Jerry Maguire (1996)

Kwam serieus niet meer bij van het lachen

Cuba Gooding Jr. is inderdaad wel de excuusneger bij uitstek in Hollywood.

Wahaha......

Ligt niet aan je mediabox maar aan SBS, elke film die op een commerciele zender word uitgezonden loopt uit door die graf reclameblokken, je kunt bij de opties van de HDD extra tijd voor aanvang en na einde instellen, bij mij staat ie op 10 min (max) extra en zelfs dat is soms niet genoeg.

Na een vakantie vol van artfilms en zware drama's (niet allemaal natuurlijk, maar grotendeels), had ik wel weer eens zien in een lekker feelgood Hollywood filmpje. Het probleem is alleen, dat een lekker feelgood Hollywood filmpje zelden een lekker feelgood Hollywood filmpje is. Zo ook bij Jerry Maguire.

Een vlot begin. Naast een net wat te dikke laag patriotisme is er niets aan de hand. Tom Cruise speelt niet precies de sterren van de hemel maar vermaakt wel als de gladjanus die opeens een hart blijkt te hebben. En hoewel veel tussendoorstukjes (zoals Zellweger die uit het raam van haar auto kijkt en een perfect gezin ziet) roet in het eten lijken te gooien, kan ik nog een behoorlijk portie van de film zonder klagen op krijgen. Maar langzamerhand zien we alle clichés één voor één langskomen in een slap, plakkerig, Hollywood (lees: VERGIFTIGDE) versie van romantiek. Ja, op komisch gebied kon het mij af en toe enigzins wel bekoren, zoals bij de scène als Jerry met de autoradio wilt meeblèren maar de tekst niet kent, maar ook dit was van korte duur, en al snel overwon irritatie. Teveel flauwe momenten als de afrekening van Jerry's verloofde met Jerry, om nog maar niet te spreken over de enorme lading Hallmark momenten die door ons strot wordt geduwd. Dat moment waar dat rotkind hem vroeg te omhelzen, ik heb zelden zulke goedkope momenten film gezien. Uiteraard hebben we dan een vertederde blik van Zellweger om ons dat traantje mee te laten pinken.

Naast gewoon beroerde personages lijdt de film aan een behoorlijk grote hoeveelheid overacting. Tom Cruise komt wel weg als de dronkelap of als de grapjas, maar als er echt drama aan te pas komt laat ie zien dat ie niets meer is dan een knappe Hollywoodkop. Zellweger was dit keer ook bijzonder zwak, ik zou haar uitspuwen als ik niet dat beetje zelfspot in Bridget Jones had gezien. Dan hebben we Hollywood negerschoothondje Cuba Gooding Jr. die opeens de stoere bink uit gaat hangen. En ja hoor, het is raak bij de poppenkast van een Academy Award ceremonie die zich weer even verplicht voelde om een o-wat-zijn-wij-gelijk-sfeertje te creëeren; Een Oscar voor Cuba Gooding Jr. Over de andere bijrollen ga ik het maar niet hebben want de rillingen lopen me over het lijf als ik weer denk aan die verschrikking van een kindacteur waar wij zo lang naar moesten kijken. *Ik type dit met heel veel woede in mij*

Om dit Hollywoodhapje lekker vlot door de keel te krijgen - bij de momenten waar wij dan geen brok van ontroering daar hebben zitten - wordt er teveel gebruik gemaakt van een soundtrack, soms met prima nummers (geen kwaad woord over The Who) - die dan niet uit de verf komen - maar vaak gladde en/of sentimentele troep. Cameron Crowe filmt dit allemaal volgens het Hollywoodregisseurhandboekje van het beginshot van de wereld tot het langzaam uitzoomende eindshot in het park. Ja, ook op dat gebied heeft de film weer een hoop te bieden...

We zien de gebruikelijke ups en downs en het eind naderend voel je toch wel dat de tijd al een behoorlijk lange tijd aan het tikken is. Maar dan hebben we de grote feelgood climax nog niet gehad. Nee, eerst moet een totaal ongeloofwaardig en zwak happy end van het sportverhaal door de kiezen, en dan kunnen we over naar het echte werk; de bullshitromance. Wanneer we de grote scène zien waar Jerry Maguire de kamer ingaat met alle oude taarten, is het volledig aan Tom Cruise om wat van deze scène te maken. Het script van de heer Cameron Crowe biedt enkel slappe sentimentele lulkoek, dus laat maar eens wat zien Cruise. Maar nee natuurlijk niet. Zo hier en daar kan hij wel erg grappig zijn, zelfs één prachtig ontroerende scène in Magnolia, maar hier zien we je valse Hollywoodtranen en kwam er niets meer dan poep uit je mond bij die eindspeech. Niet alleen de gevoelige persoonlijke uitspraken komen langs, onee, we moeten ook nog even horen over 'o hoe slecht en cynisch de wereld wel niet is', en dan komt het; de lelijkste goede afloop die ik heb gezien in een lange tijd. De woorden klinken nog steeds door in m'n kop, en ik kan het er niet uit krijgen. "You complete me." -"You had me at hello." Zometeen maar snel onder het wol kruipen en proberen te vergeten! Of dat nog niet genoeg is krijgen we ook nog een ronduit smerige closing scene in het park, waar we weer dat snotjoch en het perfecte koppel zien, om vervolgens de prachtige muziek van Bob Dylan te nemen en 'm zo te verkrachten... Ronduit smerig!

1,0*

Ik vond de film niet zo smerig als jij vond. Ik vond Tom Cruise goed acteren, wat ik eigenlijk wel van hem gewend ben. Tja, het verhaal was niet echt origineel nee. Daarom geef ik hem ook gewoon een 3,5. Verhaal was redelijk en er zaten grappige stukjes tussen. Daarbij vond ik de acteerprestaties redelijk tot goed.

Je hebt gelijk dat we behoefte hebben aan drama, liefde, etc. Maar ik ben van mening dat er een wereld van verschil zit tussen filmmakers/muzikanten/kunstenaars die ware emotie, hun echte gevoelens proberen te uiten en een dikke Hollywoodproducer die inspeelt op een zwakte van de massa om flink wat geld te verdienen. Ik probeer als filmkijker de ware cinema van de gladde geldklopperij te onderscheiden. Sinds ik wat meer arthouse heb gezien kan ik dit soort Hollywoodwerkjes nauwelijks meer verteren.

Leuke feelgood movie.

Feel good is soms best fijn. Vals, drakeriger kan best een beleving zijn bij deze film maar had daar geen last van. Cruise is aardig op dreef en Gooding houdt de boel zeker levendig. En ter lering nog een mooie inkijk in de wereld van sport-agenten. Ranzig dus. Money rules....

Door de allereerste zin is de film voor mij al enigszins verpest. slap gelul over het goede amerika

Ook het feit dat er weer een klein lief jongetje in voor moet komen is voor mij reden om ountne af te trekken, ik hou gewoon niet van dat zoetsappige (tegenwoordig zie je het in bijna alle reclames).

Verhaal was leuk, Cuba niet op zijn best waar af en toe erg grappig en zowel Cruise als Zelwegger deden het leuk.

Helaas kan ik er toch niet meer van maken dan een nipte voldoende.

in welke film was Cuba beter dan?

Man of honor vond ik hem vele malen beter.

YouTube - Cuba Gooding Jr.'s ecstatic Oscar® acceptance speech

Altijd lachen met Cuba

Gewoon een prettige film, duurt wellicht wat lang, maar tenminste een film waar cruise redelijk in te pruimen is...

Eerste helft had ik nog het idee dat dit nog een prima film kon worden. Leuk verhaal, Cruise speelt nog best aardig, en zo af en toe behoorlijk gelachen (Cruise die in de auto geen radiozender kan vinden waar hij op mee kan zingen haha). Maar dan komt de klad er behoorlijk in, het wordt allemaal over sentimenteel en het verhaal verloor alle charme. Met als dieptepunt het einde Rod Tidwell ligt eerst bewusteloos op de grond, maar springt nog geen 2 minuten later vrolijk in het rond, tuurlijk.. Hoe Gooding Jr. hier een ooit een Oscar voor heeft kunnen krijgen is mij een groot raadsel.

2*

En die oude vent ook die tussendoor soort van Amerikaanse tips geeft, wat was daar in hemelsnaam de toegevoegde waarde van?

die oude vent is de echte Jerry, deze film is op zijn leven losjes gebaseerd.

Echt? Ok, dat wist ik niet. Maakt het iets begrijpelijker, al zal ik het ook nu een irritante toevoeging vinden.

Geweldige film waarin een sportmakelaar een groot bedrijf verlaat en het juist kleiner aanpakt. Het begint meteen al goed met de mooie openingsmontage. Ook met de muziekkeuze weet Cameron Crowe meerdere keren de juiste noot te raken.Goed geschreven en leuke personages, waar je eigenlijk geen genoeg van kan krijgen, die door de hele cast uitmuntend worden neergezet. Van Tom Cruise tot Cuba Gooding Jr. en van Bonnie Hunt tot de kleine Jonathan Lipnicki. Maar vooral ook Renee Zellweger voor wie deze rol haar doorbraak betekende.
Een van de meest romantische films ooit en in ieder geval de meest romantische zin ooit:

You had me at hello.