A Man for All Seasons (1966)

Yup, was een erg mooie geschiedenisles, waarvan ik me niet kan voorstellen dat ie beter gebracht kan worden.

Dat is precies wat ik dacht. Soms vroeg ik me echt af waar die More zich nou zo druk om maakte. Ik was het niet helemaal met zijn gedachtes eens en ik denk dat er weinige zijn op MovieMeter die dat wel zullen zijn. Echter doet dit vreemd genoeg totaal geen afbreuk aan de film. Ik stond namelijk gedurende de hele speelduur lijnrecht achter More.

Dit is de tweede film die ik van Zinneman zie. De film heeft met High Noon gemeen dat het ook hier gaat over een man die bijna bovenmenselijk koppig is en zijn standpunt liefst tot in de dood zou verdedigen. Ik vond het zeer boeiend, al moet ik toegeven dat het non-filmische en vrij theatrale karakter mij soms ook tegenstond. Geen idee waarom dit een Oscar voor camerawerk won in ieder geval, maar het script en de acteurs verdienen alle lof die ze kregen. Scofield speelt een erg menselijke rol en valt nergens in makkelijke overdrijving. Robert Shaw overdrijft wel, maar dat past bij zijn personage. Ik kan moeilijk uitleggen waarom, maar ik vond het erg grappig dat hij in die scène waarin hij met More sprak in de tuin telkens van het bankje afging en weer ging zitten. Er zat bijna een ritme in. Verder zitten er prima vertolkingen in van Orson Welles, Wendy Hiller en die vent die Cromwell speelt. Het scheelt ook dat ze van die sterke dialogen kregen.

Nog een overeenkomst met High Noon: beide films hebben als opvallendste shot een shot waarbij de eenzaamheid van de hoofdpersoon sterk benadrukt wordt. Bij High Noon is dat een shot met de sherrif alleen op de straat, waarna de camera uitzoomt op de leegte van de straat. Hier is het een shot waar More langzaam de rumoerige, overvolle rechtzaal in loopt terwijl de camera achter hem aan loopt. Mooi in beeld gebracht hoe buitengesloten More nog was zelfs in zo'n volle zaal.
3,5*

Het was alweer een tijd terug dat ik een wat oudere film had gezien. Hij zat in een boxje van Orson Welles, en met zes Oscars trek je toch wel de aandacht. En het is geen verkeerde film, het is behoorlijk interessant en aardig geschoten. Af en toe vond ik het een beetje saai, maar gelukkig zaten er veel sterke dialogen in. Maar het thema is ook niet echt één van mijn favoriete film onderwerpen. En het acteerwerk was ook erg goed, met name Robert Shaw vond ik leuk. En Welles natuurlijk.

3.5*

Ik had wat moeite om in de film te komen, maar daarna was het absoluut een prettige film om te volgen. De visie van Thomas More is best apart en niet hetgene wat ik zou nastreven. Paul Scofield speelt de rol echter zo vol overtuiging, dat ik naarmate de film vorderde steeds meer bewondering kreeg voor zijn standpunten. Ondanks alle tegenstand blijft hij vasthouden aan zijn punten en daarbij kun je duidelijk zien dat het een man is met doorzettingsvermogen. Dat kan ik op zich altijd wel waarderen.

De film is soms lichtelijk theatraal, iets wat mij soms tegenstaat, maar hier wordt het nooit storend. Naast goed acteerwerk van de hoofdrolspeler, zijn ook de bijrollen in orde. Voor Orson Welles speelt erg sterk, al is zijn rol dan wat aan de kleine kant. Verder bevat de film een hoop sterke dialogen en vooral dat is ook het punt dat ervoor zorgt, dat de film ondanks wat mindere momenten, toch de gehele speelduur boeiend blijft.

Een zeer degelijke film, met een sterk script en een zeer overtuigende hoofdrolspeler.

3,5*

De film moet het vooral hebben van zijn scherpe dialogen en het prima werk van een aantal puike acteurs. Paul Scofield, Orson Welles (bescheiden rol) en Leo Mckern zijn allemaal buitengewoon op dreef.
Bepaald geen lichte kost, maar alleszins het aanzien waard.