Secrets & Lies (1996)

Goede dramafilm met goed naturel acteerwerk en een mooi script.
Het verhaal wordt rustig vertelt maar de tijd vliegt voorbij als een trein (goed teken dus).
Ik werd wel een beetje zenuwachtig van die huilende vrouw (die elke zin afsloot met: sweetheart) , zeer sterk geacteerd maar ik kreeg de drang om een diep gat te graven om haar daar vervolgens in weg te werken.
Ik zag op IMDb dat de originele versie in breedbeeld is, ik heb de 4:3 versie en daar baalde ik enorm van. Vooral omdat ik een speciale editie van de film heb, dan verwacht je toch geen verneukte versie.

Al te gortig drama.

Humorloos filmpje over een hoop droevige mensen die heel wat af te jammeren hebben maar niet verder komen dan de zetel om er wat aan te veranderen.

En ja, deze mensen bestaan vast. Boeiend zijn ze allerminst, ook van een heel ander kaliber als te zien in Naked. Enkel de "vader" vond ik goed spelen, bij de rest lag het er veel te dik op. Alles was té dramatisch, te bedacht.

Muziek is irritant. Zwaar opgeblazen klassieke muziek die het drama niet enkel onderstreept maar nog een keer vet omringt. En dan telkens weer datzelfde riedeltje. Visueel zo mogelijk nog lelijker. Leek op direct-to-TV materiaal?

De film wist geen seconde te raken. Het is allemaal erg onnatuurlijk en véél te veel, ook nog een keer zonder enige vorm van esthetiek gebracht.

Slecht, saai en lelijk. Ik laat er geen traantje voor.

0.5*

??????????????

Ben jij van steen ofzo?

... want dat moet haast wel natuurlijk als je niet geraakt wordt door deze film. Meh.

Ach ja, je doet je naam in ieder geval wél eer aan! Bléh!

Ik ben regelmatig zwak, misselijk, naar de knoppen, vast ook wel eens verdrietig, op weet ik veel wat voor manier, maar hoor je mij zeiken? Sommigen in deze film, doen net alsof ze de zieligste personen op aarde zijn en weten dat nog eens te vergezellen van fake acteerwerk ook BLEGH!
ZO, die inleiding staat!

Eerst maar even proberen wat positieve punten op te noemen, dan hebben we die ook maar gehad. Hortence is aardig zoals je van een zoekend adoptiekindje zou verwachten denk ik. Verbaasd, maar nergens TE sentimenteel. Licht afstandelijk, maar later steeds meer open. Niet al te veel mis mee.
Ook Maurice is nog goed te doen. Rustige man, warm karakter en probeert allemaal mensen bij elkaar te houden die emotioneel behoorlijk doordraaien.

Dat doordraaien? Waarom dan eigenlijk?
Geen geld, geen kinderen, een ongelukkig liefdesleven? SO WHAT! Afgezien of ik vind dat die mensen er wat mee zouden moeten doen (geluk maak je zelf, dat ligt niet aan je omstandigheden, vaak) , hoef ik er niet meer dan 2 uur naar te kijken.
Zeker niet als als dit wordt verpakt in een drama waarin dus om elke situatie gejammert moet worden. Daarbij moet gezegd worden, dat dit niet heel overtuigend gebeurd. Mond open, ogen verkleinen en huilen als een klein kind zonder tanden. Het zag er werkelijk niet uit. Ergens was dat dan wel weer grappig! Zeker naar het eind toe, bij de BIG JANK FINALE, ik kon mijn lachen nauwelijks meer houden. (mijn kots trouwens ook niet, zielige vertoning)

Rest nog de soundtrack, want waar hebben ze die gemaakt? Om het RTL4 drama gevoel nog even te versterken, dit kon niet veel erger. Wat een vreselijke repetitieve jankmuziek zeg.

Een 1* voor het aardige spel van de personen die Hortence en Maurice deden, maar eigenlijk is het nog teveel.

Dat de mensen voor de pakketservice zich hier maar niet teveel van aantrekken, het ligt vast aan mij Hij gaat nu binnenkort weer verder in ieder geval.

Ja, dit is het soort mensen waar je niet zo vrolijk van wordt. Staan ze in de supermarkt voor je in de rij, dan erger je jezelf zeker en vast rot. Maar ze bestaan wel én ze zijn echt en dat is wel een keertje iets anders in een film.

Geadopteerd zijn, ik weet er een heleboel vanaf, omdat ik zelf uit een gezin stam met 2 geadopteerde kinderen uit Korea. De beslissing van Hortense (Hortence), kan ik dus volledig begrijpen. Dat je gewoon benieuwd bent naar wie je echte ouders zijn. Natúúrlijk houd en hield ik van mijn vader en moeder, dat zal nooit iemand me ooit af kunnen pakken, en heb ik kostbare herinneringen die ik nooit meer vergeten zal. Maar toch, het besef dat je eigenlijk van 2 werelden afkomstig bent.. Dat gaat nooit meer weg of over.

Ik vond de film echt een sterk staaltje acteerwerk, al vond ik Brenda Blethyn, net als in Little Voice, een beetje minder. Ik verstond haar dit keer wel, maar toch vond ik haar een beetje minder.

Het duurde wel even voor ik er echt in zat, (vandaag en gisteren bekeken, maar gisteren uitgezet omdat ik het echt te droog saai vond), maar kent zeker z'n sterke momenten, en het acteerwerk van met name Hortense vond ik echt goed om te zien.

Met verve geregisseerd en gespeeld, ontroerend en humoristisch. Het plot was wel minder erg dan ik verwachtte. Ik dacht dat Roxanne de dochter was van broer en zus.

Mja..

Het liefst zie ik films gewoon in één ruk, voor de beleving, maar soms is het even niet anders. Was vanmiddag al begonnen deze te kijken, maar moest 's avonds werken en had dus nog een halfuur voor de boeg. Had die break ook best nodig, want ik zat al dik anderhalf uur naar 'niks' te kijken. Erg veel zin in het laatste stuk had ik dan ook niet.

Film werkt heel duidelijk toe naar een climax. Die is er dan ook wel, maar is misschien nog wel erger dan de rest van de film.

Eerst zie je een uur gemekker, gesnotter, gejank en gesteun door een werkelijk erbarmelijk acterende moeder met echt de meest irritante stem die ik in tijden voorbij heb horen komen in 'film'. Een wat voortkabbelend troosteloos verhaaltje, met een erg prominente rol voor deze waardeloze actrice, maar voor de rest deden de acteurs het wel aardig. Die dikke vent was erg goed, de rest aardig tot prima. Verhaal verloopt exact zoals je mag verwachten (moeder accepteert dochter eerst niet, maar later toch weer wel, je kent het wel..). Laatste halfuur is duidelijk gericht op die climax, die ook alweer precies naar verwachting ontwikkelt. Als dan eenmaal de aap uit de mouw is stapelt de ellende zich op. Onderhond zei hij al, het voelt allemaal erg bedacht aan, en dat is ook precies zoals ik het ervaarde. Iemand zegt iets, de ander barst in snikken uit, en dat tot 4x toe, het ene feitje nog dramatischer gebracht dan het ander. Leuk voor zwijmelende huisvrouwtjes misschien, maar helaas boeide het mij echt helemaal niks, laat staan dat ik er een traan voor moest laten.

Zag de film er daarnaast nog eens akelig goedkoop uit. Soundtrack vond ik niet eens zo heel slecht, maar viel na verloop van tijd veel te veel in herhaling, en had wat minder dramatisch gemogen.

1.5*, voor (een deel van) de cast kan ik er met moeite aan kwijt.

Ik waardeer je mening maar wat die 'waardeloze actrice' betreft, ga je toch wel heel kort door de bocht. Het personage dat ze neerzet is een niet bijster intelligente, zeg maar domme volksvrouw die op de rand van de armoede zit en ook niet de 'tools' heeft om ooit uit haar situatie te ontsnappen. Daar ze ook nog eens vol zelfmedelijden zit, gaat het om een alles behalve sympathiek personage.
Te meten aan de weerzin die je voor haar voelt heeft Brenda Blethyn dit voortreffelijk gedaan.

Die "waardeloze" actrice, Brenda Blethyn, was wél genomineerd voor de Oscar voor beste actrice, en niet omdat ze zo "waardeloos" acteert!
Ze had wat mij betreft de oscar mogen winnen in 1997!! Zie ook pagina 1.

Ik vond het een staaltje overacting van het ergste soort, dus hoezo voortreffelijk?

@narva: Wat koop je voor zo'n nominatie, ik vond het niks en dat het door anderen wel gewaardeerd wordt doet daar niks van af. Marianne Jean-Baptiste deed het alleen al veel beter, mocht zij genomineerd zijn had ik dat veel meer terecht gevonden.

'Overacting' wil zeggen dat jij gelooft dat zo'n hysterische, slappe kip zonder ruggengraat niet bestaat. Ik denk dat zo'n mensen wel degelijk bestaan. Ze zijn niet leuk om naar te kijken, maar ze bestaan.
Mocht ze het 'ingehoudener' en 'subtieler' gespeeld hebben, zou het een rijker, intelligenter personage geworden zijn en ik denk dat dit nu net niet de bedoeling was. Voor mij was ze dus wel degelijk van vlees en bloed.
Voor jou was het fake. So be it.

Nee dat wil het helemaal niet zeggen, althans dat is niet wat ik zeg en bedoel. Ik vind de dame in kwestie gewoon veel te overdreven acteren, niet geloofwaardig. Zo'n snotterrol, om het maar even oneerbiedig te zeggen, vergt een hoop overtuigingskracht. Tuurlijk bestaan dit soort mensen (buiten dat ik ze al niet bijster boeiend vind, maar daar hebben we het dan nog niet eens over).

Marianne Jean-Baptiste was dus óók genomineerd voor de Oscar voor beste vrouwelijke bijrol! Dûh!

En in de herziening stijgt ie zowaar een punt!
Veel harder en pijnlijker dan ie in mijn gedachten was.
Lekker geschikt voor de komende periode met een teveel aan familie-toestanden.

Vreemd: Het zal wel iets met de kadering te maken hebben gehad, maar toen ik hem destijds in het filmhuis keek, zag ik in de laatste shot duidelijk de cameramensen zitten.
Dacht dat het een bewuste keus van de regisseur was (Secrets & Lies), maar op de DVD zijn ze niet te zien!

Zal waarschijnlijk met het beeldformaat te maken hebben gehad. Verkeerd ingesteld ofzo, lijkt mij een grove fout van het filmhuis!

Wel een aardige film met een aardig bedacht verhaal, al wordt het allemaal op een gegeven moment richting het einde wel erg dramatisch en voelt het soms wat licht geforceerd aan. Ik moet zeggen dat ik die moeder op een gegeven moment ook erg storend begon te vinden met haar gejammer en oh darling dit en dat... Nee gelukkig was het acteerwerk van Hortence en Maurice toch wel een stuk beter en ook realistischer. De muziek van de film was niet slecht, maar verder ook niet echt bijzonder en de film moet het echt van het acteren en het verhaal hebben, want visueel is het net als in Naked van Leigh wederom erg grauw en soms zelfs kleurloos. De film deed me qua emotie eigenlijk niks, maar naast het gejammer van de moeder keek het op zich allemaal wel aardig weg, dus ik kom wel uit op een nipte voldoende.

3,0*