Crimes and Misdemeanors (1989)

Wat een heerlijke film blijft dit toch van Woody die 2 verhaallijnen op een mooie manier weet te verbinden en de kijker meermaals de vraag stelt van wat is veroorloofd en wat gaat veel te ver? Interessant ook dat we de 2 hoofdrol personages(waaronder Woody zelf) door middel van gezichtsuitdrukkingen en dialogen zo goed kunnen doorgronden. Een erg interessante kijk! Het enige wat ik minder goed vond werken is het verhaallijntje tussen Woody & Mia, maar goed, in die tijd gaf Woody altijd standaard een rol aan zijn toen nog vrouw en dat is ergens ook wel te begrijpen, alhoewel ik persoonlijk een grotere fan ben van Diane Keaton.

4 sterren blijven staan waar ze staan!

God ziet u, was de tekst die vroeger in veel huiskamers hing, onder een oog in een driehoek. Het idee van ogen die wel of niet zien, is hier een centraal motief. De twee hoofdpersonages, Judah en Cliff, hebben allebei een visueel beroep: oogarts en documentairemaker. De rabbi wordt blind, zoals de ziener Tiresias. Het lijk van Dolores heeft open ogen - die niets meer zien. Judah en Lester zijn succesvol in de ogen van de maatschappij. De existentialistische filosoof Levy beweert dat er geen alziende God is, maar een onverschillig universum waaraan de mensen betekenis proberen te geven.

De titel is een knipoog naar Dostojevski's Misdaad en Straf. Ook hier draait het om de filosofie van het geweten, maar Woody Allen trekt een andere conclusie. Als er geen alziende God is, kun je met een misdaad wegkomen. Wanneer Judah te horen krijgt dat Dolores vermoord is, wast hij z'n handen letterlijk in onschuld.

Twee verhaallijnen lopen langs elkaar. Het verhaal van Judah begint als een tragedie, is ernstig en donker van toon. Het verhaal van Cliff begint als een komedie. Z'n lichaamstaal maakt duidelijk dat hij geen bewonderaar is van de alom geprezen Lester. Zijn montage met de beelden van Mussolini suggereert dat Lester fascistische trekjes heeft. Woody Allen reserveerde de beste oneliner voor zichzelf: "The last time I was inside a woman was when I visited the Statue of Liberty." Op het einde komen de twee verhaallijnen samen. Ironisch genoeg loopt het voor de tragische held goed af, terwijl de komische held gedesillusioneerd achterblijft." Het zware filosofische thema wordt licht verteerbaar dankzij de humor en natuurlijke dialogen.

Ik verhoog weer, hoe vaker ik hem zie, hoe beter ik hem vind. Haalt het net niet bij Husbands and wives (it's not King Leo ...), maar kwartpunten kan niet...

Leuke film weer van Allen

Films waarbij verschillende verhalen apart verteld worden en op een bepaald moment samenkomen, werkt meestal wel bij mij. In deze film hebben de 2 verhalen op zich weinig met elkaar te maken. De enige vergelijking die ik kon maken, was dat Judah zijn vrouw reeds bedrogen had en Cliff verliefd wordt op een andere vrouw en dus ook ontrouw is. Soit, de verhaallijn met Martin Landau en de moord op zijn minnares vind ik het sterkste van de 2 en is best erg spannend uitgewerkt. Ik stoorde me enkel een beetje aan het religieuze aspect dat hier aan bod komt, want je hoeft toch niet perse gelovig te zijn om met schuldgevoelens te kampen? Het deel met Woody Allen daarentegen is een stuk luchtiger. Allen zie ik altijd wel graag spelen op zijn eigen aparte manier. De relatie met zijn schoonbroer Lester, waarvoor hij een documentaire moet maken, is erg leuk om te volgen. Hij is zelf minder succesvol en laat te pas en te onpas merken dat hij een enorme hekel aan hem heeft.

Fijne Allen alweer, maar ik mis toch dat tikkeltje extra om er een echte topper in te zien.

3.5*

Wat mij betreft is elke Woody Allen-film het wel waard om meer dan één keer te zien, maar een aantal springen er echt wel uit. Na ‘Annie Hall’ uit 1977, ‘Manhattan’ uit 1979 en ‘Radio Days’ uit 1987 is de in 1989 uitgekomen ‘Crimes And Misdemeanors’ zijn vierde meer dan geslaagde rolprent, waarmee Allen definitief de Billy Wilder van de jaren 70 en 80 werd.

Zoals de titel suggereert is het verhaal losjes gebaseerd op ‘Misdaad en Straf’ van Dostojevsky: de strijd met het geweten nadat iemand een misdaad heeft gepleegd. Spoiler: bij Allen komt de dader er vrolijk mee weg. Onderwijl is er ook nog de struggle van de kunstenaar (Allen) met de wens om inhoudelijk werk te maken, waar helaas te weinig publiek op zit te wachten.

‘Crimes And Misdemeanors’ heeft een geweldige cast. Naast Woody Allen zelf is het genieten geblazen van Alan Alda, Martin Landau, Mia Farrow, Anjelica Houston, Jerry Orbach en Sam Waterston.

Genoeg inhoud en doordachte plotinsteken, maar de neurotische humor vanuit regisseur en hoofdrolspeler Woody Allen weet werkelijk van geen ophouden. Eindeloos gebrabbel over alles en nog wat, dat klaarblijkelijk bij menig filmliefhebber voor zeer effectieve humor doorgaat. In principe wordt er door iedereen naar behoren geacteerd, maar Allen verzamelt een universum van onsympathieke figuren die onbegrijpelijke keuzes maken, waardoor ik als kijker vooral moeite had om ergens in mee te leven. Een film voor een bepaalde smaakvoorkeur dus.