Meningen

Een matige vampierenfilm.

Ondanks de negatieve recensies, was Roger Corman enthousiast over de film. Hij bood regisseur Herschell Gordon Lewis zelfs een baan aan bij zijn productiebedrijf. Hij besloot om dit aanbod af te wijzen. Gordon Lewis heeft in deze film eveneens een cameo.

Wat mij met name irriteerde, was de slechte soundtrack. Deze is veel te eentonig, en begint op den duur irritant te worden. Zonder dat hierbij ook maar enige spanning voelbaar is.

2,0 *

Een onderhoudende thriller.

Schrijver Jimmy Sangster heeft toegegeven dat zijn script gelijk was aan dat van Taste of Fear (1961). Hiermee heeft deze film dus niets nieuws te bieden. Helaas is deze TV-film eveneens wat aan de korte kant. Ondanks alles is deze voor de echte liefhebbers weggelegd.

2,5 *

Een doodsaaie film die uit meerdere korte verhalen bestaat. Elk verhaal bestaat uit een personage met een bepaald soort fobie. Een absolute tijdverspilling en afrader.

1,0 *

Een matige film.

Hannah Fidell ontwikkelde het idee voor een script toen ze nog serveerster was. Het script steekt vrij simpel in elkaar, en een groot deel werd geïmproviseerd. Actrice Lindsay Burdge werkte voor de éérste keer samen met Fidell. De samenwerking verliep zo goed, dat ze 2 jaar later zouden samenwerken in 6 Years (2015). Het verhaal is ontzettend traag, en we zien grotendeels een leerling met zijn lerares Engels rampetampen. Zonder dat hierbij ook maar sprake is van enige chemie.

Fidell won in 2013 een Emerging Woman Award. Verder werd de film 4 keer genomineerd. Vele malen slechter dan Notes on a Scandal (2006).

2,0 *

Geen uitblinker in z'n soort, maar ook niet slecht.

Het plot beschikt over voldoende potentie, maar hier wordt helaas weinig tot geen gebruik van gemaakt. De acteerprestaties zijn redelijk. Leuk om eens een keertje te bekijken, maar geen film die ik in mijn collectie wil hebben.

2,5 *

De remake van 13 Ghosts (1960).

Hoewel het verhaal grotendeels afwijkt van de originele versie, bleven de speciale brillen van toepassing. De special effects en het geluid was voor veel kijkers een pijnlijke zit, omdat alles nauwkeurig werd uitgewerkt. De film heeft het ook grotendeels nodig van deze special effects. Actrice Shawna Loyer moest ruim 5 uur in de make-up stoel blijven zitten. De geruchten deden de ronde dat haar rol werd vertolkt door porno-actrice Aria Giovanni. Dit bleek echter niet te kloppen, want men was in de war met Thirteen Erotic Ghosts (2002).

Persoonlijk heb ik gemengde gevoelens bij deze film. Voor de spanning hoef je het niet te doen, maar voor de rest is het absoluut mooi gemaakt.

2,5 *

Het speelfilmdebuut van A.V. Rockwell.

Het New York in de jaren '90 wordt mooi weergegeven door het decor- en productieontwerp. Ook de acteerprestaties weten te overtuigen. Met name Teyana Taylor in haar rol als de dakloze Inez met een turbulent leven. De film straalt een zekere vorm van spanning uit, omdat je als kijker benieuwd bent wat er met Inez en Terry gaat gebeuren. Het verhaal voelde voor mij echter incompleet. Sommige scènes werden abrupt afgekapt, en sprong de tijd plotseling over. De film voelt op bepaalde momenten zelfs episodisch aan, en was waarschijnlijk als miniserie beter tot zijn recht gekomen. Desondanks een redelijke wegkijker voor mij.

2,5 *

Een matige film.

Dana Lustig stond erop dat de oorspronkelijke titel van de film "Maya " werd aangepast. De ouderwetse lift in de film dient als een tijdmachine. Hierdoor krijgt het hoofdpersonage Mia (Jodie Whittaker) de gelegenheid om bepaalde fouten recht te zetten. Dit zowel in het verleden, heden als de toekomst. De mooie Whittaker wordt o.a. bijgestaan door Dougray Scott. Een aan lager wal geraakte trompettist. Scott kreeg trompetlessen van Guy Barker.

Een film die erg lastig is te plaatsen. Het is namelijk alles behalve een thriller, science fiction of romantische film. Het hoogtepunt voor mij persoonlijk was Whittaker, en dat richting het einde van de film blijkt dat ze al die tijd het bed heeft gedeeld met haar bloedeigen vader Ludwig.

De film werd in 2011 genomineerd voor een Raindance Award.

2,0 *

Winnaar van meerdere filmprijzen.

Een diepgaande film die de emoties vastlegt van een eenzame man. Hij probeert het verlies van zijn vrouw en dochter te verwerken, en trekt er met zijn motor op uit. Zijn eindbestemming is onbekend. Als je op zoek bent naar een film met dialogen, dan kun je deze beter vermijden. Ik denk dat kijkers met een traumatische ervaring zich heel goed kunnen identificeren met het hoofdpersonage. Persoonlijk zaten er wel wat herkenbare dingen in, maar kon het scenario wat beter worden uitgewerkt. Voor de liefhebbers van cinema is dit echter een aanrader.

2,0 *

Een typische film die zo ontzettend fout is, dat hij uiteindelijk goed wordt.

Het genre horror/thriller is volkomen misplaatst. Deze film trekt met name een beperkt aantal sicko's aan. Personen die warm worden van vintage borsten en zweepslagen. Te fout voor woorden.

1,5 *

Een betere film met Eddie Murphy.

De vallende bladeren in deze film, kunnen worden vastgekoppeld aan het talent van Murphy. Zijn succes was met name in de jaren '80 duidelijk zichtbaar. Dit met o.a. Beverly Hills Cop (1984) en Coming to America (1988). Door de jaren heen werden zijn films matig. Het thema concentreerde zich grotendeels op dikke personen. Voorbeelden zijn o.a. The Nutty Professor (1996) en Norbit (2007). Deze film onder leiding van Brian Robbins, is helaas nog geen grote verbetering. Toch is hij ongetwijfeld het bekijken waard.

De film werd in 2008 opgenomen, maar kwam pas in 2012 in de bioscopen. In Amerika was de opkomst dramatisch, en men besloot om de film grotendeels in Europa direct op DVD uit te brengen. Naast de vlotte babbel van Murphy, is hij wel in staat om zijn personage te voorzien van diepere emoties. Dit is wel een belangrijk pluspunt.

Ondanks dit pluspunt waren de critici niet overtuigd. De film werd genomineerd voor 3 Razzies. Murphy werd genomineerd als zijnde slechtste acteur.

2,5 *

Een western die niet zo heel positief werd ontvangen. Volgens MGM leed de film ongeveer 42,000,- dollar verlies.

De actie is matig. Het verhaal draait grotendeels om het leven in het fort, de relatie tussen de hoofdpersonages Maddocks en McQuade en diens ex-vriendin Tracey Hamilton.

In 1962 werd de film genomineerd voor een Golden Laurel.

2,5 *

De "Emma Sweeny" in deze film wordt vertolkt door een Rio Grande Southern #20. Deze smalspoorlocomotief werd gebouwd in 1899 door Schenectady Locomotive Works. De locomotief werd voor deze film opnieuw geverfd en voorzien van een valse schoorsteen, koplamp en andere kenmerken om hem ouder te laten lijken. Voor westerse films was dit gebruikelijk, omdat echte stoomlocomotieven vaak lastig waren te vinden. Kort nadat het filmen was voltooid, werd de locomotief in november 1951 in het Colorado Railroad Museum opgeslagen. Twee jaar geleden werd de locomotief na meerdere restauraties bedrijfsklaar gemaakt, en rijdt regelmatig rond in het museum. Daarnaast is de locomotief nog regelmatig te zien op het YouTube-kanaal van Mark "Hyce" Huber. Sinds 2022 is hij werkzaam bij het Colorado Railroad Museum, en documenteert hij een groot deel van de treinactiviteiten. Hij maakt eveneens educatieve video's over hoe stoomlocomotieven werken. Voor de scènes waarin de locomotief buiten de rails stond, werd er een houten replica op ware grootte gebouwd. Dit houten model veranderde later meerdere keren van eigenaar, en werd uiteindelijk gebruikt in Petticoat Junction als studio-vervanger voor de Hooterville Cannonball. Sommige beelden uit deze film werden hergebruikt voor de pilot-aflevering van Casey Jones. De film bevat een cameo van Marilyn Monroe en fotograaf Berry. Oude foto's bevestigden dat Monroe destijds uitging met Berry.

Een redelijke en onderhoudende western met de nodige clichés. Leuk om eens een keertje te bekijken, maar geen absolute aanrader in zijn genre.

2,5 *

De laatste film met Audie Murphy.

De acteur kwam op 28 mei 1971 om het leven bij een tragisch ongeluk met een privévliegtuig. Het ongeluk werd grotendeels veroorzaakt wegens slecht weer en zicht. Samen met Budd Boetticher richtte hij de filmmaatschappij Fipco op. Grotendeels om nog meer films zoals deze uit te brengen. Helaas waren de financiële omstandigheden slecht. Het heeft Murphy ruim anderhalf jaar gekost om geld bij elkaar te krijgen, en de film te voltooien. De rol van the Kid zou oorspronkelijk worden vertolkt door Peter Fonda.

Ondanks de korte tijdsduur en een laag budget, blijft dit een redelijke western om eens te bekijken. Al is het alleen maar voor Audie Murphy.

2,5 *

De eerste gecrediteerde filmrol van Harrison Ford. Acteur George Hamilton had op dat moment een relatie met de dochter van president Johnson. Zodra ze Hamilton op de set bezocht, werd ze beschermd door de geheime dienst. Roger Corman trok zich enkele weken na de productie terug als coproducent, en werd als regisseur vervangen door Phil Karlson. Monte Hellman werd vervangen als editor. Stella Stevens werd gecast voor de rol van Emily Biddle, maar zij wees het aanbod af. Harry Joe Brown schreef een persoonlijke cheque uit van 1.000.000 dollar aan Columbia Pictures. Dit om de kosten van het overschrijdende budget mee te dekken.

Een matige western met weinig aandacht voor nuance. Het oogt allemaal erg amateuristisch, en het grootste irritatiepunt was met name het acteerwerk van Max Baer Jr. Hij vertolkt de rol van een gekke soldaat, die onophoudelijk begint te giechelen zodra hij een moord heeft gepleegd.

2,0 *

Een sterke rechtbankthriller!

De film is gebaseerd op het boek van John Grisham. Zowel het boek als de film werden te controversieel bevonden. Dit heeft Joel Schumacher er in elk geval niet van weerhouden om een geweldige film te regisseren. Dit in samenwerking met een sterke cast.

Voordat de huidige cast werd samengesteld, waren er nog diverse andere acteurs en actrices in beeld voor bepaalde rollen. Zo werd Kevin Costner overwogen voor de rol van Jake Brigance, en toonde Woody Harrelson eveneens interesse. Schrijver Grisham had hier echter moeite mee, en zowel Costner als Harrelson lieten de film aan zich voorbij gaan. Joel Schumacher bood Val Kilmer de hoofdrol aan tijdens de productie van Batman Forever (1995), maar Kilmer besloot dit aanbod af te wijzen. Matthew McConaughey was oorspronkelijk gecast voor de rol van Freddie Lee Cobb. Nadat hij het script had gelezen, toonde hij meer interesse voor de rol van Jake Brigance. Schumacher besloot hem een screentest te laten doen, en McConaughey kreeg de hoofdrol toegewezen. Paul Newman werd benaderd voor de rol van Lucien Wilbanks, maar hij ging niet akkoord. Grotendeels omdat hij het thema van de film onsmakelijk vond. Donald Sutherland nam diens plek in. Sutherland was van mening dat zijn personage als een radicale zuiplap moest worden gezien, maar Schumacher had de intentie om er een serieuze dramafilm van te maken. Dit was voor Donald Sutherland de tweede film waarin hij samen met zijn zoon Kiefer te zien is. Bruce Dern werd benaderd voor de rol van Judge Noose, maar moest wegens andere verplichtingen afhaken. Octavia Spencer maakte haar acteerdebuut, en voor Joe Seneca was dit zijn laatste bioscoopfilm. De acteur overleed in datzelfde jaar op 77-jarige leeftijd. Andere sterren die eerder in aanmerking kwamen voor bepaalde rollen waren Alec Baldwin, Brad Pitt, Bill Paxton, Ralph Fiennes en Aidan Quinn.

De huidige castleden zijn uitermate sterk. Op het gebied van andere projecten hebben ze eveneens veel gemeenschappelijke connecties. Zo waren Kevin Spacey en Samuel L. Jackson 2 jaar later te zien in The Negotiator (1998), en was Sandra Bullock samen met Kiefer Sutherland 3 jaar eerder te zien in The Vanishing (1993). Ook op het gebied van verjaardagen hadden zowel Samuel L. Jackson en Kiefer Sutherland, alsmede Sandra Bullock en Kevin Spacey veel gemeen.

Niet alleen de cast heeft een belangrijke bijdrage geleverd, maar ook de sterke speech van McConaughey blijft geweldig. Echter gooit een volledige vrijspraak van Carl Lee Hailey wat roet in het eten. Hij moest in werkelijkheid op zijn minst onder toezicht worden gesteld. Dit maakt het helaas net iets minder geloofwaardiger. Toch mag dit de pret niet drukken, en blijft A Time to Kill (1996) één van de beste films die het gevoelige thema rassenscheiding behandeld.

Samuel L. Jackson werd genomineerd voor een Golden Globe. Daarnaast werd de film nogmaals 11 keer genomineerd, en won 7 prijzen. Zeker een aanrader!

3,5 *

Het laatste en minst succesvolle deel uit deze trilogie.

Na A Woman of Substance (1983) en Hold the Dream (1986), werd het hoofdstuk afgesloten met een compleet andere cast en regisseur. De rol van Paula O'Neill wordt deze keer vertolkt door Lindsay Wagner. Zij wordt bijgestaan door Anthony Hopkins die grotendeels het bekijken van de film nog draaglijk maakt.

Jammer dat deze trilogie niet helemaal succesvol werd afgesloten. Wellicht had de originele cast en regisseur dit kunnen verbeteren.

2,5 *

Een van de betere films die Netflix heeft uitgebracht. Tevens de eerste originele film van Netflix die in Vietnam werd opgenomen. Dit met Rachel Leigh Cook en Missi Pyle in de hoofdrol, die eerder samen waren te zien in Josie and the Pussycats.

Hoewel het verhaal nog steeds uitermate voorspelbaar is, bevat de film mooie culturele aspecten. Daarnaast worden we getrakteerd op het prachtige landschap in Vietnam. De cast stelt niet zo heel veel voor, maar de film kijkt redelijk weg. Dit in tegenstelling tot andere troep wat Netflix in de loop der jaren heeft uitgebracht.

2,5 *

Gebaseerd op het gelijknamige boek van Nevil Shute, en volgens de film gebaseerd op feitelijke gebeurtenissen.

De cast is goed samengesteld. Peter Finch werd benaderd door uitvoerend producent Earl St. John. Hij was erg onder de indruk van diens rol in The Story of Robin Hood and His Merrie Men (1952). Ook Virginia McKenna weet te overtuigen.

Deze originele versie was goed genoeg voor 2 BAFTA Awards, en werd 4 keer genomineerd. In 1981 verscheen de gelijknamige mini-serie A Town like Alice (1981).

3,0 *

25 Jaar na de release van A Town like Alice (1956), werd er een gelijknamige miniserie gemaakt.

Deze miniserie bevat 3 delen. Het 1e deel bevat de gebeurtenissen uit de originele film. Mooie rollen voor Helen Morse, Bryan Brown en Gordon Jackson. Dit was tevens de laatste film voor Yuki Shimoda. In datzelfde jaar overleed hij op 59-jarige leeftijd.

Ik heb helaas nooit de volledige versie van 5 uur kunnen bekijken. Bij mijn weten is deze miniserie ook niet meer internationaal op DVD verkrijgbaar. Alleen een ouderwetse VHS-tape. Dit is best wel zonde, want deze versie is zeker weggelegd voor de personen die de originele versie uit 1956 hebben bekeken.

Joan Wilson en Henry Crawford werden genomineerd voor een Primetime Emmy. Daarnaast won deze miniserie 8 prijzen.

3,0 *

Deze TV-film maakt onderdeel uit van een trilogie.

Dit is het 1e deel van 3 kerstfilms die werden geregisseerd door Andy Wolk. De anderen zijn Finding John Christmas (2003) en When Angels Come to Town (2004). Deze 3 films hebben 1 man gemeen: Peter Falk. De acteur die we beter kennen als Columbo.

Het verhaal is leuk samengesteld, maar blijft net zoals de meeste kerstfilms behoorlijk clichématig en voorspelbaar. Het is echter een gunstige vervanger voor alle andere standaard kerstfilms die jaarlijks op TV voorbij komen.

Merkwaardig genoeg is alleen dit 1e deel in Nederland op DVD verkrijgbaar. (Inclusief Nederlandse ondertiteling). De andere 2 delen zijn hier helaas nooit uitgebracht, maar zijn wel via buitenlandse webwinkels te bestellen.

2,5 *

Het vervolg op A Través de Mi Ventana.

Ik was al geen liefhebber van het eerste deel. Dit tweede deel brengt helaas weinig veranderingen met zich mee. Het plot is zwak, en de film wordt slecht uitgewerkt. Nog een belachelijk detail: Ares krijgt de schuld, omdat hij niet in staat is geweest om Yoshi te reanimeren. Persoonlijk denk ik dat reanimatie al helemaal niet meer mag baten na zo'n lelijke val.

2,0 *

Normaal gesproken zou ik een liefhebber zijn van dit soort documentaires, maar helaas valt deze onder Netflix. De visuele presentatie overtreft de diepte, breedte en helderheid van de inhoud. In grote lijnen niet echt vernieuwend met veel geklets. Mocht je al bekend zijn met de beginselen van 'oneindigheid', dan zijn er betere in zijn soort te vinden. Zoals gezegd wel visueel aantrekkelijk.

2,5 *

Een redelijke afsluiter na A Man Called Horse (1970) en The Return of a Man Called Horse (1976).

Richard Harris wordt in dit laatste deel bijgestaan door Michael Beck. De acteur vertolkte zonder auditie de rol van John Morgan's zoon Koda. Het mag duidelijk zijn dat dit 3e deel niet kan tippen aan zijn voorgangers.

2,5 *

Een matige animatiefilm die niet zo heel succesvol werd ontvangen. Volgens Gary Goldman werd de film zonder enige vorm van promotie uitgebracht, en was de release beperkt. Goldman gaf verder te kennen dat Warner Bros. geen enkel vertrouwen had in deze film. Oorspronkelijk zou de film worden gedistribueerd door MGM in de Verenigde Staten, en door J&M Entertainment in het buitenland. Beide bedrijven lieten het project vallen vanwege zorgen over het faillissement van de studio van Bluth. Warner Bros. kocht de distributierechten in maart 1993. Dom DeLuise leende zijn stem aan veel Don Bluth-films, maar dit is de enige animatiefilm waarin hij het hoofdpersonage vertolkt.

Ondanks de levendige muzikale score, is dit niet echt positief te noemen. De karakterontwerpen en animatie zijn oubollig. Vroeger wisten we uiteraard niet beter, maar kritisch gezien is dit geen aanrader.

2,0 *