Meningen

Een niet al te sterke kerstfilm met C. Thomas Howell in de hoofdrol. Hij doet het over het algemeen niet slecht, maar toch is deze brave familiefilm niet echt voor hem weggelegd. Daarnaast heeft het script eveneens weinig verrassends te bieden.

De sequel verscheen afgelopen jaar onder de titel: A Christmas Eve Miracle (2015).

2,5 *

Het regiedebuut van Ray Milland, die tevens de hoofdrol vertolkt in deze western. Hij ontving eveneens een percentage van de winst. De opnames gingen in maart 1955 van start. Een deel van de film werd in de zandduinen buiten St. George, Utah opgenomen. In april 1955 keerde de crew terug naar Los Angeles.

Een grimmige en redelijk overtuigende western voor de liefhebbers.

3,0 *

Een standaard actiefilm met Vin Diesel die aardig uitpakt. Niets meer en niets minder.

Het verhaal is op sommige punten voorspelbaar, maar de actie maakt veel goed. Het moment waarop de vrouw van Sean wordt doodgeschoten, zie je al van ver aankomen. Dit zorgt al snel voor een persoonlijke wending in het verhaal. Regisseur John Herzfeld heeft eveneens een belangrijk aandeel gehad, maar het was grotendeels F. Gary Gray die de touwtjes in handen had.

Vin Diesel werd in 2003 genomineerd voor de Teen Choice Award. Niet z'n beste film, maar voor de liefhebbers zeker meegenomen.

3,0 *

Het plot doet vermoeden dat het hier om een misdaadthriller gaat, waarin John Wayne een corrupte en politieke bende oprolt. Uiteindelijk lijkt het meer om een luchtige komedie te gaan. De mix van komedie en drama werkt echter niet, en geeft de film een ongelijk gevoel.

2,5 *

Een film die deels is gebaseerd op ware gebeurtenissen. Deze vonden destijds in 1528 plaats in Spanje.

Na diverse afwijzingen van andere acteurs (waaronder Robert Redford), ging de hoofdrol naar Richard Harris. Het verhaal bevat grotendeels Indianentaal, en bevat een aantal pijnlijke en aardige scènes. Met name voor het hoofdpersonage.

De film werd 2 keer genomineerd, en viel tijdens de Western Heritage Awards 1971 in de prijzen. In 1976 verscheen de sequel onder de titel: The Return of a Man Called Horse (1976). Het hoofdstuk werd afgesloten met Triumphs of a Man Called Horse (1982).

3,0 *

Een redelijke spaghettiwestern.

De cast bestaat uit bekende western-acteurs die vooral bekendheid hadden rond eind jaren '50, en begin jaren '60. Geen hoogvlieger, maar redelijk onderhoudend.

2,5 *

Persoonlijk heb ik mij nooit zo verdiept in de geschiedenis. Zodoende wist ik eveneens weinig van de relatie tussen Thomas More en koning Henry VIII. Deze film was een prima excuus om hierin verandering te brengen!

Dit is misschien de meest bekendste en beste versie ooit gemaakt. Acteur Charlton Heston deed zijn uiterste best om in aanmerking te komen voor de rol van Thomas More. Hoewel de producenten hem ongeschikt vonden, kreeg Heston de hoofdrol toegewezen in de TV-film uit 1988. Richard Burton sloeg het aanbod voor de rol van Thomas More af. Ook Frank Finlay, Bill Travers, Richard Harris, David Warner en diverse andere acteurs/actrices lieten de film aan zich voorbij gaan. Tevens hadden de producenten acteurs Laurence Olivier en Alec Guinness op het oog, maar regisseur Fred Zinnemann stond erop dat deze rollen vertolkt werden door Paul Scofield en Orson Welles. Volgens Welles liet hij Zinnemann verwijderen van de set, en regisseerde hij z'n eigen scènes zelf. De rest van de cast is eveneens sterk. Het was de éérste grote film voor John Hurt. De acteur kreeg naar verluidt 3,000 Pond voor zijn rol. Om binnen het budget te blijven, kregen sommige acteurs minder betaald. Vanessa Redgrave weigerde zelfs om voor haar cameo betaald te worden.

De film werd binnen 12 weken tijd opgenomen. Om een sneeuwwit landschap te creëren, werden ladingen schuimplastic geleverd. Dit bleek achteraf onnodig te zijn, omdat het plotseling begon te sneeuwen. De film won 6 Oscars. Voor John Wayne groeide deze klassieker zelfs uit tot één van zijn grote favorieten. Daarnaast was de film nog goed genoeg voor 27 andere prijzen en 8 nominaties. Ik zal de andere versies ongetwijfeld gaan bekijken.

Voorlopig 3,5 *

Deze versie uit 1988 is zeker de moeite waard.

Hoewel hij graag de hoofdrol van Thomas More in 1966 had vertolkt, kreeg Charlton Heston deze pas 22 jaar later. Helaas is hij minder sterk dan Paul Scofield. Het was de laatste film met Roy Kinnear die vóór zijn dood werd uitgebracht. De acteur overleed op 20 september 1988. Deze versie duurt ruim 28 minuten langer, maar weet de aandacht wel vast te houden.

Vanessa Redgrave won in 1990 een ACE Award. Ze had in de versie uit 1966 een korte cameo. Tevens werd ze in 1989 genomineerd voor een Golden Globe. Deze film is zeker geschikt voor de kijkers die bekend zijn met A Man for All Seasons (1966). Het verhaal wijkt niet af, maar de acteerprestaties kunnen niet tippen aan de versie uit 1966.

3,5 *

Een documentaire over de succesvolle ontwerper Ozwald Boateng.

Het koste regisseur Varon Bonicos 12 jaar tijd om deze documentaire te maken. We kijken mee over de schouder van Boateng's succes, maar eveneens de tegenslagen die hij zowel op zakelijk als privégebied kreeg te verduren. Op sommige punten is het verhaal heel herkenbaar.

3,0 *

Een aardige dramafilm over de tegenslagen die het hoofdpersonage krijgt te verduren.

Zowel Sigourney Weaver als Julianne Moore leveren een belangrijke bijdrage op het gebied van acteerprestaties. Persoonlijk had de film wel wat ingekort mogen worden. Ook het verhaal had op sommige punten iets beter uitgewerkt kunnen worden. Weaver werd genomineerd voor een Golden Globe. Daarnaast wond de film 3 prijzen, en kreeg nogmaals 5 nominaties.

3,0 *

Een dramafilm die het bekijken waard is.

De film concentreert zich halverwege het verhaal op de homoseksualiteit binnen het Amerikaanse leger. Aan het einde wordt dit zelfs met teksten duidelijk gemaakt. Vooral Dreya Weber is sterk in haar rol. Ze ontving hiervoor een FilmOut Festival Award. Tot slot werd de film genomineerd voor een Dorian Award.

3,0 *

Een terechte klassieker! De favoriete film van JK Rowling en Michael Sheen. Persoonlijk heb ik mij eveneens vermaakt.

De cast bestaat o.a. uit David Niven, Kim Hunter en Raymond Massey. Niven en Massey overleden beiden op 29 juli 1983. Oorspronkelijk zou de rol van June vertolkt worden door Betty Field. Alfred Hitchcock heeft een belangrijk aandeel gehad bij de casting van Kim Hunter. De destijds onbekende actrice had al eerder auditie gedaan voor Notorious (1946). Hitchcock regelde een ontmoeting met regisseur Michael Powell, en hij stemde toe om Hunter de rol van June te laten vertolken. Verder is een jonge Richard Attenborough van de partij, ondanks het feit dat hij maar één regel tekst had. ("It's Heaven, isn't it? ") Lois Maxwell maakte met deze film haar acteerdebuut. De rol van The Judge zou eerst door George Arliss worden vertolkt, maar uiteindelijk werd deze toegewezen aan Abraham Sofaer.

De première van de film vond plaats op 1 november 1946 in het Empire, Leicester Square in London. King George VI en Queen Elizabeth the Queen Mother waren hierbij aanwezig. Dit betekende een grote doorbraak voor de film. De technologie voor 1946 vind ik opmerkelijk goed. Zo werd er een grote roltrap gebouwd die 3 maanden tijd in beslag nam. De kosten kwamen neer op ruim 3,000 pond. Regisseurs Michael Powell en Emeric Pressburger wonnen een Bodil Award, en werden genomineerd tijdens de New York Film Critics Circle Awards 1946.

4,0 *

Een standaard kerstfilm van Hallmark met een standaard plot. Zo nu en dan wordt er een wending aan toegevoegd om de clichés te voorkomen, maar in grote lijnen weet je hoe het zal aflopen. Jill Wagner en Cameron Mathison doen hun best, maar deze film heeft voor de rest weinig origineels te bieden.

2,5 *

"Opgedragen aan de man die ons aan het lachen maakte."

Deze tekst krijgen we te lezen na de aftiteling van de film. Na het overlijden van de acteur, kreeg deze film een recut. Het was één van de drie films die na zijn dood werd uitgebracht. Dit was de 2e kerstfilm voor Williams. Eerder was hij kort te zien in Noel (2004).

Ondanks zijn geweldige acteerprestaties, is deze film niet bepaald de moeite waard. Er is totaal geen goede chemie tussen Joel McHale en Robin Williams. De warmte en het kerstgevoel is matig. Bijzonder jammer dat deze film geen succes werd.

Een matige 2,5 *

Een goede oorlogsdrama onder leiding van Keith Gordon. In 1993 werd hij genomineerd voor een Independent Spirit Award.

Gary Sinise maakte met deze film zijn acteerdebuut. De opnames vonden plaats in Utah, nadat Joegoslavië ongeschikt bleek te zijn. De cast en crewleden zullen dit avontuur niet snel vergeten. De koudste winter was namelijk een feit. De temperaturen daalden 's nachts tot -30 graden.

Deze film barst niet van de actie, maar concentreert zich grotendeels op de emoties van de hoofdpersonages. Hier zijn ze zeker in geslaagd.

3,5 *

Regisseur Michael Hoffman maakte voor het eerst kennis met dit stuk, toen hij op de universiteit in Boise, Idaho de rol van Lysander vertolkte. De cast in dit Shakespeareverhaal bestaat uit Oscarwinnaars Kevin Kline, Sam Rockwell en Christian Bale. Michelle Pfeiffer, Stanley Tucci en David Strathairn werden voor een Oscar genomineerd. Dit was de eerste poging tot Shakespeare voor Michelle Pfeiffer, sinds haar debuut als actrice in een New Yorkse toneelproductie van "Twelfth Night." Samen met Rupert Everett was ze acht jaar later in Stardust te zien. Kevin Kline en Stanley Tucci verschenen later samen in Beauty and the Beast.

De opnames verliepen alles behalve vlekkeloos. De cast en crew moesten ruim vijf weken in de nacht filmen. De studioset bevond zich in een hangar ter grootte van een vliegtuig. Dit had een negatief effect op de planten en het weelderige groen. Deze begonnen te rotten, waardoor er allerlei schadelijke gassen vrijkwamen. Een deel werd gefilmd in Toscane. De opnames in de studio vonden plaats in Cinecitta in Rome. De gebeurtenissen in het stuk zelf spelen zich af in Griekenland. Het moddergevecht tussen Calista Flockhart en Anna Friel, moest twee keer worden gefilmd. Het duurde vier uur om de actrices voor te bereiden, en schoon te maken voor een tweede opname. In eerste instantie was Flockhart niet geïnteresseerd in een smakeloze, belachelijke en frivole komedie. Uiteindelijk veranderde ze van gedachten. Het schema van de film moest zich wel aanpassen aan haar werkzaamheden voor Ally McBeal. Een deel van de orkestpartituur is afkomstig van Felix Mendelssohn's toneelmuziek uit 1843. Het werd eveneens gebruikt in Frederick Ashton's balletbewerking "The Dream" uit 1964, en in George Balanchine's balletversie van het stuk. A Midsummer Night's Dream gebruikt ook royale stukken muziek van Mendelssohn. Kevin Kline was niet blij met de rol van Bottom, en had liever de rol van de vorstelijke Oberon vertolkt. De vrouw van Bottom verschijnt niet in dit stuk. Ze werd aan deze productie toegevoegd om een ongelukkig leven te laten zien, en om zijn karakter sympathieker te maken.

Persoonlijk heb ik mij nooit veel in Shakespeare verdiept. Toch vond ik de uitwerking in deze versie niet slecht. Kijkers die dit stuk meer als een film beoordelen, komen helaas bedrogen uit. De setting en acteerprestaties zijn goed, en heb ik respect voor de manier waarop dit stuk in beeld wordt gebracht. De echte liefhebbers van Shakespeare zullen deze ongetwijfeld hoger beoordelen.

2,5 *

Een luchtige romantische komedie van en met Woody Allen.

De film werd financieel geen succes. Samen met September (1987) waren dit de dieptepunten van Allen's carrière. Toch heeft hij er geen spijt van dat hij de film heeft gemaakt. Persoonlijk heeft hij veel plezier gehad bij zowel het acteren als regisseren. Hij schreef het script binnen 2 weken tijd. De film werd tijdens de zomer van 1981 opgenomen.

Hoofdrollen waren er o.a. voor Woody Allen, Mia Farrow en José Ferrer. Het was de éérste samenwerking tussen Allen en Farrow. Later verscheen zij nog in 13 andere films onder leiding van de regisseur. Het was de doelstelling van Allen om Diane Keaton de rol van Ariel te laten vertolken. Echter was de actrice verhinderd wegens haar verplichtingen aan Shoot the Moon (1982). Mary Steenburgen zou oorspronkelijk 6 jaar later in Allen's film Another Woman (1988) verschijnen, maar haar scènes werden achteraf geschrapt.

Mia Farrow werd in 1983 genomineerd voor een Razzie Award als zijnde slechtste actrice. Ondanks de kritiek blijft de humor lekker luchtig. Ideaal geschikt om een saaie avond door te komen. Een komisch detail is dat acteur José Ferrer op de set werd verleid door Dustin Hoffman. Echter was Hoffman verkleed als Dorothy Michaels uit de film Tootsie (1982). Ferrer was hiervan niet op de hoogte.

3,0 *

Een film die onnodige ophef veroorzaakte na aanleiding van Angelina Jolie's rol als Mariane Pearl. Zo was het racistisch om een blanke actrice door te laten gaan voor een personage met een donkere huidskleur. En dit terwijl de echte Mariane Pearl akkoord ging om de hoofdrol aan Jolie toe te wijzen. Zelfs de recente Oscar-uitreikingen hebben een vermeende racistische lading gekregen die volkomen onterecht is.

Brad Pitt heeft zich destijds laten inspireren om het verhaal naar het witte doek te brengen. De cast is aardig samengesteld. Dit geldt eveneens voor Angelina Jolie die over een goed stel longen moest beschikken. Vooral na de melding dat haar man is onthoofd, en tijdens de geboorte van haar zoon Adam. Eerder was ze samen met tegenspeler Will Patton te zien in Gone in Sixty Seconds (2000). Acteur Irrfan Khan kon geen visum krijgen om Pakistan binnen te komen.

Warner Brothers zou oorspronkelijk de film financieren, maar Paramount nam uiteindelijk het stokje over. Jolie werd o.a. genomineerd voor een Golden Globe. Daarnaast won de film 4 prijzen, en werd nogmaals 17 keer genomineerd. Geen hoogstaander, maar ook niet slecht.

3,0 *

Gebaseerd op het gelijknamige boek van James Frey.

In 2006 moest auteur James Frey publiekelijk toegeven dat het boek geen memoires was, maar pure fictie. Oprah Winfrey was destijds een van zijn grootste supporters. Ze redigeerde haar steun en beschaamde hem publiekelijk, omdat hij de leugen als waarheid vertelde. Dit aangezien hij ervan profiteerde tijdens een aflevering op 26 januari 2006. Het gelijknamige boek werd controversieel, nadat Frey werd ontmaskerd voor het verzinnen van een verhaal dat oorspronkelijk als memoires werd gepresenteerd. Nadat het boek werd gepubliceerd, was Warner Bros. van plan om er een verfilming van te maken. Dit met Orlando Bloom en Josh Hartnett in gedachten. Regisseuse Sam Taylor-Johnson is getrouwd met hoofdrolspeler Aaron Taylor-Johnson. Ryan Hurst en Charlie Hunnam waren eerder samen te zien in Sons of Anarchy. Juliette Lewis en Giovanni Ribisi verschenen eerder samen in The Other Sister.

Dit is weer een typische film die op de rand balanceert tussen redelijk en goed. Wellicht was het vele malen interessanter geweest als men besloot om de controverse rondom het boek te verfilmen. De film heeft echter zo zijn momenten, en weet je tot op zekere hoogte mee te slepen in het verhaal. Een verhaal dat achteraf pure fictie blijkt te zijn. Volgens de dokter was James Frey bijna dood. Dit op basis van zijn vitale organen die nauwelijks werkten. Echter zag hij er in de film kerngezond uit. Ik denk dat ik meer kies voor een verhaal dat gewoon op pure feiten is gebaseerd.

2,5 *

Gebaseerd op het waargebeurde verhaal van José Moreno Hernández. De eerste Spaanse migrant die een NASA-astronaut werd. Terwijl hij in 2009 in een baan rond zijn Space Shuttle-missie zat, werd hij tevens de eerste persoon die de Spaanse taal in de ruimte gebruikte tijdens het tweeten. De rol van Hernández wordt vertolkt door Michael Peña. De acteur speelde eerder een astronaut in The Martian.

Een indrukwekkende biografie over het leven van Hernández, en zijn toewijding om astronaut te worden. Een verhaal dat gepaard gaat met de nodige tegenslagen, de vastberadenheid om je doel te bereiken en het verwezenlijken van je grote droom. De film weet binnen een acceptabele tijdsduur zijn levensverhaal in beeld te brengen. Dit gecombineerd met aantrekkelijke visuele effecten. Toch is het niet iets wat we nog nooit eerder hebben gezien.

3,0 *

Na het succes van Ted (2012) waren de verwachtingen groot. Helaas werd deze nieuwe film van Seth MacFarlane lang niet overal positief ontvangen.

De cast bestaat o.a. uit Seth MacFarlane, Charlize Theron en Liam Neeson. Vooral Neeson vond ik geschikt als de ultieme schurk. Helaas is zijn rol echter niet zo groot. Hij stemde toe om de rol van Clinch Leatherwood te vertolken, indien hij gebruik mocht maken van een Iers accent. Amanda Seyfried en Liam Neeson waren beiden al eerder te zien in Chloe (2009) en Ted 2 (2015). Verder werkte Neeson al eerder samen met Ewan McGregor in Star Wars: Episode I - The Phantom Menace (1999). Charlize Theron droeg in deze film een pruik, omdat haar hoofd al grotendeels kaal was voor Mad Max: Fury Road (2015).

Deze western-parodie moet vooral niet te serieus worden opgevat. De film zit grotendeels vol banale grappen, en bevat een aantal leuke verwijzingen. Grote verwijzingen zijn er o.a. naar de film Ted (2012). Het zijn vaak opvallende verwijzingen (Clinch Leatherwood/Clint Eastwood), maar soms ook verwijzingen die men over het hoofd ziet. Zo hoor je Seth MacFarlane tijdens zijn Indianentaal de naam van actrice Mila Kunis noemen. Tijdens het duel met Leatherwood, jodelt Albert een Islamitisch lied. De melodie is duidelijk afkomstig van Tarzan Boy van Baltimora uit de jaren '80. Diverse gastrollen maken het plaatje nog aantrekkelijker. Zo verschijnt Christopher Lloyd in beeld met een replica DeLorean uit Back to the Future Part III (1990), en krijgen we cameo's van Ryan Reynolds, Kaley Cuoco en Jamie Foxx te zien. De aanwezigheid van Foxx bleek achteraf een bepaalde reden te hebben. Zo werd er tijdens de scène bij de schiettent gebruik gemaakt van schietschijven in de vorm van zwarte slaven. Hier werd door een grote groep jankerds met afschuw op gereageerd.

Ondanks de negatieve recensies blijft er genoeg over om van te genieten. Toch is dit geen geweldige film. Deels omdat de stijl van de humor vaak veranderd. Verder duurt hij te lang, en had hij op sommige punten mogen worden ingekort. De film werd in 2015 4 keer genomineerd voor een Razzie Award. Toch kreeg hij ook positieve recensies, en werd hij in 2014 genomineerd voor een Golden Trailer. Like it, or leave it!

Een magere 3,0 *

Een redelijke documentaire over de bekende violist en fotomodel Charlie Siem.

2,5 *

Regisseur Mikko Makela daagde Finland uit om de diversiteit in deze film te erkennen. Hij wilde een film maken die tegelijkertijd Fins en on-Fins was. De film moest worden gezien als een weergave van de meeste dingen die haaks staan op het Trumpisme en het Brexitisme. Dit met respect voor etnische, seksuele en religieuze diversiteit. Makela kon zich op dat gebied goed identificeren met het hoofdpersonage Leevi.

De twee hoofdrolspelers worden gedurende hun romance geconfronteerd met problemen, die ze uiteindelijk onder ogen moeten zien. Het landschap van Finland wordt mooi in beeld gebracht. De film is niet uniek in zijn soort, maar weet op de juiste momenten een gevoelige snaar te raken.

3,0 *

Een geslaagde drama/fantasyfilm.

Het gelijknamige boek werd half geschreven door Siobhan Dowd. Helaas overleed zij op 21 augustus aan de gevolgen van borstkanker. Patrick Ness heeft haar werk uiteindelijk voltooid.

De cast is goed samengesteld. In het begin had ik mijn twijfels over Sigourney Weaver als de grootmoeder, maar deze rol heeft ze prima ingevuld. Haar Engels accent bleek niet zo lastig te zijn, omdat haar moeder van Britse komaf was. De zware en diepe stem van Liam Neeson is wederom geslaagd. Dit is tot op heden zijn vierde film waarin hij een CGI-personage vertolkt. Eerder was hij te horen in The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe (2005), Khumba (2013) en The Lego Movie (2014). Voor de oplettende kijkers is hij zelfs in de film op een foto te zien. Tom Holland was de stand-in van het monster, en werkte eerder samen met regisseur J.A. Bayona aan Lo Imposible (2012).

Films met een dergelijk thema scoren over het algemeen goed. De opzet van het verhaal in deze film wordt meer creatiever en realistischer benaderd. Dit zorgt anderzijds voor wat minder voorspelbaardere momenten. Zo bleef ik hopen dat de moeder zou herstellen, maar dit zou het verhaal uiteraard niet ten goede komen. De soundtrack is goed met o.a. een heerlijke track van Keane. Alles bij elkaar opgeteld komen we uit bij een hartverwarmende film, die wederom een gevoelige snaar weet te raken. Niet voor niets goed voor 26 filmprijzen, en 36 nominaties.

3,5 *

Een goede film over de vele tegenslagen die een zakenman krijgt te verduren. Dit allemaal in New York 1981 waarbij er veel criminaliteit actief was.

De man van de film is ongetwijfeld Oscar Isaac. Nadat Javier Bardem het project had verlaten wegens meningsverschillen, hebben zowel Jessica Chastain alsmede regisseur J.C. Chandor een belangrijk aandeel gehad bij de casting van Isaac. De rol van Anna zou oorspronkelijk worden vertolkt door Charlize Theron, maar zij liet deze rol uiteindelijk aan zich voorbij gaan. Ook acteur Stanley Tucci kwam in aanmerking voor de film. Zowel Jessica Chastain, David Oyelowo en Elyes Gabel waren eerder te zien in Interstellar (2014). Oscar Isaac en Albert Brooks werkten samen in Drive (2011).

Het probleem waar veel filmmakers mee blijven worstelen, zijn de Twin Towers als het gaat om verhalen die zich vóór 11 september 2001 hebben afgespeeld. Bij mijn weten zijn er 2 momenten geweest in de film waarbij de Twin Towers in beeld verschijnen. Na de aanslagen hebben diverse filmmakers deze digitaal toegevoegd.

Jessica Chastain werd in 2015 genomineerd voor een Golden Globe. Tot slot sleepte de film 13 prijzen in de wacht, en werd nogmaals 44 keer genomineerd.

3,0 *

Gebaseerd op het gelijknamige boek van John le Carré. Zijn zoon Stephen Cornwell was één van de producenten die verantwoordelijk is voor de verfilming. Deze film betekende hun éérste samenwerking. De echte naam van John le Carré is namelijk David Cornwell.

Het is tevens één van de laatste films met Philip Seymour Hoffman. De acteur overleed 1 week later na de première tijdens het Sundance Film Festival. Regisseur Anton Corbijn levert goed werk, en heeft zelfs samen met John le Carré een hele korte cameo. Over de cast valt niets negatiefs te zeggen. Nadat Amy Adams, Carey Mulligan en Jessica Chastain werden overwogen voor de rol van Annabel Richter, ging deze uiteindelijk naar de beeldschone Rachel McAdams. Speciaal voor deze film werd haar geleerd om met een Duits accent te praten. Voor actrice Nina Hoss was dit de éérste keer dat ze een Engelstalige rol vertolkte. Voorheen was ze grotendeels in Duitstalige films te zien.

Het is zonde dat Philip Seymour Hoffman op een veel te jonge leeftijd is overleden. Mede dankzij hem is dit een geslaagde spionagethriller die 2 prijzen won, en 5 keer werd genomineerd.

3,0 *

In het begin ben je als kijker in de veronderstelling dat dit een slap aftreksel van The Hand That Rocks the Cradle zal worden. Toch weet deze Lifetime-film redelijk te onderhouden, omdat je al snel merkt dat er iets meer speelt. Helaas worden sommige punten niet voldoende uitgewerkt, maar weet de cast het verhaal tot op zekere hoogte te redden.

2,5 *

In 1995 werd er zelden over postpartumdepressie gesproken, en werd het grotendeels niet gediagnosticeerd. Sindsdien lijdt een op de vijf moeders aan een postpartumdepressie, maar velen schamen zich nog steeds om hierover te praten. Postpartumdepressie is behandelbaar.

Deze tekst is van cruciaal belang voor vele moeders, die net zoals het personage Julie worstelen met deze vorm van depressies. Het heeft niet alleen effect op hun eigen leven, maar ook hun mannen, kinderen en familieleden worden hiermee geconfronteerd. Zij staan vaak machteloos, en creëren onnodige schuldgevoelens. Deze film geeft een realistische blik op de werkelijkheid, en bevat grotendeels een donker sfeertje. De rol van Julie's vader blijft echter een mysterie. Via flashbacks zien we dat Julie in het verleden met fysiek geweld werd geconfronteerd. Later bevat de film een scène tussen Julie en haar vader, die doet impliceren dat Julie wellicht op jonge leeftijd seksueel werd misbruikt. Dit terwijl haar vader op een vrij ongemakkelijke manier zijn spijt betuigt. De film is een emotionele rollercoaster, en zeker niet weggelegd voor een gezellige avond. Ik kon me goed identificeren met het personage Julie, maar anderzijds ook met haar man Ethan Davis. Zware kost voor kijkers die zich maar al te goed kunnen identificeren met deze personages.

2,5 *

De beelden van het prachtige Rio de Janeiro maken deze film nog wat aantrekkelijk. Voor de humor zou ik hem links laten liggen.

2,0 *

Een redelijke film, maar net geen voldoende.

Zoals Gauke al eerder aangaf, ben ik eveneens van mening dat de voice-over behoorlijk storend was. Dit komt de spanning niet ten goede. Dit is ongetwijfeld een gemiste kans, want hier hadden ze meer uit kunnen halen. Het script zit redelijk in elkaar. De vrij onbekende film Fox (2009) heeft zich laten inspireren door dit verhaal. Ook de plotgaten maken het kijken minder aantrekkelijk. Dit in tegenstelling tot Ashley Laurence. Ondanks het feit dat Cuba Gooding Jr. zijn best doet, had zijn rol beter door iemand anders kunnen worden vertolkt.

2,5 *

Voor de liefhebbers van schrijver John le Carré.

Het boek werd al in 1962 door Carré uitgebracht. Door de jaren heen zijn er diverse films en miniseries uitgebracht m.b.t. het personage George Smiley. Het begon allemaal in 1965 met The Spy Who Came In from the Cold (1965). In deze film kroop Rupert Davies in de huid van Smiley. In 1966 verscheen James Mason in The Deadly Affair (1966). De naam van George Smiley werd veranderd in Charles Dobbs. Acteur Alec Guinness speelde het personage 2 keer in Tinker, Tailor, Soldier, Spy (1979) en Smiley's People (1982). Voor A Murder of Quality (1991) kreeg Guinness de gelegenheid om wederom de rol van Smiley te vertolken, maar hij sloeg dit aanbod af. Men besloot zich te wenden tot Anthony Hopkins. Hij verscheen al eerder in Carré's best-seller The Looking Glass War (1969). Helaas kon Hopkins zich niet vinden in de wijzigingen van het script. Ruim 3 dagen vóór de productie van de film werd Denholm Elliott benaderd. Hij woonde op dat moment in Spanje, en weigerde om naar Engeland te komen. Pas na een financiële overeenkomst ging hij akkoord. Tot slot verscheen in 2011 de remake Tinker Tailor Soldier Spy (2011) met Gary Oldman.

Voor Thorley Walters was dit de derde en laatste John le Carré-verfilming na Tinker, Tailor, Soldier, Spy (1979) en The Little Drummer Girl (1984). Na A Murder of Quality (1991) overleed hij op 6 juli 1991 op 78-jarige leeftijd. Joss Ackland was eveneens actief in een aflevering van Tinker, Tailor, Soldier, Spy (1979). Tot slot was ook acteur David Threlfall te zien in een Carré-verfilming onder de titel The Russia House (1990).

Deze film kan niet tippen aan zijn voorgangers, maar weet dankzij Denholm Elliott en Joss Ackland te boeien. De cinematografie is duister, en heeft een sombere sfeer. Zeker bestemd voor kijkers die bekend zijn met het werk van John le Carré. In 1992 werd hij genomineerd voor een Edgar tijdens de Edgar Allan Poe Awards.

3,0 *