A Thousand Words (2012)

Een betere film met Eddie Murphy.

De vallende bladeren in deze film, kunnen worden vastgekoppeld aan het talent van Murphy. Zijn succes was met name in de jaren '80 duidelijk zichtbaar. Dit met o.a. Beverly Hills Cop (1984) en Coming to America (1988). Door de jaren heen werden zijn films matig. Het thema concentreerde zich grotendeels op dikke personen. Voorbeelden zijn o.a. The Nutty Professor (1996) en Norbit (2007). Deze film onder leiding van Brian Robbins, is helaas nog geen grote verbetering. Toch is hij ongetwijfeld het bekijken waard.

De film werd in 2008 opgenomen, maar kwam pas in 2012 in de bioscopen. In Amerika was de opkomst dramatisch, en men besloot om de film grotendeels in Europa direct op DVD uit te brengen. Naast de vlotte babbel van Murphy, is hij wel in staat om zijn personage te voorzien van diepere emoties. Dit is wel een belangrijk pluspunt.

Ondanks dit pluspunt waren de critici niet overtuigd. De film werd genomineerd voor 3 Razzies. Murphy werd genomineerd als zijnde slechtste acteur.

2,5 *

Mierzoet en niet zo heel erg grappig.

Ik was benieuwd geraakt door de slechte reputatie van deze film, en toen ik 'm zaterdag voor 1 euro zag liggen heb ik 'm meegenomen. Met de beste wil van de wereld ben ik 'm gaan kijken, maar ik vond 'm gewoon niet grappig. Jack is en blijft een arrogante lul, ook mét dat mierzoete Amerikaanse einde: zou er ooit een film komen met levenslessen waarbij de uitdrukking 'familie is het belangrijkste' (flauwekul, ik ken veel leukere mensen dan sommige familieleden) níet aan de orde komt?

Fijn dat er mensen zijn die dit een hoopvolle film vinden met een belangrijke boodschap, voor mij was dit het niet. Ik mis de tijden van gewaagdere films als Coming to America.

1,5*

Film was oke, maar een van de mindere van Murphey.

Zaten wat langdradige stukken in.

Niksig.

Eens in de zo veel tijd slaat Murphy de plank flink mis. Het is dat het midcentury modern house zo mooi was, viel er toch nog wat te genieten, maar voor de rest was dit niet best.

Eén grote cliché draak met foute muziek en een omslachtig vergezocht verhaal om tot de kern te komen. De goeroe straalde niks uit en de sidekick hulp was niet grappig. Speelduur was ondanks de 90 minuten toch nog te lang.

Afwisselend met grappige en trage stukjes. Ik vond de film wel grappig. Zaten trage stukjes in maar leuk genoeg voor een avondje. Een tussendoortje dus.

Matige film over een praatgrage boekenverkoper die nog maar een beperkt aantal woorden te zeggen heeft. Op zich een aardige gimmick voor een volbloed komedie. Echter is deze film dat niet. Het dramatische gedeelte werkt niet echt. Qua komedie is het hier en daar nog wel vermakelijk en Eddie Murphy is op zich prima gecast.

Vervelende komediefilm met een Eddie Murphy die veel te veel bekken trekt en hoge stemvolumes gebruikt. Het maakt dat A Thousand Words bij vlagen werkelijk geen doorkomen aan is en de kantelpunten op dramatisch vlak komen vervolgens te laat. Het is voor de kijker vooral frustrerend om te zien hoe dommig deze volwassen personages overkomen en alhoewel het concept optimaal wordt benut, wil dit nergens voor enige sympathie zorgen. Kerry Washington is overigens totaal ongeschikt in de rol als moeder en regisseur Brian Robbins laat alles vooral overkomen alsof niemand over enige vorm van intelligentie beschikt. Het laatste kwartier is redelijk, het overige gedeelte verre van.

Wat een mooie les in nederigheid en nietigheid! Zo, kwam die even binnen, zeg. Helaas heeft Murphy een wat kwalijke reputatie opgebouwd doorheen de jaren. Toch is hij de geknipte man voor deze rol die de mix houdt tussen komedie en drama, transformerend van bekken trekkende brulaap zoals we hem kennen tot een volledig neergedaalde rust vindende nagenoeg terminale patiënt. Zeer mooie beeldspraak ook in deze film, en hoe het een thema als dementie verwerkt. Echt krop in de keel en tot tranen toe bewogen op het eind, en dat bezorgen me toch maar weinig films. Hoe jonge Jack tegen volwassen Jack staat te praten, doet je wel wat reflecteren over je eigen levensloop.

Deze film doet me ook zo denken aan m'n favoriete song Larger Than Life van Sonata Arctica. Enkele passages daaruit:
I climb up on the stage
Wearing an old man's face
I've said those words a thousand times
To get here took its time, I forgot to make a life
Between the scripted ones I knew
When admiration grew I was only loved by few
We all shall one day become what we play
The marvelous, magical, bewildering array
Of trees and stones as we work our way up
When life becomes a play
And I don't know the role I'm cast
It's all wrong
I will fall
Deeper into the role written in a drunken haze, it seems
By the Shakespeare in me
I lived half a century aboding deep in vanities
Am I now wise, when I've learned all the traits
Of a fool?
The mirror now cries
Ageless mask fades to true life
To taste the immortal grace
I lived the role I played
Alone in a golden cage
I climb down from the stage
Remove the young man's face
And underneath reveal a sage
"Young man, you play my role
Breath life into that soul
Prepare to live a thousand lives"
Now when you think it's all over, you find love
A flower starts to bloom, a chapter starts anew
The greatest moment in life
Mirror still lies, time's a cruel, silent landslide
It builds you up within, destroys the shell you're in
And everything will fall into place

Ze kunnen deze film haast niet beter samenvatten... Wat mij betreft een enorm positieve verrassing.