A Force of One (1979)

Beetje standaard verhaaltje met een net bekend wordende Norris.Veel matwerk maar oh zo simplistisch acteer en camerawerk.

2,5*

Niet zo'n beste uit de lange koker van Norris. Behalve de vechtsenes, die ook al niet hoogstaand zijn, blijft er weinig over om van te genieten. Zeer gemiddelde actie-flick.

Behoorde in de tijd tot Norris zijn vermakelijkste film. Prima kijkvoer, tenminste dat vond ik toen. Aan actie ontbrak het in ieder geval niet en daar ging het toen om natuurlijk.

2,5 sterren

Zeer simpele, maar vermakelijke, actiefilm met Chuck Norris als karate kampioen.

Norris doet gewoon waar hij goed in is/was en dat is zijn martial arts kunsten tonen.

De beginjaren van een relatief jonge Norris in de filmwereld.
Aardig vermaak van anderhaf uur. Het budget van deze film was ook vrij laag en dat vertaalt zich ook op cameravlak. Leuke verschijning van Jennifer O'Neill.
Norris mocht toch wat meer emoties tonen bij de dood van zijn adoptiezoon. Het leek hem weinig te doen.

Op 7 augustus 2012 verschijnt A Force Of One op dvd en blu-ray!

bol.com | Chuck Norris - A Force Of One | Dvd

Beetje tamme politiefilm die eind jaren 70 vast enorm bijdroeg aan de populariteit van karate. Grappig om te zien hoe een sport die iedereen inmiddels kent toentertijd aan het grote publiek uitgelegd moest worden. Ik weet nog dat we toen allemaal op karate wilden. Verder aardige sfeertekenig, leuk om eens te herzien, maar helaas niet erg goed. Kleine 3

mee eens. Chuck Norris doet het erg goed in deze film.

veel karate-gevechten een simpel verhaaltje maar wel goed gebracht.

en wie het er niet mee eens is " who ever did this is as good as dead" dat is nu CHUCK NORRIS TAAL love it!! 5*

CHUCK NORRIS IS THE MAN!!

Het verhaal en het gros van de dialogen zijn weinig verheffend, maar als het op martial arts actie aankomt kunnen we toch zeker stellen dat A Force Of One een van de eerste films is waar vechtsporten goed naar voren komen. Ik bedoel hier natuurlijk westerse actiefilms mee, want Hong Kong had al lang een bloeiende geschiedenis van martial arts films, maar buiten een matig geregisseerde film als Enter The Dragon (ja, die film is lang niet zo goed als iedereen steeds roept) bleef martial arts in het Westen gewoon kut uitgevoerd.

In dat opzicht is het interessant dat Norris hier eigenlijk nog het beste acteert van alle rollen waarin ik hem so far heb gezien, waarschijnlijk omdat hij in feite gewoon zichzelf speelt als karateinstructeur en karatekampioen. De film besteed veel tijd aan het laten zien van karatetraining en toont enkele gave ringgevechten (overduidelijk meer kickboksen met wat judo erin, maar dat terzijde) waarbij de regie ons duidelijk laat zien wat er gebeurt. Bill 'Superfoot' Wallace zet ook een gave rol neer als badguy en hij en Norris hebben vanzelfsprekend een gave showdown.

Het jammere is dat de film buiten deze actiescenes gewoon niets te bieden heeft. Echter, vanwege de impact die de film toch heeft gehad op Norris' carriere en de algemene opleving van martial arts in het westen, ben ik bereid een hoop van de minpunten door de vingers te zien.

Ik sluit me grotendeels bij Lennert aan. Prima rol van Chuck die met een snor en ourwoud op zijn borstkas net zoveel indruk maakt als met zijn baard. De actie is om te smullen, maar verhaaltechnisch is de film erg mager en er wordt nauwelijks spanning gecreëerd. De actie biedt voor mij genoeg voldoening om een krappe drie sterren te geven. A Force Of One is namelijk verder een verdomd trage film en al met al toch een die ik niet snel opnieuw zou kijken.

Hier ongeveer dezelfde mening als Lennert en RuudC. Geen hoogstaande thriller, maar de gevechten in de ring en de confrontatie met Bill Wallace brengen alles redelijk op smaak.

Buiten de aanwezige (degelijke) actiescene's is er maar weinig te genieten. Het romantische gedoe tussen Norris en die vrouwelijke agente is matig, net zoals de acteerprestaties.

Niet een al te beste film voor Chuck Norris. Zelfs de gevechten weten niet altijd te overtuigen. Verder heeft het verhaal weinig om het lijf, en zijn de meeste dialogen vrij beroerd. 2 Sterren.

Een redelijke actiefilm met Chuck Norris in de hoofdrol.

De acteur stond pas aan het begin van z'n carrière, en dit was zijn 3e hoofdrol in een film. Zijn zoon Mike Norris en jongste broer Aaron Norris verschijnen in een korte cameo. Bill Wallace is de tegenstander van Norris. Hij stond beter bekend als de bodyguard van John Belushi, en de man die diens lichaam aantrof na een drugsoverdosis. G.W. Bailey maakte zijn acteerdebuut. Hij werd in de jaren '80 beter bekend met Police Academy (1984).

Regisseur Paul Aaron nam het stokje over van Ted Post. Hiermee regisseerde hij z'n 2e film. Hij was samen met Ernest Tidyman eveneens verantwoordelijk voor het script. Ondanks alles besloot Aaron dit later te herschrijven. Tidyman overleed kort na het afronden van de opnames. Ook Keanu Reeves leverde een belangrijke bijdrage aan de film. Zoals sommigen misschien weten, is Reeves de stiefzoon van Aaron. Enter the Dragon (1973) was in die tijd de lievelingsfilm van Reeves. De oplettende kijkers kunnen in deze film een korte verwijzing zien naar Reeves.

De eindscène bleek niet zo makkelijk te zijn. De opnames vonden op een koude januari-nacht in California plaats. Beide acteurs stonden met een ontbloot bovenlijf en op blote voeten te vechten. Na een paar minuten filmen kregen ze de mogelijkheid om zich bij het vuur op te warmen.

Helaas niet de beste Norris, maar ook niet slecht.

2,5 *

Ik was er niet kapot van, er gebeurt niet heel veel op een paar karategevechtjes na dan, tegenvaller.

“I don’t fight for money. I fight when I have to."

“A Force of One” is een vroege Chuck Norris-film, die inspeelt op de populariteit van martial arts eind jaren 70. De film probeert een mix te brengen van politiedrama, misdaadthriller en vechtfilm, maar slaagt er zelden in deze elementen tot een geheel te smeden.

Wanneer een team narcotica –agenten het doelwit wordt van een mysterieuze moordenaar roept de politie de hulp in van martial arts expert Matt Logan (Chuck Norris). Logan traint de agenten in vechtsport, maar de lijken blijven zich opstapelen. Er zit niets anders op voor Logan om zelf op zoek te gaan naar de killer….

Het complot draait uiteindelijk om drugs, infiltratie en corruptie, maar de uitwerking voelt voorspelbaar en weinig origineel. De opbouw richting de climax wordt vaak ondermijnd door trage dialogen en een zwak script. Chuck Norris doet wat men van hem verwacht, namelijk stoïcijns acteren met weinig emotionele variatie, maar overtuigend in de fysieke confrontaties. Zijn charisma is vooral lichamelijk, want zodra hij begint te vechten, komt de film tot leven. Helaas zijn die actiescènes, zeker naar moderne maatstaven, nogal stroef gemonteerd. Ze missen de energie en vloeiende choreografie van latere martial arts-films, waardoor de belofte van 'spectaculair vechtgeweld' maar half wordt ingelost.

De bijrollen, waaronder de mooie Jennifer O’Neill (als rechercheur Mandy Rust die betrokken is bij het onderzoek naar de doden onder de undercoveragenten en ze werkt nauw samen met Matt Logan en vormt de verbindende schakel tussen politie en vechtsport), Clu Gulager (als de politiechef die met lede ogen toeziet hoe zijn team wordt gedecimeerd en die ik vooral ken van de zeer leuke Horror / Komedie film "The Return of the Living Dead (1985)"), Clint Ritchie (als Charlie Logan die de geadopteerde donkere zoon van Matt Logan is en die na circa 56 minuten vermoord wordt als hij alleen op onderzoek gaat) en Bill “Superfoot” Wallace (als Jerry Sparks die een belangrijke tegenstander is in de film en die tevens een vechtkunstenaar is en hij was tevens Chuck Norris echte tegenstander in de karatewereld), krijgen amper ruimte om hun personages geloofwaardig te maken.

Wel is het zo dat de romance tussen Chuck Norris en Jennifer O'Neill realistisch oogt en ze lijken elkaar ook echt aardig te vinden. Zo ogen ze ontspannen en op hun gemak voor de camera, en hun scènes samen zijn een leuk om naar te kijken. En verder voelt het politieplot vaak als een excuus om Chuck Norris de ring in te sturen (vooral m.b.t. trainingen, waarbij je ook regelmatig Chuck's harige borst te zien krijgt), in plaats van een spannend verhaal dat op zichzelf kan staan. En not zoals in veel Chuck Norris films, eindigt de film direct als hij de slechterik heeft gedood (dit keer breekt hij de nek van Jerry Sparks na circa 89 minuten).

Wat "A Force of One" wel heeft, is een soort ruwe eenvoud, namelijk een held die het opneemt tegen criminelen, zonder franjes of psychologische diepgang. Voor wie puur voor Chuck Norris komt, is dat voldoende. Maar wie zoekt naar spanning, originaliteit of meeslepende actie, zal vooral de beperkingen van het script en de regie opmerken.

Al met al is "A Force of One" geen grootse en ook geen goede film, maar het is wel een degelijke Actie / Misdaad / Thriller film, die vooral de fans van Chuck Norris en martial arts weet te bedienen. De mix van politie-intrige en vechtkunst werkt niet altijd even vloeiend, maar de film levert precies wat hij belooft, namelijk een eenvoudige, voorspelbare maar vermakelijke showcase voor Chuck Norris zijn talenten.