menu

Crimes and Misdemeanors (1989)

mijn stem
3,61 (280)
280 stemmen

Verenigde Staten
Komedie / Drama
104 minuten

geregisseerd door Woody Allen
met Martin Landau, Woody Allen en Anjelica Huston

Judah Rosenthal (Martin Landau) heeft al enkele jaren een relatie met Dolores (Anjelica Huston). Nu dreigt ze echter zijn leven te verpesten als hij niet haar trouwt. Wanneer zijn broer Jack suggereert om Dolores te laten vermoorden zit Judah met een groot moreel dillema. Ondertussen probeert filmmaker Clifford Stern (Woody Allen) een documentaire over een filosofie-professor te maken. In plaats hiervan moet hij echter een portret maken van de succesvolle zwager Lester.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=5wXqwL3akhw

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
AddictedToMovies
Het komische en tragische vond ik juist precies goed afgewogen in deze film. De iets lichtere dilemma's - die ook nog eens heel humoristisch waren uitgewerkt - van Woody Allen was een goede partij voor de zware keuzes van Martin Landau. Inhoudelijk gezien is dit ook een van de sterkste Allen-films, maar dat gaat niet ten koste van zijn humor.

avatar van The One Ring
4,0
maxcomthrilla schreef:
De weg naar de eindconclusie een man besluit zijn vrouw te laten vermoorden en krijgt alles, een andere man houdt zich keurig aan de regels en krijgt niets


Woody Allen speelt toch geen man die zich keurig aan de regels houdt? Hij maakt moedwillig een documentaire die Alan Alda negatief portretteerd, terwijl hij gevraagd wordt het tegenovergestelde te doen. Het is geen misdaad misschien, maar wel wangedrag (de 'Misdemeanors' uit de titel).

avatar van timmienoelie
5,0
Maar Woody Allen wordt in deze film wel afgebeeld als de sympathieke man (voor mij toch) tegenover de zelfingenomen Alan Alda en dat maakt het dan ook des te pijnlijker dat Woody Allen uiteindelijk het meisje (Mia Farrow) toch niet krijgt.

avatar van Spetie
3,5
"The last time I was inside a woman, I was visiting the statue of liberty."

Leuke film van Allen met twee verhaallijnen, die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken lijken te hebben, maar die op het einde uiteindelijk mooi samengebracht worden.

Het opvallende in deze film is vooral de verschillende toon van de verhaallijnen. Die van Martin Landau, die het grootste gedeelte van de film in beslag neemt is serieus, maar best goed uitgewerkt. Alles draait hier om relaties en het maken van keuzes. Landau speelt hier een personage dat niet bepaald schoon te noemen is. Hijpleegt zelfs een moord, maar toch had ik wel een bepaalde sympathie voor hem.

Toch is de verhaallijn van Allen zelf het best. Allen zet een grappige rol neer. Hij speelt iemand met een behoorlijk zelfmedelijden, die er af en toe erg grappige oneliners uitgooit, zoals degene waarmee ik mijn recensie ben begonnen. Vooral leuk is de relatie tussen Allen en de vervelende producer Lester, waarvoor hij een documentaire moet maken. Allen heeft een enorme hekel aan hem, en dat komt uiteindelijk naar voren in de documentaire die Allen van hem maakt. Het moment dat ze samen de docu bekijken is echt hilarisch.

3,5*

avatar van Goodfella_90
4,0
Weer een typisch Allen werkje die het voornamelijk van het puike acteerwerk en het heerlijke script moet hebben, komisch en donker tegelijk. Misschien wel een van de betere films van Allen, film verdient ook wel iets meer kijkers.

avatar van Ste*
2,5
Aardig om te volgen, maar Woody Allen is wel duidelijk de leukste factor in de film. Het ontbreekt eigenlijk een beetje aan jonge mensen. Iedereen in deze film is rond de 50, en dat maakt het, hoe oppervlakkig dat misschien ook van me is, toch een beetje stoffig.

Ook de jaren 80-look helpt niet mee. Ik heb daar echt een hekel aan in films. De kleding, de kapsels, de intererieurs, bah.

Apart dat er twee verhaallijnen door elkaar lopen, hoewel de thematiek wel met elkaar overeenkomt. Moraliteit, de juiste keuze maken, reputatie. Tja. Niet slecht ofzo, maar ook niet heel leuk.

3*

avatar van kuk
4,0
kuk
Hoort bij de beste paar Allens wat mij betreft. Op het einde komt de dominee in de regisseur naar boven en daaruit blijkt (wederom) dat hij als geen ander de weerbarstigheid van het leven op een fantastische én goed behapbare manier in beeld kan brengen. Zelfspot schuwt hij daarbij niet en in sommige passages uit hij letterlijk zijn visie op fundamentele zaken als seks en mens-zijn. Daar is niets filmisch meer aan, dat is Woody zelf die spreekt. Het redelijk rustige cinematografische aspect sluit naadloos aan bij de inhoudelijke opzet en als dan met enige regelmaat bij mij de brede grijns ook nog eens verschijnt, hebben we naast het monumentale Manhatten hier wellicht de meest prikkelende Woody Allen rolprent te maken.

3,0
Een hele gemiddelde Woody Allen film. Niet slecht maar zeker ook geen uitschieter.

avatar van Dievegge
4,5
Robi schreef:
Een hele gemiddelde Woody Allen film. Niet slecht maar zeker ook geen uitschieter.


Heel gemiddeld: is dat beter of slechter dan gemiddeld?

3,0
Dievegge schreef:
(quote)


Heel gemiddeld: is dat beter of slechter dan gemiddeld?


Heel gemiddeld zit ongeveer in het midden van gemiddeld.

avatar van Marvinleeaday
2,5
Mijn vierde Woody Allen in korte tijd en ik moet concluceren dat Woody niet echt mijn ding is.

avatar van wihu61
3,0
Hoort bij de beste paar Allens wat mij betreft.


inderdaad, misschien wel beter dan we denken.

avatar van eRCee
2,5
Woody Allen doet hier een poging om het verhaal en thema van Dostojewski's Misdaad en straf (Crime and punishment!) in een nieuw jasje te gieten. Het hele morele vraagstuk dat wordt aangesneden komt bij de Russische grootmeester vandaan maar ook voor een deel de verhaalontwikkeling: Judah die na de daad, ondanks alle rechtvaardigingen, ten prooi valt aan zijn geweten en zich moet bedwingen niet alles op te biechten aan een politie-inspecteur.

Aan het einde laat Allen Dostojewski echter los. Waar de Rus kiest voor het in stand houden van moraal en via straf ook ruimte laat voor boetedoening en vergeving, is het einde van Crimes and Misdemeanors buitengewoon cynisch.

Het aardige is dat het personage dat Allen hier speelt (in een inderdaad beduidend zwakkere verhaallijn) juist niet cynisch is. Heel pijnlijk is dan ook de scene waarin Mia Farrow over Lester zegt dat deze zo romantisch is, terwijl de hopeloze romanticus juist wordt verpersoonlijkt door Allen, die in ongeveer alles het tegendeel is van Lester. Allens personage is degene die moraal van belang acht, die werk doet waar hij in gelooft en die bij het aanhoren van het verhaal over een perfecte moord zich niet kan neerleggen bij de harteloosheid van de dader. De overigen stellen eigenbelang boven alles en de enige maatstaf voor hen is succes.

Inhoudelijk zit het dus wel goed in elkaar, met dank aan Dostojewski, maar ondanks dat heeft Crimes and misdemeanors toch moeite om te boeien. Het plot rond Allen is veel te pover, de humor is te geïsoleerd en komt daardoor niet goed uit de verf en qua stilering is er ook weinig te beleven. Normaal scoort Woody vooral op amusementswaarde, en derhalve vind ik dit toch één van zijn minderen.

avatar van gauke
3,5
De vrouw-man relatie stond centraal (en hoe blind mensen m.b.t. zichzelf kunnen zijn binnen hun relatie), in combinatie met verantwoordelijkheid, schuld en begeerte, in deze intrigerende en ironische combinatie van drama, tragedie en humor. De twee verhalen die, op het eerste oog los van elkaar stonden, kwamen uiteindelijk samen.

avatar van Mescaline
4,0
Mescaline (moderator)
Na 6 jaar werd het hoog tijd voor een herziening, en ook bij een herziening hoort deze film zeker bij de betere films die Woody in zijn lange carrière heeft gemaakt.
De 2 verhaallijnen houden de film boeiend en het feit dat de 2 hoofdpersonages heel verschillend zijn maar toch hier en daar de zelfde soort fouten maken bind de 2 verhalen samen. Het einde is ook zeker bevredigend, als de 2 elkaar tegenkomen op een feestje, de interactie had van mij best nog wat langer mogen duren want dit was voor mij zonder twijfel de beste scene uit de film.

Als een Woody Allen liefhebber zie ik Woody het liefst in dit soort films, best wel serieus en deprimerend maar nog steeds voelt de film niet te zwaar aan. Woody kan serieuze onderwerpen aansnijden en het hier en daar nog steeds luchtig houden, dat is een klasse apart!
En de dialogen waren vanzelfsprekend weer om te smullen! Helaas is hij tegenwoordig wel wat van zijn scherpte verloren en hoop ik nog steeds op een onverwacht meesterwerk voor dat hij is overleden.

We are in fact the sum total of our choices. Events unfold so unpredictably, so unfairly, human happiness does not seem to have been included, in the design of creation.

4 blijft 4!

avatar van Duke Nukem
4,5
Mescaline schreef:
human happiness does not seem to have been included, in the design of creation


Wat een mooie quote van Woody Allen!

avatar van Mescaline
4,0
Mescaline (moderator)
Duke Nukem schreef:
Wat een mooie quote van Woody Allen!

Helemaal waar! Ook een fan van zijn films?

avatar van Duke Nukem
4,5
Ja zeker, ik heb ze allemaal meerdere keren gezien. Vroeger was ik vooral fan van zijn oudere, slapstick-humor (Bananas, Take the money and run, Love & Death, Sleeper...), later kon ik ook zijn andere films waarderen. Crimes and Misdemeanors is naast Manhattan Murder Mysterie één van mijn lievelings Woody Allen -films geworden. Altijd leuk hoe hij komedie met filosofie weet te combineren.

avatar van Mescaline
4,0
Mescaline (moderator)
Duke Nukem schreef:
Crimes and Misdemeanors is naast Manhattan Murder Mysterie één van mijn lievelings Woody Allen -films geworden. Altijd leuk hoe hij komedie met filosofie weet te combineren.


Dat is inderdaad de kracht die Woody Allen heeft, vind de jazz muziek in zijn films ook altijd wel een belangrijk punt voor het feel-good gehalte. Ik vind dat Woody zijn beste films in de jaren 80 heeft gemaakt. Je kent Husbands & Wives vast ook, vind ik ook een pareltje!
Moet wel bekennen dat ik hem tegenwoordig minder vind, hij blijft nogal hangen in zoetsappige comedy's, het scherpe is er ver vanaf.

avatar van Duke Nukem
4,5
Mescaline schreef:
vind de jazz muziek in zijn films ook altijd wel een belangrijk punt voor het feel-good gehalte.
Zeer zeker!


Mijn favoriete Woody Allen films zijn: Play It Again, Sam (1972), Love and Death (1975), Annie Hall (1977), Broadway Danny Rose (1984), Crimes and Misdemeanors (1989) en Manhattan Murder Mystery (1993).

Stardust Memories (1980) en Manhattan (1979) zou ik nog eens moeten herkijken om te kunnen beoordelen.

Zijn latere films (na 1995) behalve The Curse of the Jade Scorpion (2001) en eigenlijk al zijn films waar hij niet zelf in speelt, behalve Match Point (2005), vind ik niet interessant. Naast een heleboel zoetsappige comedy's heeft hij zelfs een musical gemaakt: Everyone Says I Love You (1996).

avatar van Mescaline
4,0
Mescaline (moderator)
Duke Nukem schreef:
Naast een heleboel zoetsappige comedy's heeft hij zelfs een musical gemaakt: Everyone Says I Love You (1996).

En toch vond ik die musical helemaal zo verkeerd nog niet, het heeft wel die typische Allen sfeer. Hij speelde in 2012 weer mee in To Rome with Love maar pfff, 1 van de aller zwakste films die hij ooit heeft afgeleverd helaas.

avatar van Onderhond
3,0
Fijn.

Op die typische Allen manier. Wie de bekendere films van deze regisseur/acteur gezien heeft weet ongeveer wel wat te verwachten. Er zit niet zo héél veel variatie in de film die ik al van Allen gezien heb, op zich heb ik daar niet zo'n probleem mee gezien de nogal unieke stijl van van films maken.

Een jazzy soundtrack, Allen die weer zichzelf speelt, bakken dialoog en wat slinkse humor. Opgeteld is het voldoende voor een leuke film. Iets minder is de split in twee verhalen, waarbij het verhaal met Landau toch maar matig werkt en de manier waarop beiden samenkomen ook een beetje lui is.

Verder stoor ik mij altijd een beetje aan Allen's gedweep met bekende artiesten en kunstwerken, maar ook dat hoort nu eenmaal bij zijn films. Aankledig is verder aan de duffe kant, maar bij zijn films is dat eigenlijk minder belangrijk.

Altijd wel leuk om een filmpje van hem mee te pikken. Groots vind ik het niet, maar vermakelijk zeker wel.

3.0*

avatar van Onderhond
3,0
eRCee schreef:
is het einde van Crimes and Misdemeanors buitengewoon cynisch.

Misschien al wat lang geleden, maar vond je dat echt? Misschien als je filmische happy ends en moraaltjes van Hollywood als ijkpunt neemt, maar ik vond het verder een redelijk doorsnee einde.

avatar van Ted Kerkjes
4,5
Onderhond schreef:
Misschien al wat lang geleden, maar vond je dat echt? Misschien als je filmische happy ends en moraaltjes van Hollywood als ijkpunt neemt, maar ik vond het verder een redelijk doorsnee einde.
De conclusie dat Judah (let op de voornaam) Rosenthal uiteindelijk best verder kan leven met een moord op zijn geweten is zeker cynisch te noemen. Zeker in combinatie met andere aspecten van de film, zoals de rabbi die geleidelijk blind wordt en Halley die uiteindelijk voor Lester gaat, heeft het einde van deze film een nogal cynisch karakter, vind ik. (Overigens verwijst de film aan het einde zelf ook even naar Hollywood: "But that's fiction. That's movies. You see too many movies. I'm talkin' about reality. I mean, if you want a happy ending, you should go see a Hollywood movie.")

avatar van JoeCabot
3,5
Is Woody Allen een one trick pony? Ongetwijfeld. Is dat erg? Welnee. Zijn CV staat tjokvol boeiende praatfilms en ‘Crimes and Misdemeanors’ is daar geen uitzondering op.

Als vanouds eist Allen ook een plaats vóór de camera op. Ik kan het alleen maar toejuichen: met zijn bekende neurotische typetje zet hij zichzelf weer lekker voor lul. De dialogen zijn ook helemaal op maat van Allens personage geschreven. Chaotisch, maar geestig. Een tikje pretentieus, maar wel met een knipoog. Mijn favoriete oneliner: “I remember the date exactly, because it was Hitler's birthday.” Woody Allen ten voeten uit.

Ook typisch voor Allen is de functionele audiovisuele benadering. Ik vind het altijd wat jammer dat hij op cinematografisch vlak zo weinig doet met een stad als New York. Alsof hij zelf niet lijkt te beseffen dat hij in een unieke omgeving ronddoolt. Maar goed, wellicht heeft hij gewoon geen tijd voor mooie plaatjes, hij moet immers zijn quotum van 1 film per jaar halen …

3.5* dus. Je mag dat stilaan een Woody Allen-score noemen.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:11 uur

geplaatst: vandaag om 19:11 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.