongen afhaken wegens andere verplichtingen. Bill Paxton kreeg de rol toegewezen van Hank. Laura Dern en Embeth Davidtz waren in beeld voor de rol van Sarah, maar moesten deze uiteindelijk afstaan aan Bridget Fonda. In de film zijn er korte cameo's voor Paxton's vader, en ZZ Top-drummer Frank Beard.

Het verhaal toont veel overeenkomsten met Fargo (1996). Sam Raimi was goed bevriend met de gebroeders Coen, en leerde dankzij hen handige technieken toe te passen bij het filmen van de zware sneeuwval. Dit was eveneens de laatste film die werd geproduceerd door het toenmalige Savoy Pictures.

Het succes van de film is te danken aan een prima scenario, en goede acteerprestaties. De 120 minuten vliegen voorbij. Billy Bob Thornton en Scott B. Smith werden genomineerd voor een Oscar, maar hebben deze nooit mogen winnen. Toch was de film goed voor 14 prijzen en 22 andere nominaties.

3,5 *

Losjes gebaseerd op de roman "Silas Marner" van George Eliot uit 1861. Dit was het derde script van Martin dat op klassieke literatuur is gebaseerd. Roxanne was gebaseerd op "Cyrano de Bergerac", en L.A. Story op "A Midsummer Night's Dream." De inmiddels 37-jarige Alyssa Austin, maakte destijds op 5-jarige leeftijd haar debuut in deze film. Zowel Steve Martin als Laura Linney werden ruim tien jaar later na de release van deze film voor de eerste keer vader en moeder. Opvallend genoeg gebeurde dit pas op een oudere leeftijd. In 2012 werd Martin op 67-jarige leeftijd een vader, en kreeg Linney in 2014 op 49-jarige leeftijd een kind.

Alvorens Novocaine werd uitgebracht, was "A Simple Twist of Fate" de laagst scorende film met Steve Martin in de hoofdrol. De film werd tijdens het Labor Day-weekend in 319 theaters vertoond. Dat verklaart waarschijnlijk de lage brutowinst. Samen met Mixed Nuts, was dit een van de twee box office-flops voor Martin. De acteur besloot om uiteindelijk in Father of the Bride Part II te verschijnen. Dit in de hoop dat hij weer in staat was om in een succesvolle film terug te keren. Toch wordt deze film wat onderschat, en zat het publiek waarschijnlijk te hopen op een dolkomische Martin. Dit terwijl het verhaal meer gedramatiseerd is. Een rol die Martin in mijn optiek prima weet in te vullen. Misschien niet zijn meest winstgevende film ooit gemaakt, maar zeker niet de slechtste.

3,0 *

Een redelijke familiefilm met Mara Wilson in de hoofdrol. De productie verliep niet bepaald vlekkeloos voor het destijds beroemde kindsterretje. Dit wegens de recente dood van haar moeder. Tot op de dag van vandaag kan Wilson zich weinig herinneren van de opnames, en had ze deze hele film eigenlijk nooit moeten maken. Ze was op dat moment te depressief, en zat in een diepe rouwperiode. Daarnaast had ze een haat-liefdeverhouding met Francis Capra, die in de film haar broer speelt. Jaren later zochten ze opnieuw contact met elkaar, en maakten het samen weer goed. Glenn Close, Anjelica Huston, Miranda Richardson, Helen Mirren, Whoopi Goldberg, Rene Russo, Kathy Najimy, Susan Sarandon, Jessica Lange, Olivia Hussey, Geena Davis, Bette Midler en Cathy Moriarty kwamen allemaal in aanmerking voor de rol van Claudia. John Leguizamo, Mike Myers, James Woods, Chris Rock, Steve Martin, Robin Williams, Jim Carrey, Eddie Murphy, Carlos Mencia, Drew Carey, Sinbad, Billy Crystal en Matthew Broderick werden overwogen voor de rol van Murray. Deborah Odell maakte met deze film haar acteerdebuut.

Een redelijke en onderhoudende film met de nodige elementen zoals avontuur en humor. Persoonlijk vond ik Martin Short veel te overdreven in zijn rol, maar bevat deze familiefilm ook wat leuke fragmenten.

2,5 *

Een mooi regiedebuut van Tom Ford.

Het verhaal is gebaseerd op het gelijknamige boek van Christopher Isherwood. Tom Ford besloot de film zelf te financiëren. De opnames namen 21 dagen in beslag. Sommige gebeurtenissen in de film zijn deels gebaseerd op Ford's persoonlijke ervaringen. Zo heeft hij bekend homoseksueel te zijn, en gebruikte hij Mescaline. De scène waarbij zijn buurmeisje Jennifer verteld over haar jeugdjaren, zijn eveneens feitelijke gebeurtenissen in het leven van Ford. De film werd o.a. geproduceerd door Chris Weitz. Dit is tot dusverre de enige film geweest, waarbij diens broer Paul Weitz niet bij betrokken was. In tegenstelling tot Ford, was Arianne Phillips verantwoordelijk voor de kleding in deze film.

De hoofdrol is weggelegd voor Colin Firth. Zijn acteerprestaties zijn uitermate sterk. Het had weinig gescheeld, of deze hoofdrol was naar een andere acteur gegaan. Firth stond namelijk op het punt om dit aanbod af te wijzen. Dit maakte hij tijdens een toespraak op 21 februari 2010 jl. bekend. Volgens alles zou een koelkastmonteur hem hebben overgehaald om de rol te accepteren. Hiermee vertolkte Firth eveneens het enige Britse personage in de film. De rol van Kenny zou oorspronkelijk worden vertolkt door Jamie Bell, maar hij is nooit komen opdagen. Hierop besloot Ford om Nicholas Hoult de rol te geven. Ook Julianne Moore weet wederom te overtuigen.

De film beschikt over een aantal cameo's. Zo horen we de stem van Jon Hamm voorbij komen, en maken Richard Buckley en Don Bachardy hun opwachting. Ook de foxterriër van Tom Ford heeft een korte cameo.

Colin Firth werd terecht genomineerd voor een Oscar, maar heeft deze helaas nooit in ontvangst mogen nemen. De film won 34 prijzen, en werd nogmaals 51 keer genomineerd.

3,5 *

Een redelijke misdaad-thriller met een donker sfeertje.

Michael Fassbender, Thomas Haden Church, Forest Whitaker, Alessandro Nivola, Emily Mortimer, Juliette Lewis, Jennifer Jason Leigh, Terrence Howard, James Badge Dale, Juno Temple en Leslie Mann waren allemaal in beeld voor diverse rollen. Uiteindelijk mochten o.a. Sam Rockwell en William H. de klus klaren. Helaas is de cast niet bijzonder sterk samengesteld. Het scenario is redelijk, maar het geheel komt nogal traag en sloom over. Hierdoor zwakt de spanning soms iets af.

Sam Rockwell won in 2013 een Jury Award. Regisseur David M. Rosenthal werd in datzelfde jaar genomineerd voor een Grand Special Prize.

2,5 *

Een matige thriller.

Persoonlijk ben ik wel een liefhebber van dit soort verhalen. Helaas beschikt de film over een slechte cast, en een magere uitwerking van het verhaal. Op sommige momenten is de cast zelfs eerder lachwekkend dan overtuigend. Dieptepunt was het slechte einde. Dit had vele malen spannender gemogen.

2,0 *

Een standaard clichéfilm met weinig bijzonderheden. Deze keer over twee rivaliserende pizzeria's in het fictieve Evanstown, Chicago. Niet te verwarren met het bestaande dorpje Evanstown in Wales. Het verhaal is uitermate mager en voorspelbaar.

2,0 *

Het geheel oogt behoorlijk traag aan, en de dialogen zijn best wel knullig. Een pluspunt voor de cinematografie, maar voor de rest kan ik er niet veel positiefs over kwijt.

2.0 *

Michael Welch en AnnaLynne McCord worden na twaalf jaar opnieuw herenigt na hun samenwerking in Day of the Dead. De film ontving een "Westy Award" voor "Best Feature Film", maar hier is ook alles mee gezegd.

Het verhaal is veel te langdradig en simpel. Deze kan per direct de kliko in.

1,5 *

Gebaseerd op het toneelstuk "A Soldier's Play."

Regisseur Norman Jewison gebruikte dit thema 17 jaar eerder al voor zijn film In the Heat of the Night (1967). In 1999 deed hij dit nog eens dunnetjes over met The Hurricane (1999). (Eveneens met Denzel Washington). Jewison wilde met name de jonge doelgroep aantrekken. De doelstelling was om hen te laten zien, hoe heldhaftig hun voorouders waren. Hij ontwikkelde de film voor Warner Brothers. Zij beschikten over de rechten van Charles Fuller's toneelstuk, maar zagen geen toekomst in een filmversie. Ook Universal, MGM en United Artists sloegen het aanbod af. Uiteindelijk besloot Columbia Pictures om met Jewison in zee te gaan. Naar verluidt zou Jewison de film voor 5 miljoen dollar hebben gemaakt. De titel voor de filmversie werd echter aangepast naar "A Soldier's Story." Samen met

...And Justice for All. (1979) en Agnes of God (1985), is dit de 3e film voor Columbia Pictures onder leiding van Jewison.

Adolph Caesar, Denzel Washington en William Allen Young vertolkten hun rollen zowel in het theater, alsmede op het witte doek. Een jonge Denzel Washington stond erop dat hij zijn personage van een bril zou voorzien. Voor Caesar was dit zijn bekendste rol in een film. Later verscheen hij nog in Spielberg's The Color Purple (1985), en in Club Paradise (1986). Helaas overleed hij in 1986 op 52-jarige leeftijd. Acteur David Alan Grier vertolkte opnieuw een rol in een legerfilm. Dit nadat hij in 1983 zijn acteerdebuut maakte met Streamers (1983). Tevens was dit de 2e legerfilm waarbij een Afro-Amerikaanse acteur voor een Oscar werd genomineerd. Adolph Caesar heeft het gouden beeldje nooit in ontvangst mogen nemen. Dit in tegenstelling tot Louis Gossett Jr. Hij won hem in 1983 voor zijn rol in An Officer and a Gentleman (1982). Verder waren er o.a. cameo's voor Warren Clements, Robert Tyler, Patricia Brandkamp en zangeres Patti LaBelle. Samen met gitarist Larry Riley schreef en zong ze haar eigen nummers voor deze film.

Bill Clinton heeft destijds nog een belangrijk aandeel gehad bij het maken van de film. Hij bezocht regelmatig de set, en was erg optimistisch ingesteld. De film werd als één van de beste 10 films gezien die in 1984 werden gemaakt. Uiteraard nog niet wetende dat er vele films met dit thema zouden volgen. Voor mij is hij in elk geval voldoende om mee te nemen. Naast Adolph Caesar werd de film nogmaals 2 keer genomineerd voor een Oscar. Tot slot won hij 5 prijzen, en werd nogmaals 6 keer genomineerd voor andere filmprijzen.

3,0 *

Persoonlijk was ik lichtelijk teleurgesteld toen ik deze film zag. Wellicht omdat ik een spannende horrorfilm had verwacht. Het concept van de film is wel interessant. De film kent een trage start, en wordt pas richting het einde boeiend. Helaas was het voor mij niet voldoende om de aandacht vast te houden.

2,0 *

Een mooie drama/muziekfilm over het leven van de Pools componist Frédéric Chopin.

De film zou oorspronkelijk worden geregisseerd door Frank Capra. Hoofdrollen waren o.a. weggelegd voor Francis Lederer, Paul Muni en Marlene Dietrich. Zowel Artur Rubinstein als Vladimir Horowitz werden door Columbia Pictures benaderd om de solostukken van Chopin te spelen. Darren McGavin maakte met deze film zijn acteerdebuut. Regisseur Charles Vidor maakte in 1960 de film Song without End (1960). Deze gaat grotendeels over het leven van Franz Liszt. Helaas overleed Vidor aan een hartaanval tijdens de opnames. Hij werd vervangen door George Cukor.

De rode draad in deze film is de muziek. Je moet wel een beetje openstaan voor klassieke muziek. Het verhaal is eveneens aantrekkelijk. Vooral de lastige beslissingen die Chopin moest maken in zijn leven: Kiezen voor zelfbehoud, of zijn volk te hulp schieten?

De film werd destijds genomineerd voor 6 Oscars. Regisseur Charles Vidor won enkel een Silver Condor.

3,0 *

Deze matige film zou eigenlijk al in 2003 worden uitgebracht, maar de oorspronkelijke productiemaatschappij ging destijds failliet. Er bleek onvoldoende geld te zijn om de film af te maken. Ook de overstromingen die Tsjechië destijds teisterden, hadden een grote invloed op de vertragingen. Zo raakte een groot deel van de set beschadigd.

Pierce Brosnan en regisseur Renny Harlin waren bij het project betrokken, maar Harlin werd al snel door de producenten ontslagen. De reden was dat Renny Harlin en schrijver Ray Bradbury met elkaar overhoop lagen. Ook de aanwezigheid van Pierce Brosnan werd geschrapt, en hier kwam een magere cast voor in de plaats. Het soort personages die je liever snel ziet vertrekken. Edward Burns zorgt nog voor enig niveau.

Het uitgangspunt van het verhaal is redelijk, maar matig uitgewerkt. Zo bevat het tamelijk wat plotgaten. Het is een combinatie van Back to the Future (1985), Jurassic Park (1993) en 2001: A Space Odyssey (1968). Ik irriteerde mij grotendeels aan de lachwekkende en goedkope graphics. De film heeft duidelijk te lijden gehad onder de financiële omstandigheden. Toch blijft er halverwege het verhaal nog wat spanning in zitten.

De film werd in 2005 tijdens de "Stinkers Bad Movie Awards " 4 keer genomineerd voor een prijs. Dit is echter een prijs om niet bepaald trots op te zijn. Wat mij betreft volkomen terecht. (In tegenstelling tot de stompzinnige 5* om een film mee te compenseren).

2,0 *

Gebaseerd op A Naija Christmas. Een film die slechts drie jaar eerder werd uitgebracht. Deze versie heeft weinig verassingen, en is vrijwel net zo slecht als zijn voorganger.

2,0 *

De vierde verfilming van Mark Twain's roman "A Connecticut Yankee in King Arthur's Court" uit 1889. Dit na de gelijknamige verfilming uit 1921, A Connecticut Yankee en A Connecticut Yankee in King Arthur's Court.

De Engelse titel "Unidentified Flying Oddball" wijkt af van de traditionele titel "A Connecticut Yankee in King Arthur's Court." Andere voorbeelden zijn Black Knight en A Knight in Camelot. In 1995 maakte Walt Disney Pictures een nieuwe versie onder de titel A Kid in King Arthur's Court. In deze verfilming nam Ron Moody wederom de rol van Merlijn voor zijn rekening. Moody vertolkte de rol van King Arthur in een aflevering van Highway to Heaven. Dit was de laatste film voor Kenneth More. De acteur overleed op 12 juli 1982 op 67-jarige leeftijd. Dit was tevens de laatste Amerikaanse Hollywood-soundtrack van componist Ron Goodwin. Na The Jesus Trip was dit de tweede en laatste film van regisseur Russ Mayberry. Gedurende zijn hele carrière werkte hij met name voor de televisie. De stem van Merlin's receptioniste werd gedubd door Jean Anderson. Acteur Roy Kinnear kwam in aanmerking voor de rol van Clarence. Harry Andrews kreeg de rol van Sir Gawaine aangeboden. De Stardust bevindt zich nu in een zeer oud kermis/themapark genaamd Blackgang Chine op het Isle of Wight in het Verenigd Koninkrijk. Vroeger konden bezoekers het interieur verkennen, maar inmiddels is het verboden terrein. Wel is men in staat om het van buitenaf te bekijken.

Iets minder dan zijn voorgangers, maar redelijk onderhoudend voor de liefhebbers.

2,5 *

Een leuke en interessante kijk achter de schermen bij Pixar. Dit op basis van interviews met diverse medewerkers, en hun persoonlijke ervaringen. Deze vormen meestal de rode draad voor een animatiefilm van Pixar.

3,0 *

De cast in deze komedie is niet echt van een hoog niveau, maar de film heeft zo zijn momenten. Ook de humor is niet bepaald sterk, maar desondanks kijkt hij redelijk weg.

2,5 *

Na What Price Hollywood? (1932) verscheen er in 1937 een nieuwe prachtige film over het leven in Hollywood.

Deze bekendste versie schetst een beeld over de filmindustrie. Met name ook de duistere kanten waarmee Hollywood-sterren geregeld te maken krijgen. De aan lager wal geraakte acteur, de opdringerige fotografen en de lastige keuzes die worden gemaakt. Producent David O. Selznick zag geen toekomst om hier een film over te maken, omdat andere projecten met een soortgelijk thema hadden gefaald. Zijn vrouw Irene Mayer Selznick liet hem echter snel van gedachten veranderen.

De cast is sterk samengesteld. John Barrymore werd overwogen voor de rol van Norman Maine, maar kampte (net zoals zijn personage) met een alcoholprobleem. Hierdoor vergat hij geregeld zijn teksten, en weigerde hij om gebruik te maken van een schoolbord. Fredric March nam zijn plek in. Samen met tegenspeelster Janet Gaynor ontstaat er een ware chemie.

Deze film heeft zich o.a. laten inspireren door feitelijke gebeurtenissen. De scène waarbij Norman Maine in beschonken toestand tijdens de Oscar-uitreikingen zijn vrouw feliciteert, is actrice Janet Gaynor in 1929 in het echt overkomen. Gaynor won een Oscar voor haar rol in 7th Heaven (1927). Haar zus had echter iets te diep in het glaasje gekeken, en bezorgde Gaynor een gênante avond. Haar Oscar gebruikte zij eveneens voor deze film. Norman's personage was gebaseerd op bekende acteurs zoals John Barrymore, John Gilbert en John Bowers. De begrafenis van Norman was geïnspireerd op de begrafenis van Irving Thalberg. Diens weduwe Norma Shearer werd omringd door fans. Tot slot deden geruchten de ronde dat het verhaal was geïnspireerd op het huwelijk tussen Barbara Stanwyck en Frank Fay. Echter is dit nooit bevestigd.

In 1938 waren er plannen voor een sequel met de titel: "Heartbreak Town ", maar dit is nooit werkelijkheid geworden. Wel verschenen er in 1954 en 1976 twee remakes onder dezelfde titel. Verder staat er voor 2017 een nieuwe remake in de planning. Of deze plannen ook werkelijkheid worden, is nog maar de grote vraag. Er zijn destijds pogingen ondernomen om deze versie opnieuw uit te brengen. Grotendeels om de beeld- en geluidskwaliteit te verbeteren. Wegens auteursrechten is dit helaas nog niet gelukt. Toch mag dit de pret niet drukken.

William A. Wellman en Robert Carson mochten een Oscar in ontvangst nemen voor het prachtige script. Daarnaast won de film 2 andere prijzen, en werd in totaal 7 keer genomineerd. (Waaronder 6 keer voor een Oscar).

3,5 *

Net zo sterk als zijn voorganger uit 1937.

Dit grootschalig project heeft Warner Bros. destijds ruim 5,019,770,- dollar gekost. Het werd hiermee het duurste project na Duel in the Sun (1946). De opnames namen 10 maanden in beslag. Wegens de massale opkomst, werd de première in New York in 2 theaters gehouden. Zowel in de Victoria als de Capitol. De bioscopen hadden moeite met de lange speelduur, en klaagden dat ze hierop verlies zouden lijden. Zodoende werd deze versie diverse malen bewerkt, en uiteindelijk uitgerekt naar 181 minuten. Zo zijn er in deze film een aantal muzikale optredens van hoofdrolspeelster Judy Garland toegevoegd. De gerestaureerde versie werd op 7 juli 1983 in de Radio City Musical in New York vertoond. De film kreeg na afloop een staande ovatie. Beide dochters van Judy Garland zaten in het publiek, en hebben 20 minuten met tranen in de ogen gezeten. Dit eerbetoon was eveneens weggelegd voor regisseur George Cukor. Hij is helaas nooit in staat geweest om deze gerestaureerde versie te bekijken, omdat hij op 24 januari dat jaar overleed.

Ook deze cast is schitterend samengesteld. Het heeft een tijdje geduurd alvorens James Mason werd gecast. Bekende acteurs zoals Humphrey Bogart, Marlon Brando, Montgomery Clift, Gary Cooper, Henry Fonda, Errol Flynn, Cary Grant, Ray Milland, Gregory Peck, Tyrone Power, Frank Sinatra, James Stewart en Robert Taylor gingen hem voor. Allen hadden hun eigen persoonlijke redenen om dit aanbod af te wijzen. Judy Garland is perfect gecast als tegenspeelster, en ook in deze versie is een zichtbare chemie aanwezig. Wel liep het gezicht van Garland een aantal kneuzingen op. Dit tijdens de scène waarbij een dronken Norman haar onbewust in het gezicht slaat. Het verliep lang niet altijd vlekkeloos met Garland op de set. Het was bekend dat de actrice zichtbaar moeite had met haar drukke levensstijl. Nadat ze geregeld bij MGM niet kwam opdagen, begon ze zich ook meer bij Warner Bros. ziek te melden. Hierdoor liep de productie behoorlijk wat vertraging op.

Regisseur George Cukor stond bekend als een man met de bijzondere aanpak. Hij dreef zijn acteurs en actrices tot het uiterste. Ook Judy Garland heeft dit mogen ervaren. Anderzijds was zijn zachte kant eveneens duidelijk zichtbaar op de set. Hoewel de regisseur zijn 37e speelfilm maakte, was dit zijn éérste musical en volledige film in kleur.

Ook in deze versie werden beide hoofdrolspelers (Garland en Mason) genomineerd voor een Oscar. In 1937 ging deze eer naar Janet Gaynor en Fredric March. In totaal werd deze versie uit 1954 6 keer genomineerd voor een Oscar, won 5 prijzen en werd nogmaals 5 keer genomineerd. Indien je van plan bent om de DVD te kopen, wees dan vooral zeker dat je de gerestaureerde versie besteld! Wie bekend is met de andere versies, zal beslist geen spijt krijgen van zijn/haar aankoop.

3,5 *