Meningen

Een typische arthouse-film voor een selectieve doelgroep. De een vindt hem vreselijk, en de ander spreekt van een meesterwerk.

David Lowerie was verantwoordelijk voor het script en de regie. Hij karakteriseerde zijn idee om een film over een geest te maken als een primordiaal miasma in zijn hersenen. Dit aangezien hij een geest had gezien die er precies zo uitzag als in deze film. Lowery was van mening dat het een heel gek beeld is, dat afwijkt van de norm in termen over hoe een verhaal wordt verteld. In een interview gaf Lowery te kennen dat de film was geïnspireerd op de relatie met zijn vrouw. De regisseur wilde Texas niet verlaten, en weigerde om naar Los Angeles te verhuizen. Dit zorgde voor een ruzie binnen zijn huwelijk. Een groot deel van de dialoog in deze film, is ontleend aan die argumenten. Hij baseerde het script als een reactie op een artikel genaamd "The Really Big One" van Kathryn Schulz uit 2015. Het artikel bespreekt mogelijke natuurrampen die de mensheid zouden kunnen vernietigen. Dit in dezelfde geest als de monoloog van de voorspeller tijdens het dansfeest. De filmmakers mochten het huis gratis gebruiken, omdat het al op de lijst stond om gesloopt te worden. Lowery gaf te kennen dat het eigenlijk heel therapeutisch was om te zien hoe het huis werd afgebroken, nadat hij er tijdens een zinderende zomer in Texas had gewerkt. Lowery werd met Casey Affleck en Rooney Mara herenigt na hun samenwerking in Ain't Them Bodies Saints. Lowery en Affleck werkten daarnaast samen tijdens The Old Man & the Gun. De regisseur gaf tijdens het audiocommentaar te kennen dat hij de geest van de buurman vertolkte. Hij was daarnaast van plan om tijdens de partyscène muziek van Kesha te gebruiken. De producenten van de zangeres gaven niet alleen toestemming, maar arriveerden ook op de set om als figuranten te verschijnen. De opnames vonden plaats in Irving, Texas. Dit met de opbrengsten van Pete's Dragon. De opnames werden verborgen voor het publiek. Het project werd pas maanden na het filmen aangekondigd. Producent Adam Donaghey werd op 22 oktober 2020 door een grand jury in Dallas County aangeklaagd wegens aanranding van een kind. Een jonge vrouw plaatste begin 2020 een bericht op Facebook dat Donaghey haar had verkracht en misbruikt tijdens de productie van deze film. Lowery was bedroefd en boos door deze beschuldiging, en hoopte dat de aanklager gerechtigheid zou vinden. Donaghey zou volgens het hoofd van de in Dallas gevestigde studio Cinestate diverse projecten hebben neergelegd.

Rooney Mara kreeg de opdracht om een diepe en persoonlijke betekenis te schrijven, en dit met niemand te delen. Het briefje bleef in de muur zitten, nadat het huis werd gesloopt. Sindsdien beweert Mara dat ze niet meer weet wat ze heeft geschreven. De actrice vond de taartscène alles behalve smakelijk. Voor de bewuste scène werden meerdere taarten gebakken en getest. Mara was een kieskeurige dame, en ging voor een suikerarme, glutenvrije en veganistische chocoladetaart. Volgens Lowery was deze heerlijk, maar Mara dacht hier duidelijk anders over. De scène werd in één take opgenomen. Een opmerkelijk detail is dat de actrice nog nooit eerder een taart had gegeten. Casey Affleck moest verschillende petticoats en een hoepel onder het laken dragen. Dit om de juiste vorm voor de geest te creëren. Daarnaast werden sommige scènes met art director David Pink opgenomen, die een vergelijkbare bouw bleek te hebben.

De voorspeller heeft het langste stuk dialoog in deze hele film. De personages brengen het merendeel van de film in een diepe stilte door. Dat is wellicht een verklaring voor de saaie toon. Toch bestempelde Guillermo del Toro dit als zijn favoriet van 2017. Hij noemde het een meesterwerk, en een van de beste filmische spookverhalen ooit gemaakt. Kort en krachtig gezegd kunnen sommige scènes diep ontroerend aanvoelen als er eerlijk over wordt nagedacht. Anderzijds bevat het langdurige momenten van saaie leegte. Dit soort films vereist veel geduld. Laten we gewoon breder kijken, dan dat we in dit geval op het scherm krijgen te zien. Een gulle middenweg lijkt mij daarom wel toepasselijk. Ik heb respect voor de wijze waarop deze film werd gemaakt, maar als kijker werd ik te weinig emotioneel betrokken bij het verhaal.

2,5 *

Dit heb ik dus ook. Hoewel ik eerlijk moet blijven dat 50 to 1 (2014) beter was. Deze familiefilm heeft wat aardige momenten, maar komt niet echt goed uit de verf. Er zitten wat feitelijke onjuistheden over paarden in, maar zal voor de echte liefhebbers nog wel te pruimen zijn.

2,5 *

De omschrijving van het verhaal geeft de indruk dat het hier om een spannende horrorfilm gaat, maar niets is minder waar.

Ondanks wat korte horror-elementen, is deze film het beste te omschrijven als een romantische dramafilm. De film werd volledig in zwart/wit geschoten, en dit zorgt voor een aangename sfeer. Hoewel de set anders doet vermoeden, vonden de opnames in Taft Californië plaats.

Ana Lily Amirpour nam zowel het script als de regie voor haar rekening. Hiermee maakte ze haar eerste speelfilm. Daarnaast verscheen ze in een korte cameo als het personage Shirin. Verder staat ze bekend als een fanatieke skateboardster en kattenliefhebster. Zo was ze de stand-in van Sheila Vand tijdens de skateboard-scène, en besloot ze om een kat in het verhaal te verwerken. De opnames namen 24 dagen in beslag.

Als horrorfilm ongeschikt, maar hij kijkt prima weg als een romantische dramafilm.

3,0 *

Een matige film die nooit veel populariteit heeft gekend. Dit is op basis van het verhaal en de cast ook niet zo vreemd.

De enige bekende is June Allyson. De actrice speelde in de jaren '40 en '50 in veel films. Met name in de jaren '80 ging ze zich toeleggen op TV-series. A Girl, Three Guys, and a Gun (2001) was haar laatste film na een afwezigheid van 24 jaar binnen de filmindustrie. Uiteindelijk overleed ze in 2006 op 88-jarige leeftijd. Hoewel het verhaal een herkenbare boodschap meegeeft, blijft verder succes uit. Mede door matige humor, en een slechte soundtrack.

2,0 *

Zonde dat een sterke cast deel uitmaakt van een vreemde en matige komedie.

Het verhaal zou zomaar een biografie over Charlie Sheen kunnen zijn. Zijn personage Charlie Swan III beschikt over bijna dezelfde kenmerken. Een losbollig type die goed in de smaak valt bij vrouwen, en over voldoende macht beschikt. Aan de hand van Swan's fantasieën wordt zijn leven grotendeels in kaart gebracht. Dit in combinatie met zwakke humor die amper weet te onderhouden.

2,0 *

Het 3e en laatste deel na A Golden Christmas (2009) en 3 Holiday Tails (2011).

Ondanks dat de puppy's schattig blijven, is het verhaal verre van origineel. Deze romantische komedie heeft een paar leuke momenten, maar weet helaas niet het ultieme kerstgevoel te creëren.

2,5 *

Helaas is dit een typisch grensgevalletje.

Het verhaal is voorspelbaar, maar weet tegelijkertijd te zorgen voor een onderhoudende kerstfilm. Ideaal voor mensen die willen afwijken van de standaard kerstfilms, zoals ze jaarlijks op TV voorbij komen. Verder is de poster wat misleidend. Hoewel er richting het einde van de film een paar puppy's worden geboren, draait het verhaal grotendeels om Jessica en Michael. De zogenaamde haat-liefde relatie waar uiteindelijk een romance uit voortkomt. Kleine kinderen komen dus bedrogen uit!

De film kreeg nog 2 sequels onder de titels: 3 Holiday Tails (2011) en A Golden Christmas 3 (2012).

2,5 *

Ik heb het boek nooit gelezen, maar deze film kijkt redelijk weg.

Mede dankzij de acteerprestaties van Connery en Lithgow, blijft het nog een redelijke rit om uit te zitten. De hoofdrol zou aanvankelijk worden vertolkt door Gary Oldman, maar uiteindelijk haakte hij af. Zijn plek werd ingenomen door Colin Friels.

2,5 *

Het verhaal van de film sprak me erg aan, maar helaas valt het uiteindelijke resultaat tegen.

Stephen King heeft zich na "Sleepwalkers " uit 1992 grotendeels toegelegd op het schrijven van TV-films en miniseries. Dit nieuwe filmscript werd geen groot succes. Ondanks een sterke opbouw slaagt de film er niet in om de spanning vast te houden.

2,5 *

Deze TV-film/miniserie beschikt over voldoende elementen om bijna 3 uur uit te zitten.

De beeldschone actrice Juliet Aubrey steelt de show, maar ook Miroslav Simunek beschikt over voldoende talent. Opmerkelijk detail is het leeftijdsverschil tussen beide personages. Aubrey werd in december 2006 40 jaar. Simunek was op dat moment pas 28 jaar.

De film kent weinig recensies. Ik vond hem niet ijzersterk, maar hij is alles behalve slecht.

3,0 *

Deze film is meer een afrader.

De rol van Ralph Macchio blijft bescheiden, en de film is uiteraard niet alleen van hem afhankelijk. Het script is vrij rommelig en weet nauwelijks te boeien. Met uitzondering van een paar dialogen, is de humor amper aanwezig. Ook de actie is matig.

2,0 *

Een leuke komedie die zonder sets werd opgenomen. Alles werd op diverse locaties gefilmd.

Het verhaal heeft zo z'n leuke momenten, en is niet geheel voorspelbaar. Deze film onderscheid zich juist van de standaard seks-komedies zoals we ze kennen. Er verscheen geregeld een glimlach op m'n gezicht. Geen briljante humor, maar zeker niet saai.

3,0 *

Een sterke film die wordt opgedragen aan Harold Irwin Braff, Shoshanah Braff en Nick Cordero.

Zach Braff had ruim drie jaar een relatie met hoofdrolspeelster Florence Pugh. Begin 2022 gingen ze uit elkaar. Op 26 februari 2021 werd bekend dat Braff de film zou schrijven en regisseren. In juli 2021 gaf hij te kennen dat hij graag meer speelfilms wilde regisseren, maar helaas gooide de pandemie roet in het eten. In maart 2021 was MGM in onderhandeling om de rechten te krijgen. Hier gingen meerdere miljoenen dollars mee gepaard. In september dat jaar werd bevestigd dat MGM de film zou produceren en distribueren. De opnames begonnen in november 2021 op de Columbia High School in Essex County, New Jersey. Ondanks het leeftijdsverschil van 10 jaar in de film, verschilt de werkelijke leeftijd tussen Florence Pugh en Celeste O'Connor iets minder dan drie jaar.

Het verslavingsthema is uiteraard in meerdere films verwerkt, maar zelden werd dit met een vleugje humor en oprechte kracht gecombineerd. De cast is goed samengesteld, en Freeman bewijst dat hij na al die jaren nog steeds weet te overtuigen.

3,5 *

Een aardige misdaadthriller.

Het oorspronkelijke opnameschema zou 20 dagen in beslag nemen, maar uiteindelijk duurde het maar slechts 16 dagen om de opnames in Noord-Ierland en België af te ronden. Het appartement van het hoofdpersonage Sarah werd op een set in een studio in België gebouwd. De cast is prima samengesteld. Sarah Bolger was voor regisseur Abner Pastoll de enige juiste kandidate. Dit nadat hij het script van Emelie had gelezen. De film bevat cameo's met de echte moeders van de kinderen. Het script schroomt er niet voor om wat grof taalgebruik en scènes toe te passen. Zo werd de jonge Macie McCauley geleerd om het woord "bitch" voor een enkele regel te gebruiken. Ze bleef dit echter de hele dag herhalen, totdat ze het uiteindelijk was vergeten. Zelfs regisseur Pastoll voelde zich tijdens de montage een beetje ongemakkelijk bij de poging tot aanranding. Met name toen de agent van Sarah Bolger op deze dag de set kwam bezoeken. Tijdens de onthoofdingsscène werd er gebruikt gemaakt van een goedkope prothesekop met weinig haar. Dit vanwege het budget. Het kapsel van Andrew Simpson was zodoende een bewuste keuze. De acteur was uiteraard minder blij met dit resultaat.

Voor een kleine onafhankelijke film met een laag budget, is dit een aardig eindresultaat geworden. Dit terwijl ik er vanaf het begin geen hoge verwachtingen bij had. Mooi om te zien hoe het hoofdpersonage Sarah zich ontwikkelt van een moeder die buiten de criminaliteit wilt blijven, tot een vrouwelijke Leatherface uit The Texas Chain Saw Massacre. Dit met het uiteindelijke doel om de dood op haar man te wreken, en haar normale leven als moeder weer op de rails te krijgen.

3,0 *

Gebaseerd op een toneelstuk van Oscar Wilde, en de meest recente verfilming.

De acteerprestaties zijn goed. Joseph Fiennes werd benaderd voor de rol van Lord Darlington, maar liet deze aan zich voorbij gaan voor The Merchant of Venice (2004). Helen Hunt en Scarlett Johansson doen het eveneens niet slecht. Hoewel ik eerlijk moet bekennen dat een andere actrice Mrs. Erlynne's personage beter zou vertolken.

3,0 *

De enige komedie die Ridley Scott heeft geregisseerd, en ondanks de kritiek een succes werd.

De film is gebaseerd op het boek van auteur Peter Mayle. De opnames vonden grotendeels in Provence plaats. Dit vlakbij het huis van de regisseur waar hij ruim 15 jaar heeft doorgebracht. Russell Crowe levert mooi werk, en zijn Brits accent was alles behalve overdreven. De rest van de cast presteert eveneens voldoende. Aaron Eckhart zou oorspronkelijk een rol vertolken, maar haakte uiteindelijk af.

Een mooie culturele romantische komedie die goed genoeg was voor 2 nominaties, en in 2006 de EDA Special Mention Award heeft gewonnen.

3,0 *

In Amerika naast A Christmas Story (1983) een groot succes.

In Nederland teren we grotendeels op de standaard kerstfilms zoals Home Alone (1990). Zodoende is het wel eens leuk voor wat afwisseling, en de minder bekendere kerstfilms aan bod te laten komen. Mijn verwachtingen waren niet hoog, en wederom schrok ik van de hoge rating op IMDB. Het verhaal is standaard, en hier en daar wat te braaf.

Wat maakt deze film dan toch het bekijken waard? Voor mij is dit ongetwijfeld Ernest Borgnine! De altijd goedlachse acteur die de respectabele leeftijd van 95 jaar heeft mogen bereiken. Zijn acteerprestatie leverde hem een Golden Globe-nominatie op. Ik heb hem altijd al geweldig gevonden in Airwolf (1984).

Zeker een geslaagde familiefilm, maar verre van geweldig.

3,0 *

Een aardige film die zich halverwege de jaren '80 in New York afspeelt.

Geweld, relaties, emoties en foute keuzes zijn de rode draad in deze film onder leiding van Dito Montiel. Alvorens hij als regisseur aan de slag ging, was hij bandlid bij Major Conflict uit New York. In de film wordt naar deze bestaande band verwezen. De cast levert prima werk. Montiel vond Shia LaBeouf in het begin ongeschikt, omdat hij meer op zoek was naar een onbekendere acteur. LeBeouf sloeg tijdens zijn 2e auditie een gat in de muur om wat meer woede aan Dito's personage toe te voegen. Helaas was dit voor George DiCenzo zijn laatste film. De acteur overleed 4 jaar later op 70-jarige leeftijd. Ook Channing Tatum was in topvorm. Tijdens de scène waarin Monty een beroerte kreeg, liet Tatum zijn emoties de vrije loop door met een tafel het raam van een deur te sneuvelen. Gelukkig kreeg hij op tijd zijn emoties onder controle. Deze improvisatie bleef uiteindelijk in de film zitten.

Mijn aandacht dwaalde tijdens het 1e deel een beetje af. Het begint rommelig, maar weet zich uiteindelijk toch te ontpoppen tot een voldoende. Mede dankzij de sterke acteerprestaties. De film was goed genoeg voor 7 prijzen en 9 nominaties.

3,0 *

Een matige Britse komedie met flauwe humor.

George MacKay en Alexandra Roach vertolkten eerder de rol van jeugdvrienden in Private Peaceful. Michael Socha en Emma Rigby waren eerder samen te zien in Once upon a Time in Wonderland.

Liefhebbers prijzen deze film de hemel in, maar persoonlijk kon ik er geen moment om lachen. Wellicht dat ik het concept veel te vaak voorbij heb zien komen. Het geklungel van beide personages om tot fysiek contact te komen, en de bizarre momenten die hieraan voorafgaan. Het kwam allemaal te geforceerd over. De soundtrack vond ik dan persoonlijk wel weer aantrekkelijk.

2,0 *

Het filmdebuut voor Eric Douglas en Keith Carradine.

In Mexico werd deze film gebanned, omdat het een verkeerd beeld zou schetsen van de Mexicaanse bevolking. Het verhaal stelt uiteraard weinig voor, en is het bijna anderhalf uur wachten op de ontknoping. Toch gebeurt er nog genoeg in aanloop naar het duel. Niet een beste in het western-genre, maar ook niet slecht.

3,0 *

Dit is een typisch grensgevalletje.

Over het algemeen ben ik wel een liefhebber van dit soort komedies, maar zo nu en dan kwam de humor niet echt sterk uit de hoek. Er zitten een paar aardige scènes in, en de cast was voor mij voldoende om de film helemaal uit te zitten. Julia Stiles en Larry Miller waren eerder al samen te zien in 10 Things I Hate about You (1999). Verder verschenen Julia Stiles en Selma Blair samen in Down to You (2000).

Een typische Feel Good-movie met een voorspelbaar verhaal, redelijke humor en een aardige cast.

3,0 *